1762 жылғы лондондық әуесқой шайтандық оқиғасы

Кіріспе

1762 жылы Лондонда болған шақырылған рух

Кок-Лейн рухы – 1762 жылы көпшіліктің қызығушылығын қозғаған шақырылған рух. Оқиға Лондондағы Смитфилд базарына жақын, Кок-Лейн көшесіндегі үйde болды, бұл үйдің жанындағы Сент-Пол соборына дейін де бірнеше минуттық жерде ғана саяхаттауға болар еді. Оқиғаның ортасында үш адам болды: Норфолктан келген қарыз беруші Уильям Кент, приход кеңсесінің қызметкері Ричард Парсонс және Парсонстың қызы Элизабет. Кенттің әйелі Элизабет Лайнс босанғанда қайтыс болғаннан кейін, ол оның қарындасы Фаннимен романтикалық қарым-қатынасқа түсті. Канондық заң олардың үйленуіне кедергі келтірді, бірақ олар Лондонға көшіп, Парсонсқа тиесілі Кок-Лейндегі үйге орналасты. Көптеген жағдайда естілетін таңғажайып соққылар мен көріністер туралы хабарлар тарады, бірақ олардың көпшілігі жұп шығып кеткеннен кейін тоқтады. Бірақ Фанни шешек ауруынан қайтыс болғаннан кейін және Кент Парсонсқа қарсы өтемақы талабымен сотқа жүгінгеннен кейін, олар қайтадан басталды. Парсонс Фаннидің рухы оның үйін, содан кейін қызын мазалап отырғанын мәлімдеді. "Қасқыр Фаннидің" ниеттерін анықтау үшін үнемі сеанстар өткізілді, Кок-Лейн көшесі қызығушылық танытқан көпшілікке толып, көлік қозғалысы қиын болды. Рух Фанни мырышпен уланғанын және Кенттің оны өлтірген күдікке ілінгенін мәлімдеді. Бірақ Самуэль Джонсон сияқты комиссия мүшелері бұл шақырылған рухтың алдас екеніне келісті. Келесі тергеулер көрсеткендей, бұл арамзалықты Элизабет Парсонс әкесінен келген қысыммен жасады. Кінәлілер сотталып, кінәлі деп танылды; Ричард Парсонс арнайы тізімге алынып, екі жылға түрмеге жіберілді. Кок-Лейн рухы методист және англикан шіркеулері арасындағы даудың ортасы болды және заманауи әдебиетте жиі еске алынады. Чарльз Диккенс – осы оқиғаға сілтеме жасайтын Виктория дәуіріндегі көптеген авторлардың бірі, ал сатирик Уильям Хогарт өзінің екі гравюрасында осы рухқа сілтеме жасады.

Өмірбаян

1756-57 жылдары Норфолктан келген қарыздас Уильям Кент Линехемнен шыққан дүкеншінің қызы Элизабет Лайнсқа үйленді. Олар Сток-Ферриге көшіп барды, онда Кент таверна ашып, кейін жергілікті почта бөлімінде жұмыс істеді. Олардың өте жақын болғандары айтылады, бірақ некелері қысқа болды, себебі бір ай ішінде Элизабет бала туғанда қайтыс болды. Элизабет жүкті болған кезде оның әпкесі Фанни оларға қоныс аударған, ол бала мен оның әкесіне күтім жасау үшін қалды. Бала көп өмір сүрмеді, сондықтан Фанни үйден кетпей, Уильям мен үйді күтіп-бағу үшін қалды. Біраз уақыттан соң екеуі араласа бастады, бірақ канондық заңдар некеге келуге мүмкіндік бермейтіндей болды. Кент кеңес алу үшін Лондонға барғанда, Элизабет оған тірі ұл тартқандықтан Фаннимен одаққа тұру мүмкін емес екенін айтты. Сондықтан 1759 жылдың қаңтарында ол почта бөлімін тастап, Фанниден кетіп, Лондонға көшіп барды, «бір мемлекеттік қызметте орналасуға» ниеттенді, себебі «іс-әрекет оның өкінішке орай құмарлықтарын жояды» деп үміттенеді. Фанни осы уақыт аралығында Линехемдегі ағаларының бірімен бірге тұрды. Олардың қарым-қатынасын отбасы мақұлдамаса да, Фанни Кентке «өмірінің қалған бөлігін бірге өткізуді сұрап, қайта-қайта өтініштер жазды». Соңында ол оған Лондонның жанындағы Шығыс Гринвичтегі жатақханаға қосылуға рұқсат берді. Екеуі ерлі-зайыпты ретінде бірге өмір сүруді шешті, бір-бірінің пайдасына өсиетнама жасады және құпиялылықты сақтауға үміттенеді. Бірақ бұл жағдайда олар Фаннидің туыстарын ескермеді. Жұбайлар Mansion House-қа жақын жердегі пәтерге көшіп барды, бірақ олардың үй иесі олардың қарым-қатынасын Фаннидің отбасынан білген болуы мүмкін, ол Кентке қарыз берген ақшаны (шамамен 20 фунт стерлинг) қайтарудан бас тартып, наразылығын білдірді. Кент оны тұтқындады. Ньюгейтсіз Сент-Сепульхр шіркеуінде таңертеңгі дұғаға қатысқанда Уильям Кент пен Фанни рәсімді өткізетін клерк Ричард Парсонспен кездесті. Кенттер (өздерін солай атаған) жаңа жерге көшкеннен кейін көп ұзамай, Кент Парсонсқа айына бір гинеядан қайтарылатын 12 гинея қарыз берді. Кент ауылда тойға барып келгенде, алғашқы ғажайып дыбыстар туралы хабарлар тарады. Парсонстың әйелі мен екі қызы болды; үлкені Елизавета «он бір жастағы өнерлі қыз» деп сипатталды. Кент Елизаветадан жүктілігінің бірнеше айы болған Фаннимен бірге тұруын және ол болмағанда төсекте бірге жатуын сұрады. Екеуі де сызылу және соққылау дыбыстарын естіген. Миссис Парсонс бұл дыбыстарды көрші аяқ киім шеберіне жатқызды, бірақ дүйсенбіде шулар қайталанғанда, Фанни сол күні аяқ киім шебері жұмыс істеп жүргенін сұрады; Миссис Парсонс оған жұмыс істемейтінін айтты. Жақын жердегі «Гийт Шеф» мейрамханасының иесі Джеймс Франзен де куәгер болды. Үйге келгеннен кейін ол баспалдақпен көтерілген ақ түсті көлемді көрді. Қорқып, ол үйіне қайтып келді, ал кейін Парсонс оған келіп, өзі де көлем көргенін мәлімдеді. Фанни босануға бірнеше апта қалғандықтан, Кент Бартлет сотындағы Клеркенвеллдегі үйге көшуді жөндейді, бірақ 1760 жылдың қаңтарында ол дайын болмады, сондықтан олар жақын маңдағы «ыңғайсыз» пәтерге көшіп кетті, тек уақытша болуды көздеді. Алайда, 25 қаңтарда Фанни ауырып қалды. Дәрігер қызудың ерте кезеңін анықтады және олардың жатақханасы жүктіліктің осындай ауыр кезеңінде жатқан адамға лайық емес екендігімен келісті. Сондықтан Фанниді каретамен Бартлет сотына көшірді. Келесі күні дәрігер оның дәріханасына барып, дәрі-дәрмек сатып алған дәрігермен кездесті. Екеуі де Фаннидің ауру белгілері шамалы аурудың белгілері екеніне келісті. Мұны естігеннен кейін Фанни өзінің жасаған өсиетінің дұрыс екеніне және Кент оның мүлкін мұра ететіндігіне көз жеткізу үшін адвокат шақырды. Кенттің танысы, Сент-Джон Клеркенвеллдің пасторы Стивен Олдрич, оны күнәлары кешірілетіндігіне сендірді. 2 ақпанда қайтыс болды. Фаннидің өсиетін орындаушы ретінде Кент табут тапсырды, бірақ олардың қарым-қатынасының табиғаты белгілі болса, сотталудан қорқып, атын атамауды сұрады. Бірақ жерлеуді тіркегенде ол атын беруге мәжбүр болды, ол өзінің атын берді. Фаннидің отбасы хабардар етілді және оның қарындасы Энн Лайнс, жақын маңдағы Палл Молл қаласында тұратын, Сент-Джонс шіркеуіндегі жерлеу рәсіміне қатысты. Энн Фаннидің өсиетінің шарттарын білгенде, ол ағалары мен апаларына әрқайсысына жартыдан, ал қалғандарын Кентке қалдырды, ол дәрігерлер палатасында оны тоқтат...

