Вернон Хартшорн: британдық саяхатшы және профсоюз жетекшісі
Vernon Hartshorn
Вернон Хартшорн: британдық саяхатшы, профсоюз жетекшісі және лейборист. 1918-1931 жж. парламент мүшесі, Почта министрі болды. Тарихы мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Вернон Хартсхорн (16 наурыз 1872 – 13 наурыз 1931) – Уэльстің кәсіподақ жетекшісі және Лейборист партиясының саясаткері, 1918 жылдан өмірінің соңына дейін Парламент мүшесі болды. Хартсхорн Оңтүстік Уэльс кенішішілері федерациясының президенті және Ұлыбритания кенішішілері федерациясының ұлттық атқару комитетінің мүшесі болды. Ол 1918 жылғы жалпы сайлауда Огмор округінен Парламент мүшесі болып сайланды. 1924 жылы ол пошта министрі қызметін атқарды, сондай-ақ сол жылы жеке кеңесші тағайындалды және Саймон комиссиясының құрамына кірді. 1930 жылы ол Лорд Приви-Сил болып тағайындалды, ол 1931 жылғы 13 наурыздағы өліміне дейін қызмет етті.
British politician
Vernon Hartshorn (16 March 1872 – 13 March 1931) was a Welsh trade unionist and Labour Party politician who served as a Member of Parliament (MP) from 1918 until his death. Hartshorn was President of the South Wales Miners' Federation, and a member of the National Executive of the Miners' Federation of Great Britain. He was elected as Member of Parliament for Ogmore at the 1918 general election. He served as Postmaster General in 1924, made a Privy Counsellor the same year, and became a member of the Simon Commission. In 1930, he was appointed Lord Privy Seal, serving until his death on 13 March 1931.
Ерте өмір және білім
Вернон Хартсхорн 1872 жылдың 16 наурызында Монмутширдегі Понтьюан қаласында дүниеге келген. Ол Элен мен Теофилус Хартсхорнның үлкен ұлы болған. Ол туған кезде әкесі көмірші болған, бірақ кейін жергілікті мата және азық-түлік сататын дүкен иесі болды. Олар алғашқы методистер болып табылды, ал Теофилус Хартсхорн жексенбілік мектеп мұғалімі және Кросскей алғашқы методистік шіркеуінің қамқоршысы болған. Әртүрлі дереккөздер Вернон Хартсхорнды ерте жасынан бастап жексенбілік мектеп мұғалімі және діни уағызшы ретінде сипаттайды. Ол, әдетте, үйде, жергілікті мектепте, шіркеуде, жұмыста және жергілікті институттарда білім алған. Балалық шағындағы досы оның Йоркширдегі Оливер Маунт квакер мектебінде бір семестр оқығанын еске алады, онда ол "арифметикадан жақсы білген және ұстаздары қиын деп тапқан есептерді ойдағыдай шеше білген". Оның осы туа біткен математикалық қабілеті кейінірек өте бағалы болып шықты.
Vernon Hartshorn was born on 16 March 1872 in Pontywaun, Monmouthshire. He was the eldest son of Ellen and Theophilus Hartshorn. At the time of his birth his father was a coal miner but later became a local draper/grocer. The family were Primitive Methodists, Theophilus Hartshorn was a Sunday School teacher and Trustee of Crosskeys Primitive Methodist Church. Various sources describe Vernon Hartshorn as a Sunday School teacher and lay preacher from early adulthood. It is likely he received his education through home, local board school, chapel, work, and local institutes. A childhood friend recalls him spending one term at Oliver's Mount, a Quaker School in Scarborough, Yorkshire where he "was good at arithmetic and could solve problems off hand which the masters found tricky". This innate mathematical ability was to prove invaluable in later years.
