Үнді армиясының әуе десанттық және арнайы күштері полкі

Үндістан армиясының әуе десант және арнайы күштері жасағы: тарихы, құрамы, 1945 ж. құрылған, 15 арнайы батальон, қазіргі жағдайы. Әскери стратегия, тарих.

19 мин оқу

100%

Дереккөз: Parachute Regiment (India) — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Парашют полкі – Үндістан армиясының әуе шабуылы және арнайы күштер полкі. Ол 1945 жылы Британдық Үндістан армиясының құрамында құрылған, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін таратылып, 1952 жылы Үндістан армиясының құрамында қайта құрылды. Қазіргі таңда он бес арнайы күштер батальоны, екі аумақтық армия батальоны және бір "Раштрия" атқыштар батальонынан тұрады.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші үнді әуедегі құрамасы Британдық Үндістан армиясының 50-ші парашют бригадасы болды, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941 жылғы 29 қазанда құрылды. Бастапқыда 151 парашют батальоны (британдық әскерлерден тұратын), 152 парашют батальоны (үнді әскерлерінен тұратын) және 153 парашют батальоны (гуркха әскерлерінен тұратын) және басқа да қолдау бөлімшелерінен құралды. Үнді медициналық қызметінің лейтенанты (кейін полковник) А.Г. Рангарадж, MVC, және 152 парашют батальонының RMO, Хав. Матура Сингхпен бірге алғашқы үнділік болып парашютпен секірді. 1942–1943 жылдары құрама Солтүстік-Батыс шекаралық провинциясында Патан тайпаларына қарсы Нарада шектеулі әрекеттер жасады және Бірмада барлау миссияларын жүргізді, олардың әуедегі мүмкіндіктері шектеулі болды. 1943 жылғы тамызда 50-ші парашют бригадасына 3-ші батальонның, 7-ші Гуркха атқыштарының әскерлерінен құрылған 154 парашют батальоны қосылды. 1944 жылғы наурызда 151 парашют батальоны Ұлыбританияға ауыстырылды, 156 парашют батальоны деп аталды және 1-ші әуедегі дивизияның 4-ші парашют бригадасына бекітілді. 154-ші парашют батальоны болмаған 50-ші парашют бригадасы Сангшакта және кейін Бірма шекарасындағы Имфал жазығында екі күшейтілген жапон дивизиясына қарсы кең ауқымды әрекеттер жасады. 154 парашют батальоны әуедегі жаттығуларын аяқтамағандықтан, әуедегі мәртебеге ие болу үшін қалды. Сангшак шайқасында (1944 жылғы 21–26 наурыз), алты күнге созылған шайқаста бригада өте ауыр шығынға ұшырады, 40 офицер мен ВКО және 545 қатарлы әскерлер қаза тапты, бұл британдық 14-ші армияның қолбасшысы генерал-лейтенант Уильям Слимнің алғысын алды. 1944 жылғы 26 наурыздағы түнгі іс-қимыл кезінде бұрынғы мақтанды парашют бригадасының қалдықтары жапондықтар толы орман арқылы Имфалға оңтүстікке, содан кейін батысқа қарай жол тартты. Олар Имфалды жапондықтардың қоршауынан сақтап, IV корпустың жойылуына жол бермеу міндетін орындады. Сангшактағы шығындарға қарамастан, парашютшілер жедел құрылған бөлімдер құрып, шілде айының соңында кері қайтуға дейін Имфал маңындағы жапондық күштерді жоюға қатысты әрекеттерге қатысты. Кейін 1944 жылы бригада 44-ші Үндістанның әуедегі дивизиясын құру үшін кеңейтілді, өйткені бастапқыда 9-шы әуедегі дивизия деп аталатын, өйткені 44-ші бронетанкті дивизия (оның қызметі енді Таяу Шығыстағы соғыс театрында қажет емес) әуедегі бөлімге айналдырылатын болды. Дивизияны құру үшін Чиндит операцияларының екі жедел бригадасы, 14-ші және 77-ші бригадалар қосылды. Бастапқы жоспар бойынша, парашют бригадаларында британдық, үнді және гуркша әскерлерінің әрқайсысынан бір батальон болады, ал 14-ші батальон әуеден қону роліне ауыстырылатын болды, бірақ Үндістанда планерлік оқу немесе операциялар туралы көп мәлімет жоқ. Кейін 14-ші бригада әуедегі роліне қайта құрылды. Генерал-губернатордың жеке күзетшілері (GGBG) әуедегі құрамаға қосылып, 44-ші әуедегі дивизияның барлау эскадрильясы деп аталды. 9-шы далалық полк (RIA) және басқа да қолдау бөлімшелері де қосылды. Солтүстікке дейін Бірмада жақсы жұмыс істеген 60-шы парашюттік жедел жәрдем бригадасы құраманың медициналық бөлімін күшейту үшін таңдалды. 44-інші Үндістанның әуедегі дивизиясы 1945 жылы 2-ші Үндістанның әуедегі дивизиясы болып тағайындалды. Британдық 6-шы әуедегі дивизиясы (D-Day/Нормандияның даңқы) екінші дивизиялық құрама ретінде Үндістанға әкелінуі жоспарланған, бірақ соғыс осы жоспарды іске асыруға уақыт бермеді. Үнді армиясының парашют полкі 1945 жылғы 1 наурызда құрылды, ол төрт батальоннан және осыған тең жедел компаниялардан тұрды. Полктің әуедегі алғашқы әрекеті соғыстың соңында, Гуркха парашют батальонының күшін 1945 жылғы 1 мамырда Бірмадағы Элефант-Пойнтке, «Дракула» операциясының аясында парашютпен түсірді. Батальон жақсы жұмыс істеді, барлық адамдардың, тіпті әуедегі соғысты сынағандардың да құрметін алды. «Дракула» операциясындағы жетістіктеріне қарамастан, Парашют полкі 1945 жылдың соңында соғыстан кейінгі Британдық Үнді армиясын қысқарту мен қайта құру аясында таратылды. Алайда олар әуедегі ролін сақтап, әуедегі дивизияның құрамына кірді.

