Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1945 жылғы жапондық әрекет-драма фильмі, Акира Куросаваның туындысы
1945 Japanese action drama film by Akira Kurosawa
Санширо Сугата II бөлімі (續姿三四郎) – 1945 жылғы жапондық әрекет-драма фильмі, сценарийін және режиссурасын Акира Куросава жазған. Фильм негізі Цунео Томитаның романына негізделген, ал Цунео Томита – дзюдоның алғашқы шәкірті Цунежиро Томитаның ұлы. Бұл фильм 1945 жылдың басында, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталуға таяу Жапонияда түсірілген. «Сугата Санширо» фильмінің түпнұсқасынан өзгеше, бұл жалғасы ішінара үгіт-насихаттық фильм деп есептеледі. Кейбір деректер бойынша, бұл фильм – атауы түпнұсқа атауынан кейін санмен жалғасқан ең ерте фильмдердің бірі, «Quatermass II» (1957) сияқты фильмдерден бірнеше жыл бұрын шыққан. Дегенмен, қосылған канжи (Зоку) санды білдірмейді, ол жай ғана «жалғасы» немесе «сиквел» деген мағынаны береді, мысалы, «Another Thin Man» немесе «The Invisible Man Returns» сияқты.
Sanshiro Sugata Part II (續姿三四郎) is a 1945 Japanese action drama film written and directed by Akira Kurosawa. It is based on the novel by Tsuneo Tomita, son of Tomita Tsunejirō, the earliest disciple of judo. It was filmed in early 1945 in Japan towards the end of World War II. Unlike the original Sugata Sanshiro, the sequel is in part considered a propaganda film. It is believed by some to be the earliest known film sequel whose title is simply the original title followed by a number, predating the likes of Quatermass II (1957) by several years, although possibly mistaken as the added kanji (Zoku) is not a numeral but simply means "Continuation" or "Sequel" sort of in the style of Another Thin Man or The Invisible Man Returns.
Сюжет
1880 жылдары жекпе-жек өнерінің студенті дзюдо шебері болу жолын жалғастырады, осы өнердің негізін қалаушысынан білім алады. Ақырында ол өзінің шеберлігін фильмнің соңында американдық және жапондық жекпе-жектер арасындағы бокс кездесуінде көрсетуге жеткілікті деңгейге жетеді. Бүкіл фильм шындығында каратэ мен дзюдо өнерінің арасындағы бәсекелестік және Саншироның дұрыс жолды табуға жасаған күресі туралы. Бір жағынан моральдық дұрыстық, екінші жағынан додзё ережелері. Соңында ол барлық ережелерді бұзуға, додзёдан кетуге, американдық боксшымен және каратэ шеберлерімен күресуге бел буады. Ол екі күресте де жеңіске жетеді, ал фильмнің соңында бетін жуғанда күлімдейді, соңғы рет тынығып, бақытты болады.
In the 1880s, a martial arts student continues his quest to become a judo master, from that discipline's founder. Eventually, he learns enough to demonstrate his skill in a boxing match between American and Japanese fighters at the end of the movie. The whole movie is actually about the rivalry between karate and judo martial artists, and Sanshiro's struggle to do what is right. On one side there is the morally right thing to do, and on the other the rules in the dojo. Eventually he decides to break all of the rules, leave the dojo, fight the American boxer and, also, the karate masters. He wins both fights and at the end of the movie smiles while washing his face, finally able to sleep and finally be happy.