Ерте мансап
Оңтүстік Уэльс аңғарларындағы көптеген жас ерлер мен ұлдар үшін сынақ алаңы жергілікті кен орнындағы "қазба түбінде" жұмыс істеу болды, және Хартсхорн да осыдан тыс қалмады. Ол, шамамен 14 жасында, жер астында жұмыс ілеуін бастады, және біз оның 1892 және 1893 жылдар аралығында Риска кен орнының Қара тамыр тізбегіндегі көмір қабатында шамамен бір жыл жұмыс істегенін көрсететін жазба таптық. Денсаулығының нашарлауы салдарынан Хартсхорн 1896 жылдан бастап Аберамандағы Пауэлл Дафрин кен орындарында жер үстінде жұмыс істеуге көшті. Одан кейін ол Кардифф доктеріндегі компания кеңсесіне кіші кеңсе кызметкері болып ауысты. Бұл оған коммерциялық мәселелерді түсінуге мүмкіндік берді, ол кейінірек өмірінде оған өте пайдалы болды. Кейіннен ол Риска кен орындарында Чеквейгмен болып сайланды, бұл лауазым Оңтүстік Уэльс кеншілер федерациясының көрнекті негіздеушісі және болашақ президенті Джеймс Уинстон бос қалдырған еді. Хартсхорн Оңтүстік Уэльс кеншілер федерациясының ісін ілгерілетуге белсенді қатысты. Ол, тағы бір белгілі ертедегі көшбасшы Альфред Онионспен бірге, Оңтүстік Уэльс кеншілер федерациясының Тредегар округін өкілдік етті. 1905 жылы Майстегтегі Кеншілер Агенті болып сайланған кезде Хартсхорн Федерацияның болашақ көшбасшыларының бірі деп есептелді. Ол өте төзімді, кен және саяси мәселелерді жақсы түсінетінін және оған қарсы не нәрсе келсе де, дұрыс деп санайтынын істеуге бейім екенін көрсетті. Ол сол кездегі Оңтүстік Уэльс кеншілер федерациясының жетекшілері, соның ішінде Уильям Абрахам (Мабон), Уильям Брейс және Джеймс Уинстон, оның "кемшіліксіз моральдық қасиеттері, ынтасы, дипломатиялық шеберлігі және қабілеті, экономикалық мәселелер туралы білімі және жақсы басқару қабілеттері" туралы айтып, оны осы лауазымға ұсынды. Ол алдағы жылдары осы қасиеттердің және дағдылардың барлығына мұқтаж болатын. 1912 жылы "Палл Молл Газетте" газетінде ол "Оңтүстік Уэльс көмір бассейніндегі социалистік көшбасшылардың ең көрнектісі және қабілеттісі" деп сипатталды.
The proving ground for many young men and boys in the South Wales valleys was work at the 'pit bottom' in the local colliery, and Hartshorn was no exception. He started underground, probably at the age of 14, and we have found a record of him working at the coal face of the Black Vein Seam of the Risca Colliery for about a year between 1892 and 1893. Ill health resulted in Hartshorn moving to work above ground for Powell Duffryn Collieries in Aberaman from 1896. From there he transferred to the company offices in Cardiff Docks to work as a Junior Clerk. This enabled him to obtain an insight into commercial matters which was to stand him in good stead in later years. He was later elected Checkweighman at the Risca Collieries, a position rendered vacant by James Winstone, a prominent founder member and future president of the South Wales Miners' Federation. Hartshorn took an active part in promoting the South Wales Miners' Federation cause. He represented – with another prominent early leader, Alfred Onions – the Tredegar District of the South Wales Miners' Federation. At the point of his election as Miners' Agent in Maesteg in 1905 Hartshorn was regarded as one of the upcoming men of the Federation. He had shown that he had a good deal of perseverance, a keen insight into mining and political matters, and a determination to do what he considered to be right however heavy the odds against him. He was recommended for the post by the principal leaders of the South Wales Miners' Federation at the time, including William Abraham(Mabon), William Brace and James Winstone, all of them speaking of his "unblemished moral character, his keenness, tact and ability, his knowledge of economic problems, and his good executive abilities". He was going to require all of those characteristics and skills in the years to come. By 1912 he was being described, in the Pall Mall Gazette, as "the most prominent and capable of the Socialist leaders in the South Wales Coalfield".
Алғашқы саяси мансап
Хартсорн 1910 жылғы қаңтардағы жалпы сайлауда Орта Гламорганшир сайлау округінде Лейбористтік партиядан кандидат болуға тырысты. Осы жолы Оңтүстік Уэльс кеншілер федерациясының қолдауын ала алмады және сайлаудан бас тартуға мәжбүр болды. Ол 1910 жылғы сәуірдегі қосымша сайлауда және сол жылдың желтоқсанындағы жалпы сайлауда да Лейбористтік партиядан кандидат ретінде қайта қатысты. Екі сайлаудың да барысында Оңтүстік Уэльс кеншілер федерациясы оны қолдады, бірақ ол жеңіске жете алмады.