In about 1756–57 William Kent, a usurer from Norfolk, married Elizabeth Lynes, the daughter of a grocer from Lyneham. They moved to Stoke Ferry where Kent kept an inn and later, the local post office. They were apparently very much in love, but their marriage was short lived as within a month of the move Elizabeth died during childbirth. Her sister Frances—commonly known as Fanny—had during Elizabeth's pregnancy moved in with the couple and she stayed to care for the infant and its father. The boy did not survive long and rather than leave, Fanny stayed on to take care of William and the house. The two soon began a relationship, but canon law appeared to rule out marriage; when Kent travelled to London to seek advice he was told that as Elizabeth had borne him a living son, a union with Fanny was impossible. In January 1759 therefore, he gave up the post office, left Fanny and moved to London, intending to "purchase a place in some public office" in the hope that "business would erase that passion he had unfortunately indulged". Fanny meanwhile stayed with one of her brothers at Lyneham. Despite her family's disapproval of their relationship, Fanny began to write passionate letters to Kent, "filled with repeated entreaties to spend the rest of their lives together". He eventually allowed her to join him at lodgings in East Greenwich near London. The two decided to live together as man and wife, making wills in each other's favour and hoping to remain discreet. In this, however, they did not reckon on Fanny's relations. The couple moved to lodgings near the Mansion House, but their landlord there may have learnt of their relationship from Fanny's family, expressing his contempt by refusing to repay a sum of money Kent loaned him (about £20). In response, Kent had him arrested. While attending early morning prayers at the church of St Sepulchre without Newgate, William Kent and Fanny met Richard Parsons, the officiating clerk. Shortly after Mr and Mrs Kent (as they called themselves) moved in, Kent loaned Parsons 12 guineas, to be repaid at a rate of a guinea per month. It was while Kent was away at a wedding in the country that the first reports of strange noises began. Parsons had a wife and two daughters; the elder, Elizabeth, was described as a "little artful girl about eleven years of age". Kent asked Elizabeth to stay with Fanny, who was then several months into a pregnancy, and to share her bed while he was away. The two reported hearing scratching and rapping noises. These were attributed by Mrs Parsons to a neighbouring cobbler, although when the noises recurred on a Sunday, Fanny asked if the cobbler was working that day; Mrs Parsons told her he was not. James Franzen, landlord of the nearby Wheat Sheaf public house, was another witness. After visiting the house he reported seeing a ghostly white figure ascend the stairs. Terrified, he returned home, where Parsons later visited him and claimed also to have seen a ghost. As Fanny was only weeks away from giving birth Kent made arrangements to move to a property at Bartlet's Court in Clerkenwell, but by January 1760 it was not ready and so they moved instead to an "inconvenient" apartment nearby, intending only a temporary stay. However, on 25 January Fanny fell ill. The attending doctor diagnosed the early stages of an eruptive fever and agreed with Kent that their lodgings were inadequate for someone at so critical a stage of pregnancy. Fanny was therefore moved, by coach, to Bartlet's Court. The next day her doctor returned and met with her apothecary. Both agreed that Fanny's symptoms were indicative of smallpox. On hearing this, Fanny sent for an attorney, to ensure the will she had had made was in good order, and that Kent would inherit her estate. An acquaintance of Kent's, Stephen Aldrich, Rector of St John Clerkenwell, reassured her that she would be forgiven for her sins. She died on 2 February. As sole executor of Fanny's will, Kent ordered a coffin, but fearful of being prosecuted should the nature of their relationship become known, asked that it remain nameless. On registering the burial he was, however, forced to give a name, and he gave her his own. Fanny's family was notified and her sister Ann Lynes, who lived nearby at Pall Mall, attended the funeral at St John's. When Ann learned of the terms of Fanny's will, which left her brothers and sisters half a crown each and Kent the rest, she tried but failed to block it in Doctors' Commons. The bulk of Kent's inheritance was Fanny's £150 share of her dead brother Thomas's estate. This also included some land owned by Thomas, sold by the executor of his estate, John Lynes, and Kent received Fanny's share of that too (almost £95). Her family resented this. Legal problems with Lynes's sale meant that each of Thomas's beneficiaries had to pay £45 in compensation to the purchaser, but Kent refused, claiming that he had already spent the money in settling Fanny's debts. In response to this, in October 1761 John Lynes began proceedings against Kent in the Court of Chancery. Meanwhile, Kent became a stockbroker and remarried in 1761.