The first Indian airborne formation was the British Indian Army's 50th Parachute Brigade, which was raised during World War II on 29 October 1941, initially consisting of 151 Parachute Battalion (consisting of British troops), 152 Parachute Battalion (consisting of Indian troops) and 153 Parachute Battalion (consisting of Gurkha troops) alongside other support units. Lt. (later Col.) A. G. Rangaraj, MVC, of the Indian Medical Service and RMO of 152 Parachute Battalion, became the first Indian along with Hav. Maj. Mathura Singh to make a parachute descent. In 1942–43, the formation saw limited action at Nara against Pathan tribals in the North West Frontier Province and conducted some intelligence gathering missions in Burma, utilizing their somewhat limited airborne capabilities. In August 1943, the 154 Parachute Battalion was formed from troops from the 3rd battalion, 7th Gurkha Rifles and assigned to the 50th Parachute Brigade. In March 1944, 151 Parachute Battalion was transferred to Britain, renamed as 156 Parachute Battalion, and assigned to the 4th Parachute Brigade of the 1st Airborne Division. The 50th Parachute Brigade, without 154 Parachute Battalion, then saw extensive action at Sangshak and later in the Imphal plains on the Burmese border against two reinforced Japanese divisions. 154 Parachute Battalion had not completed its air training, so stayed back to attain airborne status. During the Battle of Sangshak (21–26 March 1944), which lasted six days, the brigade suffered extremely heavy casualties, totalling 40 officers and VCOs and 545 other ranks, winning the appreciation of Lt. Gen. William Slim, the commander of the British Fourteenth Army. The breakout on the night of 26 March 1944 saw the remnants of the once proud parachute brigade fight its way south and then west through the Japanese infested jungles to Imphal. It achieved its task of preventing the flanking Japanese forces from surrounding Imphal and destroying IV Corps. Despite the losses it suffered in Sangshak, the paratroopers formed ad hoc units and continued to participate in actions to destroy Japanese forces near and around Imphal until its withdrawal at the end of July. Later in 1944, the brigade was expanded to form the 44th Indian Airborne Division as the original 9th Airborne Division was to be named because the 44th Armoured Division (whose services were no longer required in the Middle East theatre of war) was to be converted to an airborne unit. The two ad hoc brigades from the Chindit operations, 14th and the 77th, were included to form the division. The original plan was to have a battalion each of British troops, Indian troops and Gurkha troops in both the parachute brigades, with the 14th being converted for the airlanding role, though there is little known about gliderborne training or operations in India. 14th was later to be converted for the airborne role. The Governor General's Bodyguard (GGBG) joined the airborne fraternity and was named the 44th Airborne Division Reconnaissance Squadron. 9 Field Regiment (RIA) and other support units too were inducted. 60th Parachute Field Ambulance which till then had been in Burma and performed well, was selected to augment the medical element for the formation. The 44th Indian Airborne Division was finally designated the 2nd Indian Airborne Division in 1945. The plan was to raise an entire airborne corps with the British 6th Airborne Division (of D Day/Normandy fame) to be brought to India as the second divisional formation, but the war ended before it could materialize. The Indian Army's Parachute Regiment was officially formed on 1 March 1945, consisting of four battalions and an equal number of independent companies. The regiment's first airborne action was towards the end of the war, when a reinforced Gurkha Parachute Battalion was parachuted into Burma at Elephant Point on 1 May 1945, as part of Operation Dracula. The battalion performed well earning the respect of all, including the critics of airborne warfare. Despite the performance in Operation Dracula, the Parachute Regiment was disbanded in late 1945 as part of the reduction and restructuring of the post war British Indian Army. However, they retained their airborne role and formed part of the airborne division.

Үндістанның тәуелсіздігі

Тәуелсіздік пен бөліністен кейін әуе шабуылы дивизиясы Үндістан мен жаңадан құрылған Пәкістан армиялары арасында бөлінді. Үндістан дивизия штабын, сондай-ақ 50-ші және 77-ші парашют бригадаларын сақтап қалды, ал 14-ші парашют бригадасы Пәкістанға өтті. 77-ші парашют бригадасы кейін таратылды. Осылайша, Үндістан армиясы тек бір әуе шабуылы құрамын – 50-ші парашют бригадасын сақтап қалды. Бұл бригада әртүрлі полктерден құралған үш ерекше батальоннан тұрды: 1-ші батальон, Пунджаб полкі (Пара), 3-ші батальон, Маратха жеңіл жаяу әскері (Пара) және 1-ші батальон, Кумаун полкі (Пара). Бұл батальондар 1945 жылы полк таратылғаннан кейін парашюттік міндеттерді орындап келді және бас киімдерін қоңыр беретке ауыстырудан басқа, өз полктерінің формасын кие берді. Оларды өз полктерінің басқа батальондарынан ажырату үшін олардың аттарынан кейін «Пара» сөзі қосылды.

