Робинсон ісі және Конституцияның сегізінші түзетуі

Кіріспе

Робинсон Калифорнияға қарсы, 370 U.S. 660 (1962) – АҚШ Жоғарғы Сотының Конституцияның сегізінші түзетуіне сәйкес, белгілі бір әрекеттерді немесе мінез-құлықты қылмыстық деп қарастыруға тыйым салатын, қылмыс үшін нақты жаза қолдануға тыйым салудан өзгеше, алғашқы маңызды шешімі. «Робинсон» ісінде сот Калифорния штатының есірткіге тәуелділікті қылмыс деп жариялаған заңын күштен шығарды.

Өмірбаян

Робинсонды полиция қызметкері тоқтатты, ол Робинсонның қолында героин қолданудан пайда болған "іздерді" байқады. Полиция қызметкері Робинсонның кейде есірткі шаққандығын мойындағанын айтты, бірақ Робинсон мұны мойындағанын жоққа шығарды, сондай-ақ ол тәуелді емес екенін де мәлімдеді. Полиция оны Калифорния заңына сәйкес тұтқындады, онда "есірткілерді қолдануға тәуелді болу" қылмыс саналады; Робинсон Лос-Анджелес қалалық сотында кінәлі деп танылып, 90 күнге бас бостандығынан айырылды. Робинсон өзінің үкімін Лос-Анджелес округі Жоғарғы сотының апелляциялық бөліміне шағымдады, ол оның үкімін күшінде қалдырды. Одан кейін ол АҚШ Жоғарғы сотына шағымданды. Калифорния Денсаулық сақтау және қауіпсіздік кодексінің § 11721 тармағында: "Ешбір адам есірткілерді қолдануға, олардың әсеріне немесе есірткілерге тәуелді болуға құқықсыз, егер оларды мемлекет есірткілерді тағайындауға және беруге лицензия берген адам қолданбаса немесе оның басшылығымен қолданбаса".

Сегізінші түзету туралы алдыңғы шешімдер

Робинсонның пікіріне дейін Сегізінші түзету бойынша қабылданған шешімдер жазалау тәсілінің қатыгездік пен ерекшелік танытуына қатысты мәселелерді қарастырды. Мысалы:

Уилкерсонның Юта штатына қарсы ісінде Жоғарғы Сот Юта территориясының қылмыскерді асылудың орнына ату арқылы жазалауы қатыгездік пен ерекшелік жаза емес деп шешті. Сот «азаптау сияқты» қатыгездік пен ерекшелік жазаларды, сондай-ақ «сатқындық үшін тұтқынды өлімге тартуға сүйреп әкелу, немесе тірідей ішек-қарнынан шығарып, басын кесіп, төрт бөлікке бөлу, ал әйел адам жасаған қылмыс үшін тірідей өртеп жіберу» жағдайларын қарастырды. Бірақ ату арқылы жазалау осы санатқа кірмейді. Кеммлер ісінде Жоғарғы Сот электр тогы арқылы жазалауды қатыгездік пен ерекшелік жаза деп танымады. Сот «егер мемлекет заңдарына қарсы жасалған қылмыс үшін тағайындалған жаза тірідей өртеу, айып тағу, дөңгелектен өлу сияқты анық қатыгездік пен ерекшелік танытса, соттар мұндай жазаларды конституциялық тыйымның шегіне жатқызуға міндетті болар еді» деді. Бірақ электр тогы арқылы жазалау осы санатқа жатпады. Trop v. Dulles ісінде Сот (5-4 дауыспен) соғыс уақытында дезертирлік жасағаны үшін әскери сотта сотталған туған жерінен келген азаматты АҚШ азаматтығынан айырудың қатыгездік пен ерекшелік жаза екенін шешті. Сот өлім жазасына рұқсат етілгенін мойындады, бірақ «бірақ өлім жазасының болуы үкіметке өлім жазасынан басқа, қиялының шегінде кез келген жазаны ойлап табуға рұқсат бермейді» деді. Сот Тропты елсіз қалдыруды қатыгездік пен ерекшелік жаза деп тапты, себебі: «Бұл жаза азаматты ұлттық және халықаралық саяси қауымдастықтағы мәртебесінен айырады. Оның өмір сүруі ол өмір сүріп жатқан елдің ықтиярында». Робинсонға дейінгі осы істердің соңғысы Франсис Ресвеберге қарсы болды. Франсис ісінде сот Луизиана штатының бұрынғы әрекеті штаттың электр креслосындағы ақаулық салдарынан сәтсіз аяқталғаннан кейін сотталған кісі өлтірушіге электр тогы арқылы жазалауды қайтадан тағайындауға бола ма деген мәселені қарастырды. Сот 5-4 дауыспен сотталушы Фрэнсисті қайтадан электр тогымен жазалаудың қатыгездік пен ерекшелік жаза емес екенін шешті. Алайда, Weems v. United States (217 U. S. 349, 1910) ісінде, онда мемлекеттік жазбаларды жалғандағаны үшін он екі жылға темірмен ауыр және қиын еңбекке жаза тағайындалды, Сот жазаның шамадан тыс және ерекше сипаты бойынша қатыгез деп тапты (яғни, оның пропорционалдық емеуі). Сот О'Нилге қарсы Вермонт (144 U. S. 323, 1892) ісіндегі әділ Филдтің қарсы пікірінен келтірілген obiter dicta-ны цитаталады: «Бұл тыйым тек азаптауды тудыратын жазаларға ғана емес, сонымен қатар олардың шамадан тыс ұзақтығы немесе ауырлығы бойынша айыпталушы қылмыстарға өте сәйкессіз жазаларға да бағытталған». Әділдер Уайт және Холмс Сегізінші түзету шамадан тыс немесе пропорционалдық емес жазаларды тыйым салмайды деген негізде қарсы пікір білдірді. Weems Сегізінші түзету бойынша «пропорционалдық емеушілік» қағидасын алғаш рет бекіткен іс болуы мүмкін.