Қауіп

Кенттің бұрынғы үй иесінің іс-әрекеттерін қайталап, Парсонс Кенттің үш гинеялық қарызын өтемеді – оның шамамен үш гинеясы қалған еді – сондықтан Кент өз адвокатына оған сот процесін бастауды тапсырды. Ол 1754 жылдан бері Сент-Сепульхр шіркеуінің көмекші уағыздаушысы және 1761 жылдың маусым айынан бастап Батыс Смитфилдтегі Ұлы Сент-Бартоломей шіркеуінің пасторы Джон Мурға жүгінді. Фанни қайтыс жатқанда, Фаннидің қарындасы Элизабетке тиесілі деген болжаммен бір рухтың бар екені байқалды, және екеуі қазір Парсонстың үйін мазалап жүрген рухтың Фанни Лайнс екеніне келісті. Адамның рухы өлгеннен кейін тірілерді ескерту үшін қайта оралуы – кең таралған сенім болды, сондықтан екі алаңдаған рухтың болуы екеуіне де әрбір рухтың маңызды хабар жеткізуі керек екенін анық көрсетті. Парсонс пен Мур байланыс құру әдісін ойлап тапты: бір соққы – «иә», екі соққы – «жоқ». Осы жүйені пайдаланып, рух Фанниді өлтіргенін мәлімдеді. Джеймс Франзенді қатты қорқытқан ақ киімдегі құпия тұлғаның, Элизабеттің рухы болжанып, оның қарындасына жақындап келе жатқан өлімі туралы ескерту үшін пайда болған болуы мүмкін. Бірінші рух жоғалып кеткендей, Кентке қарсы Элизабетті өлтірді деген айып қолданылмады, бірақ Фаннидің рухын қайта-қайта сұрап, оның қызылшадан емес, мырыштан уланудан қайтыс болғаны анықталды. Кент Фанни қайтыс болғанға екі сағат бұрын оған у берген, ал енді оның рухы әділдік талап етіп отыр. Мур Парсонстан Кенттің қарызын қалай талап еткенін естіген, сондай-ақ Энн Лайнстен Фаннидің табыты жабылып жатқанда, оның қарындасының денесін көре алмағаны туралы шағымын естіген. Мур Фаннидің денесінде қызылшаның көзге көрінетін белгілері болмауы мүмкін деп ойлады, және егер ол уланған болса, жарақаттың болмауы Кент жасыруға тырысқан нәрсе болар еді. Ол методизмге бейім дін қызметкері болғандықтан, рухқа сенім артуға бейім еді, бірақ қосымша қолдау үшін алғашқы методист Томас Броутоннан көмек сұрады. Броутон 5 қаңтарда Кок-Лейнге барып, рухтың нақты екеніне көз жеткізді. Бұл оқиға Лондон қаласына тарады, «The Public Ledger» газеті құбылыстың егжей-тегжейлі есебін жариялай бастады, ал Кент қоғамдық пікірде қылмыскер ретінде күдік тудырды.

Echoing the actions of Kent's previous landlord, Parsons had not repaid Kent's loan—of which about three guineas was outstanding—and Kent therefore instructed his solicitor to sue him. He approached John Moore, assistant preacher at St Sepulchre's since 1754 and rector of St Bartholomew the Great in West Smithfield since June 1761. The presence of one ghost, presumed to belong to Fanny's sister, Elizabeth, had already been noted while Fanny lay dying, and the two concluded that the spirit now haunting Parsons' house must be that of Fanny Lynes herself. The notion that a person's spirit might return from the dead to warn those still alive was a commonly held belief, and the presence of two apparently restless spirits was therefore an obvious sign to both men that each ghost had an important message to disclose. Parsons and Moore devised a method of communication; one knock for yes, two knocks for no. Using this system, the ghost appeared to claim that Fanny had been murdered. It was conjectured that the mysterious figure in white which so terrified James Franzen, presumed to be the ghost of Elizabeth, had appeared there to warn her sister of her impending death. As the first ghost had seemingly vanished, this charge against Kent—that he murdered Elizabeth—was never acted on, but through repeated questioning of Fanny's ghost it was divined that she had died not from the effects of smallpox, but rather from arsenic poisoning. The deadly toxin had apparently been administered by Kent about two hours before Fanny died and now, it was supposed, her spirit wanted justice. Moore had heard from Parsons how Kent had pursued the debt he was owed, and he had also heard from Ann Lynes, who had complained that as Fanny's coffin lid was screwed down she had not been able to see her sister's corpse. Moore thought that Fanny's body might not show any visible signs of smallpox and that if she had been poisoned, the lack of scarring would have been something Kent would rather keep hidden. As a clergyman with inclinations toward Methodism he was inclined to trust the ghost, but for added support he enlisted the aid of Thomas Broughton, an early Methodist. Broughton visited Cock Lane on 5 January and left convinced the ghost was real. The story spread through London, The Public Ledger began to publish detailed accounts of the phenomenon, and Kent fell under public suspicion as a murderer.