1947 жылғы Үнді-Пакистан соғысы

50-ші және 77-ші парашют бригадалары 1947 жылғы Үнді-Пакистан соғысында белсенді қатысты. 50-ші парашют бригадасының үш парашют батальоны мен қолдау бөлімшелері де кең ауқымдағы ұрыс қимылдарына қатысты. Бұл үш батальон Шелатанг, Наушера, Жангар және Пунч шайқастарында өзгеше ерлік көрсетіп, одан кейін оларға тиісті шайқас құрметтері табысталды. Бригада командирі, Бриг. Мұхаммед Усман 1948 жылдың 3 шілдесінде ұрыста қаза тапты және қазадан кейін "Маха Вир Чакра" орденімен марапатталды. 77-ші парашют бригадасы құрамындағы 60-шы парашюттік жедел жәрдем машинасы Кашмирде де ұрыс қимылдарына қатысты, онда ол қазір танымал Кариаппа ауруханасын құрып, айналасындағы көптеген бөлімшелердің (27 Үндістан армиясы және штат әскерлері батальондарымен қатар басқа да бөлімшелердің) қажеттіліктерін қанағаттандырды, сонымен қатар соғыс жағдайы мен қолайсыз ауа райы салдарынан үнемі тапшылыққа тап болды. Бұл бөлімшенің көрсеткен нәтижесі, парашют бригадасының басқа бөлімшелері сияқты, барлық күтулерден асып, көптеген батырлық наградаларына, соның ішінде хирург капитан В. Рангасвамиға "Вир Чакра" орденіне ие болды.

Корея соғысындағы 60-шы парашюттік жедел жәрдем

1950 жылы Солтүстік Корея Оңтүстік Кореяға басып кірген кезде БҰҰ еркін әлемге көмек сұрады. Үндістан әскери қимылдарға қатыспауға шешім қабылдады, бірақ Кореяда төрт жыл бойы қызмет еткен 60-шы парашюттік жедел жәрдем бөлімін (60-шы ПЖЖБ) медициналық көмекпен қамтамасыз етті. Бөлім командирі подполковник А.Г. Рангарадж болды, ал 60-шы ПЖЖБ БҰҰ Командасының күштеріне, сондай-ақ Корея Республикасы армиясы мен жергілікті азаматтарға медициналық қызмет көрсетті. Бөлім сонымен қатар солтүстік кореялық соғыс тұтқындарына да көмек көрсетті. 1950 жылдың қарашасынан 1954 жылдың ақпанына дейін олар 20 000-ға жуық жараланған әскерилер мен азаматтарды емдеді. Бөлімнің ең маңызды жетістігі 1951 жылдың 21 наурызында АҚШ армиясының 187-ші әуе десанттық полкінің ұрыс тобына «Томагавк» операциясы кезінде көрсеткен қызметі болды. Осы қызметі үшін бөлім екі «Маха Вир Чакра», бір «Вир Чакра» ордені және алты «Вир Чакра» медалімен марапатталды, сондай-ақ көптеген үнді және халықаралық наградаларға ие болды. Бұл наградалардың ішінде АҚШ және Оңтүстік Корея армиялары басшыларының алғыс хаттары, 1-ші Комонвелл дивизиясының мақтаулары және британдық командирлердің алғыс айтулары бар. Бөлім туралы британдық парламенттің Лордтар палатасында арнайы айтылды. Әуе десанттық операцияға қатысқан бөлімнің 12 мүшесі американдық парашютші тағасымен марапатталды. Үндістанға оралғаннан кейін бөлімге 1955 жылдың 10 наурызында Үндістан Республикасының тұңғыш президенті доктор Ражендра Прасадтан Президенттік кубок табыс етілді, бұл осымен алғашқы және бүгінгі күнге дейін жалғыз кубок болып табылады. Бөлімнің әскерлері де 25 «Есімдер тізімінде» аталды.

Қайта көтеру

1952 жылғы 15 сәуірде Парашют полкі 50-ші Парашют бригадасының үш парашют батальонының құрамына біріктіріліп, қайта құрылды. 1-ші батальон, Пәнджаб полкі (Пара) 1-ші батальон, Парашют полкі (Пәнджаб) деп қайта аталды. Маратха жеңіл жаяу әскерінің 3-ші батальоны 2-ші батальон, Парашют полкі (Маратха) болып қайта аталды. 1-ші батальон, Кумаон полкі (Пара) 3-ші батальон, Парашют полкі (Кумаон) болып қайта аталды. Парашют полкінің депосы мен тіркемесі 1952 жылғы 15 сәуірде, полктің құрылуымен бірге Аграда құрылды. Парашют полкіне айналған үш парашют батальонында қызмет еткен әскерлердің барлық жеке құжаттары Пәнджаб полкінен, Маратха жеңіл жаяу әскерінен және Кумаон полкінен депоға және тіркемеге ауыстырылды. Сонымен қатар, ПАО (ОР) артиллериясының бөлігі ретінде Матурада полк үшін жеке шоттар кеңсесі (PAO) құрылды. 1952 жылға дейін 50-ші Парашют бригадасы «Үндістан» деген жазуы бар Пегасты құрама белгісі ретінде пайдаланды. Парашют полкі құрылғанда, жаңа құрама белгісі – ашық көк түсті Шатружит, қанаты бар жартылай ат, жартылай адам, садақ пен жебесі дайын күйде тұрған, бригаданың оперативтік дайындығын көрсететін, қоңыр түсті фонға Пегас алмастырылды. Жаңа таңба мен құрама белгісін 3-ші Пара (Кумаон) капитаны (кейін лейтенант Гейт) М.Л. Тули жасады. 1961 жылы полктің күшін арттыру үшін 4-ші батальон құрылды. 1962 жылғы Қытай-Үнді соғысынан кейін, полк, қарулы күштердің қалған бөлігі сияқты, беспрецеденттік масштабта кеңейді, 1962 жылы 5-ші батальон, 1963 жылы 6-шы батальон және 1964 жылы 7-ші батальон құрылды, содан кейін 8-ші батальон құрылды. 50-ші бригаданы толықтыру үшін екінші парашют бригадасы, 51-ші бригада да құрылды, бірақ 1976 жылы ол қалыпты жаяу әскер роліне қайта оралды. 50-ші Парашют бригадасының бастапқы бөлімшелерінің қазіргі уақытта тек екеуі ғана бар, атап айтқанда, Бомбей саперлерінің 411-ші Парашюттік далалық ротасы, Үнді армиясының ең көне парашюттік бөлімшесі және 50-ші Парашюттік бригаданың сигнал компаниясы. Бастапқы медициналық бөлімше, 80-ші Парашюттік далалық жедел жәрдем, 14-ші Парашюттік бригаданың құрамына кірді, ал 43-ші Пара Fd AMb 77-ші Пара Бде-нің басқа кішігірім бөлімшелерімен бірге таратылды, тек бір далалық жедел жәрдем, 60-шы Парашюттік далалық жедел жәрдем (қазіргі 60-шы Парашюттік далалық ауруханасы) ғана әуедегі ролінде қалды. Басқа кішігірім бөлімшелер де соған еліктеді. Бас губернатордың жеке күзетшісі жол көрсетуші ролінде сақталды.

