Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим католик базиликасы, Италияның Рим қаласының танымал нысаны.
Италияда осы атпен аталатын басқа шіркеулер
Roman Catholic basilica, a landmark of Rome, Italy
other Italian churches with the same name
Sant'Ambrogio e Carlo al Corso (көбінесе жай ғана San Carlo al Corso деп аталады) – Италияның Рим қаласында, Via del Corso көшесінің орталық бөлігіне қарап тұрған базилика шіркеуі. Шіркеудің апсидасы көшенің ар жағында, Via di Ripetta көшесіндегі Август мавзолейіне қарайды. Бұл шіркеу Миланның қасиетті покровительдері – әулие Амвросий және әулие Карл Борромеоға арналған. Бұл Борромеоға арналған Римдегі кем дегенде үш шіркеудің бірі, ал қалғандары – San Carlo ai Catinari және San Carlo alle Quattro Fontane.
Sant'Ambrogio e Carlo al Corso (usually known simply as San Carlo al Corso) is a basilica church in Rome, Italy, facing onto the central part of the Via del Corso. The apse of the church faces across the street, the Mausoleum of Augustus on Via di Ripetta. This church is dedicated to Saint Ambrose and Saint Charles Borromeo, the patron saints of Milan. It is one of at least three churches in Rome dedicated to Borromeo, others including San Carlo ai Catinari and San Carlo alle Quattro Fontane.
Құрылыс
Амброджо мен Карло ал Корсо шіркеуі – Ломбардтардың ұлттық шіркеуі. 1471 жылы Папа Сикст IV оларға Сикстин капелласының құнды құрылыс жұмыстарын мойындағандығы үшін, алдымен қайта жаңартылып, содан кейін Миланның қасиетті қамқоршысы Сант-Амброджоға арналған Сан-Николо-дель-Туфо кішкентай шіркеуін сыйға берді. Оның құрылысы 1610 жылы Әулие Карл Борромеоның қасиеттілікке иеленуіне орай Онорио Лонгидің жетекшілігімен басталды, ал ол қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Мартино Лонги кішісі құрылысты жалғастырды. Бұл жерде бұрын Сан-Никола-де-Тофо шіркеуі орналасқан. Ғимараттың жоспары латын кресіне негізделген. Санти-Лука-е-Мартина шіркеуіне ұқсас күмбезді Пьетро да Кортона (1668 ж.) жобалаған, ол апсиданың және ішкі кеңістіктің сәндік безендірулеріне де жауапты болды. Фасадты шіркеуді аяқтауды қаржылаған кардинал Луиджи Алессандро Омодей жобалаған, бірақ Карло Райналди дайындаған жоба оған ұнаған жоқ. 1906 жылдан бері базиликаның күтімі мен сақталуы Қайырымдылық институтының дін қызметкерлеріне тапсырылған.
The church of the Saints Ambrogio and Carlo al Corso is the national church of the Lombards, to whom in 1471 Pope Sixtus IV gave, in recognition of their valuable construction work of the Sistine Chapel, the small church of S. Niccolò del Tufo, which was first restored and then dedicated to S. Ambrogio, the patron saint of Milan. Its construction was begun in honour of the canonization of St. Charles Borromeo in 1610, under the direction of Onorio Longhi and, after his death, of his son Martino Longhi the Younger. The site was that of the former church of San Nicola de Tofo. The ground plan is based on the Latin cross. The dome, resembling that of Santi Luca e Martina, was designed by Pietro da Cortona (1668), who was also responsible for the apse and rich internal decorations. The façade was designed by Cardinal Luigi Alessandro Omodei, who financed the completion of the church, and did not like the project prepared by Carlo Rainaldi. Since 1906, the maintenance of the basilica has been entrusted to the priests of the Institute of Charity.
Жасалған сән
Орталық күмбезде Джачинто Брандидің «Тұңғалған періштелердің құлауы» (1677–1679) фрескасы бейнеленген. Қасиетті Амвросий мен Чарльз Борромео, Мәриям және Иса бейнеленген алтарьлық сурет 1685–1690 жылдары Карло Мараттаның қолынан шыққан. Стекциямен безендіруді Джакомо мен Козимо Фанчелли жасаған. Қасиеттілердің мүсінін Франческо Каваллини жасады. Әділет пен Бейбітшілік фрескаларын Жироламо Троппа салған. Барокко суретшісі Джованни Баттиста Бейнаскидің суреттері де бар. Сан-Карло – Римдегі жалғыз шіркеу, онда 1 қарашада 1610 жылы Папа Павел V қасиетті деп жариялаған Чарльз Борромеоның жүрегі сақталған. Оны 1614 жылы оның туысы Федерико Борромео шіркеуге сыйлаған. XVI ғасырға жататын Әулие Амвросийдің ораториясы сол жақтанғы трансепттен тысқары орналасқан. Оң жақтағы бірінші капелла Исаның айқышқа асылуына арналған, онда Паоло Альбертонидің «Құдақтылық» фрескасы бар. Оң жақтағы екінші капелла Мәриямға, Христиандардың Көмекшісіне (Maria Auxilium Christianorum) арналған, және 19 ғасырда Сент-Винсент Паллотти сыйлаған Мәриямның бейнесі сақталған. Оң жақтағы үшінші капелла Киелі Отбасыға арналған. Оның сол жағында Құтқарушы, Амвросий мен Чарльз бейнеленген, сондай-ақ Федерико Борромеоның зират ескерткіші орналасқан. Сыртқы жағында, апсиданың екі жағында және ежелгі Август мавзолейіне қарап тұрған Римдегі ең үлкен екі киелінің алып мүсіні орналасқан. Шіркеуде белсенді жұмыс істеген суретшілердің арасында Паскуале де Росси, Луиджи Гарци, Франческо Роза, Джованни Баттиста Буонокоре және Фаббрицио Чиари бар.