Тергеу

20 қаңтарда тағы бір сеанс өтті, бұл жолы жақын маңдағы Хозер-Лейн бұрышындағы Бруин мырзаның үйінде. Қатысушылардың арасында «алдамшылықты анықтауға және осы құпия істің шындығын ашуға қатты ниеттенген» адам болды, ол кейіннен түнгі оқиға туралы есебін Лондон Хроникасына жіберді. Ол кішкентай топпен келді, соның ішінде Альдерсгейттегі Сент-Эннс шіркеуінен Джеймс Пенн де болды. Үйдің ішінде топтың бір мүшесі төсекке қарсы тұрды, бірақ әуесқойлардың біреуі оны орын ауыстыруын сұрады. Ол бас тартты, ал қысқаша даудан кейін әуесқойлар кетіп қалды. Содан кейін джентльмен Парсонсқа қызын өз үйінің бөлмесіне көшіруге рұқсат беруін сұрады, бірақ одан бас тартты. Қалған түн бойы әуесқой ешқандай дыбыс шығармады, ал енді қатты алаңдаған Элизабет Парсонс дірілдеу белгілерін көрсетті. Сұраққа жауап бергенде ол әуесқойды көргенін, бірақ одан қорықпағанын растады. Осы сәтте топтың бірнеше мүшесі кетіп қалды, бірақ келесі күні таңғы сағат 7-де есікті қайта қағу басталды. Фаннидің өліміне себеп болған және кім кінәлі деген сұрақтардан кейін, сұрақтар оның Сент-Джонс шіркеуінің мазарда жатқан денесіне қатысты болды. Парсонс 22 қаңтарда қызын одан әрі тексеру үшін Олдричтің үйіне көшіруге келісті, бірақ сол күні таңертең Пенн пен «адалдығымен және байлығымен» танымал адам Парсонсқа келіп, Элизабетті сұрағанда, кеңсе қызметкері оларға ол жоқ екенін айтты және оның қайда екенін жасырудан бас тартты. Парсонс достарымен сөйлесіп, Кент өзінің тергеуімен айналысып жатқанына алаңдағандай болды. Оның орнына ол сол түні Элизабетті Сент-Бартоломей ауруханасына көшіруге рұқсат берді, онда тағы бір сеанс өтті. Таңғы сағат 6-ға дейін ештеңе хабарланбады, содан кейін үш сызау естілді, қыз ұйықтағанда болғандай. Шамамен 20 адамнан тұратын аудитория бұл оқиғаның жалған екенін айтты. Элизабет оянғаннан кейін жылап, қауіпсіз екеніне сендірілгеннен кейін, әкесі үшін қорқатынын мойындады, «егер олардың ісі жалған болып табылса, ол қирауы керек және жойылуы керек». Ол сондай-ақ, ұйықтап жатқандай көрінсе де, айналасындағы әңгімелерді толыққанды естігенін мойындады. «Менің беделімді жоққа шығаратын бірнеше хабарламалар газеттерде жарияланғандықтан, мен баласы қазір қаланың әңгімесіне айналғанмын, мен әрқашан дайын болғанымды және қазір де баламды сотқа беруге дайынмын, адал және ақылға қонымды адамдарға, тек балама әділ және мейірімді қарау үшін қауіпсіздік талап етемін, әрбір баланың әкесі немесе ақылды адам бас тартпайтын қауіпсіздік». ↑ Р. Парсонс, «Жалпы кітапша», 26 қаңтар 1762. Бірнеше өтініш алғаннан кейін, 23 қаңтарда Лондонның Лорд-мэрі Сэмюэл Фладьерге кеңесші Гослинг, Джон Мур және Парсонс келді. Олар оған өз тәжірибелерін айтып берді, бірақ Фладьер сол кездегі жақында болған Элизабет Каннингтің алдауы туралы жағдайды еске түсірді және Кент пен Парсонсты тұтқындаудан бас тартты (сәйкесінше кісі өлтіру және сөз байласу айыптары бойынша). Оның орнына, газеттердегі жағдай туралы үнемі хабарлау нәтижесінде туған үрейге қарсы, ол Элизабетті Олдричтің үйінде тексеруге бұйырды. Осы арада 23-24 қаңтарда Элизабетке екі сеанс өткізіліп, зерттеу жүргізілді. Парсонс Лорд-мэрінің шешімін қабылдады, бірақ «қызбен байланысты бірнеше адамдарға күндіз оны алаңдату үшін рұқсат беруін» сұрады. Ол екі ұқсас өтінішті де қабылдамады, Алдрич пен Пенн тек «үй шаруасына қатысатын қатаң мінез-құлқы мен беделі бар кез келген адамды немесе адамдарды» қабылдауға уәде берді. Олльдрих пен Пенннің Парсонспен келіссөздері туралы есебі кеңсе қызметкерін қатты алаңдатты, өйткені ол өзінің іс-әрекеттерін «Жалпы кітапшада» қорғады. Бұл Олдрич пен Пеннді Ллойдтың «Кешкі хабар» газетінде өткір жауап беруге итермеледі: «Бізді қатты таң қалдырады, Парсонс мырзаның баласын беруге әрқашан дайын екенін айтуы, бірақ ол 20-шы күні кешке келген джентльменге бас тартқанда. [ ] Қауіпсіздік талап ету дегенді қалай түсінуге болады?» Элизабет 26 қаңтарда Джейн Армстронгтың үйіне әкетілді, ол гамакқа жатып ұйықтады. Бұл дау-дауыс әуесқойлардың шешімін күшейтті, ал баспасөз бұл жағдай туралы үнемі хабарлап тұрды. Орфордтың 4-ші графы Хорас Уолпол, 30 қаңтарда Йорк герцогы, леди Нортумберленд, леди Мэри Кок және лорд Хертфордпен бірге Кок-Лейнге баратынын мәлімдеді. Алайда, қызығушылық танытқан көптеген адамдардың арасынан өтіп, ақырында көңілі қалды; «Қоғамдық жарнамашы» «шу қазір әдетте таңғы сағат жетіге дейін кешіктіріледі, себебі уақытты өзгерту қажет, алдауды жақсы жүзеге асыру үшін».

