Ирландиялық князь Флоренс МакКарти (1560-1640) – соңғы Mac Carthaig Mór титулы иесі. Төрт онжылдық Лондон түрмесінде өмір сүрді, жерлері бөлінді. Ирландия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық принц Флоренс Маккарти (Fínghin mac Donncha Mac Carthaig) (1560–1640), Ирландия кланының басшысы және 16 ғасырдың соңындағы Ирландияның гелдік аристократиясының (flaith) мүшесі, сондай-ақ ағылшын билігі оны жоймас бұрын Mac Carthaig Mór титулына соңғы сенімді үміткер болды. Маккартидің Тоғыз жылдық соғысқа (1595–1603) қатысуы оның тұтқынға алынуына әкелді, және ол өмірінің соңғы 40 жылын Лондонда қамауда өткізді. Оның кланының жерлері оның туыстары мен ағылшын-ирланд отарлаушылары арасында бөлісті.
Irish prince
Florence MacCarthy (Fínghin mac Donncha Mac Carthaig) (1560–1640), was an Irish clan chief and member of the Gaelic nobility of Ireland (flaith) of the late 16th century and the last credible claimant to the Mac Carthaig Mór title before its suppression by English authority. Mac Carthaig's involvement in the Nine Years' War (1595–1603) led to his arrest by the Crown, and he spent the last 40 years of his life in custody in London. His clan's lands were divided among his relatives and Anglo Irish colonialists.
Ерте өмір
Мак Картайг 1560 жылы Ирландияның Мунстер провинциясындағы Кинсейл маңындағы Килбриттен қамалында, Карбериді билеген Маккарти Риг әулетінің ұлы, Карберидің 15-ші ханзадасы Доног Маккарти Ригтің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Донал Маккарти Риг, Карберидің 12-ші ханзадасы болды. Мак Картайгтың мансабының маңыздылығы – Ирландияны Тюдорлар жаулап алған кезде батыс Мунстердегі аумақтарға басшылық етуінде. Оңтүстік-батыс Мунстер испандықтардың араласуына ең қолайлы аймақ болды, олар 1570-жылдардың соңынан бастап Ирландиядағы католик көтерілістеріне көмектесуді ұсынды. Бұл аймақтың көп бөлігінің билеушісі, бірақ Карбериді қоспағанда, Десмондтың Маккарти Морі еді, оның жерлері қазіргі батыс Корк пен Керриде орналасқан. Сонымен қатар, Маккарти әулетінің тағы үш ханзадалық тармағы болды: Маскерридің Маккартилері, Духаллоудың Маккартилері және ең байы – Флоренцияның әкесі (жартылай) тәуелсіз билеуші ханзада болған Карберидің Маккарти Риағы. Флоренция осы кезде патшалық үкімет пен осы қарсыласатын тармақтар арасындағы күрделі қарым-қатынастардың ортасына түсті. Мак Картайг Риг тармағы Десмонд көтерілісі (1569–73 және 1579–83) кезінде патшаға адал болып, номиналды билеушілерінен – Десмонд графынан және Маккарти Мордан, екеуі де көтеріліске қосылғаннан кейін тәуелсіздіктерін нығайтты. Мак Картайгтың әкесі, Доннад Мак Картайг Риг, патшаға адал қызмет етті және екінші Десмонд көтерілісі кезінде өзінің ерлерін көтерілісші Джеральд Фицджеральдты, 15-ші Десмонд графынан өз аумағынан қуу үшін жұмылдырғанын хабарлады. 1581 жылы әкесі қайтыс болғанда, он жеті немесе жиырма жастағы Мак Картайг ағылшын капитаны Уильям Стэнли мен оның лейтенанты Жак де Франческидің көмегімен 300-ге жуық адамды ағылшын қызметіне жетекшілік етті, Ормонд графының басқаруымен. Олар Десмондтың қалған ізбасарларын Маккарти аумағынан, «өздерінің шөлейт жерлеріне» қуды, онда көтерілісші графтардың әскерлері ешқандай жабдықтама таба алмады және дезертирлік жасады. Мак Картайг сонымен қатар Десмондтың екі капитан-жауынгерін – Гор Максуини мен Морис Роуды өлтіргенін де мәлімдеді. 1581 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Мак Картайг мол мүлікті мұраға алды, бірақ ханзаданың танисі (басшылықтағы екінші және әдетте басшының мұрагері) болған жоқ, сондықтан әкесінің лауазымын қабылдамады, ол Мак Картайгтың ағасы Оуэн Маккарти Ригке, Карберидің 16-шы ханзадасына тиді. Танист лауазымы Мак Картайгтың туысы Донал на Пипиге (Түзектердің Доналына) берілді. Бірақ 1583 жылы Мак Картайг сарайға барды, онда оны королева қабылдады және оған 1000 марка және 100 маркалық жылдық табыс берді. 1585 жылы ол Дублиндегі Ирландия Парламентінің мүшесі болды.
