Сампсон против Ченнелл: Құқықтық қақтығыстар және штат заңдарының қолданылуы
Sampson v. Channell
Sampson v. Channell ісі (1940) – штат заңдарын қолдану, Erie қағидасы, сот юрисдикциясы туралы маңызды АҚШ апелляциялық шешімі. Заңдық мәселелерді қарастырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Сэмпсон мен Чаннелл, 110 F.2d 754 (1-ші айналым, 1940), – АҚШ апелляциялық сотының шешімі, ол Эри доктринасының (Эри v. Томпкинс ісінен туындаған) қолданылуын түсіндіреді, егер заң таңдауы мәселесі туындаса және бір штаттың соты басқа штаттың заңдарын қолдануға міндетті болса, түрлі юрисдикция қолданылады. Апелляциялық сот федералды округ сотының, егер штаттың мазмұндық заңын қолдану істің нәтижесін өзгерте алса, сол штаттың мемлекеттік соты сияқты әрекет етуі керек деген қорытындыға келді. Бұл федералдық соттардың кейбір мәселелерді (мысалы, дәлелдеу жүктемесі және мерзімдер туралы заңдарды) мазмұндық заң ретінде қарауына алып келді, тіпті егер штат оларды тек процессуалдық деп қараса да, басқа штаттың заңының орнына өз заңдарын қолдану үшін негіздеме ретінде пайдалануға болады.
Sampson v. Channell, 110 F.2d 754 (1st Cir. 1940), was a United States Court of Appeals decision interpreting the application of the Erie doctrine (derived from Erie v. Tompkins) where diversity jurisdiction is invoked in a choice of law situation, where a court in one state may be called upon to apply the laws of another state. The Appellate court concluded that the federal district court must act as if it were a state court of the state in question, so long as the application of the state's substantive law might change the outcome of the case. This led to the anomaly that the federal courts must treat certain things (such as burdens of proof and statutes of limitations) as substantive law, even if the state treats these same things as merely procedural, as a justification for using their own law instead of the law of another state.
Фактілер
Мэн штатында арызшы ерлі-зайыптылар машинаның соқтығысуына ұшырады; екінші машинаның жүргізушісі қаза тапты. Арызшылар қаза тапқан жүргізушінің мүлігіне қарсы Массачусетс штатындағы федералды округтік сотта талап арыз берді, сотталушы ретінде қаза тапқан жүргізушінің мүлігін басқарушыны көрсетіп, соттың құзыреттілігінің әртүрлілігіне сүйенді. Аудандық сот заңдардың қақтығысының жалпы принциптерін қолданды және оқиға Мэн штатында болғандықтан, Мэн штатының заңдары іс бойынша қолданылуға тиіс деп шешті. Мэн штатының заңдарына сәйкес, арызшылар өздерінің кінәлі емес екенін дәлелдеуге міндетті болды; егер сот Массачусетс штатының заңын қолданған болса, жауапкер арызшының кінәлі екенін дәлелдеуге міндетті болар еді. Арыз беруші апелляциялық шағымда, Массачусетс федералды округтік соты Массачусетс штатының заңын қолдануы керек деп мәлімдеді.
The plaintiff husband and wife were hit by a car in Maine; the driver of the other car was killed. The plaintiffs sued the estate of the dead driver in the Federal District Court in Massachusetts, naming the executor of the dead driver's estate as the defendant and invoking the court's diversity jurisdiction. The District court applied general principles of conflicts of law, determining that Maine law should control the case because that is where the accident happened. Under Maine law, the plaintiffs had the burden of proof to show that they were not contributorily negligent; had the court applied Massachusetts law, the defendant would have had the burden of showing plaintiff's contributorily negligence. The plaintiff appealed, contending that the Massachusetts Federal District Court should have applied the law of Massachusetts.