Канадалық опера әншісі Виктор Конрад Браунның өмірі мен мансабы
Victor Braun
Канадалық опера әншісі Виктор Конрад Браун туралы ақпарат. 40 жылдан астам халықаралық мансап, қазіргі заман композиторларындағы еңбектері. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадалық опера әншісі
Canadian opera singer
Виктор Конрад Браун (4 тамыз 1935 – 6 қаңтар 2001) – 40 жылдан астам уақыт бойы концерттер мен операларда халықаралық аренада сәтті өнер көрсеткен канадалық баритон. Ол Моцарт, Пуччини, Штраус, Верди және Вагнердің классикалық операларын шебер орындаған, бірақ Альбан Берг, Барток, Хенце, Зигфрид Матт, Лучано Берио сияқты 20-ғасыр композиторларының туындыларын сомдауы үшін ерекше атақ алған.
Victor Conrad Braun (August 4, 1935 – January 6, 2001) was a Canadian baritone who had a major international performance career in concerts and operas that lasted more than 40 years. While he was an accomplished performer of the standard opera works of Mozart, Puccini, Strauss, Verdi, and Wagner; he was particularly lauded for his portrayals of works by 20th century composers like Alban Berg, Bartók, Henze, Siegfried Matthus, and Luciano Berio among others.
Өмір және мансап
Онтарионың Виндзор қаласында туған Браун әншілік мансабын бастамас бұрын Батыстық Онтарио университетінде (UWO) геологияны оқыды. UWO студенті болған кезде ол 1954 жылы Онтарионың Лондон қаласында Лилиан Уилсоннан жеке дауыс сабақтарын алды. 1956 жылы ол Корольдік музыка консерваториясына түсіп, онда Джордж Ламберт пен Уэлдон Килбернмен ән айтуды оқыды. Сол жылы ол Канада операсының хорына қабылданды. Ол 1957 жылы компанияда Пуччинидің «Тоска» операсында Сьяроне рөлінде кәсіби дебют жасады. Ол келесі бес жыл бойы КОК-те болды, көбінесе екінші рөлдерде өнер көрсетті. Алайда, 1961 жылы Жорж Бизенің «Кармен» операсындағы Ескамильо рөліндегі керемет орындауы оның компаниядағы беделін едәуір арттырды; ол осы рөлді 1964 жылы қайтадан ойнады. Оның КОК-те тағы бір сәтті рөлі – Вердидің «Риголетто» (1962) операсындағы Монтероне рөлі. 1963 жылы Браун Венада ән айтуды одан әрі оқу үшін стипендия жеңіп алғаннан кейін Канададан Еуропаға кетті. Венада болған бірнеше айдан кейін ол 1963 жылы Венада өткен Моцарттың халықаралық конкурсында бас жүлде жеңіп, тұңғыш рет халықаралық назар аударды. Бұл жетістік Виланд Вагнердің назарын аударды, ол Браунды Франкфурт операсымен келісімшартқа отырғызды. Ол келесі бес жыл бойы Франкфуртта тұрақты әртіс болып қалды, «Фигароның үйленуі» операсындағы граф Алмавива және Монтевердидің «Л’инкоронация ди Поппеа» операсындағы Оттоне сияқты түрлі рөлдерді орындады. Франкфуртта болған кезінде ол Еуропаның басқа да маңызды опера театрларында қонақ әртіс ретінде жиі өнер көрсете бастады. Ол Кельн операсында (1965-1966), Deutsche Oper am Rhein (1966-1968), Ла Скала (1967, «Таннхойзер» операсындағы Вольфрам рөлінде) және Штутгарт мемлекеттік операсында (1967-1969) өнер көрсетті. 1968 жылы Браун Франкфурттан Бавария мемлекеттік операсына көшіп, сол жылы Алмавива рөлінде дебют жасады. Ол екі он жылдан астам уақыт бойы осы театрдың келісімшартты мүшесі болып қалды, «Каприччио» операсындағы граф, «Люция ди Ламмермур» операсындағы Энрико, «Фальстаф» операсындағы Форд, «Травиата» операсындағы Джорджио Гермонт, «Пелеас мен Мелисанда» операсындағы Голо, «Богема» операсындағы Марчелло, «Дон Карлос» операсындағы Поза, «Тоска» операсындағы Скарпия және «Дон Джованни» мен «Риголетто» операларындағы бас рөлдерді орындады. Сонымен қатар, оның мансабы халықаралық аренада кеңейе берді, ол Сан-Франциско операсында (1968 жылы «Иль Троваторе» операсында граф ди Луна рөлінде дебют жасады) және Лондон Корольдік операсында (1969 жылы «Евгений Онегин» операсындағы атақты рөлде дебют жасады) басты рөлдерді сомдады. Ол өзінің мансабының соңына дейін ірі опера театрларында өнер көрсетті, соның ішінде Берлин мемлекеттік операсы, Глиндеборн фестиваль операсы, Чикаго лирикалық операсы, Метрополитен операсы, Нью-Орлеан операсы, Бостон опера компаниясы, Ницца операсы, Париж операсы және Санта-Фе операсы сахналарында өнер көрсетті. Оның соңғы опералық өнері 2000 жылы Зальцбург фестивалінде «Ла Белль-Элен» операсындағы Кальхас рөлінде болды. Браун өзінен кейін бірнеше бала қалдырды – оның ұлы Рассел Браун да канадалық опера әншісі, қызы Ади Браун – кәсіби джаз әншісі, ұлы Торстен – Defective by Design тобының вокалисі, ұлы Тим Браун – Кельн қаласында тұратын баритон, ал ұлы Ларс – Германияның Дюссельдорф қаласында тұратын компьютерлік талдаушы.
