Элизабет Джонсон: Өмірбаяны мен Сэмюэл Джонсонмен қарым-қатынасы
Elizabeth Johnson (died 1752)
Елизавета Джонсон (Тетти), Бирмингем саудагерінің жесірі, кейін Сэмюэл Джонсонның әйелі. Өмірі, туған күні, отбасы мүшелері туралы ақпарат. Тарих, генеалогия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Элизабет Джонсон (құрметті аты Джервис; 4 ақпан 1689 – 17 наурыз 1752), көбінесе "Тетти" деп аталатын, Бирмингем саудагері Генри Портердің жесірі, кейіннен ағылшын жазушысы Сэмюэл Джонсонның әйелі болды, одан бұрын қайтыс болды.
Elizabeth Johnson (née Jervis; 4 February 1689 – 17 March 1752), familiarly known as "Tetty", was the widow of Birmingham merchant Henry Porter, and later the wife of English writer Samuel Johnson, whom she predeceased.
Өмірбаян
Елизавета 1689 жылдың 4 ақпанында дүниеге келді және сол жылдың 16 ақпанында Ұлы Питлингте (Питлинг Магна деп те аталады) крещение рәсімінен өтті. Ол Ұлы Питлингтің Уильям Джервисінің (21 маусым 1659 – 1 қаңтар 1695) және оның әйелі, Генри Дарллдың қызы Энннің қызы еді. Ол үш апасы мен үш інісінің ортаншы қызы болды. Үлкен әпкесі 11 жасында, кішісі 4 жасында қайтыс болғандықтан, Елизавета ересекке жеткен жалғыз қыз еді. 1708 жылдың шілдесінде Елизавета әжесінен, Елизавета Джервистен, барлық үй жиһазын, сондай-ақ күміс заттарды, жүзіктерді және ақшаны мұра етті. Ол сонымен қатар әжесінің қалған мүлкінің жартысын мұралады, ал қалған жартысы анасы Аннаға тиді. Елизавета 4 ақпан 1715 жылы (ол 26 жасқа толған күні) Генри Портерге (крещение рәсімі 12 шілде 1691 – қыркүйек 1734) үйленді. Генри Бирмингемдегі саудагер болған, бірақ ол табысты кәсіпкер болған жоқ, ал оның қайтысынан кейін Елизавета оның қарыздарының бір бөлігін төлеуге мәжбүр болды. Олардың үш баласы болды, олардың барлығы баласыз қайтыс болды: Люси (1715 жылы туған) Сэмюэл Джонсонның анасымен Личфилдте тұрып, оның дүкенінде жұмыс істеді; Джервис Генри (1718 жылы туған) теңіз офицері болып, Лондонда қоныстанды; Жозеф (шамамен 1724 жылы туған) Лондондағы табысты кәсіпкер болды. 1732 жылы Елизавета мен Генри Портер Джонсонмен дос болды (онымен алғаш кездескенде ол қызы Люсиге: "Бұл мен кездескен ең ақылды адам" деді), ал Портер қайтыс болғаннан кейін Джонсон оған махаббат білдірді. Оның оны "Тетти" немесе "Тетси" деп лақаптап атауы "Элизабет" есімінің аймақтық қысқартуы еді. Олар 9 шілде 1735 жылы Дербидегі Сент-Вербург шіркеуінде үйленді, бұл оқиға жыл сайын қайталанады. Ол кезде Джонсон 25 жаста, ал Елизавета 46 жаста еді, және Джонсон мен Портер отбасылары екеуі де бұл некеге ынталы болған жоқ. Оның 600 фунт стерлингтен астам қалыңдығы Личфилдке жақын Эдиалдағы жеке мектеп – Эдиал Холл ашуға жұмсалды. Оның сәтсіздікке ұшырағаннан кейін 1737 жылы Джонсон Лондонға көшті, ал ол сол жылы оған қосылды. Өмірінің соңғы жылдары ол денсаулығының нашарлауына ұшырады, бұл алкоголь мен опиатты дәрі-дәрмектердің әсерінен күшейді. Джонсонның қолдауымен жұмыс істеген кедей дәрігер Роберт Левет оның өлімін Джонсонға байланыстырды. Ол 63 жасында қайтыс болды және Бромли шіркеуіне жерленді. Джонсон оның қабір тасына жазған латын жазуында оны әдемі, білімді, тапқыр және ізгі деп сипаттады ('formosae, cultae, ingeniosae, piae'). Джонсон бұл некені "екі жақтың да махаббатымен болған одақ" деп атады және оны әрдайым сүйіспеншілікпен және қайғымен еске алатын, әсіресе оның қайтыс болған күнінің мерейтойында. Алайда, оның ең толық сипаттамалары Джонсонның замандастары мен өмірбаяндарынан, оның бұрынғы шәкірті Дэвид Гаррик, Хестер Трал және Томас Б. Маколей сияқты бейтарап емес көзқарастардан алынған: соңғысы оны "жарты дюйм қалыңдықпен боялған, жарқыраған түстерге киінген, провинциялық мақтанышпен әрекет ететін қысқа бойлы, семіз, қарапайым әйел" деп сипаттады. Он тоғызыншы және жиырмасыншы ғасырлардағы жазушы және эссеші Элис Мейнелл осы сыншыларды жақтырмаушылықтары үшін сынап, оны одан да мейірімді бағалады.