Mac Carthaig was born in 1560 at Kilbrittain Castle near Kinsale in the province of Munster in Ireland, into the MacCarthy Reagh dynasty, rulers of Carbery, the son of Donogh MacCarthy Reagh, 15th Prince of Carbery. His grandfather was Donal MacCarthy Reagh, 12th Prince of Carbery. The significance of Mac Carthaig's career lies in his command of territories in west Munster, at a time when the Tudor conquest of Ireland was underway. Southwest Munster was the area most open to Spanish intervention, which had been mooted from the late 1570s to aid Catholic rebellions in Ireland. The overlord of much of this area, but excluding Carbery, was the MacCarthy Mór of Desmond, whose lands were located in modern west Cork and Kerry. There were, in addition, three more princely branches of the MacCarthy dynasty, the MacCarthys of Muskerry, the MacCarthys of Duhallow, and finally the most wealthy: the MacCarthy Reagh of independent Carbery, of whom Florence's father had been a (semi )sovereign prince. It was into a complex interplay between the crown government and these opposing branches that Florence found himself pitched. The Mac Carthaig Reagh branch established itself as loyal to the crown during the Desmond Rebellions (1569–73 and 1579–83), to assert their independence from their nominal overlords, the Earl of Desmond and the Mac Carthaig Mór, both of whom had joined the rebellion. Mac Carthaig's father, Donnchadh Mac Carthaig Reagh, served the crown faithfully and reported that he had mobilised his men to drive the rebel Gerald FitzGerald, 15th Earl of Desmond out of his territory during the Second Desmond Rebellion. When his father died in 1581, Mac Carthaig, by then in his late teens or early twenties, led around 300 men in the English service with the assistance of an English captain, William Stanley, and his lieutenant, Jacques de Franceschi, under the overall command of the Earl of Ormonde. They drove Desmond's remaining followers out of MacCarthy territory, 'into his own waste country', where the rebel earls' troops could find no provisions and deserted. Mac Carthaig also claimed credit for the killings of Gorey MacSweeney and Morrice Roe, two of Desmond's gallowglass captains. Upon his father's death in 1581, Mac Carthaig inherited substantial property but was not the prince's tanist (second in command and usually successor to the head), and therefore did not assume his father's title, which went to Mac Carthaig's uncle, Owen MacCarthy Reagh, 16th Prince of Carbery. The position of tanist went to Mac Carthaig's cousin, Donal na Pipi (Donal of the Pipes). But, in 1583, Mac Carthaig did go to court, where he was received by the queen, who granted him 1000 marks and an annuity of 100 marks. In 1585 he served as a member of the Irish Parliament at Dublin.