On 15 April 1952, the Parachute Regiment was re raised by absorbing the three existing parachute battalions of the 50th Parachute Brigade. The 1st battalion, Punjab Regiment (Para) was redesignated as the 1st battalion, Parachute Regiment (Punjab). The 3rd battalion, Maratha Light Infantry (Para) was redesignated as the 2nd battalion, Parachute Regiment (Maratha). The 1st battalion, Kumaon Regiment (Para) was redesignated as the 3rd battalion, Parachute Regiment (Kumaon). The Parachute Regiment Depot and Records was raised at Agra on 15 April 1952, to coincide with the raising of the regiment. All personnel documents for troops who were serving in the three parachute battalions that were converted into the Parachute Regiment were transferred to Depot and Records from the Punjab Regiment, Maratha Light Infantry and the Kumaon Regiment. Simultaneously, a Personal Accounts Office (PAO) for the regiment was raised at Mathura as part of PAO (OR) Artillery. Until 1952, the 50th Parachute Brigade had used the Pegasus with "India" written under it, as a formation sign. When the Parachute Regiment was raised, a new formation sign, a light blue Shatrujeet, a half horse half man with wings and a bow and arrow in a ready position, signifying the operational readiness of the brigade, on a maroon background, replaced the Pegasus. The new cap badge and the formation sign was designed by Capt (later Lt Get) ML Tuli, of 3 Para (Kumaon). 1961 saw the raising of the 4th battalion to augment the strength of the regiment. After the Sino Indian War of 1962, the regiment, as with the rest of the armed forces, saw expansion on an unprecedented scale, with the 5th battalion raised in 1962, the 6th battalion raised in 1963 and the 7th battalion raised in 1964, followed by raising of the 8th battalion. A second parachute brigade, the 51st, was also raised to complement the 50th Brigade but was reverted to normal infantry role in 1976. Of the original units of the 50th Parachute Brigade, only two exist as of date, namely 411 Parachute Field Company of the Bombay Sappers, the oldest parachute unit of the Indian Army and the 50th Parachute Brigade Signal Company. The original medical unit, 80 Parachute Field Ambulance, became part of 14 Parachute Brigade went over to Pakistan while 43 Para Fd AMb was disbanded as with the other minor units of the 77th Para Bde, and only one field ambulance, 60 Parachute Field Ambulance (now 60 Parachute Field Hospital) was retained in the airborne role. The other minor units followed suit. The Governor General's Bodyguard was retained in the pathfinder role.

Пара (арнайы күштері)

1965 жылғы Үнді-Пакистан соғысы кезінде гвардия бригадасының майоры Мегх Сингх Ратордың басшылығымен әртүрлі жаяу әскер полктерінен еріктілер қатысқан жауынгерлік емес күш, конвенциялық емес операцияларды жүргізіп, өз күшіне сәйкес келмейтін нәтижелерге қол жеткізді. Бұл күш таратылып, еріктілер өздерінің бастапқы бөлімшелеріне қайтарылды. Майор Мегх Сингх Раторға осы мақсатта батальон құру тапсырылды, нәтижесінде 1966 жылдың 1 шілдесінде 9-шы батальон, Парашют полкі (коммандос) құрылды. Батальон бастапқыда Гвардия бригадасының құрамында құрылған, бірақ коммандос операцияларында парашюттік дағдының маңызды рөл атқаратынын ескере отырып, батальон Парашют полкіне берілді және 9-шы батальон, Парашют полкі (коммандос) аталды. Бір жыл өткен соң, 1967 жылдың 1 шілдесінде батальон екіге бөлініп, екі батальон да толық күшке жеткізілді: 9-шы батальон, Парашют полкі (коммандос) және 10-шы батальон, Парашют полкі (коммандос). 1979 жылы 1-ші батальон, Парашют полкі, британдық SAS үлгісіндегі арнайы күштер батальонына айналдыруға сынақтан өтті. Үш жылдық дайындықтан кейін ол арнайы күштер батальоны ретінде қайта аталды, яғни 1-ші батальон, Парашют полкі (коммандос). 9-шы және 10-шы Парашют коммандос батальондары да кейіннен арнайы күштер батальондары болып қайта аталды. Бір кезде "Коммандос" атауы "Пара (арнайы күштер)" деп өзгертілді. 1996 жылдың 1 ақпанында 21-ші батальон, Маратха жеңіл жаяу әскері, ресми түрде Парашют полкіне берілді және 1994 жылдан бері жүргізіліп келген айналымға қарамастан, 21-ші батальон, Парашют полкі (арнайы күштер) болып қайта аталды. 1999 жылы 2-ші батальон, Парашют полкі де арнайы күштер батальонына айналдырылды, одан кейін 2002 жылы 3-ші батальон, ал 2003 жылы 4-ші батальон. Соңынан, 2010 жылы 11-ші батальон, Парашют полкі (арнайы күштер) және 2013 жылы 12-ші батальон, Парашют полкі (арнайы күштер) Агра қаласында құрылды, бұл қазіргі арнайы күштер батальондарының қатарын толықтыруға бағытталған шара болды. 2022 жылы операциялық мүмкіндіктерді айтарлықтай арттыру мақсатында, 5-ші, 6-шы, 7-ші, 23-ші және 29-шы батальондардың әуе десанттық бөлімшелері екі ай бойы дағдыларын жетілдіріп, жеті күндік сынақтан сәтті өтті, соның нәтижесінде олар мамандандырылған рөлдерге ие болды. Сондай-ақ, 2022 жылы Бангалор қаласында 13-ші батальон, Парашют полкі (арнайы күштер) құрылды.