In Wilkerson v. State of Utah, the Supreme Court held that it was not a cruel and unusual punishment for the Territory of Utah to execute a criminal by shooting him, rather than the more common use of hanging. The Court said that cruel and unusual punishments include "punishments of torture" and cases "where the prisoner was drawn or dragged to the place of execution, in treason; or where he was emboweled alive, beheaded, and quartered, in high treason," as well as "public dissection in murder, and burning alive in treason committed by a female." But execution by shooting was not in the category. In In re Kemmler, the Supreme Court held execution by electrocution not to be a cruel and unusual punishment. The Court said that "if the punishment prescribed for an offense against the laws of the State were manifestly cruel and unusual as burning at the stake, crucifixion, breaking on the wheel, or the like, it would be the duty of the courts to adjudge such penalties to be within the constitutional prohibition." But electrocution was not in that category. In Trop v. Dulles, the Court held (5 4) that it was cruel and unusual to deprive a native born citizen of his U. S. citizenship by reason of his conviction by court martial for wartime desertion. The Court recognized that the death penalty would have been permissible, yet it said, "But it is equally plain that the existence of the death penalty is not a license to the Government to devise any punishment short of death within the limit of its imagination." The Court held that making Trop stateless was a cruel and unusual punishment because: "The punishment strips the citizen of his status in the national and international political community. His very existence is at the sufferance of the country in which he happens to find himself." The last in this line of cases before Robinson was Francis v. Resweber. In Francis, the Court considered whether Louisiana could try a second time to electrocute a convicted murderer, after the first attempt failed because of a defect in the State's electric chair. The Court held, 5 4, that re electrocuting the defendant Francis was not cruel and unusual. However, in Weems v. United States, 217 U. S. 349 (1910), in which a punishment of twelve years in irons at hard and painful labor was imposed for the crime of falsifying public records, the Court held that the penalty was cruel in its excessiveness and unusual in its character (i. e., its disproportionality). The Court quoted obiter dicta by Justice Field in dissent in O'Neil v. Vermont, 144 U. S. 323 (1892): "the inhibition was directed not only against punishments which inflict torture, 'but against all punishments which, by their excessive length or severity, are greatly disproportioned to the offenses charged.'". Justices White and Holmes dissented on the grounds that the Eighth Amendment did not prohibit excessive or disproportionate penalties. Weems may have been the earliest "disproportionality" Eighth Amendment holding.