Таурат
Мак-Картиг Мордың (сонымен қатар Кланкаре графы) қызы және жалғыз мұрагері Элленге үйленгеннен кейін, Фингин мак Донча Карти кланының екі негізгі тармағының бірігуіне байланысты Мюнстердегі патша үкіметінің ықпалына түсті. Үкімет күдігін арттыра түскендей, оның Испаниямен байланыста болғаны туралы да қауесет тарады. Атап айтқанда, ол Уильям Стэнлимен және Жак де Франческимен байланыс жасады деген айып тағылды, олар сексен жылдық соғыста ирланд әскерлерінің полкімен бірге ағылшын жағынан испан жағына ауысқан болатын. Осы күдіктердің нәтижесінде Мак-Картайг 1588 жылы Мак-Картиг Мор атағын алуына қарсы сақтандыру мақсатымен тұтқындалды, бұл оған үлкен жерлер мен мыңдаған қолдаушыларға басшылық ету мүмкіндігін беретін еді. Англия билігі мұндай жағдайды елді бейбіттендіруге және қарусыздандыруға тырысып жатқан кезде тым қауіпті деп санады. Бастапқыда Кару Корктегі Шандон қамалында ұсталып, алты айдан кейін Мак-Картайг Дублинге, содан кейін Лондонға жеткізілді, ол 1589 жылдың ақпан айында Тауэрге қамалды. Бірнеше күннен кейін оның әйелі Корктан қашып кетті, бұл оның тапсырмасы бойынша болған болуы мүмкін. Мак-Картайг наурыз айында құпия кеңесте тексерілді және ағылшын католигі сэр Уильям Стэнлидің континенттік интригаларына қатысқандығын жоққа шығарды. Ол Тауэрге қайтарылды, бірақ он бес айдан кейін оның әйелі сотқа келді және Ормондтың 10-шы графы сэр Томас Батлер оның 1000 фунт стерлингтік кепілдігін алуға келісім білдірді. Оған қарсы ешқандай айып дәлелденбегендіктен, Мак-Картайг 1591 жылдың қаңтарында Англиядан шығуға және Лондоннан рұқсатсыз үш мильден артық қашықтамау шартымен босатылды. Королеваның бас хатшысы лорд Бергли оны қолдады, ол кредиторларынан қорғаныс алып, Мюнстердегі көршісі және бәсекелесі лорд Барриден корольге тиесілі 500 фунт стерлингтік ескі қарызды қайтарып алуға рұқсат алды, ол оның тұтқындалуына кінәлі деп есептеді; Барри кейіннен оны адалдықсыздыққа айыптап, бұл талап бойынша сотқа берді. Соңынан Мак-Картайг Ирландияға оралуға рұқсат алды.
Upon his marriage to Ellen, the daughter and sole heir of the Mac Carthaig Mór (also Earl of Clancare), Fínghin mac Donncha fell foul of the crown government in Munster on account of the prospective unification of the two main branches of the Clan Carthy. To add to government suspicion, there was also a rumour of communications by him with Spain. In particular, he was accused of contact with William Stanley and Jacques de Franceschi, who had defected with a regiment of Irish soldiers from the English to the Spanish side in the Eighty Years' War in Flanders. As a result of these suspicions, Mac Carthaig was arrested in 1588 as a precaution against his assumption of the title of Mac Carthaig Mór, which would have given him command over huge estates and thousands of followers. The English authorities considered this too dangerous a prospect in a country they were trying to pacify and disarm. Initially detained by Carew at Shandon Castle in Cork, after six months Mac Carthaig was moved to Dublin, and then to London, where he arrived in February 1589 to be committed to the Tower. His wife escaped from Cork a few days later, probably on his instructions. Mac Carthaig was examined by the privy council in March and denied all complicity in the continental intrigues of the English Catholic, Sir William Stanley. He was sent back to the Tower, but fifteen months later his wife appeared at court and Sir Thomas Butler, 10th Earl of Ormonde, volunteered to stand surety for him in the sum of £1000. Since no charges were proved against him, Mac Carthaig was set at liberty in January 1591 on condition that he not leave England nor travel more than three miles outside London without permission. The Queen's principal secretary, Lord Burghley, backed him, and he obtained protection against his creditors and permission to recover an old fine of £500 due to the Crown from Lord Barry, a neighbour and rival of his in Munster, whom he blamed for his arrest; Barry was later to accuse him of disloyalty as this suit was prosecuted. Mac Carthaig subsequently obtained permission to return to Ireland.