During the Indo Pakistani War of 1965, an irregular force with volunteers from various infantry regiments under Maj. Megh Singh Rathore of the Brigade of the Guards carried out unconventional operations and achieved results disproportionate to its strength, and the need for unconventional forces was felt. The force had been disbanded and the volunteers reverted to their parent units. Major Megh Singh Rathore was tasked to raise a battalion for the purpose, resulting in the raising of 9th battalion, Parachute Regiment (Commando) on 1 July 1966. The unit was originally raised as part of the Brigade of the Guards, but due to the parachute qualification being an essential part of commando operations, the battalion was transferred to the Parachute Regiment and became the 9th battalion, Parachute Regiment (Commando). One year later, on 1 July 1967, the battalion was split into two and both battalions were brought up to strength as the 9th battalion, Parachute Regiment (Commando) and the 10th battalion, Parachute Regiment (Commando). In 1979, the 1st battalion, Parachute Regiment, was put through trial conversion into a Special Forces battalion modeled on the lines of the British SAS and after a three year conversion period re designated as a Special Forces battalion, named as 1st battalion, Parachute Regiment (Commando). The two Parachute Commando battalions (9 and 10) were also subsequently re designated as Special Forces battalions. At some point, the name "Commando" was replaced by "Para (Special Forces)". On 1 February 1996, the 21st battalion, Maratha Light Infantry, was officially transferred to the Parachute Regiment and was re designated as the 21st battalion, Parachute Regiment (Special Forces), though the conversion had been underway since 1994. In 1999, the 2nd battalion, Parachute Regiment was also converted into a Special Forces battalion, followed in 2002 by the 3rd battalion and in 2003 by the 4th battalion. Subsequently, in the year 2010, the 11th battalion, Parachute Regiment (Special Forces) and in the year 2013 the 12th battalion, Parachute Regiment (Special Forces) raised at Agra to augment the strength of the existing Special Forces battalions. In the year 2022 In a significant boost to operational capability, airborne battalions 5th, 6th, 7th, 23rd & 29th battalions were converted to a specialist role having honed their skills over two gruelling months that culminated in a validation over seven days. Another battalion 13th battalion, Parachute Regiment (Special Forces) was raised in Bangalore in 2022.

1965 жылғы Үнді-Пакистан соғысы

1965 жылғы Үнді-Пакистан соғысы кезінде 68-ші жаяу әскер бригадасының оперативтік басқаруында болған Парашют полкінің 1-ші парашют бөлімі, Пакистан тарапындағы Пир-Панжал жоталарының батыс шетінде орналасқан стратегиялық Хаджипир асуын басып алуда маңызды рөл атқарды. Бұл асу Үндістандағы Ражури-Пуч-Ури тас жолына басып тұрды. Майор Ранжит Сингх Даяль басқаруындағы (кейіннен операция үшін MVC орденімен марапатталған) батальон 26 және 27 тамызда Санк, Сер және Ледвали Галиді, ал 1965 жылғы 28 тамызда Хаджипир асуын басып алды. Одан кейін, батальонның десантшылары жаудың асуды қайта басып алу әрекеттерін бірнеше рет тойтарды. 1-ші парашют бөлімі көрсеткен төзімді ерлігі мен талмас рухы үшін 1965 жылы «Хаджипир» шайқасының және «Джамму және Кашмир» театрлық құрмет белгілерін алды. Сонымен қатар, Лахор секторында 50-ші парашют бригадасына Жало теміржол көпірін басып алу міндеті жүктелді. Жаңадан құрылған Парашют полкінің 6-шы парашют бөлімі, тамаша жауынгерлік дайындықпен және рухпен, қатты қарсылық пен ауыр артиллерия отына төтеп беріп, Жало теміржол көпіріне шабуыл жасады. 17 қыркүйекте бөлім көпірді сәтті басып алып, «Ghora» жеңіс сигналын көтерді. Бригада офицерлері мен сарбаздары осы операциялық маңызы бар тұтқынға алудан қатты қуанды.