On 20 January another séance was held, this time at the home of a Mr Bruin, on the corner of nearby Hosier Lane. Among those attending was a man "extremely desirous of detecting the fraud, and discovering the truth of this mysterious affair", who later sent his account of the night to the London Chronicle. He arrived with a small party which included James Penn of St Ann's in Aldersgate. Inside the house, a member of the group positioned himself against the bed, but was asked by one of the ghost's sympathisers to move. He refused, and following a brief argument the ghost's supporters left. The gentleman then asked if Parsons would allow his daughter to be moved to a room at his house, but was refused. For the remainder of the night the ghost made no sound, while Elizabeth Parsons, now extremely agitated, displayed signs of convulsions. When questioned she confirmed that she had seen the ghost, but that she was not frightened by it. At that point several of the party left, but at about 7 am the next morning the knocking once more recommenced. Following the usual questions about the cause of Fanny's death and who was responsible, the interrogation turned to her body, which lay in the vaults of St John's. Parsons agreed to move his daughter to Aldrich's house for further testing on 22 January, but when that morning Penn and a man of "veracity and fortune" called on Parsons and asked for Elizabeth, the clerk told them she was not there and refused to reveal her whereabouts. Parsons had spoken with friends and was apparently worried that Kent had been busy with his own investigations. Instead, he allowed Elizabeth to be moved that night to St Bartholomew's Hospital, where another séance was held. Nothing was reported until about 6 am, when three scratches were heard, apparently while the girl was asleep. The approximately 20 strong audience complained that the affair was a deception. Once Elizabeth woke she began to cry, and once reassured that she was safe admitted that she was afraid for her father, "who must needs be ruined and undone, if their matter should be supposed to be an imposture." She also admitted that although she had appeared to be asleep, she was in fact fully aware of the conversation going on around her. Quote box |quoted=true |bgcolor=#FFFFF0 |salign=center |width=33% |align=right |quote=Whereas several advertisements have appeared in the papers reflecting upon my character, who am father of the child which now engrosses the talk of the town; I do hereby declare publicly, that I have always been willing and am now ready to deliver up my child for trial into the hands of any number of candid and reasonable men, requiring only such security for a fair and gentle treatment of my child, as no father of children or man of candour would refuse. |source=Richard Parsons, the Public Ledger, 26 January 1762 After receiving several requests to intercede, Samuel Fludyer, Lord Mayor of London, was on 23 January approached by Alderman Gosling, John Moore and Parsons. They told him of their experiences but Fludyer was reminded of the then recent case of fraudster Elizabeth Canning and refused to have Kent or Parsons arrested (on charges of murder and conspiracy respectively). Instead, against a backdrop of hysteria caused in part by the newspapers' relentless reporting of the case, he ordered that Elizabeth be tested at Aldrich's house. Meanwhile, Elizabeth was again the subject of study, in two séances held 23–24 January. Parsons accepted the Lord Mayor's decision, but asked that "some persons connected with the girl might be permitted to be there, to divert her in the day time". This was refused, as were two similar requests, Aldrich and Penn insisting that they would accept only "any person or persons, of strict character and reputation, who are housekeepers". Aldrich and Penn's account of their negotiations with Parsons clearly perturbed the clerk, as he defended his actions in the Public Ledger. This prompted Aldrich and Penn to issue a pointed retort in Lloyd's Evening Post: "We are greatly puzzled to find Mr. Parsons asserting that he hath been always willing to deliver up the child, when he refused a gentleman on Wednesday evening the 20th inst. [ ] What is to be understood, by requiring security"? Elizabeth was taken on 26 January to the house of Jane Armstrong, sleeping there in a hammock. The continued noises strengthened the resolve of the ghost's supporters, while the press's ceaseless reporting of the case continued. Horace Walpole, 4th Earl of Orford, announced that with the Duke of York, Lady Northumberland, Lady Mary Coke and Lord Hertford, he was to visit Cock Lane on 30 January. After struggling through the throngs of interested visitors though, he was ultimately disappointed; the Public Advertiser observed that "the noise is now generally deferred till seven in the morning, it being necessary to vary the time, that the imposition may be the better carried on".