Мұрагерлік даулар
Фингин мак Донча 1593 жылғы қарашада әйелі мен баласына еріп Ирландияға оралды (бірақ ол техникалық тұрғыдан әлі де тұтқын еді). Келесі жылы оның інісі Оуэн (Мак Картайг Реа) қайтыс болды, ал оның орнын жүрегінен туған немересі Донал на Пипи басты. Соңғысы Маккартиден, оның танисті болған Маккартиден Маккарти Рейг мұрасын бұрмаламауға 10 000 фунт стерлинг сомасында міндеттеме берді. 1594 жылғы маусымда Мак-Картайг Дублиндегі кеңес алдында Дэвид де Барридің, 5-ші виконт Буттеванттың, Мак-Картайгтың жергілікті қарсыласы, онымен жер дауы болған және оны тағы да Уильям Стэнлимен испандық интригаларға қатысты деп айыптаған жауап беру үшін пайда болды. Содан кейін Флоренция лицензия бойынша Англияға оралды және 1596 жылдың көктеміне дейін Лорд Буттевантты қудалауға тырысты. 1594 жылы патшаны өлтіруге қатысты сөз байласу үшін фехтование шебері Патрик О'Коллонның өлім жазасы Мак-Картайгтың беделін қалпына келтіруге көмектеспеді, өйткені О'Коллон бұрын оның үйінің мүшесі болған. 1596 жылы Донал Мак Картайг, Мак Картайг Мór және Кланкарти графы еркек мұрагерсіз қайтыс болды, ал мұрагерлік мәселе өте күрделі болды. Кланкардың мүлкі заң бойынша тәжге қайтарылуы керек еді, бірақ Мак Картайгтың жері бойынша ипотекасы болды және оның әйелінің де құқығы болды. Тағы бір Донал, графтың заңсыз ұлы (Донал на Пипимен шатастырмау керек), сондай-ақ ағылшын графтығына емес, Мак-Картайг Мór титулына талап қойды. Фингин мак Донча Мак Картайг болашақтағы хат алмасуларда Доналды "Донал заңсыз туған" деп атады. Ағылшын билігі Мак-Картайгты мойындағысы келмеді немесе оған ағылшын титулын бергісі келмеді, өйткені олар Мак-Картайг жерлерін бөлгісі келді; сондықтан заңдағы нақты дау Флоренцияның ағылшын ипотекасынан (Уильям Браун) жерді қайтаруына байланысты болды. 1598 жылғы маусымда Мак Картайг бұл мәселені шешу үшін Англияға барды. Алайда, Хью О'Ниллдің Ольстер әскерлерінің Мюнстерге келуімен жағдай өзгерді, ол Ирландиядағы ағылшын үкіметіне қарсы тоғыз жылдық соғысқа қарсы бүлік шығарды. Күзде Донал Мак Картайг (соңғы графтың заңсыз ұлы) бүлікші О'Ниллдің билігін мойындап, Мак Картайг Мór титулын алды, бірақ О'Салливан Мór Ақ таяқты немесе инаугурациялық таяқты (символикалық түрде қосылуды бекітеді) Фингин мак Донча Мак Картайгтың пайдасына сақтап қалды. Өте қиын жағдайда, Мюнстердегі барлық жергілікті иелер көтеріліске бара жатқандай көрінген кезде, тәж Мак Картайгқа толық кешірім берді, бірақ ол бірден өз ізбасарларын көтерілістен шығару шартымен, Донал Мак Картайгқа қарсы оның титулын мойындау шартымен. Бірақ ол уақытты соқтырып, тек Сер Роберт Девер, Эссекстің 3-графы – оның қамқорлығына сүйенген – 1599 жылдың соңында Ирландияда лорд-лейтенант ретінде өз міндетін тастап, бұлт астында Англияға оралғаннан кейін ғана Мюнстерге оралды. Мак Картайг жер мен титул туралы талаптары үшін ағылшын қолдауын алуға тырысты, бірақ ол сол мақсатта көтерілісшілермен де байланыста болды. Бұл кейбір зерттеушілердің оның шынымен бүлікшілерге жанашырлық танытқанын, әсіресе, оның жастығында "ежелгі дінге [католицизмге] өте берілген" деп сипатталғанын айтуына себеп болды. Алайда, Фингин мак Донча екі тарапты да өз мақсаттарына жету үшін құрал ретінде пайдаланған болуы мүмкін.