Жоғарғы соттың Робинсон ісі бойынша шешімі

Соттың біртұтас болмаған отырысы штаттың шешімін кері қайтарды. Бас пікірде судья Поттер Стюарт (судьялар Уоррен, Блэк және Бреннан қосылды), Дугластың келісетін пікірімен бірге, есірткіге тәуелділік – ауру екенін және ауруға шаққандық үшін жазалау конституцияға қайшы екенін мойындады. Судья Стюарт тіпті "жалпы суық тигені үшін бір күндік түрме жазасы" да қатыгез және ерекше жаза болар екенін жазды. Сонымен қатар, судья Стюарттың пікірі, судья Харланның келісетін пікірімен бірігіп, кінәлі әрекет болмаған жағдайда мінез-құлықты қылмыстық деп тану конституцияға қайшы келеді деп мәлімдеді. Судья Стюарттың пікірі жай ғана мәртебе немесе жағдайды жазалаудың конституциялық емес екендігіне, ал судья Харланның келісетін пікірі "тар қалауды" жазалаудың конституциялық емес екендігіне баса назар аударды. Судья Кларк наразылық білдірді, біріншіден, "[заң дұрыс түсіндірілсе, жаза емес, емдеу шарасын қарастырады]". Екіншіден, "егер қылмыстық жаза ретінде қарастырылса да, 3 айдан 12 айға дейінгі бас бостандығынан айыру жазасы, мемлекетке қауіпті жағдайға өз еркімен түскен адамға қолданылғанда, ақылға сыймас емес". Байрон Уайт судьясы да наразылық білдірді. Ол, біріншіден, "осы мәліметтер бойынша, Калифорния штатының оны есірткі қолдану немесе үнемі пайдалану үшін қылмыстық іс қозғау арқылы шектеуге құқығы бар" деп атап өтті. Екіншіден, Сот "Калифорния штатының заң бойынша қайталанатын жағдайларды тиімді шешу құқығын жойды, онда пайдалану туралы жеткілікті дәлелдер бар, бірақ пайдалану орны туралы дәлелдер жоқ. Бұдан өзге, ол қылмыстық жазалаумен қорқытып, есірткі пайдалануға тыйым салуға кез келген штаттың құқығына күмән тудырды". Соңында ол Соттың "қатыгез және ерекше жазаны" "процессуалдық келісімділіктің" жамылғысы ретінде пайдалануда екенін айтты:
> Егер бұл іс экономикалық реттеуге қатысты болса, қазіргі Соттың процессуалдық келісімділікке деген аллергиясы заңды сақтап қалар еді және Соттың өз философиялық көзқарастарын штат заң шығарушы органдарына немесе Конгреске таңуын болдырмас еді. Соттың неге Конституцияға есірткі мәселесін шешудің абстрактілі ұғымдарын жазуды дұрыс деп санағанын түсінбеймін, өйткені ол, әрине, штаттармен немесе Конгресспен сарапшылық білімі жағынан теңесе алмайды. Судьялар Кларк, Харлан және Стюарт наразылық білдірді, бұл шешілген прецеденттер даулы мәселені қараусыз қалдыруды талап етеді деп мәлімдеді.

A fragmented Court reversed the state's judgment. The main opinion, by Justice Potter Stewart (joined by Justices Warren, Black and Brennan) in combination with Douglas's concurring opinion, recognized that drug addiction is a disease, and that it is unconstitutional to impose punishment for having a disease. Justice Stewart wrote that even "one day in prison for the 'crime' of having a common cold," would be cruel and unusual. Additionally, Justice Stewart's opinion, in combination with Justice Harlan's concurring opinion, held that it is unconstitutional to criminalize behavior in the absence of a guilty act, or actus reus. Justice Stewart's opinion focused on the unconstitutionality of punishing a mere status or condition, Justice Harlan's concurring opinion focused, however, on the unconstitutionality of punishing a "bare desire." Justice Clark dissented, first, because "[p]roperly construed, the statute provides a treatment, rather than a punishment." Second, "even if interpreted as penal, the sanction of incarceration for 3 to 12 months is not unreasonable when applied to a person who has voluntarily placed himself in a condition posing a serious threat to the State." Justice Byron White dissented. He argued, first, that "on this record, it was within the power of the State of California to confine him by criminal proceedings for the use of narcotics or for regular use amounting to habitual use." Second, the Court "has effectively removed California's power to deal effectively with the recurring case under the statute where there is ample evidence of use but no evidence of the precise location of use. Beyond this, it has cast serious doubt upon the power of any State to forbid the use of narcotics under threat of criminal punishment." Finally, he said that the Court was using "cruel and unusual punishment" as a disguise of "substantive due process":
<blockquote> If this case involved economic regulation, the present Court's allergy to substantive due process would surely save the statute and prevent the Court from imposing its own philosophical predilections upon state legislatures or Congress. I fail to see why the Court deems it more appropriate to write into the Constitution its own abstract notions of how best to handle the narcotics problem, for it obviously cannot match either the States or Congress in expert understanding. Justices Clark, Harlan, and Stewart dissented, arguing that settled precedent required dismissal for mootness.