Экспозиция

Лорд Дартмутпен бірге Олдрич өзінің тергеуіне қатысатын адамдарды біріктіре бастады. Олар жергілікті ауруханадағы босанған әйелдің бас медбикесін, сыншы және келіспеуші епископ Джон Дугласты және доктор Джордж Маколейді басты күтуші әйел ретінде таңдады. Капитан Уилкинсон да комиссияға кірді; ол бір сеансқа пистолет пен таяқпен қаруланған күйі келді; біріншісі – қағудың көзін ату үшін, екіншісі – қашу үшін (сол кезде рух үнсіз қалды). Джеймс Пенн мен Джон Мур да комиссия мүшелері болды, бірақ ең көрнекті мүшесі Сэмюэл Джонсон болды, ол 1762 жылдың 1 ақпанында өткен сеансты жазды:

Рухтың көрінбегеніне көңілі қалған Мур енді Кентке оның жалған екеніне сенетінін және оны ашуға көмектесетінін айтты. Кент одан шындықты мойындап, істі аяқтау және өзінің беделін қалпына келтіру үшін білгенін антпен куәландыруын сұрады, бірақ Мур бас тартты, рухтың болуы оның күнәсін еске түсіретінін айтты. Мурдың осы жұптың қарым-қатынасына деген көзқарасын көптеген адамдар бөлісті, соның ішінде миссис Парсонс, ол Элизабет Кенттің арбағы әпкесінің жаңа қарым-қатынасын жақтырмады деп сенді. 3 ақпандағы келесі сеанста қағу тоқтамай жалғасты, бірақ Парсонс сол кезде өте қиын және ауыр жағдайда болды. Рухтың жалған еместігін дәлелдеу үшін ол 7-10 ақпан аралығында The Strand көшесіндегі бір үйде және 14 ақпанда Ковент-Гардендегі басқа бір үйде қызын тексеруге рұқсат берді. Ол әртүрлі тәсілдермен тексерілді, оның ішінде қол-аяқтарын созып, гамакқа ілінді. Күткендей, шулар басталды, бірақ Елизавета төсектен сыртқа қолын салғанда тоқтады. Екі түн бойы рух үнсіз қалды. Елизаветаға егер 21 ақпан күні жексенбіге дейін ешқандай шу естілмесе, ол және оның әкесі Ньюгейт түрмесіне қамалатыны айтылды. Оның қызметшілері оның киімдерінің ішінде ағаштан жасалған кішкентай бөлік тауып, тергеушілерге хабарлады. Тағы да сызықтар естілді, бірақ байқаушылар Элизабеттің шуға жауапты екеніне және оны әкесі жасауға мәжбүрлегеніне қорытынды жасады. Елизавета көп ұзамай үйіне қайта оралды. 25 ақпан күні немесе шамамен сол кезде Кенттің ісіне қолдау білдірген «Ашылған құпия» атты памфлет жарық көрді, оны, ең болмаса, Оливер Голдсмит жазған. Темірде Кент өзінің атын ақтауға тырысты және 25 ақпанда ол Сент-Джон шіркеуінің мазасына, Олдрич, жерлеуші, кеңсе қызметкері және шіркеу сексотымен бірге барды. Топ Фаннидің денесін мазадан алып тастау туралы газет хабарламасының жалған екенін дәлелдеу үшін келді, себебі ол рухтың оның табытына қағуын тоқтатуына себеп болды. Жерлеуші Фаннидің денесін көрсету үшін қақпақты алып тастады, «бұл өте қорқынышты көрініс болды». Мур үшін бұл тым ауыр болды және ол өзінің мәлімдемесінен бас тартты:

Disappointed that the ghost had failed to reveal itself, Moore now told Kent he believed it was an imposter, and that he would help reveal it. Kent asked him to admit the truth and write an affidavit of what he knew, so as to end the affair and restore Kent's reputation, but Moore refused, telling him that he still believed that the spirit's presence was a reminder of his sin. Moore's view of the couple's relationship was shared by many, including Mrs Parsons, who believed that the supposed ghost of Elizabeth Kent had disapproved of her sister's new relationship. Another séance on 3 February saw the knocking continue unabated, but by then Parsons was in an extremely difficult—and serious—situation. Keen to prove the ghost was not an imposture he allowed his daughter to be examined at a house on The Strand from 7–10 February, and at another house in Covent Garden from 14 February. There she was tested in a variety of ways which included being swung up in a hammock, her hands and feet extended. As expected, the noises commenced, but stopped once Elizabeth was made to place her hands outside the bed. For two nights the ghost was silent. Elizabeth was told that if no more noises were heard by Sunday 21 February, she and her father would be committed to Newgate Prison. Her maids then saw her conceal on her person a small piece of wood about and informed the investigators. More scratches were heard but the observers concluded that Elizabeth was responsible for the noises, and that she had been forced by her father to make them. Elizabeth was allowed home shortly after. On or about 25 February, a pamphlet sympathetic to Kent's case was published, called The Mystery Revealed, and most likely written by Oliver Goldsmith. Meanwhile, Kent was still trying to clear his name, and on 25 February he went to the vault of St John's, accompanied by Aldrich, the undertaker, the clerk and the parish sexton. The group was there to prove beyond any doubt that a recent newspaper report, which claimed that the supposed removal of Fanny's body from the vault accounted for the ghost's failure to knock on her coffin, was false. The undertaker removed the lid to expose Fanny's corpse, "and a very awful shocking sight it was". For Moore this was too much and he published his retraction:

Бұл оны Ричард Парсонс, оның әйелі Мэри Фрейзер және саудагер Ричард Джеймспен бірге билік тарапынан сөз байласуға қатысқаны үшін айыпталудан сақтауға жеткіліксіз болды.