Fínghin mac Donncha returned to Ireland (though he was still technically a prisoner) in November 1593, following his wife and child. In the next year, his uncle Owen (the Mac Carthaig Reagh) died and was succeeded by his nephew, Donal na Pípí. The latter bound himself in the sum of £10,000 not to divert the Mac Carthaig Reagh succession from MacCarthy, who was in turn his tanist. Mac Carthaig appeared before the council at Dublin in June 1594 to reply to the accusations of David de Barry, 5th Viscount Buttevant, a local rival of Mac Carthaig's with whom he had a land dispute, which again implicated him pro Spanish intrigues with William Stanley. Florence then returned to England by licence and remained there until the spring of 1596 in a vain attempt to prosecute Lord Buttevant. The execution of Patrick O'Collun, a fencing master, for conspiracy to murder the Queen in 1594 did nothing to restore Mac Carthaig's reputation since O'Collun had once been a member of his household. In 1596, Donal Mac Carthaig, Mac Carthaig Mór and Earl of Clancarthy, died without male issue and the matter of the succession became highly complicated. Clancar's estate should by law have reverted to the crown, but Mac Carthaig had a mortgage on the lands and also had right by his wife. Another Donal, the Earl's illegitimate son (not to be confused with Donal na Pipi), also asserted a claim, not to the English Earldom, but to the title of Mac Carthaig Mór. Fínghin mac Donncha Mac Carthaig would in future correspondence refer to Donal as "Donal the bastard". It was most unlikely that the English authorities would acknowledge Mac Carthaig or grant him the derived English title as they wanted to break up the Mac Carthaig lands; so the real dispute in law came down to the recovery of lands by Florence from an English mortgagee (William Brown), who had possessed them on account of a debt owed to him by the earl. In June 1598, Mac Carthaig travelled to England to pursue the matter. However, the situation was transformed by the arrival in Munster of the Ulster forces of Hugh O'Neill, who was leading a nationwide rebellion – the Nine Years' War – against the English government in Ireland. In the autumn, Donal Mac Carthaig (the late Earl's illegitimate son) was reported to have acknowledged the authority of the rebel O'Neill and assumed the title of Mac Carthaig Mór, but the O'Sullivan Mór withheld the White Wand or rod of inauguration (which symbolically approved the accession) in favour of Fínghin mac Donncha Mac Carthaig. In a desperate situation, when it seemed that all the native lords in Munster were going into rebellion, the crown granted Mac Carthaig a free pardon, on terms that he immediately withdraw his followers from rebellion in return for qualified acknowledgement of his title against Donal Mac Carthaig, but he prevaricated and only returned to Munster after Sir Robert Devereux, 3rd Earl of Essex – whose favour he had been relying upon – threw up his command as lord lieutenant in Ireland in late 1599 and returned to England under a cloud. Mac Carthaig had managed to negotiate English support for his claims to land and title, but he also maintained contact with the rebels to the same end. This has made some commentators claim that his real sympathy lay with the rebels, especially as he was described in his youth as being "very zealous in the old religion [Catholicism]". However, it is more likely Fínghin mac Donncha was using both sides as a lever to further his own aims.
Лондондағы күзетте
Мак Картайг О'Ниллге қарсы қызмет етуге уәде беріп, түрмеден босату туралы қайта-қайта өтініш жасады. Кинсаль шайқасындағы ағылшын жеңісінен кейін, оның болмағанда Фингин мак Дончаның ізбасарларына басшылық еткен інісі Диармуид Маол ("Балд Дермот") Донал II О'Донованның адамдарының бірі, оның ағасы Оуэннің ұлы Фингин Мак Картайгтың басшылығымен мал ұрлығы кезінде қаза тапты. Оның көптеген туыстары ағылшын немесе қарсылас ирланд күштерімен болған әртүрлі шайқастарда қаза тапты. 1604 жылы денсаулығына байланысты Маршалсиге ауыстырылды, бірақ кітаптарына қол жеткізу құқығымен қайтадан Тауэрге жіберілді. 1606 жылы Донал на Пипи Мак Картайг иелігінен бас тартып, Карбери аумағын алды. Содан кейін сэр Ричард Бойл, Корк графы, және лорд Барри Мак Картайгтен оның әкесінен мұра болған жерді тартып алуға тырысты, бірақ ол заң арқылы сәтті қарсылық көрсетті. Дегенмен, оның бұрынғы жерлерінің көп бөлігі қайта бөлінді. 1608 жылы ол қайтадан Маршалсиге барып, 1614 жылы Лондонды тастамаймын деген кепілдікпен 5000 фунт стерлингтік міндеттемемен босатылды. 1617 жылы оның қызметшісі Тейдж О'Харли берген мәлімет бойынша Уильям Стэнлимен және бірнеше қуылған ирландтық католик дін қызметкерлерімен және аристократтарымен, соның ішінде Хью Магуайрмен байланысы болды деген айыптамамен Тауэрге қайта жіберілді. Мак Картайг 1619 жылы босатылуға тиіс болған, бірақ 1624 жылы екі кепілгері, Доног О'Брайен, Томмондтың 4-ші графы және сэр Патрик Барнуолл қайтыс болғандықтан, "ауа көрінбейтін кішкентай, тар бөлмеге" қайтадан қақпаға жіберілді. 1626 жылы жаңа кепілдіктермен босатылып, 1630 жылы Молахифф бароны үшін ұзаққа созылған сот ісін жеңіп алды (дегенмен 1637 жылы жерлер әлі де ағылшын ипотекалық берушілерінің меншігінде болды). Маккарти өмірінің қалған бөлігін Лондонда өткізді, онда ол көне ирланд мәтіндеріне негізделген Ирландия тарихын, "Мак Картайдың кітабын" жазды. Ол былай деп жазды: "Көптеген адамдар оларды [ирландтарды] жерлерін пайдалануға рұхсат етуден гөрі, түбімен жою керек деп есептейді, бірақ олар оны қозғағандар айтқандай, бүлікшіл немесе қауіпті емес". Ол 1640 жылы қайтыс болды.