1971 жылғы Үнді-Пакистан соғысы

1971 жылғы Үнді-Пәкістан соғысы кезінде полк шығыс және батыс майдандарында көптеген ұрыс қимылдарына қатысты. Тәуелсіз Үндістан тарихында алғаш рет Тангайлге әуе десанттық жаяу әскер батальоны (парашют полкінің 2-ші батальоны) түсірілді, бұл Бангладештің азаттығын жеделдетуге маңызды үлес қосты. 2-ші батальонның бөлімдері Дакаға кірген алғашқы үнді әскерлері болды. Полктің коммандос батальоны өздерінің кәсіби шеберлігін Пәкістанның Синд провинциясындағы Чачроға және Джамму мен Кашмирдегі Мандолға жасаған жылдам шабуылдар арқылы көрсетті. Осы операциялар кезінде полк Пунгли көпірі, Чачро, Мандол және Пунчты қорғау заңгерліктеріне ие болды. 51-ші парашют бригадасы Раджастханның Шри-Ганганагар қаласында әрекет еткен кезде, 50-ші парашют бригадасы бастапқыда Бангладеште 2-ші парашют батальонымен әуеде, 7-ші парашют батальонымен алғы шепте, ал бригаданың қалған бөлігі жердегі рөлде әрекет етті. Содан кейін 50-ші парашют бригадасы батыс сектордағы туысқан бригадасына көмектесу үшін көшті, осылайша екі майданда да қатысқан жалғыз құралым атанды.

Паван операциясы

Шри-Ланкадағы үнді бейбітшілігін сақтау күшінің құрамында "Паван" операциясына 5 парашют полкінің батальоны (соның ішінде 3 командалық батальон) қатысты.

"Кактус" операциясы

6-шы парашютшілер тобы алдыңғы қатарда, ал 7-ші парашютшілер тобы резервте болды. 1988 жылдың қараша айында бригада генерал-майоры Фаррух Булсара басқаратын 50-ші парашют бригадасы Мальдивтер президентін құтқару және осы елдің заңды сайланған үкіметіне көмек көрсету мақсатымен "Кактус" операциясына қатысты. Корея соғысынан бері жүргізілген алғашқы табысты шетелдегі әскери операция осы болды.

Қаргил соғысы

1999 жылы парашют полкінің он батальонының жетісі Джамму және Кашмирдегі Каргил ауданына "Вижай" операциясы аясында орналастырылды, бұл полктің оперативтік мүмкіндіктерін көрсетеді. 6-шы және 7-ші парашют батальондары, сондай-ақ 1-ші пара (арнайы күштер) Мушко аңғарындағы жаугершіліктерді тазартып, жойды, ал 5-ші парашют батальоны Баталик секторында белсенді қатысып, үлкен батылдық және жанкештілік танытты, соның нәтижесінде COAS бірлігінің мақтау қағазымен марапатталды. 10-шы пара (арнайы күштер) Халубар қырқасында операциялар жүргізді. 9-шы пара (арнайы күштер) Зуллу қырқасының биіктіктерінде шайқасқа қатысып, жер миналарынан өтіп, оларды залалсыздандырды. Бұл Каргил соғысының ең қиын операцияларының бірі болды.

Біріккен Ұлттар Ұйымының операциялары

Халықаралық бейбітшілікті сақтау туралы шақырулар әуе шабуылдық бөлімшелерді (INDBATT) Кореяға (1950–54), Газа жолағына (1956–58), Сьерра-Леонеге (2000, UNAMSIL құрамында), Конгоға (2004, 2014 - MONUSCO құрамында), Суданға (2009 - UNMIS құрамында), Оңтүстік Суданға (2011 - UNMISS құрамында), Эфиопия/Эритреяға (2004 - UNMEE құрамында) және Ливанға (2005 - UNIFIL құрамында) жіберді. Сьерра-Леонедегі операцияға 2 Пара (SF) және 9 Пара (SF) жасақтары жүргізген қаһармандық құтқару миссиясы кірді. Парашют полкінің батальондары бірнеше рет БҰҰ күштері командирінің батальондық мақтауына ие болды, сондай-ақ олардың офицерлері мен қатардағы әскери қызметшілері түрлі БҰҰ миссияларында штабтық қызметтерде немесе бақылаушылар ретінде қызмет етеді.

Соңғы кездері

Жақында тағы екі жаяу әскер батальоны сынақтан өтіп, басқа полктерден өту арқылы Парашют полкі батальондары болып қайта құрылды. 2014 жылы 23-ші батальон, Раджпутана мылтық полкі Парашют полкіне берілді және 23-ші батальон, Парашют полкі деп қайта аталды. Сонымен қатар, 29-шы батальон, Раджпут полкі Парашют полкіне берілді және 29-шы батальон, Парашют полкі деп қайта аталды.

Тауға көтерілу және Оңтүстік полюске экспедиция

Парашют полкі тау шығу саласында тарихи тұрғыдан белсенді болған. 7 Пара (SF) капитаны (кейін полковник) Автар Сингх Чима 1965 жылы Эверест тауына шыққан алғашқы үндістандық болды. 7 Пара (SF) капитаны Әбіжит Сингх 2003 жылы шыңға көтерілді, ал 21 Пара (SF) бригадасының полковнигі Саурабх Сингх Шехават 2001, 2003 және 2005 жылдары үш рет шыңға көтерілді. 10 Пара (SF) лейтенант-полковнигі Бхупеш Хада 2012 жылы «Үндістан армиясының қарлы арыстаны – Эверест экспедициясы» командасын жетектеп, Эверест шыңына шықты. 6 Пара полковнигі Сарфраз Сингх 2018 жылдың 20 мамырында әлемдегі ең биік шыңға жеті адамнан тұратын Nimas командасын бастап барды. Парашют полкінің командасы 1981 жылы Нанда Девиге көтеріліп, бірден негізгі және шығыс шыңдарын бағындыруға тырысты. Нанда Девидің шығыс бетіне алғаш рет көтерілді, бірақ Премжит Лал және Фу Дорджи есімді екі альпинист түсетін кезінде қаза тапты. Тағы үш адам – Дая Чанд, Рам Сингх және Лакха Сингх – құлап қайтыс болды, бұл таудағы ең көп қаза болған оқиғаға айналды. Эверестте қаза тапқан инженерлер корпусының белгілі альпинисі майор Джай Бахугуна да 50-ші парашют бригадасында қызмет еткен. Майор (кейін генерал-майор) Мұхаммед Амин Найк және капитан (кейін полковник) Ананд Сваруп, сондай-ақ инженерлер корпусының қызметкерлері, 1993 жылы Нанда Деви шыңына көтерілді. 60 Парашюттік далалық госпиталінің майоры Н. Линю – Гималайдағы көптеген экспедицияларға қатысқан алғашқы әйел әуедегі офицер. Ол 2012 жылдың мамыр айында Эверест шыңына көтерілді және тәжірибелі парашютист. 50-ші парашют бригадасында қызмет ететін, 2 (Тәуелсіз) парашюттік далалық шеберхананың командирі полковник Ж. К. Баджадж 1989 жылдың 17 қаңтарында Үндістан туын Оңтүстік полюске орнату үшін Overland International Expedition экспедициясымен бірге Оңтүстік полюске шаңғымен жеткен алғашқы азиялық болды. Полковник Балвант Санду, полковник Ж. К. Баджадж және полковник Аншуман Бхадурия Уттаркашидегі Неру тау-кен институтын басқарды.