Сот

Бес адамның үкімі 1762 жылдың 10 шілдесінде Лондонның Гильдия залында қаралды. Бұл істі Лорд-бас судья Уильям Мюррей басқарды. Сот процессі сағат 10-да басталды, "Вильям Кент жоғарыда аталған айыпталушыларға қарсы Франсис Лайнсты өлтірген деп айыптау арқылы оның өмірін алып тастау үшін оған уландырды, ол оған у берді, ол қайтыс болды". Сот залы Кентке қарсы куәлік бергенде, көрермендер толы болды. Ол сотқа Фаннимен қарым-қатынасы туралы және оның "Скрач Фанни" ретінде қайта тірілгенін айтты (осылай аталған, өйткені "арбақ" жасаған скретч шулары). Қорғаудың куәгерлері арасында Элизабет Парсонсқа қамқорлық көрсеткендер және әлі де жынның шынайы екеніне сенетіндер болды. Басқа куәгерлердің қатарында Парсонс пәтерінен тақтаны алып тастаған ағаш ұстасы және үйді қағып тұрған шулардан қашу үшін үйден кеткен Кэтрин Френд бар. Бір куәгердің сөзі сотқа күлдіріп жіберді. Ол: "Мен сендерді сендіремін, мырзалар, бұл күлкіге жатпайтын нәрсе, сіздер не ойлайсыздар". Томас Броутон да, Росс есімді діни қызметкер де, арбаға сұрақ қойғандардың бірі де шақырылды. Сотта Мюррей одан: "Ол Жігітті таңғалдырды деп ойлады ма, әлде Жігіт оны таңғалдырды ма?" деп сұрады. Джон Мурға бірнеше құрметті мырзалар қолдау көрсетті және Мюррейге Кентерберий архиепискобы Томас Секкердің хатын ұсынды, ол оның атынан араласқан. Мюррей хатты ашылмаған күйінде қалтасына салып, сотқа "оның осы іспен байланысты болуы мүмкін емес" деп айтты. Ричард Джеймс пен Ричард Парсонс әртүрлі куәгерлерден қолдау алды, олардың кейбіреулері Парсонстың ішімдікке қатысты проблемасын мойындағанмен, сотқа оның кінәлі екеніне сенбейтіндерін айтты. Парсонс өзінің кінәсіздігін дәлелдеп, екі жылға бас бостандығынан айырылды. Ол 16 наурызда, 30 наурызда және ақыры 8 сәуірде жазаға тартылды. Басқа қылмыскерлерге қарағанда, көпшілік оған мейірімділікпен қарады, ол үшін ақша жинауды жасады. Кок-Лейннің жындысы методистер мен ортодокс англикандар арасындағы қазіргі діни даудың басты тақырыбы болды. Өлгеннен кейін рухани өмірге деген сенім - бұл діндердің көпшілігінің талабы, және рухтың нақты әлемде өзін көрсеткен әрбір жағдайда, бұл оқиға осындай сенімдерді растау ретінде бағаланды. Жас кезінде Джон Уэслиге оның отбасылық үйінде болған сиқырлы әсер әсер етті және бұл тәжірибелер ол құрған дінге жеткізілді, ол сиқыршылық пен сиқырға қатысты ұстанымы үшін үнемі сынға ұшырайды. Мефодизм, бірлікте тұрған діннен алыс болса да, табиғаттан тыс нәрселерге деген сеніммен бірдей болды. Сондықтан кейбір ізбасарлары Кок-Лейн арбасының шындыққа деген сеніміне қарағанда, Англияның астанасы, мұндай нәрселерді елдің католиктік өткенінің мұрасы деп санайды. Бұл көзқарас методист Джон Мур мен англикан Стивен Олдрич арасындағы қақтығыста көрініс тапты. 1845 жылы өзінің естеліктерінде сеанстардың біріне қатысқан Хорас Уолполл методистерді арбалардың бар екендігін дәлелдеу үшін белсенді жұмыс істеген деп айыптады. Ол Элизабет Парсонс қасындағы методист дін қызметкерлерінің үнемі болуы туралы айтып, шіркеу оның әкесінің қиындықтары үшін өтемақы төлейтінін білдірді. Сэмюэл Джонсон өзінің христиандық сеніміне берік болып, 1681 жылы жазған "Садуцизм Триумфатус" еңбегінде атеизм мен скептицизмнің дінге және сиқыршылыққа деген сеніміне қарсы алға басуына алаңдаушылық білдірген жазушы Джозеф Гланвиллдің көзқарастарына ортақтасты. Джонсон үшін өлімнен кейінгі өмірдің болмауы мүмкін деген ой қорқынышты ой болды, бірақ ол рухтар әлі де тірілерді қорғай алады және кеңес береді деп ойласа да, ол өзін сенімді методистерден алыстатты және оның діні өлімнен кейінгі өмірдің дәлелін талап ететінін мойындады. Ол өмірбаянын жазған Джеймс Босвеллмен сөйлескенде: Джонсонның алдаудың табиғатын ашудағы рөлі сатирик Чарльз Черчилльді 1762 жылы "Жүрегі" атты еңбегінде оның айқын сеніміне күлдіруден сақтап қалмады. Ол Джонсонның өз шығармаларына деген құлшынысының жоқтығына наразы болды және "Помпозо" кейіпкері ретінде, арбақты зерттеушілердің ең сенімділерінің бірі ретінде жазылған, сатираны өзінің тақырыбындағы "жалған шабытты" атап өту үшін қолданды. Джонсон бұл мәселеге аз көңіл бөлді, бірақ Черчилль Шекспирді босатуды кешіктіргені үшін оны тағы да мазақтағанда, ол одан да ашуланды. Баспагерлер бастапқыда қиянатқа қатысы барларға шабуыл жасаудан сақ болды, бірақ Черчилльдің сатирасы Парсонстың алдауын ашқаннан кейін бұл іске қаралы көзқарас танытқан басылымдардың бірі болды. Газ...