Mac Carthaig vainly petitioned for release from prison with a promise to serve against O'Neill. After the English victory at the battle of Kinsale, his brother, Diarmuid Maol ("Bald Dermot"), who commanded Fínghin mac Donncha's followers in his absence, was killed accidentally in a cattle raid by some of Donal II O'Donovan's men under the command of Fínghin Mac Carthaig, his first cousin, son of his uncle Owen; many of his kinsmen were also killed in various encounters with English or rival Irish forces. In 1604 he was transferred to the Marshalsea for his health, but sent back to the Tower, with the privilege of access to his books. In 1606, Donal na Pípí surrendered his claim to the Mac Carthaig lordship and received a grant of the territory of Carbery. Then Sir Richard Boyle, Earl of Cork, and Lord Barry tried to wrest from Mac Carthaig the territory inherited from his father, but he successfully resisted by means of the law. However, much of his former lands were re distributed. He went to the Marshalsea again in 1608, was released in 1614 on bonds of £5000 not to leave London, and in 1617 was recommitted to the Tower on the information of his servant, Teige O'Hurley, alleging his involvement with William Stanley and several exiled Irish Catholic priests and nobles, including Hugh Maguire. Mac Carthaig was due for release in 1619 but was sent back to the Gatehouse in 1624, to "a little narrow close room without sight of the air", owing to the death of two of his sureties, Donogh O'Brien, 4th Earl of Thomond and Sir Patrick Barnewall. He was freed in 1626 on fresh sureties and won his protracted suit for the barony of Molahiffe in 1630 (although the lands were still in the possession of the English mortgagees in 1637). MacCarthy lived the remainder of his life in London, where he wrote a history of Ireland, Mac Carthaigh's Book, based on Old Irish texts. He wrote that, "although they [the Irish] are thought by many fitter to be rooted out than suffered to enjoy their lands, they are not so rebellious or dangerous as they are termed by such as covet it". He died in 1640.