Born in Windsor, Ontario, Braun initially studied geology at the University of Western Ontario (UWO) before deciding to pursue a singing career. While a student at UWO he began studying voice privately with Lillian Wilson in London, Ontario in 1954. In 1956 he entered The Royal Conservatory of Music where he studied singing with George Lambert and Weldon Kilburn. That same year he became a member of the chorus of the Canadian Opera Company (COC). He made his professional solo debut with the company in 1957 as Sciarrone in Puccini's Tosca. He remained committed to the COC for the next five years where he was heard in mainly secondary parts. However, his profile with the company was considerably raised when he gave a much lauded portrayal of Escamillo in Georges Bizet's Carmen in 1961; a role he performed with the company again in 1964. Another critical success for him at the COC was the part of Monterone in Verdi's Rigoletto (1962). In 1963 Braun left Canada for Europe after having won a stipend to study singing further in Vienna. Just a few months after his time there, he drew international attention for the first time when he won the grand prize at the 1963 Vienna International Mozart Competition. This accomplishment drew the attention of Wieland Wagner who took it upon himself to get Braun a contract with the Frankfurt Opera. He remained a resident artist in Frankfurt for the next five years singing a variety of roles, including Count Almaviva in The Marriage of Figaro and Ottone in Monteverdi's L'incoronazione di Poppea among others. During his time in Frankfurt, he began to appear regularly as a guest artist with other important opera houses in Europe. He sang at the Cologne Opera (1965 1966), Deutsche Oper am Rhein (1966 1968), La Scala (1967, as Wolfram in Tannhäuser), and the Staatsoper Stuttgart (1967 1969) among others. In 1968 Braun left Frankfurt to become a resident artist at the Bavarian State Opera where he made his debut that year as Almaviva. He remained a contracted member of that house for more than two decades, singing such roles as the Count in Capriccio, Enrico in Lucia di Lammermoor, Ford in Falstaff, Giorgio Germont in La traviata, Golaud in Pelléas et Mélisande, Marcello in La Bohème, Posa in Don Carlos, Scarpia in Tosca, and the title roles in Don Giovanni and Rigoletto among others. At the same time, his career continued to expand internationally with leading roles at the San Francisco Opera (1968 debut as the Count di Luna in Il trovatore) and the Royal Opera, London (1969 debut in the title role of Eugene Onegin). He continued to appear at major opera houses throughout the remainder of his career, including performances with the Berlin State Opera, the Glyndebourne Festival Opera, the Lyric Opera of Chicago, the Metropolitan Opera, the New Orleans Opera, the Opera Company of Boston, Opéra de Nice, the Paris Opera, and the Santa Fe Opera among others. His final opera appearance was in 2000 at the Salzburg Festival as Calchas in La Belle Hélène. Braun leaves behind several children his son Russell Braun is also a Canadian opera singer, his daughter Adi Braun is a professional jazz singer, his son Torsten is the lead vocalist with the band Defective by Design, his son Tim Braun is a baritone living in Cologne and son Lars is a computer analyst living in Düsseldorf, Germany.