The central vault is frescoed with a Fall of the Rebel Angels (1677–1679) by Giacinto Brandi. The altarpiece, depicting the Saints Ambrose and Charles Borromeo with the Virgin and Jesus, was painted around 1685–1690 by Carlo Maratta. The stucco decoration was by Giacomo and Cosimo Fancelli. The statue of the saints were by Francesco Cavallini. Frescos of Justice and Peace were painted by Girolamo Troppa. There are also paintings by the baroque painter Giovanni Battista Beinaschi. San Carlo is the only church in Rome to have an ambulatory which contains the heart of Charles Borromeo , who was canonised on 1 November 1610 by Pope Paul V. It was donated to the church in 1614 by his cousin, Federico Borromeo. The 16th century oratory of St. Ambrose is beyond the left transept. The first chapel on the right is dedicated to the Crucifixion and has a fresco of Vigilance by Paolo Albertoni. The second chapel, on the right is dedicated to Mary, Aid of Christians (Maria Auxilium Christianorum), has an image of the Virgin donated by St Vincent Pallotti in the 19th century. The third chapel on the right is dedicated to the Holy Family. On its left side is a depiction of The Redemptor and Sts Ambrose and Charles as well as the sepulchral monument of Federico Borromeo. On the exterior, to the sides of the apse and facing the ancient Mausoleum of Augustus, are two giant statues of the titular saints, among the largest in Rome. Other artists active in the church include Pasquale de' Rossi, Luigi Garzi, Francesco Rosa, Giovanni Battista Buonocore, and Fabbrizio Chiari.
Қасиетті Олав шіркеуі
Норвегияның Әулие Олав шіркеуі, собордың сол жағында, христиан дініне кірген және 1030 жылы Стиклстад шайқасында қаза тапқан шейіт патшаға арналған. Шіркеуді кардинал Лусидо Мария Парокки 1893 жылғы 9 сәуірде, Реформациядан кейін Норвегияда заңды түрде өткізілген алғашқы әуежайдың 50 жылдығына орай ашты. Польша суретшісі Пьюс Велонски салған картинада викинг патшасының өзінің бұрынғы, құдайсыздықпен күресі бейнеленген, ол драконмен көрсетілген. Бұл 1893 жылғы 3 наурызда Рим Папасы Лев XIII-ке оның епископтыққа бекітілуінің 50 жылдығына сыйлық ретінде табыс етілді. Сол кезде Норвегияның апостолдық викариы болған епископ Йоханнес Олав Фаллизе оны осы шіркеуге орналастыруды өтінді, ал Папаның камерагері барон Вильгельм Ведель Ярлсберг оны ашты. Рим Папасы Норвегия шіркеуін Римде құру идеясын қолдады. Алтарьдағы кішкентай суретте Әулие Анна мен оның қызы, Құдай ана Мәриям бейнеленген. Әулие Анна Реформацияға дейінгі Норвегияда өте танымал әулие болған. Алтарьда римдік шейіт Әулие Сатурнидің реліквиялары сақталған. Ол туралы тек аты ғана белгілі. Шіркеу қалпына келтіріліп, 1980 жылы Осло епископы Джон Виллем Гран қайта ашты. Осы қалпына келтіруді бастағандар – Сесили "Сисс" Рибер Мохн (өзі католик емес, және қалпына келтіру аяқталмас бұрын 1978 жылы қайтыс болды), Ольга Терезе "Ольгезе" Мовинкел Ринглер және оның итальяндық күйеуі Андреа Ринглер. Рибер Мохн 1960 жылдары шіркеуді басқа мақсаттарға пайдалану туралы әңгімелер болғанда сақтап қалды. Рождествода, 17 мамырда (Конституция күні) және 16 қазанда (Әулие Олавтың христиан дініне кірген күні) норвегия тілінде әуежай өткізіледі. Көптеген норвегиялық эмигранттар, тіпті католик емес адамдар да оған қатысады. Риммен байланысы бар норвегиялықтар үшін реквием әуежайлары өткізіледі. Норвегиялық паломниктер осында әуежай өткізу үшін келісімшарт жасаса алады, ал кейде туристік топтар экуменикалық қызметтерге келеді.