Мұра
Мак Картайгтың әйелімен қарым-қатынасы қиын болды, ол оның мұрасына қызғанышпен қарап, ағылшын билігіне шағымданды. Ол сондай-ақ оның саяси шешімдерін мақұлдамаған секілді, тіпті "Ольстерде немесе Испанияда тілеукерек болып жүрмеймін" деген сөздері айтылған. 1607 жылы ол "бір жылға жуық уақыттан бері көрмедім, көруге де ынтақтанбадым, менің әйелім болған сол зұлым әйелді қудым" деп хабарлады. Дегенмен, оның төрт баласы болды: Тейдж (Қаспашта бала кезінде қайтыс болды), Донал (протестантизмге көшіп, Антрим графы Макдоннеллдің қызы Сараға үйленді), Флоренс (Донал III О'Донованның қызы Мэриге үйленді) және Кормак (Чарльз). Уақыт өте келе Мак-Картайг Мор титулы жойылды, ал Фингин мак Донча Мак-Картайгтың жеке жерлері ағылшын қоныс аударушыларына, оның ішінде Корк графы Ричард Бойльге таратылды. Маккарти әулеттері, соның ішінде Карберридің Донал на Пипи, графтың ұлы Донал Маккарти және Маскерридің Дермот Маккарти өздерінің жерлеріне иелік құқығын алды, бірақ мұраларының үштен бірін тәжге қайтаруға міндетті болды. Дермот Мак Картайдың ұлы Донах Маккарти, кейін Маскерри виконты атанды, 1641 жылғы Ирландия көтерілісінің және 1640 жылдардағы Конфедеративтік Ирландияның жетекшілерінің бірі болды. Мак Картайдың суреті 1776 жылы Францияға әкелінді, оны туысқан, Джастин Мак Картайг (1744–1811) алып келді. Ол Спрингхаус, Банша, Типперэри округында тұрды және Донал на Пипидің тікелей ұрпағы болды. Ирландиядағы католиктерге қатысты қатал заңдарға байланысты ол елден қуылды. Сурет Тулуза қаласындағы Маж көшесіндегі 3-үйдің сарайында сақталды, онда ол Тулуза графы Маккарти Риг ретінде тұрды. Граф бай кітапханасымен танымал болды, оның маңызы Париж корольдік кітапханасынан кейін екінші орында тұрды. 1686 жылы анонимді автор Фингин мак Донча Мак Картайг туралы жазды, Pacata Hibernia-дағы замандас сипаттамасына сүйене отырып: "Барлық Маккартилердің ішінде Флоренциядан артық танымал болған ешкім жоқ, ол ерекше бойлы адам болды (Саул сияқты, оның барлық ізбасарларынан басы мен иығы жоғарырақ), және орасан зор саясаткерлік қабілетімен, лайықты батылдығымен және өз елінің бостандығы мен шын дін деп ойлаған нәрсесіне деген ынтасымен тең келді". Алайда оның қарсыласы Донал "заңсыз туған" Маккарти оны "жалған ағылшын, оның барлық күші Ирландиядағы барлық ирландтарды алдау мен сатуға бағытталған" деп сипаттады.
Mac Carthaig had a troubled relationship with his wife, who grew jealous of his inheritance and who informed on him to the English authorities. She also seems to have disapproved of his political choices, reportedly saying that she, "would not go begging in Ulster or Spain". In 1607 he reported that he had, "sent away that wicked woman that was my wife whom I saw not nor could abide in almost a year before my commitment [imprisonment]". Nevertheless, he did have four children by her who are known: Teige (died as a boy in the Tower), Donal (who converted to Protestantism and married Sarah daughter of the MacDonnell Earl of Antrim), Florence (married Mary daughter of Donal III O'Donovan), and Cormac (Charles). In time, the title of Mac Carthaig Mór was subdued and the personal lands of Fínghin mac Donncha Mac Carthaig were distributed to English settlers, among them Richard Boyle, 1st Earl of Cork. The MacCarthy lords, including Donal na Pipi of Carberry, Donal MacCarthy (son of the earl) and Dermot MacCarthy of Muskerry were granted title to their lands, but had to surrender up to a third of their inheritance to the crown. Donagh MacCarthy, the son of Dermot Mac Carthaig, later created Viscount of Muskerry, would later be one of the leaders of the Irish Rebellion of 1641 and Confederate Ireland in the 1640s. A rough portrait of Mac Carthaig was taken to France in 1776 by a collateral kinsman, Justin Mac Carthaig (1744–1811) of Springhouse, Bansha, County Tipperary, who was a direct descendant of Dónal na Pípí and was going into exile because of the harsh treatment in Ireland of Catholics under the Penal Laws. The portrait was kept in the mansion at 3, Rue Mage in the city of Toulouse where he resided as Count MacCarthy Reagh of Toulouse. The Count was noted for his rich library which in importance was second only to the King's in Paris. An anonymous writer in 1686 wrote of Fínghin mac Donncha Mac Carthaig, drawing on a contemporary description in Pacata Hibernia, 'Of all the MacCarthys, none was ever more famous than Florence, who was a man of extraordinary stature (being like Saul higher by the head and shoulders than any of his followers) and as great policy with competent courage and as much zeal as anybody for what he falsely imagined to be the true religion, and the liberty of his country. However, his rival Donal "the bastard" MacCarthy described him as "a damned counterfeit Englishman whose study and practice was to deceive and betray all the Irishmen in Ireland".