The trial of all five was held at the Guild Hall in London on 10 July 1762. Presiding over the case was Lord Chief Justice William Murray. Proceedings began at 10 am, "brought by William Kent against the above defendants for a conspiracy to take away his life by charging him with the murder of Frances Lynes by giving her poison whereof she died". The courtroom was crowded with spectators, who watched as Kent gave evidence against those in the dock. He told the court about his relationship with Fanny and of her resurrection as "Scratching Fanny" (so called because of the scratching noises made by the "ghost"). The defence's witnesses included some of those who had cared for Elizabeth Parsons and who presumably still believed that the ghost was real. Other witnesses included the carpenter responsible for removing the wainscotting from Parsons' apartment and Catherine Friend, who to escape the knocking noises had left the property. One witness's testimony caused the court to burst into laughter, at which she replied "I assure you gentlemen, it is no laughing matter, whatever you may think of it." Thomas Broughton was also called, as was a priest surnamed Ross, one of those who had questioned the ghost. Judge Murray asked him "Whether he thought he had puzzled the Ghost, or the Ghost had puzzled him?" John Moore was offered support by several esteemed gentlemen and presented Murray with a letter from Thomas Secker, Archbishop of Canterbury, who sought to intercede on his behalf. Murray placed the letter in his pocket, unopened, and told the court "it was impossible it could relate to the cause in question." Richard James and Richard Parsons also received support from various witnesses, some of whom although acknowledging Parsons' drink problem, told the court they could not believe he was guilty. Parsons, all the while protesting his innocence, was also sentenced to two years' imprisonment. He stood in the pillory on 16 March, 30 March and finally on 8 April. In contrast to other criminals the crowd treated him kindly, making collections of money for him.]] The Cock Lane ghost was a focus for a contemporary religious controversy between the Methodists and orthodox Anglicans. Belief in a spiritual afterlife is a requirement for most religions, and in every instance where a spirit had supposedly manifested itself in the real world, the event was cherished as an affirmation of such beliefs. In his youth, John Wesley had been strongly influenced by a supposed haunting at his family home and these experiences were carried through to the religion he founded, which was regularly criticised for its position on witchcraft and magic. Methodism, although far from a united religion, became almost synonymous with a belief in the supernatural. Some of its followers therefore gave more credence to the reality of the Cock Lane ghost than did the Anglican establishment, which considered such things to be relics of the country's Catholic past. This was a view that was epitomised in the conflict between the Methodist John Moore and the Anglican Stephen Aldrich. In his 1845 memoirs, Horace Walpole, who had attended one of the séances, accused the Methodists of actively working to establish the existence of ghosts. He described the constant presence of Methodist clergymen near Elizabeth Parsons and implied that the church would recompense her father for his troubles. Samuel Johnson was committed to his Christian faith and shared the views of author Joseph Glanvill, who, in his 1681 work Saducismus Triumphatus, wrote of his concern over the advances made against religion and a belief in witchcraft, by atheism and scepticism. For Johnson the idea that an afterlife might not exist was an appalling thought, but although he thought that spirits could protect and counsel those still living, he kept himself distant from the more credulous Methodists, and recognised that his religion required proof of an afterlife. Ever a sceptic, in his discussions with his biographer James Boswell, he said:

Johnson's role in revealing the nature of the hoax was not enough to keep the satirist Charles Churchill from mocking his apparent credulity in his 1762 work The Ghost. He resented Johnson's lack of enthusiasm for his writing and with the character of 'Pomposo', written as one of the more credulous of the ghost's investigators, used the satire to highlight a "superstitious streak" in his subject. Johnson paid this scant attention, but was said to have been more upset when Churchill again mocked him for his delay in releasing Shakespeare. Publishers were at first wary of attacking those involved in the supposed haunting, but Churchill's satire was one of a number of publications which, following the exposure of Parsons' deception, heaped scorn on the affair. The newspapers searched for evidence of past impostures and referenced older publications such as Reginald Scot's Discoverie of Witchcraft (1584). The ghost was referenced in an anonymous work entitled Anti Canidia: or, Superstition Detected and Exposed (1762), which sought to ridicule the credulity of those involved in the Cock Lane case. The author described his work as a "sally of indignation at the contemptible wonder in Cock lane". Works such as The Orators (1762) by Samuel Foote, were soon available. Farcical poems such as Cock lane Humbug were released, theatres staged plays such as The Drummer and The Haunted House. Oliver Goldsmith, who had in February 1762 published The Mystery Revealed, may also have been responsible for the satirical illustration, English Credulity or the Invisible Ghost (1762). It shows a séance as envisioned by the artist, with the ghost hovering above the heads of the two children in the bed. To the right of the bed a woman deep in prayer exclaims "O! that they would lay it in the Red Sea!" Another cries "I shall never have any rest again". The English magistrate and social reformer John Fielding, who was blind, is pictured entering from the left saying "I should be glad to see this spirit", while his companion says "Your W——r's had better get your Warrant back'd by his L—rds—p", referring to a Middlesex magistrate's warrant which required an endorsement from the Lord Mayor, Samuel Fludyer. A man in tall boots, whip in hand, says: "Ay Tom I'll lay 6 to 1 it runs more nights than the Coronation" Another clergyman exclaims "If a Gold Watch knock 3 times", and a Parson asks him "Brother don't disturb it". On the wall, an image of The Bottle Conjuror is alongside an image of Elizabeth Canning, whose fraud had so worried Samuel Fludyer that he had refused to arrest either Parsons or Kent. Playwright David Garrick dedicated the enormously successful The Farmer's Return from London to the satirical artist William Hogarth. The story concerns a farmer who regales his family with an account of his talk with Miss Fanny, the comedy being derived from the reversal of traditional roles: the sceptical farmer poking fun at the credulous city folk. Hogarth made his own observations of the Cock Lane ghost, with obvious references in Credulity, Superstition and Fanaticism (1762). This illustration makes a point of attacking Methodist ministers, one of whom is seen to slip a phallic "ghost" into a young woman's bodice. The print enraged Bishop William Warburton, who although a vocal critic of Methodism, wrote:

One of Nicholas Nickleby's main characters and a source of much of the novel's comic relief, Mrs. Nickleby, claims that her great grandfather "went to school with the Cock lane Ghost" and that "I know the master of his school was a Dissenter, and that would in a great measure account for the Cock lane Ghost's behaving in such an improper manner to the clergyman when he grew up." Dickens also very briefly mentions the Cock Lane ghost in A Tale of Two Cities and Dombey and Son. According to a 1965 source, the site of Parson's lodgings corresponded to the building with the modern address 20 Cock Lane.