Hartshorn sought selection as a Labour candidate in the General Election of January 1910 in the Mid Glamorganshire constituency. On this occasion he failed to gain the support of the South Wales Miners' Federation and had to stand down. He stood again as a Labour candidate in the April 1910 by election, and yet again in the December General Election of the same year. On both these occasions he was backed by the South Wales Miners' Federation, but he was not successful.
Көмір даулары
1912 жылғы Ұлттық көмір шабуылы кезінде баспасөзde Хартсхорн туралы жауынгер, экстремист, социалист, талапкер, келісімге келмейтін және қиындық іздеуші деп айтылған. Дегенмен, ол Ронддадан шыққан жас социалистер тобының құрамына кірмеді, олар Уильям Абрахам сияқты кәсіби одақ басшылығының стилін қатаң сынаған «Шахташылардың келесі қадамы» атты синдикалистік манифесті жариялады. Сондай-ақ ол келіссөздер мен ымыраға келуге, көмір кеншілерімен кез келген құнмен ынтымақтастыққа қарсы болған жоқ. Ол «ереуіл құралын» қолдануға болады және қолдану керек деп сенді. 1912 жылғы шамамен 1 миллион шахтердің ереуілі бұрын-соңды болмаған оқиға еді. Үкімет 1911 жылғы Тонипанди көтерілісінен де ауқымдырақ болатын жағдайларға қауіптеніп, дауға араласуға шешім қабылдады. Бір айдың ішінде парламент арқылы ең төменгі жалақы туралы заң қабылдалды. Кеншілердің жалақысын реттеу толыққанды дұрыс болмаса да, заңнамада ұлттық ең төменгі жалақының алғашқы үлгісі енгізілді. Лондондағы келіссөздерде маңызды рөл атқарған Хартсхорн жалақы туралы заңға құлшыныс танытпады және оны мәселенің соңғы шешімі деп қабылдауға болмайтынын айтты. Ол егер шахтерлер жұмысқа оралуға шешім қабылдаса, бұл жеңіліс емес, тек олардың жеңісін сынап көру үшін жасалған қадам деп есептеді. Ереуіл 1912 жылдың 6 сәуірінде аяқталды.
During the National Coal Strike of 1912 there are references to Hartshorn in the press as a militant, an extremist, a socialist, as pugnacious, uncompromising and out for trouble That said, he was not one of the group of young socialists from the Rhondda who published the Syndicalist manifesto, 'The Miners Next Step', with its sustained critique of the style of union leadership shown by the likes of William Abraham. Nor was he an advocate of conciliation and compromise, of co operation with the coal owners at any cost. He believed that the 'strike weapon' could and should be used. The 1912 strike of almost 1 million miners was unprecedented. The Government, fearing widespread trouble on a much larger scale than the Tonypandy Riots of 1911, decided to intervene in the dispute. Within a month they had rushed a Minimum Wage Bill through Parliament. The resulting arrangements for miners' pay were, in operation, far from perfect, but the legislation did see the introduction of the first example of a national minimum wage. A key player in the negotiations that took place in London, Hartshorn was less than enthusiastic about the Wage Bill, and he made it clear that it could not be accepted as a final solution to the problem. He took the view that if the men should decide to return to work, that would not be surrender, but simply a decision to test what they had won. The strike ended on 6 April 1912.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Британияда көмір өндірісі 1913 жылы ең жоғары шағына жетті, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс индустрияға жаңа қиындықтар әкелді. Соғыс барысында көмір шахталары мен әскер арасында жұмыс күші үшін үздіксіз күрес болды, ал міндетті әскери қызмет еңбек қозғалысын бөліп тұрған басқа да мәселелерден гөрі күштірек айқын дау тудырды. Сонымен қатар, соғыс инфляцияны әкелді, бірақ кеншілердің жалақысы өмір сүру құнының өсуімен бірге өспеді. Шахта басшылары үшін кеншілердің және ұлттың мүдделерін теңестіру қиынға соқты. 1915 жылдың наурыз айында Ұлыбритания Кеншілер Федерациясы жалақыны 20 пайызға көтеруді талап етті. Көмір иелері жалпы ұлттық жалақыны көтеру туралы келіссөздерге бармады, ал келіссөздер аудандық деңгейге көшті. Көптеген аймақтарда қанағаттанарлық келісімдерге қол жеткізілді, бірақ Оңтүстік Уэльстегі көмір иелері 10 пайыздан артық ұсыныс жасаудан бас тартты. 