Индиядағы алғашқы миссионер Хана Маршман

Кіріспе

Британдық миссионер Ханна Маршман (13 мамыр 1767 – 5 наурыз 1847) – Үндістанның Серампур қаласында мектеп ашқан ағылшын миссионері. Ол фермер Джон Шепард пен оның әйелі Рейчелдің қызы, сондай-ақ Уилтширдегі Крокертон баптист шіркеуінің пасторы Джон Кларктың немересі болды. Ол сегіз жасында анасынан айырылды. 1791 жылы Ханна Шепард Джошуа Маршманға үйленді. 1794 жылы жұбайлар Уилтширдегі Вестбери-Лиден Бристольге көшіп, Бродмид баптист шіркеуіне қосылды. Олардың барлығы 12 баласы болды, ал Ханна Маршман қайтыс болған кезде олардың арасында тек бесеуі ғана тірі қалды. Ханна Маршман Үндістандағы алғашқы әйел миссионер деп есептеледі.

Миссионерлік қызмет

1799 жылы 29 мамырда Ханна, Джошуа және олардың екі баласы Портсмуттен Үндістанға «Критерион» кемесімен сапарға шықты. Француз теңіз шабуылының қаупі болғанына қарамастан, отбасы 1799 жылы 13 қазанда Серампурдегі Даниялық елді мекенге (Калкуттадан бірнеше шақырым солтүстікке қарай) қауіпсіз жетті. Олар осы жерге қонуды Шығыс Үндістан компаниясы миссионерлерге жаулы болғандықтан таңдады. Олар Дания колониясына қоныстанды және 1800 жылы 10 қаңтарда Уильям Кэри оларға қосылды. 1800 жылы 1 мамырда Джошуа мен Ханна Маршман Серэмпурда екі пансиондық мектеп ашты. Бұл мектептер Президенттік аймақта ең танымал болды және олардың ұлы Джон Кларк Маршман білімін ата-анасынан алды. Ол өсіп келе жатқан миссионерлік отбасының бір бөлігі болды, ортақ дастарқанда тамақтанып, миссионерлік өмірге басқа балалармен бірге қатысты. Барлық миссионерлік отбасы мүшелері сияқты, ол бенгал тілінде еркін сөйлейтін болуға ынталандырылды. Осы арада Миссионерлік қоғам Үндістанға көбірек миссионерлер жіберіп бастады. Бірінші келген Джон Фонтейн, ол Муднабаттиге жетіп, оқу мектебін ашты. Одан кейін баспагер Уильям Уорд, Маршманның шәкірттерінің бірі Дэвид Брансдон және келгенінен үш апта өткен соң қайтыс болған Уильям Грант келді. Жаңа миссионерлер келгенде, олар қалыптасқан ортақ тұрмыс салтына бейімделмегендіктен, алғашқы қауымның бірлігі біршама бұзылды. Бір миссионер «жеке үй, сарай және қызметшілер» талап етті. Сондай-ақ, жаңа миссионерлер өздерінің ағаларын, әсіресе Джошуа Маршманды өте диктаторлық деп тапты, оларға ұнамайтын міндеттерді жүктеді. 1800 жылы олармен алғаш кездескенде, Маршман Уильям Кэри мен оның әйелі төрт ұлына тиісті күтім көрсетпегеніне таң қалды; 4, 7, 12 және 15 жастағы олардың ұлдары әдепсіз, тәртіпсіз және тіпті білімсіз болды. 5 шілде 1818 жылы Уильям Кэри, Джошуа Маршман және Уильям Уорд жаңа «Азиялық, христиандық және басқа да жастарды Шығыс әдебиеті мен еуропалық ғылымға оқытуға арналған колледж» үшін проспект (Маршман жазған) жариялады. Осылайша Серэмпур колледжі құрылды, ол бүгінге дейін жұмыс істеп келеді.

On 29 May 1799, Hannah, Joshua and their two children set out from Portsmouth for India, aboard the ship Criterion. Although there was a threat of a French naval attack, the family landed safely at the Danish settlement of Serampore (a few miles north of Calcutta) on 13 October 1799. They had chosen to land here because the East India Company was at that time hostile to missionaries. They settled in the Danish colony and were joined there by William Carey on 10 January 1800. On 1 May 1800, Joshua and Hannah Marshman opened two boarding schools at Serampore. The schools became the most popular in the Presidency and their son John Clark Marshman received his education from his parents. He was part of the growing mission family, eating at the communal table and joining with other children in mission life. As with all other mission family members, he was encouraged to become a fluent Bengali speaker. Meanwhile, the Missionary Society had begun sending more missionaries to India. The first to arrive was John Fountain, who arrived in Mudnabatty and began a teaching school. He was followed by William Ward, a printer; David Brunsdon, one of Marshman's students; and William Grant, who died three weeks after his arrival. The spirit of the early community's unity was somewhat broken when new missionaries arrived who were not willing to live in the communal fashion that had developed. One missionary demanded " a separate house, stable and servants." There were also other differences, as the new missionaries found their seniors particularly Joshua Marshman to be somewhat dictatorial, assigning them duties which were not to their liking. In 1800, when she first met them, Marshman was appalled by the neglect in which William Carey and his wife looked after his four boys; aged 4, 7, 12 and 15, they were unmannered, undisciplined, and even uneducated. On 5 July 1818, William Carey, Joshua Marshman and William Ward issued a prospectus (written by Marshman) for a proposed new "College for the instruction of Asiatic, Christian, and other youth in Eastern literature and European science". Thus was born Serampore College which still continues to this day.

Өлім және ескерткіш

Ханна Маршман 1847 жылы қайтыс болды. Оның естелігіне арналған келесі жазу Серампурдағы миссионерлік шіркеуде сақталған: "Джошуа Маршманның жесірі, Ханна Маршманның естелігіне. Д.Д. Серампурдағы миссионерлік отбасының соңғы тірі мүшесі. Ол 1799 жылдың қазанында осы елді мекенге келді және 1800 жылдың мамырында миссионерлік іске көмектесу үшін семинария ашты. Ол өмірін және мүлкін осы қасиетті мақсатты ілгерілетуге арнады, сондай-ақ қырық жеті жыл бойы қарапайым ізгілік пен белсенді қайырымдылықтың үлгісін көрсетті. Ол 1847 жылдың 5 наурызында сексен жасында дүние салды." Оның Бенгалия некрологының толық мәтінін мына жерден табуға болады.