Жоғарғы Сотта қаралған кейінірек істер

Робинсон шешімінен кейін, Сот «Пауэлл Техасқа қарсы» ісі бойынша қоғамдық маскүнемдікті қылмыстық қылық деп қарады, бірақ Соттың бірқатар мүшелері Робинсон ісінде «аурудың» (алкоголизмнің) жеңілуге мүмкін емес құштарлығына бой ұсыну қылмыстық емес деген пікір білдіргеніне қарамастан.

"Робинсон" бойынша "несандылық" істер

Жоғарғы Сот Робинсонның кеңейтілген "қатыгез және ерекше" қағидасын қылмысқа қатысты пропорционалдықсыз немесе шамадан тыс саналған жағдайларда қолданған алғашқы іс – Кокер Грузияға қарсы. Сот пропорционалдықсыздық болғандықтан, ересек әйелді зорлау үшін өлім жазасын тағайындау қатыгез және ерекше жазалар туралы тарауды бұзу болып табылады деп шешті. Руммель Эстельге қарсы істе Сот, қайталап қылмыс жасағандарға қатысты заң бойынша, өмір бойы бас бостандығынан айыруды қатыгездік пен ерекше жаза деп санамайды деп тапты. Соттың айтуынша, "бұл Соттың ешбір шешімімен қайшы келмейтініне сеніммен айтуға болады, қылмыстар, яғни мемлекеттік түрмеде ұзақ мерзімге бас бостандығынан айырумен жазаланатын қылмыстар ретінде жіктелетін қылмыстар үшін, тағайындалған жазаның ұзақтығы – заң шығарушы органның құзырындағы мәселе". Конституцияға қайшы келетін пропорционалдықсыздықты табуға құлықсыз болғанына қарамастан, Сот: "Бұл пропорционалдық қағидасы қарсы пікірде айтылған ең шектен шыққан жағдайда қолданылмайды дегенді білдірмейді, егер заң шығарушы орган қосымша тұрақтап қоюды өмір бойы бас бостандығынан айырумен жазаланатын қылмыс деп таныса". Солемге қарсы істе 5:4 көпшілік сегізінші түзету бойынша сот шешімін жойды, өйткені ол пропорционалдықсыз болды – үш рет үшінші дәрежедегі ұрлық, бір рет жалған уәдемен ақша алу, бір рет ірі ұрлық, бір рет үшінші рет мас күйде көлік жүргізу және бір рет алаяқтық ниетпен "есепшоты жоқ" чекті жазу үшін шартсыз өмір бойы бас бостандығынан айыру жазасы. Кейіннен Сот бұл шешімді "айқын және қабылданған конституциялық құқықтың көрінісі" деп сипаттады. Хармелинге қарсы Мичиган ісінде Сот Сегізінші түзетудің тарихи негізін зерттеді, оны 1689 жылғы Англияның Құқықтар декларациясының "қатыгез және ерекше жазалар" ережесіне негізделген деп тапты және "Англияның қатыгез және ерекше жазалар туралы ережесі 'пропорционалдықсыз' жазаларды тыйымдауға арналған" деген пікір білдірді. Соттың шешімі бойынша, 650 грамнан астам кокаин иеленген қылмыс үшін шартсыз өмір бойы бас бостандығынан айыру Сегізінші түзетуді бұзбайды.