Elizabeth was born on 4 February 1689 and baptised at Great Peatling (also known as Peatling Magna) on 16 February of that year. She was a daughter of William Jervis (21 June 1659 – January 1695) of Great Peatling, and his wife, Anne, daughter of Henry Darell of Middle Temple. She was the middle daughter of three sisters and three brothers. As her eldest sister died at the age of 11 and the younger at the age of four, Elizabeth was the only daughter to reach adulthood. In July 1708 Elizabeth inherited from her grandmother Elizabeth Jervis all her household goods, as well as her plate, rings and cash. She also inherited half of the residue of her grandmother's estate the other half going to her mother Anne. Elizabeth married Henry Porter (bap. 12 July 1691 – September 1734) on 4 February 1715 (which was her 26th birthday). Henry was a Birmingham merchant, but he was not a successful businessman and on his death Elizabeth had to settle some of his debts. They had three children, all of whom died childless: Lucy (born 1715) lived in Lichfield with Samuel Johnson's mother and served in her shop; Jervis Henry (born 1718) became a naval officer and settled in London; Joseph (born about 1724) became a successful London business man. Elizabeth and Henry Porter became friends of Johnson in 1732 (on first meeting him, she said to her daughter Lucy, "That is the most sensible man I ever met.") and Johnson courted her after Porter's death. His affectionate names for her, "Tetty" or "Tetsey," were regional contractions for the name "Elizabeth." They married on 9 July 1735 at St Werburgh's Church, Derby, where the event is reenacted annually. At the time he was 25, she 46, and neither the Johnson nor Porter family was enthusiastic about the marriage. Her dowry of over £600 was invested in setting up Edial Hall, a private school at Edial near Lichfield. After its failure, in 1737 Johnson moved to London, where she joined him later that year. In later life she suffered from ill health, exacerbated by alcohol and opiate medicines. Robert Levet, a poverty stricken doctor supported by Johnson, ascribed her death to the latter. She died at 63, and is buried in Bromley Parish Church. According to the Latin inscription Johnson composed for her gravestone, she was beautiful, accomplished, ingenious, and pious ('formosae, cultae, ingeniosae, piae'). Johnson called the marriage "a love match on both sides," and always recalled her affectionately and with grief, especially on the anniversary of her death. The chief descriptions of her, however, come from unsympathetic accounts by Johnson's contemporaries and biographers such as his ex pupil David Garrick, Hester Thrale and Thomas B. Macaulay: the last described her as "a short, fat, coarse woman, painted half an inch thick, dressed in gaudy colours, and fond of exhibiting provincial airs and graces." The nineteenth and twentieth century writer and essayist Alice Meynell judged her less harshly, attacking these critics for prejudice.