Оқыту

1952 жылдың 1 мамырында Кота қаласында Гвардиялық оқу орталығының құрамында Парашют полкінің оқу бөлімі құрылды, осылайша Парашют полкіне қабылдау және жаңадан келгендерді тікелей оқыту басталды. Полк 1961 жылдан бастап қатарын толықтыруды бастады. Сол кезде полкке сапалы жауынгерлерді тарту мақсатында 1963 жылдың 13 наурызында оқу орталығын құруға рұқсат берілді, ал Үкімет Парашют полкінің тәуелсіз оқу орталығын құруға келісім берді. Парашют полкінің оқу орталығын құру туралы жарлық 1963 жылдың 22 маусымында алынды. Парашют полкінің қоймасы мен тізілімдері Парашют полкінің оқу орталығы болып қайта аталды, ол сол кезде Агра бекінісінде орналасқан. Раджпутана атқыштары, Раджпут полкі, Сикх полкі және Догра полкінен келген жауынгерлердің алғашқы тобы Кхерия лагеріндегі оқу батальондарына 1963 жылдың 26 қыркүйегінде келе бастады. 1963 жылдың 26 қыркүйегінде Котадағы Парашют полкінің оқу бөлімі орталыққа қосылды. 1965 жылдың 5 ақпанында орталық Гвалиордағы Морар казармасына көшірілді. Орталық Парашют полкінің жауынгерлерін оқытудан басқа, барлық парашютистерді даярлауға да жауапты болды. Осы мақсатта 1966 жылдың 1 сәуірінде Парашют ұстау бөлімі құрылды. Парашют ұстау бөлімі барлық белсенді және резервтегі парашютистерге негізгі және резервтік оқыту жүргізуге жауапты болды. Соғыс уақытында Парашют ұстау бөлімі әуе шабуылын жүргізу үшін транзиттік лагерь құруға қосымша жауапкершілік алды. 1967 жылдың 5 маусымында Парашют полкінің жеке шот кеңсесі (қатардан тыс) Матурадан Гвалиорға көшірілді. 1975 жылдың 2 қазанында Парашют полкінің оқу орталығы, тізілімдері және ПАО (ҚР) Аграға көшірілді. 1977 жылдың 15 қаңтарында бұрынғы Парашют ұстау бөлімі таратылды және Парашют ұстау бөлімінің барлық функцияларын орындау үшін қосымша персонал мен көлік құралдары Парашют полкінің оқу орталығына берілді. Парашют ұстау бөлімі Кхериядағы жұмысын жалғастырып, ескі атауын сақтап қалды. 1992 жылдың 15 қаңтарында Парашют ұстау бөлімі Аградағы Әскери әуедегі оқу мектебімен біріктірілді. 1992 жылдың 15 қаңтарында Парашют полкінің оқу орталығы, тізілімдері және ПАО (ҚР) Бенгалуруға көшірілді және Пионерлік корпус пен оқу орталығының бұрынғы орнын иеленді.

On 1 May 1952, a training wing of the Parachute Regiment was formed at Kota under the Brigade of the Guards Training Centre and thus started the direct recruitment and training of recruits for the Parachute Regiment. The regiment started augmenting its strength from 1961. About the same time, in order to ensure a better intake of recruits into the regiment, the raising of a training centre was authorized on 13 March 1963, and the Indian government accorded sanction for raising of an independent training centre. The executive order for raising the Parachute Regiment Training Centre was received on 22 June 1963. The Parachute Regiment Depot and Records was redesignated as the Parachute Regiment Training Centre, then located at Agra Fort. The first batch of recruits from the Rajputana Rifles, Rajput Regiment, Sikh Regiment and Dogra Regiment started arriving in the training battalions located at Kheria Camp On 26 September 1963, the Parachute Regiment training wing at Kota joined the centre. On 5 February 1965, the centre moved to Morar Cantonment, Gwalior. The centre, in addition to conducting training of Parachute Regiment recruits, was also responsible for all parachute training. For this purpose, a Parachute Holding Wing was established on 1 April 1966. The Para Holding Wing was responsible for carrying out basic and reservist training for all active and reservist paratroopers. In wartime, the Para Holding Wing had the added responsibility of providing transit camp facilities for the launching of an airborne operation. On 5 June 1967, the Personal Accounts Office (Other Ranks) of the Parachute Regiment also moved from Mathura to Gwalior. On 2 October 1975, the Parachute Regiment Training Centre, Records and PAO (OR) moved to Agra. On 15 January 1977, the erstwhile Para Holding Wing was disbanded and additional staff and vehicles were authorised to the Parachute Regiment Training Centre to carry out all of the above functions of the Para Holding Wing. The Para Holding Wing continued functioning from Kheria and its old name was retained. The Para Holding Wing thereafter merged with the Army Airborne Training School, Agra on 15 January 1992. On 15 January 1992, the Parachute Regiment Training Centre along with the Records and PAO (OR) moved to Bengaluru and occupied the erstwhile location of the Pioneer Corps and Training Centre.