The first case in which the Supreme Court applied the expanded "cruel and unusual" principle of Robinson to cases in which the penalty was considered disproportionate or excessive relative to the crime was Coker v. Georgia. The Court held that, because of the disproportionality, it was a violation of the Cruel and Unusual Punishments Clause to impose capital punishment for rape of an adult woman. In Rummel v. Estelle, the Court held that it did not constitute cruel and unusual punishment to impose a life sentence, under a recidivist statute, upon a defendant who had been convicted, successively, of fraudulent use of a credit card to obtain $80 worth of goods or services, passing a forged check in the amount of $28.36, and obtaining $120.75 by false pretenses. The Court said that "one could argue without fear of contradiction by any decision of this Court that for crimes concededly classified and classifiable as felonies, that is, as punishable by significant terms of imprisonment in a state penitentiary, the length of the sentence actually imposed is purely a matter of legislative prerogative." Despite its unwillingness to find unconstitutional disproportionality, the Court conceded, "This is not to say that a proportionality principle would not come into play in the extreme example mentioned by the dissent, . if a legislature made overtime parking a felony punishable by life imprisonment." In Solem v. Helm, a 5 4 majority set a conviction aside under the Eighth Amendment, because it was disproportionate—a sentence of life imprisonment without possibility of parole, imposed under a recidivist statute for successive offenses that included three convictions of third degree burglary, one of obtaining money by false pretenses, one of grand larceny, one of third offense driving while intoxicated, and one of writing a "no account" check with intent to defraud. The Court later characterized this decision as "scarcely the expression of clear and well accepted constitutional law." In Harmelin v. Michigan, the Court examined the historical basis for the Eighth Amendment, found it based on the "cruel and unusual Punishments" provision of the English Declaration of Rights of 1689, and suggested that it is "most unlikely that the English Cruel and Unusual Punishments Clause was meant to forbid 'disproportionate' punishments." The judgment of the Court was that life imprisonment without parole for the crime of possession of more than 650 grams of cocaine did not violate the Eighth Amendment.

Кейінгі сот ісі

Марго ісі бойынша Нью-Джерси Жоғарғы Соты алғаш рет Робинсон ісінен өзгешелігін атап көрсетті: «Робинсон ісінде Калифорния штатының «наркотиктерді қолдануға тәуелді болу» құқық бұзушылықты қылмыстық қылмыс деп қарастыратын заңы, Сегізінші және Он төртінші түзетулерді бұза отырып, қатыгез және ерекше жаза тағайындады деп шешілді. Бірақ Марго «героиннің әсерімен мас күйде болды» деп айыпталды. Маргоның кінәсі Робинсон сияқты нашақорлық үшін емес еді. Содан кейін сот былай деп мәлімдеді: «Егер адам есірткі қолданғаны үшін конституциялық түрде жазалана алатын болса, онда оның оның әсері астында болуы үшін жазаланбауына ешқандай себеп жоқ, себебі есірткіні қолдану қоғамның мүдделеріне зиян келтіреді, өйткені оның адамға зиянды әсері бар және осы әсердің тудыруы мүмкін зиян бар. Басқаша айтқанда, есірткінің әсерімен мас күйде болудың өзі қоғамға қарсы әрекет болып табылады. Бұл жасырын немесе пассивті бейімділік емес; ол ерікті түрде туындайтын және қоғамға одан әрі зиян келтіру қабілетімен жүктелген белсенді күй. Біздің ойымызша, қоғам өзін осы зияннан қорғау үшін қылмыстық процесті пайдалана алады. Робинсон бұған қайшы емес». Осылайша, сот бірауыздан үкімді күшінде қалдырды. Салас ісінде айыпталушы «наркотиктердің әсерімен заңсыз түрде мас күйде болды» деп айыпталды. Сот Робинсонның шешімінің нашақорлықпен ғана шектелетінін ескергендіктен, үкімді бекітті. Салас Жоғарғы Сотқа шағымданып, бірақ шағымы «маңызды федералды мәселе болмағандықтан» қабылданбады. Браун ісі бойынша Аризона Жоғарғы Соты (en banc) есірткіні қолдануды қылмыстық қылмыс деп тануға штаттың құқығын жоқ деп танудан бас тартты. Онда Робинсонның шешімі тек нашақорлықты қылмыстық қылмыс деп тануға қатысты екені, ал оны қолдану немесе оның әсерімен болуға қатысты емес екені айтылды. Бұл жерде «Браун «наркотиктердің әсерімен» мас күйде болды деп айыпталды».