1915 жылдың 15 шілдесінде Уэльсте шамамен 200 000 кенші ереуілге шықты. Хартсхорн және басқа Федерация басшылары кеншілерді ереуіл жоспарларынан бас тартуға және жұмыс істеп тұрып келіссөздерді жалғастыруға шақырды. Олар ел соғыста болғандықтан ереуілге халықтың қолдауының болмайтынын, сондай-ақ теңіз қорғанысы көмірге байланысты екенін түсіндірді. Бұдан өзге, Федерацияның беделіне қатысты ұзақ мерзімді тәуекелдер де болды. Кейбіреулер оны кеншілерді "сатумен" айыптады. 1915 жылғы Көмір ереуілі даулы болды, кейбіреулер кеншілерді патриоттық емес деп қарады, ал басқалары шахта иелерін сынады. Қалай болғанда да, бұл маңызды оқиға болды және оқ-дәрі министрі Ллойд Джордж Соғыс қару-жарағы заңын қолданды, бұл ереуілді заңсыз деп жариялады. Ол сондай-ақ тікелей кеншілермен сөйлесу үшін Кардиффке сапар шекті. Олар қарсылық танытып, көптеген талаптарын орындағаннан кейін жұмысына оралды. 1916 жылдың қараша айында Уэльсте жалақыны көтеру үшін тағы бір ереуіл болды. Бұл жолы үкімет индустрияны бақылауға алды және ол келесі төрт жыл бойы үкімет бақылауында қалды. Соғыс кезінде Хартсхорн басқа кеншілер басшыларымен бірге әскерлердің моральдық жағдайын және тұрмыс жағдайын бағалау үшін Батыс майданына барды. Ол 1915 жылы құрылған Көмір өндіруді ұйымдастыру комитетінің (CMOC) мүшесі болды, кейіннен Кен орындарын бақылаушының кеңесші кеңесіне де кірді. Ол сондай-ақ 1917 жылғы Өнеркәсіптік тәртіпсіздіктерге қатысты тергеу комиссиясының Уэльстен үш комиссарының бірі және Оңтүстік Уэльстегі Colliery Recruiting Court мүшесі болды. 1918 жылдың қаңтарында ол CMOC-ке қызметі үшін OBE орденімен марапатталды. Соғысқа дейін және соғыс жылдары әйелдердің сайлау құқығы үшін күрес жалғасты, және Хартсхорн қолдаған күрес осы болатын.
The production of coal in Britain peaked in 1913, but the First World War brought new challenges within the industry. Throughout the War there was a constant struggle between the collieries and the army for manpower, and conscription did more than any other issue to divide the Labour movement. Also, with the War came inflation but the miner's pay failed to keep pace with the rising cost of living. It became difficult for the miners' leaders to balance the interests of the miners and the interests of the nation. In March 1915 the Miners Federation of Great Britain demanded a 20% pay increase. The coal owners refused to discuss a national wage rise and negotiations reverted to the districts. Satisfactory agreements were reached in most areas except South Wales where the obdurate coal owners refused to budge beyond 10%. On 15 July 1915 about 200,000 miners in Wales went on strike. Hartshorn, and other Federation leaders, had urged the miners to abandon their plans to strike, and to continue negotiating while working. He reasoned that there would be a lack of public support for a strike while the country was at war, and naval defence depended on coal. There were also risks to the credibility of the Federation in the longer term. Inevitably he was criticised by some for 'betraying' the miners. The Coal Strike of 1915 was divisive, some viewed the miners as unpatriotic whilst others criticised the mine owners. Either way, it was a serious event, and the Minister for Munitions, Lloyd George, invoked the Munitions of War Act, making the strike illegal. He also travelled to Cardiff to speak to the miners directly. They remained defiant and won many of their demands before returning to work. In November 1916 another strike over pay took place in Wales. This time the Government took control of the industry, and it was to remain under Government control for the next four years. During the War Hartshorn visited the Western Front with other miners' leaders, ostensibly to assess morale and conditions among the troops. He became a member of the Coal Mining Organisation Committee (CMOC) established in 1915, and later a member of the Advisory Board to the Controller of Mines. He was also one of the three Wales Commissioners on the 1917 Inquiry into Industrial Unrest, and a member of the Colliery Recruiting Court in South Wales. In January 1918 he was awarded the OBE in recognition of his service to the CMOC. Prior to, and throughout the War years, the campaign for women's suffrage continued, and it was a campaign that Hartshorn supported.