Сыни пікірлер
Брайн Либби "Брайт Лайтс Филм Журнал" журналында Санширо Сугатаның түпнұсқасын қарап, фильмнің жалғасымен салыстырғанда "пропагандалыққа аз ден қойған" екенін атап өтті. Түпнұсқа фильмде "айқас – үлкен рухани ізденістің бір құралы ғана", ал жалғасы "жапон дзюдосының батыс боксынан басымдығын жариялайды", мұның өзгеше әсер ететінін көрсетеді. Кристиан Блаувельт Slant Magazine журналына жазған рецензиясында фильмнің айқын пропагандамен біршама бұзылғандығымен келісті. Саншироның американдық боксшыны жеңуі "жапон халқының физикалық, рухани және моральдық артықшылығының белгісі" ретінде қабылданады. Ол сондай-ақ "Саншироның мас американдық теңізшінің шабуылынан зардап шеккен қорғанышсыз жапон азаматтарына көмекке келгенін" айтады. Тарихшы Дэвид Конрад фильмді Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы апталарында Жапония басшыларының "соғыс майданын жеңуге болатын жалғыз орынға – қиял әлеміне көшірген кездегі" "бір түрлі арманның орындалуы" ретінде түсіндіреді. Дегенмен, Кристиан Блаувельт фильмнің құндылығын түпнұсқа фильмнің жауыз кейіпкері Генносуке Хигакидің бауырларымен болған шайқаста көрді: "Олардың шайқасы қармен жабылған төбеде өтеді және бірінші фильмнің дауылды финалының табиғи әсемдігімен үйлеседі. P.C.L. [Фотохимиялық зертханалар, кейіннен Тохо] зертханасында тәлімгерлікке алған жылдары Куросава Джон Фордтың фильмдерімен танысты, олардың көптегені 1941 жылы Жапонияның АҚШ-қа соғыс жариялауына байланысты шетелдік фильмдерге қойылған тыйымға дейін Жапонияда көрсетілді. Форд сияқты, Куросава да өз фильмдерінде пейзаждың маңыздылығын ерекше атап, кейде кейіпкерлерінің эмоционалдық күйзелісін табиғат құбылыстарымен байланыстыратын. "Бір керемет жексенбідегі" жаңбыр, "Рашомондағы" немесе "Жеті самурайдағы" күннің ыстығы, "Болмақ иттегі" шұңқыр, "Айбандағы" қар, "Дерсу-Узаладағы" жел және "Кагемушадағы" толқындар кейіпкерлердің және, кино тілінде айтқанда, бүкіл қоғамның эмоциялық азабын бейнелейді".
In his review of the original Sanshiro Sugata for Bright Lights Film Journal, Brian Libby noted that the film is "less propaganda oriented" than its sequel. In the original film, "fighting is but a vehicle for a larger spiritual quest" whereas the sequel "promotes Japanese judo's superiority to Western boxing", setting a different tone. Christian Blauvelt, writing a review for Slant Magazine, agreed that the film is somewhat tainted by noticeable propaganda. Sanshiro's victory against the American boxer "is taken as a sign of Japanese physical, moral, and spiritual superiority". He also noted that "Sanshiro comes to the aid of defenseless Japanese who are being beaten up by a drunken American sailor". Historian David Conrad has contextualized the film as a "crude bit of wish fulfillment" during the last weeks of World War II when Japan's leaders "moved the war's frontlines to the only place it could still be won: the realm of fantasy." Christian Blauvelt however saw merit in the film as illustrated in the battle against the brothers of Gennosuke Higaki, the original film's villain: "Their battle takes place on a snow covered hillside and matches the natural beauty of the first film's windstorm finale. In his years apprenticing at P. C. L. [Photo Chemical Laboratories, which later became Toho], Kurosawa had become exposed to the films of John Ford, many of which played in Japan, before the foreign film embargo that accompanied Japan's declaration of war on the United States in 1941. Like Ford, Kurosawa would emphasize the place of landscape in his films, often pairing his characters' emotional turmoil with the Elements. The rain in One Wonderful Sunday, Rashomon, or Seven Samurai, the beating sun in Stray Dog, the sinkhole in Drunken Angel, the snowfall in The Idiot, the wind in Dersu Uzala, and the crashing waves of Kagemusha would express some emotional anguish of the characters and, as a kind of cinematic synecdoche, society as a whole."