The Chapel of St. Olav of Norway, to the left of the nave, is dedicated to the martyr king who converted to Christianity and was slain in the Battle of Stiklestad in 1030. The chapel was inaugurated by Cardinal Lucido Maria Parocchi on 9 April 1893, on the 50th anniversary of the first Mass celebrated legally in Norway since the Reformation. The painting, by the Polish artist Pius Weloński, depicts the Viking king's victory over his own pagan past, which is represented by a dragon. It was a gift, presented on 3 March 1893, to Pope Leo XIII for the 50th anniversary of his episcopal ordination. Bishop Johannes Olav Fallize, then the Vicar Apostolic of Norway, had asked that it be placed in this chapel and it was unveiled by the Papal chamberlain, Baron Wilhelm Wedel Jarlsberg. The Pope supported the idea of a Norwegian chapel in Rome. A smaller picture on the altar shows St. Anne and her daughter, the Blessed Virgin. St Anne was a very popular saint in pre Reformation Norway. The relics of a Roman martyr, St. Saturninus, are interred in the altar. Nothing is known about him except his name. The chapel was restored, and it was reinaugurated by John Willem Gran, the Bishop of Oslo, in 1980. The initiative for this restoration came from Cecilie "Ciss" Riber Mohn (who was not herself a Catholic, and who died in 1978, before the restoration was complete), Olga Térése "Olgese" Mowinckel Ringler and her Italian husband Andrea Ringler. Rieber Mohn had also preserved the chapel in the 1960s, when there was talk about using it for other purposes. Mass is celebrated in Norwegian at Christmas, on 17 May (Constitution Day) and 16 October (feast of St. Olav's conversion), and many Norwegian expatriates, including non Catholic, take part. Requiem masses are celebrated for Norwegians with connections to Rome. Norwegian pilgrim groups can make an appointment to celebrate Mass here, and at times tourist groups come here for ecumenical services.
Листтің үйлену тойы
Сан-Карло-аль-Корсо – Франц Лист пен Каролина цу Зайн-Витгенштейннің некелесуі жоспарланған шіркеу. 1849 жылдан бастап бұл поляк ханшайымы өзінің үлкен сүйіктісі Листті Веймардағы Альтенбургта қонаққа шақырды. 1860 жылы ол Ресей офицері Николауспен некелерін ажырастыру үшін Римге келді, бұл ажырасу бес жыл бұрын Ресейде жүзеге асырылған еді. 1861 жылдың қаңтарында бұл сәттілікке қол жеткізгеннен кейін, ол 22 қазанда, Листтің 50 жылдығында, Сан-Карло шіркеуінде, өзінің приход шіркеуінде Листпен одақ құруға ұйымдастырды. 20 қазанда Лист Римге келді және Каролинамен некелесу туралы мәлімдеме жасады. Осы уақытта Каролинаның күйеуінің інісі, епископ фон Хоэнлоге, Каролинаның туыстарының көмегімен неке рәсімін өткізбеуге және Каролинаның капиталын отбасында қалдыруға қол жеткізді: некеге дейін Каролина Сан-Карло пасторынан өтініш қайта қаралып, үйлену тойы кейінге шегерілгені туралы хабарлама алды. Содан кейін ол Листпен қарым-қатынасын үзді, ал Лист Римде қалды, онда ол теологияны оқыды, фон Хоэнлогемен достық қарым-қатынас орнатты, одан төменгі рухты қызметтерді алды және өмірін «Аббат Лист» ретінде жалғастырды.
San Carlo al Corso is the church where the marriage was planned to be solemnized between Franz Liszt and Carolyne zu Sayn Wittgenstein. From 1849, this Polish princess granted hospitality to Liszt, her great lover, at the Altenburg in Weimar. In 1860 she left for Rome to dissolve her marriage with the Russian officer Nikolaus which had already been done in Russia five years earlier. When this succeeded in January 1861, she organized her union with Liszt on 22 October 1861, Liszt's 50th Birthday, in the San Carlo, her parish church. On 20 October Liszt arrived in Rome, and made a marriage statement with Carolyne. Meanwhile, Bishop Von Hohenlohe, a brother of Carolyne's son in law, succeeded, with help of Carolyne's relatives, in preventing the marriage ceremony and thus in keeping Carolyne's capital in the families: on the eve of the marriage Carolyne received a message from the pastor of San Carlo that the request was being reconsidered and the wedding postponed. Thereupon she broke her relationship with Liszt off who remained in Rome, where he studied theology, became friendly with Von Hohenlohe, received from him the Minor Orders, and proceeded life as ‘Abbé Liszt’.