Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вольфганг Амадей Моцарттың шығармалары
Work by Wolfgang Amadeus Mozart
Вольфганг Амадей Моцарттың Ми-мажордағы 39-шы симфониясы, К. 543, 1788 жылдың 26 маусымында аяқталған.
The Symphony No. 39 in E major of Wolfgang Amadeus Mozart, K. 543, was completed on 26 June 1788.
Құрамы
Симфониялық No 39 – Моцарттың 1788 жылдың жазында бір-бірлерінен кейін шапшаң жазған үш симфониясының біріншісі (оның соңғы симфониялары). No 40 25 шілдеде, ал No 41 10 тамызда аяқталды. Осы үш симфонияны жазған кезеңде Моцарт Ми мажор мен До мажордағы фортепиано триоларын (К. 542 және К. 548), оның «соната фасиль» (К. 545) шығармасын және скрипка сонатинасын (К. 547) жазып жатқан. Моцарт туралы өмірбаян жазған Альфред Эйнштейннің пікірінше, Моцарт Майкл Хайднның сол бірдей тоналдықтағы No 26 симфониясын үлгі еткен.
The Symphony No. 39 is the first of a set of three (his last symphonies) that Mozart composed in rapid succession during the summer of 1788. No. 40 was completed on 25 July and No. 41 on 10 August. Around the time that he composed the three symphonies, Mozart was writing his piano trios in E major and C major (K. 542 and K. 548), his sonata facile (K. 545), and a violin sonatina (K. 547). Mozart biographer Alfred Einstein has suggested that Mozart took Michael Haydn's Symphony No. 26, in the same key, as a model.
Премьера
Қазіргі қолда бар мәліметтерге сүйене отырып, 39-шы симфонияның тұңғыш орындалу күнін анықтау мүмкін емес сияқты; тіпті, композитордың өмірлік кезеңінде бұл симфония орындалған-орындалмағанын да анықтау қиын. мәліметтеріне сәйкес, Моцарт осы шығарманы жазған шақта Филипп Оттоға тиесілі Шпигельғасседегі жаңа казинода "Казинодегі концерттер" сериясын ұйымдастыруға дайындалып жатқан. Моцарт тіпті осы концерттерге билеттерді досы Майкл фон Пухбергке жіберген. Алайда, концерттік серия өткізілгені немесе қызығушылықтың болмауына байланысты тоқтатылғаны анық емес. Бүгінгі таңда бұл шығарма симфониялық репертуардың маңызды бөлігі саналады және жиі орындалып, жазылады.
It seems to be impossible to determine the date of the premiere of the 39th Symphony on the basis of currently available evidence; in fact, it cannot be established whether the symphony was ever performed in the composer's lifetime. According to , around the time Mozart wrote the work, he was preparing to hold a series of "Concerts in the Casino", in a new casino in the Spiegelgasse owned by Philipp Otto. Mozart even sent a pair of tickets for this series to his friend Michael von Puchberg. But it seems impossible to determine whether the concert series was held or was cancelled for lack of interest. In modern times, the work is part of the core symphonic repertoire and is frequently performed and recorded.
I. Адажио Аллегро
Бірінші бөлім, латуль аспаптарында естілетін фанфарлармен салтанатты кіріспемен басталады. Содан кейін соната түріндегі Аллегро келеді, бірақ бірнеше ерекшеліктері – мысалы, жұмсақ бастаудан кейінгі күрт дауыс – оны оның алғашқы симфонияларына әсер еткен галантты мектеппен байланыстырады. Желді аспаптардың дербестігі және жалпы ноталардың өзара байланысы, сондай-ақ екінші тақырыптық топта бірнеше тақырыптың болуы (оның ішінде ерекше сәтті "қадам басатын тақырып"), бұрынғы симфониялармен салыстырғанда, олардың екінші топтары көбінесе толыққанды мәнсіз болған, осы бөлімді бұрынғы туындылардан ерекшелендіретін бірнеше фактор. Олардың арасындағы ұқсастықтарға қарағанда айырмашылықтар көп.
The first movement opens with a majestic introduction with fanfares heard in the brass section. This is followed by an Allegro in sonata form, though while several features – the loud outburst following the soft opening, for instance – connect it with the galant school that influences the earliest of his symphonies. The independence of the winds and greater interplay of the parts in general, and the fact that the second theme group contains several themes (including a particularly felicitous "walking theme") compared to those earlier symphonies whose second groups were practically always completely trivial, are just a very few of the points that distinguish this movement from those earlier works, from which it has more differences than similarities.
II. Andante con moto (Қозғалыспен жүретін)
Баяу бөлім, қысқартылған соната түрінде, яғни даму бөлімі жоқ, скрипкалар тобында тыныш басталып, оркестрдің қалған бөлігіне қарай кеңейеді. Бұл бөлімге тыныш негізгі тақырып және күшті, сәл алаңдатар көшістер тән. Тоникалық тобы – Ля мажор, Ми мажордың субдоминанты.
The slow movement, in abridged sonata form, i. e. no development section, starts quietly in the strings and expands into the rest of the orchestra. Quiet main material and energetic, somewhat agitated transitions characterize this movement. The key is A major, the subdominant of E major.
III. Аллегретто (менюетто)
Бұл шығармада өте қызықты минует пен трио бар. Трио – "Ländler" деп аталатын австриялық халық биі және оның ішінде кларнетке арналған соло бар. Күшті минует, трионың ерекше бояуымен сәйкес келеді, онда екінші кларнет төменгі (халумеу) регистрінде арпеджио орындайды. Бұл халық биінің мелодиясы 18-ші ғасырдың соңында Венада кең таралған жергілікті ішімдік әндерінен туындаған.
The work has a very interesting minuet and trio. The trio is an Austrian folk dance called a "Ländler" and features a clarinet solo. The forceful Menuetto is set off by the trio's unusual tint of the second clarinet playing arpeggios in its low (chalumeau) register. The melody for this particular folk dance derived from local drinking songs which were popular in Vienna during the late 18th century.
IV. Аллегро
Финалдағы тағы бір соната формасы, оның басты тақырыбы, кейінірек D мажордағы струнный квинтеттегідей, көбінесе гаммадан тұрады, мұнда жоғары және төмен қарай өрбу арқылы беріледі. Даму бөлімі драматизмге толы; кода жоқ, бірақ экспозиция да, рекапитуляция соңына дейінгі даму да қайта орындалуы тиіс және көбінесе қайта орындалады.
The finale is another sonata form whose main theme, like that of the later string quintet in D, is mostly a scale, here ascending and descending. The development section is dramatic; there is no coda, but both the exposition, and the development through the end of the recapitulation, are requested to be, and often are, repeated.