"How I Won the War" (1967) фильмі – танкерлердің 2-дүниежүзілік соғыстағы оқиғалары, комедия, абсурд, Джон Леннонның ролі. Патрик Райан романы негізінде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
How I Won the War – 1967 жылы түсірілген британдық қара комедиялық фильм. Басты рөлдерді Майкл Кроуфорд, Джек МакГоран, Рой Кинер, Ли Монтегю және Джон Леннон сомдаған, бұл Джон Леннонның музыкалық емес актерлік жұмысының жалғыз мысалы. Ричард Лестер режиссерлік еткен және продюсерлікке қатысқан фильм Патрик Райанның 1963 жылғы осы аттас романы негізінде жасалған. Фильмде виньеткалар, тікелей камераға қарау, және деректі драма сияқты әртүрлі стильдер қолданылып, Екінші дүниежүзілік соғыстағы 3-ші взвод, 4-ші мушкетерлердің қиындықтары мен оқиғалары баяндалады. Сценарий 1942 жылдың ортасындағы Батыс шөлдік кампаниясынан бастап 1945 жылдың басындағы Рейн өзеніндегі Ремагендегі соңғы қол тиіспеген көпірден өтуге дейінгі кезеңдегі соғысқа комикалық және абсурдтық көзқарас ұсынады.
How I Won the War is a 1967 British black comedy film starring Michael Crawford, Jack MacGowran, Roy Kinnear, Lee Montague, and John Lennon in his only non musical acting role. The film, which was directed and produced by Richard Lester, is based upon the 1963 novel of the same name by Patrick Ryan. The film uses a variety of styles such as vignettes, straight to camera, and docu drama to tell the tale of the fictional 3rd Troop, the 4th Musketeers and their misadventures through the Second World War. The screenplay takes a comic and absurdist attitude towards the conflict through the Western Desert Campaign in mid late 1942 to the crossing of the last intact bridge on the Rhine at Remagen in early 1945.
Қысқаша мазмұны
Лейтенант Гудбоди – қабілетсіз, идеалистік, наивті және соғыс кезіндегі патриоттыққа бой алған (кәсіптік емес) офицер. Фильмдегі басты сырқатты тақырыптардың бірі – взводтың командирлерінен құтылу үшін қайта-қайта жасаған әрекеттері немесе оларды өлтіруге талпынуы. Гудбодидің қабілетсіздігі мен батырлыққа ұмтылуы бөлімнің біртіндеп құлдырауына себеп болады, бірақ ол бөлімнің үнемі дезертирлік жасайтын адамымен және психиатриялық көмекке мұқтаж болған тағы бір адамымен бірге аман қалады. Әрбір қаһарман қаза болған сайын, оның орнына жарқын қызыл, көк немесе жасыл түсті Екінші дүниежүзілік соғыстың формасын киген актер келеді, оның беті де боялып, жасырылғандықтан ол тірі ойыншық сарбаз сияқты көрінеді. Бұл Гудбодидің соғысты ойынмен салыстыруын күшейтеді.
Lieutenant Goodbody is an inept, idealistic, naïve, and almost relentlessly jingoistic wartime commissioned (not regular) officer. One of the main subversive themes in the film is the platoon's repeated attempts or temptations to kill or otherwise rid themselves of their complete liability of a commander. While Goodbody's ineptitude and attempts at derring do lead to the gradual demise of the unit, he survives, together with the unit's persistent deserter and another of his charges who become confined to psychiatric care. Every time a character is killed, he is replaced by an actor in bright red, blue, or green coloured Second World War uniform, whose face is also coloured and obscured so that he appears to be a living toy soldier. This reinforces Goodbody's repeated comparisons of war to playing a game.
Жазу
Сценарийді жазу кезінде автор Чарльз Вуд өзінің сюрреалистік және қатты қараңғы (және тыйым салынған) соғысқа қарсы "Динго" пьесасынан тақырыптар мен диалогтарды алды. Әсіресе, "Джунипер" атты көлеңкелі клоунның кейіпкері, пьесадағы лагерь комигінен үлгі алған, ол да соғыстың бекер мақталуын қынжырлы түрде әжуалайтын қараңғы комедия стилін қолданады. Гудбоди фильмді көбінесе ретроспективті түрде баяндайды, 1945 жылы Рейн өзеніндегі көпір басындағы тұтқынға алған неміс офицері "Одлебогпен" сөйлескен кезде. Олардың әңгімесінен тағы бір маңызды бүлдірушілік көзі шығады – екі офицердің де сыныптық көзқарасы мен офицерлік мәртебесіне байланысты қатардағы әскерлеріне деген жек көрушілік пен білмеушілік ортақ. Олар еврейлердің қырғыны туралы мәселе оларды бөліп тастауы мүмкін екенін мойындайды, бірақ ешқайсысы үшін бұл аса маңызды емес екенін де мойындайды. Гудбодидің жалтақ патриотизмі, неміс әріптесінің оны принцип бойынша фашист деп айыптағанда, ақыры басылады. Содан кейін олар келіспеушіліктерін коммерциялық негізде шешуге келіседі (Одлебог Гудбодиге Рейндегі соңғы тұтас көпірді сатуды ұсынады; роман бойынша бұл көпір Ремагендегі көпір), бұл этикасыз бизнес тәжірибесі мен капитализмге сатира ретінде қарастырылуы мүмкін. Бұл эпизод романның өзінде де кездеседі. Британдықтар арасындағы фашизм туралы бұрыннан айтылған, өйткені Грипвид (Леннонның кейіпкері) Освальд Мосли мен Британдық Фашистер Одағының бұрынғы жақтасы екені белгілі болды, бірақ полковник Грэппл (Майкл Хордерн сомдаған) Грипвидтің ұялуына еш себеп көреді, "Фашизм – осыдан өсу керек нәрсе" деп басады. Фильмдегі бір монологта Мушкетер Жүніпердің ағыны жайлы айтылады – жоғары шенді офицердің рөлінде офицерлік құрамның жұмысшы және төменгі таптан қалай таңдалатыны, бұрынғыдай феодалдық аристократиядан емес, туралы шағымданады.
