Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVI ғасырдағы ағылшын жалдамалы әскер және саясаткер Томас Стюкли (шамамен 1525 – 1578 жылдың 4 тамызы), сондай-ақ Стукли немесе Стюкли деп те жазылатын, «Жақсы Стюкли» деп белгілі болған. Ол Францияда, Ирландияда және Лепанто шайқасында (1571) шайқасқан, ал Марокко әскеріне қарсы Алказар шайқасында (1578) қаза тапқан ағылшын жалдамалы әскері болды. Ол Рим католигі және протестант патшайым Елизавета I-ге қарсы шыққан.
16th century English mercenary soldier
the politician
Thomas Stucley (c. 15254 August 1578), also written Stukeley or Stukley and known as the Lusty Stucley, was an English mercenary who fought in France, Ireland, and at the Battle of Lepanto (1571) and was killed at the Battle of Alcazar (1578) fighting the army of Morocco. He was a Roman Catholic recusant and a rebel against the Protestant Queen Elizabeth I.
Отбасы
Ол сэр Хью Стюклидің (1496–1559) кіші ұлы, Девон графтығындағы Батыс Ворлингтон приходындағы Аффтон еншісінің иесі, ежелгі дворяндық әулетінің басшысы, король Генрих VIII-нің жеке күзетшісі және 1545 жылы Девонның шерифі болған. Оның анасы Джейн Поллард, сэр Льюис Поллардтың (1465–1526), Девондағы Король Нимптон еншісінің иесі, Жалпы сот судьясы және оның әйелі Энн Хекттің қызы. Оның король Генрих VIII-нің заңды емес ұлы болғаны туралы болжам бар. Оның әйелдері мен балалары туралы мәліметтер нақты емес.
He was a younger son of Sir Hugh Stucley (1496–1559) lord of the manor of Affeton, in the parish of West Worlington in Devon, head of an ancient gentry family, a Knight of the Body to King Henry VIII and Sheriff of Devon in 1545. His mother was Jane Pollard, daughter of Sir Lewis Pollard (1465–1526), lord of the manor of King's Nympton, Devon, Justice of the Common Pleas, and his wife Anne Hext. It has been alleged that he was instead an illegitimate son of King Henry VIII. Details of any wives or children he may have had are imprecise.
Мансап
Стуклидің алғашқы ұстаздары Саффолктың 1-ші герцогы Чарльз Брэндон, содан кейін Эксетер епискобы болды, оның үйінде ол қызмет атқарды. Ол 1544–45 жылдары Булоньді қоршау кезінде және 1550 жылы қаланың ағылшыздарға берілуіне куә болды. 1547 жылдан 1550 жылға дейін ол Булоньде штандарт тасушы болып жұмыс істеді, содан кейін Сомерсеттің 1-ші герцогы Эдвард Сеймурдың қызметіне кірді. 1551 жылы оның әміршісі тұтқындалғаннан кейін оған қарсы ордер шығарылды, бірақ ол Францияға қашып, француз армиясында қызмет етті. Оның әскери қабілеті Генри III де Монморенсидің назарына ілікті, сондықтан ол Англияның Генри II-сінен, өзінің жартылай бауыры деп есептелетін Англияның Эдуард VI-сына жолдама хатпен Англияға жіберілді. Ол келгеннен кейін 16 қыркүйекте 1552 жылы Кале қаласын басып алу және Англияға шабуыл жасау жоспарларын ашты, оның сөзіне сүйенсек, осы мақсатта Англияға келген. Джон Дадли, Нортумберлендтің 1-ші герцогы, Стуклиге ешқандай сыйақы төлеуден бас тартып, француз патшасының достығын алу үшін Стуклидің айтқандарын сенбеушілікпен қабылдағандай болды. Француздар қабылдаған жоспарлардың авторы болуы мүмкін Стукли бірнеше ай бойы Лондон мұнарасында түрмеде отырды. Содан кейін Стукли Флоридадағы колония құру жоспарын жасады, сол кезде испан және француз қоныс салушылары оны қызу таластырып жатқан еді (Испан Флоридасын қараңыз). Осы мақсатта ол патшайымнан өзінің бес кемесіне қосымша 100 тонналық кеме (ішінде 100 адам және теңізшілер) беруді сұрады. Темізде патшайым үшін теңіз парады өткізгеннен кейін, ол 1563 жылғы маусымда өзінің флотын Ирландияның Мюнстер жағалауына француз, испан және португал кемелерін тонау үшін жіберді.