Таңба

Парашют полкінің полк белгісі – ашық парашют, жартылай дөңгелек шеңбердің артында, шеңбердің жоғары жағында «Парашют» деген сөз, ал төменгі жағында «Полк» деген сөз жазылған; қанаттары шеңберден жайылып, парашют пен шеңбердің жоғарғы бөлігіне пышақ орналасқан; тұтастай күміс металдан жасалған. Әлемдегі көптеген парашютшілердің күштері сияқты, қалыпты бас киім – күрмелі берет, бірақ сикхтер үшін күрмелі түлпек бар. Парашют полкінің құрамына кіретін арнайы күштердің «Балидаан» деп аталатын ерекше белгісі бар. Бұл белгіде тік төмен қараған командалық пышақ, пышақтың жүзінен жоғары қарай созылған қанаттар және пышаққа «Балидаан» деп жазылған жазуы бар, ол қызыл пластиктен жасалған тік төртбұрышқа күміс металлмен бекітілген. «Балидаан» арнайы әуе күштерінің әлемге әйгілі қалпағы мен берет белгісінің үлгісімен жасалған. Арнайы күштердің қызметкерлері сондай-ақ ашық көк түсте тігілген «Арнайы күштер» деген жазуы бар марон түсті иық белгісін тағады, ол 2006 жылдан бері қолданылып келе жатқан «Коммандо» табелкісін алмастырды. Бір ғана әуе десанттық белгі қалды: ақ түсті ашық парашют, одан ашық көк қанаттары шығып, барлығы сұр жасыл түсті фонға жазылған. Салтанатты/ресми киімдер үшін басқа да нұсқалар болды, мысалы, алтын сыммен тігілген қанаттары бар күріш түсті фланель, президенттің күзетшілерінің салтанатты киімдеріне қызыл түстегі. Бұл белгі бұрын оң жақ жоғарғы жеңінде тағылған, бірақ 1975 жылдан бері оң жақ кеуде қалтасының үстінде және аты бар белгіде орналасқан. Сол жақ қалтада парашютке түсу индикаторы қанаттары ретінде (тиісінше 25, 50 немесе 100 түсу үшін) тағылатын кішкентай эмальданған белгі (көк, сары немесе қызыл қанаттары бар ақ парашют) бар. Кішкентай эмальді белгі қазір парашюттің төменгі жағында жұлдыздары бар «Пара индикаторы» белгісі деп аталатын мыс белгімен ауыстырылды, бір жұлдыз 25 секіруді, екі жұлдыз 50 секіруді және үш жұлдыз 100 секіруді білдіреді.

Полк полковниктері

Полковник - полктегі аға офицер, әдетте ең жоғары шенді, полк үшін әкелік беделге ие және полктің мүддесін қорғайды. Бұл Үндістан армиясының британ армиясынан мұраға алған дәстүрі мен лауазымы. Осы лауазымда болған офицерлер:

Генерал-майор К. Бхагавати Сингх
Генерал-лейтенант Индержит Сингх Гилл, PVSM, MC
Генерал-майор С.С. Синха, PVSM
Генерал-лейтенант М. Томас, PVSM, AVSM, VSM
Генерал-лейтенант В.К. Наяр, PVSM, SM
Генерал-майор Ж.Н. Гоел
Генерал-майор Р.П. Лимайе, AVSM
Генерал-майор Шиваджи Патил, UYSM, AVSM
Генерал-майор Хошияр Сингх, YSM
Генерал-лейтенант Нирбхай Шарма, PVSM, UYSM, AVSM, VSM
Генерал-лейтенант Х.С. Лиддер, PVSM, UYSM, YSM, VSM
Генерал-лейтенант П.С. Катох, PVSM, UYSM, AVSM, SC
Генерал-лейтенант Прабодх Чандра Бхардвадж, PVSM, AVSM, VrC, SC, VSM
Генерал-лейтенант Винод Бхатия, PVSM, AVSM, SM
Генерал-лейтенант Н.С. Гхеи, PVSM, AVSM, ADC
Генерал-лейтенант П.С. Сангха, PVSM, UYSM, AVSM, SM
Генерал-майор Санджай Сингх, AVSM, SM, VSM
Генерал-лейтенант Пушпендра Сингх, SM

Құрметті офицерлер

Маһендра Сингх Дхони 2011 жылдың 1 қарашасында Үндістан Президентінің бұйрығымен 106-шы жаяу әскер батальонының құрамына, құрметті лейтенант-полковник шенімен қабылданып алынды.
Дипак Рао да 2011 жылдың 1 қарашасында Үндістан Президентінің бұйрығымен 116-шы жаяу әскер батальонының құрамына, құрметті майор шенімен қабылданып алынды. Үндістан Қорғаныс министрлігі оны жақын арадағы шайқастағы ең алғашқы және ең білікті маман деп санайды. Оның рефлекстік ату әдісі Солтүстік және Шығыс әскери округтерінде әскери қолбасшылардың тікелей тапсырмасымен жақын арадағы шайқас үшін ату дағдысын жаңғыртуға пайдаланылды.