Кіріспе
Оңтүстік Англиядағы темір жол желісі
Солтүстік Даунс желісі – Оңтүстік-Шығыс Англиядағы темір жол желісі. Ол Беркширден Суррейге дейін 66 шақырымға созылады. Бұл жолдың шығыс бөлігімен қатар жүретін, бор тауларының тізбегі – Норт Даунс деген атпен аталған. Атауды 1989 жылы сол кездегі оператор Network SouthEast енгізді. Солтүстік Даунс желісі Blackwater аңғарындағы елді мекендерге, сондай-ақ Гилдфорд, Доркинг және Рейгейт қалаларына қызмет көрсетеді. Ол Лондонның оңтүстігі мен оңтүстік-батысында орбиталық бағыт ретінде қызмет етеді және Редингтегі Ұлы Батыс магистралімен, Ватерлоо желісімен, Редхиллдегі Портсмут тікелей желісімен және Редхиллдегі Брайтон магистралімен тікелей байланыста. Солтүстік Даунс желісінде үш түрлі оператор жолаушылар қызметін жүзеге асырады. GWR жартылай жылдам және тоқтап тұратын қызметтермен Редингтен Редхиллге дейінгі желі бойымен жүреді, олардың көпшілігі Брайтон магистральдық желісімен оңтүстікке қарай жалғасады. Оңтүстік-Батыс темір жолының қызметтері астана мен Рединг арасында Уокингемнің батысындағы бөлігінде жүзеге асырылады, ал сол компания Гилфордтан бастап басқа бағыттарға қарай да қызмет көрсетеді. Солтүстік Даунс желісінің көп бөлігі тәуелсіз Рединг, Рейгейт және Гилфорд темір жолы компаниясы (RG&RR) құрды, бірақ Гилфорд пен Эш түйіспесі арасындағы бөлігін Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы салды. Жол 1849 жылы ашылды және қызметтер бастапқыда Оңтүстік-Шығыс темір жолымен жүргізілді, ол 1852 жылы RG&RR-ді сатып алды. Жолдың үш учаскесін Оңтүстік темір жолы 1930-шы жылдары электрлендірді, бірақ шамамен 47 шақырымға жуық бөлігі электрленбеген күйде қалды. ХХІ ғасырдың басында желінің сыйымдылығын арттыру мақсатында инфрақұрылымдық жұмыстар жүргізілді, соның ішінде Рединг пен Редхиллде жаңа платформалар салынды.
The majority of the North Downs Line was constructed by the independent Reading, Reigate and Guildford Railway company (RG&RR), although the section between Guildford and Ash Junction was built by the London and South Western Railway. The line opened in 1849 and services were run from the outset by the South Eastern Railway, which took over the RG&RR in 1852. Three sections of the line were electrified by the Southern Railway in the 1930s, although around 29 mile (47 km) remains unelectrified. In the early 21st century, infrastructure works to increase the capacity of the line were undertaken, including the provision of new platforms at Reading and Redhill.
Шолу
North Downs Line – Оңтүстік-Шығыс Англиядағы темір жол желісі. Ол Беркширдегі Ұлы Батыс магистраліндағы Рединг темір жол станциясын Суррейдегі Брайтон магистралімен байланыстырады. Ол Блэкуотер аңғарындағы Хэмпшир, Суррей және Беркшир шекарасындағы елді мекендерге, сондай-ақ Суррейдің Гилдфорд, Доркинг және Рейгейт қалаларына қызмет көрсетеді. Ол Лондонның оңтүстігі мен оңтүстік-батысын айналып өтетін орбиталық бағыт ретінде қызмет етеді және Уотерлоо-Рединг желісімен, Алтон желісімен және Портсмут тікелей желісімен тікелей байланыста болады. 2015 жылғы Суррей темір жолы стратегиясында маршрут бойынша жолаушылардың 56%-ы басқа темір жол желілеріндегі қызметтерге қосылатыны және сапарлардың төрттен бірі Редингтен басталатыны немесе аяқталатыны айтылған. Жолаушылардың шамамен 13%-ы –дан және –ға барады немесе қайтады. "North Downs Line" атауын алғаш рет 1989 жылы сол кездегі желі операторы Network SouthEast қолданған. Редхилл мен Эш арасындағы желі шамамен Солтүстік Даунспен қатар жүреді, бұл Фарнхэмнен Довердің ақ жартастарына дейін созылатын бор тауларының тізбегі. Эш пен Рединг арасында желі Лондон алабының құмдары, қиыршықтары және саздары арқылы өтеді. Желінің ең тік бөлімдері, 1:96 және ең биік нүктесі, Суррейдегі Моль және Вей өзендері арасындағы суайырықтан өтетін жерде орналасқан. Редхилл (22 миль 40 шынжыр) мен Шелфорд қиылысы (41 миль 60 шынжыр) арасындағы және Эш қиылысы (48 миль 34 шынжыр) мен Рединг (68 миль 68 шынжыр) арасындағы қашықтықтар Лондон станциясынан өлшенеді. North Downs Line – желісінің барлық ұзындығында қос рельсті және жолаушылар пойыздары үшін ең жоғары жылдамдығы бар. Желінің үш бөлігі – Редхилл-Рейгейт, Гилдфорд-Алдершот Оңтүстік қиылысы және Уокингем-Рединг 750 В тұрақты токпен жұмыс істейтін үшінші рельсті жүйе арқылы электрлендірілген. Екі бөлігі – Рейгейт-Шелфорд қиылысы және Алдершот Оңтүстік қиылысы-Уокингем, барлығы маршруттық мильге жуық, электрленбеген. Желіде W6 жүк өлшегіші бар және тәуліктік инженерлік жұмыстарға 4,5 сағатқа дейін уақыт бөлінеді. 2006 жылы Network Rail North Downs Line желісін "қоғамдық" деп жіктеді, бірақ жаңа инфрақұрылым құрылысынан кейін 2023 жылы бұл мәртебе алынып тасталды.
The name "North Downs Line" was first used in 1989 by Network SouthEast, the then operator of the line. Between Redhill and Ash, the line runs roughly parallel with the North Downs, a range of chalk hills that runs from Farnham to the White Cliffs of Dover. Between Ash and Reading, the line crosses the sands, gravels and clays of the London Basin. The steepest gradients, 1 in 96, and summit of the line are near , where the route crosses the watershed between the Rivers Mole and Wey in Surrey. The distances along the line between Redhill (22 miles 40 chains) and Shalford Junction (41 mi 60 ch), and between Ash Junction (48 mi 34 ch) and Reading (68 mi 68 ch) are measured from station in London. The North Downs Line is double track for the entirety of its length and has a maximum operational line speed of for passenger trains. Three sections of the line, RedhillReigate, GuildfordAldershot South Junction and WokinghamReading, are electrified using the 750 V DC third rail system. Two sections, ReigateShalford Junction and Aldershot South JunctionWokingham, together totalling route miles, are unelectrified. The line has a W6 loading gauge and overnight engineering possessions of up to 4 1/2 hours are available. In 2006, Network Rail classified the North Downs Line as "congested", but following the construction of new infrastructure, this status was revoked in 2023.