Stucley's early mentors were Charles Brandon, 1st Duke of Suffolk, and then the Bishop of Exeter, in whose household he held a post. He was present at Boulogne during the siege of 1544–45, and again in 1550 on the surrender of the city to the English. From 1547 to 1550, he was a standard bearer at Boulogne, and then entered the service of Edward Seymour, 1st Duke of Somerset. After his master's arrest in 1551 a warrant was issued against him, but he succeeded in escaping to France, where he served in the French army. His military talents brought him to the attention of Henri III de Montmorency, and he was sent to England with a letter of recommendation from Henry II of France to his supposed half brother Edward VI of England. On his arrival he proceeded on 16 September 1552 to reveal the French plans for the capture of Calais and for a descent upon England, the furtherance of which had, according to his account, been the object of his mission to England. John Dudley, 1st Duke of Northumberland evaded the payment of any reward to Stucley, and sought to gain the friendship of the French king by pretending to disbelieve Stucley's statements. Stucley, who may well have been the originator of the plans adopted by the French, was imprisoned in the Tower of London for some months. Stucley then devised a plan for a colony in Florida, at the time hotly contested by rival Spanish and French settlers (see Spanish Florida). To this end, he persuaded the queen to supply a ship of 100 tons (including 100 men, plus sailors), to supplement his fleet of five vessels. Having staged a naval pageant for the queen on the Thames, he promptly sailed his fleet to the coast of Munster in Ireland in June 1563 to go privateering against French, Spanish and Portuguese ships.
Мұра
Стуклидің мансабы замандастарына үлкен әсер етті, ал өлімінде де оның өмірінде болғандай көптеген болжамдар мен әңгімелер туды. 1594 жылы басылған, көбінесе Джордж Пилге жатқызылатын «Альказар шайқасы және капитан Стуклидің өлімі» атты пьеса, шамасы 1592 жылы қойылған. Онда Стуклидің Лиссабонға келгені және оның мавр экспедициясы туралы айтылады; ол өлім алдындағы ұзақ сөйлеген сөзінде өмірінің оқиғаларын қысқаша баяндайды. Кейінірек жарық көрген «Капитан Томас Стуклидің өмірі мен өлімінің танымал тарихы» (Томас Павьер үшін басылған, 1605), мүмкін, Хенслоудың айтуынша, 1596 жылдың 11 желтоқсанында қойылған «Стьютл» пьесасы болар. Бұл – біографиялық шығарма, ол оқиғаларды тізбектеп көрсетеді және көне пьесалардың, Дома Антониу және Стукли туралы пьесалардың жиынтығынан құралған сияқты. Оның оқиғалары түрлі балладалардың да тақырыбы болған. Стуклидің толық өмірбаяны, негізінен ағылшын, венециялық және испан мемлекеттік құжаттарына сүйене отырып, Р. Симпсонның 1605 жылғы пьесасының басылымында (Шекспир мектебі, 1878, 1-том) жарияланған, онда Стуклидің балладалары да басылған. Замандас поэзиясындағы сілтемелер Дайс Пилдің шығармаларындағы «Альказар шайқасы» пьесасына жазған кіріспесінде келтірілген.
Stucley's career made a considerable impression on his contemporaries, and in death he attracted as much speculation and gossip as he had in life. A play generally assigned to George Peele, The Battell of Alcazar with the Death of Captain Stukely, printed in 1594, was probably acted in 1592. It deals with Stucley's arrival in Lisbon and his Moorish expedition; in a long speech before his death he recapitulates the events of his life. A later piece, The Famous History of the Life and Death of Captain Thomas Stukeley, printed for Thomas Pavier (1605), which is possibly the Stewtle, played, according to Henslowe, on 11 December 1596, is a biographical piece dealing with successive episodes, and seems to be a patchwork of older plays on Dom António and on Stucley. His adventures also form the subject of various ballads. There is a detailed biography of Stucley, based chiefly on the English, Venetian and Spanish state papers, in R Simpson's edition of the 1605 play (School of Shakespeare, 1878, vol. i. ), where the Stucley ballads are also printed. References in contemporary poetry are quoted by Dyce in his introduction to The Battle of Alcazar in Peele's Works.