In writing the script, the author, Charles Wood, borrowed themes and dialogue from his surreal and bitterly dark (and banned) anti war play Dingo. In particular the character of the spectral clown "Juniper" is closely modelled on the Camp Comic from the play, who likewise uses a blackly comic style to ridicule the fatuous glorification of war. Goodbody narrates the film retrospectively, more or less, while in conversation with his German officer captor, "Odlebog", at the Rhine bridgehead in 1945. From their duologue emerges another key source of subversion – the two officers are in fact united in their class attitudes and officer status contempt for (and ignorance of) their men. While they admit that the question of the massacre of Jews might divide them, they equally admit that it is not of prime concern to either of them. Goodbody's jingoistic patriotism finally relents when he accepts his German counterpart's accusation of being, in principle, a Fascist. They then resolve to settle their disagreements on a commercial basis (Odlebog proposes selling Goodbody the last intact bridge over the Rhine; in the novel the bridge is identified as that at Remagen) which could be construed as a satire on unethical business practices and capitalism. This sequence also appears in the novel. Fascism amongst the British is previously mentioned when Gripweed (Lennon's character) is revealed to be a former follower of Oswald Mosley and the British Union of Fascists, though Colonel Grapple (played by Michael Hordern) sees nothing for Gripweed to be embarrassed about, stressing that "Fascism is something you grow out of". One monologue in the film concerns Musketeer Juniper's lament – while impersonating a high ranked officer – about how officer material is drawn from the working and lower class, and not (as it used to be) from the feudal aristocracy.
Даму
Лестер бастапқы материалдан бірнеше өзгерістер енгізуді шешті. Мысалы, роман фильмдегідей абсурдтық/сюрреалистік үн жоқ. Роман әлдеқайда консервативті, құрылымды (бірақ әлі де күлкілі) соғыс естеліктерін көрсетеді, оны сарказмға толы наивті және балағат лейтенант Гудбоди бірінші жақта айтады. Ол соғыстың нақты хронологиясын ұстанады, мысалы 4-ші жаяу әскер дивизиясының 2-ші Корольдік фюзелиерлері сияқты ұзақ қызмет еткен тұрақты жаяу әскер бөлімдерінің біріне сәйкес келеді, соның ішінде (фильмнен өзгеше) Италия және Грециядағы науқандар да бар. Роман сюрреализмнің орнына Тунис пен Кассино туралы өте суреттейтін, қорқынышты есімдерді ұсынады. Патрик Райан соғыста жаяу әскер және содан кейін барлау офицері болып қызмет еткен. Автордың соғыстың мәнсіздігіне деген ашуы және иерархиядағы топтық мүдделердің күресі фильмдегідей, сондай-ақ кейіпкерлердің көпшілігіне (дегенмен роман фильмнен күткендей көбірек кейіпкерлерді қамтиды) ортақ. Романда Патрик Райан нақты әскер бөлімін көрсетуден бас тартты. Офицерлер шарап пен даңқ қуалайды, солдаттар жыныстық қанағат іздейді және жаудан қашып жүреді. Үлгі – соғыс кезінде Гудбоди сияқты уақытша офицерлерді және қайта шақырылған резервтілерді қабылдауға мәжбүр болған тұрақты жаяу әскер полкі. Екі дүниежүзілік соғыста да бұл тұрақты полктер үшін үлкен келіспеушілік тудырды, онда полктің ерекше рухы жоғары бағаланып, қорғалады. «Мушкетерлер» деген ат Корольдік фюзелиерлерді еске түсіреді, бірақ «Мушкетерлер бригадасы» туралы кейінгі айтылу Гвардия бригадасын еске салады. Фильмде полк «жеңісшілердің тәуелсіз рөліне» бейімделген атты әскер полкі (танктермен немесе жеңіл бронетехникамен, мысалы, жартылай тізбекті машиналармен) ретінде көрсетілген. Романдағы взвод эскадронға айналды, бұл атты әскердің атауы. Бұл ерекшеліктердің ешқайсысы романнан келмейді, мысалы, жартылай тізбекті машиналарды пайдалану және Трансомды «мушкеттің капралы» етіп тағайындау, бұл атты әскер капралының шеніне сілтеме жасайды. Бұл аспектілердің көп бөлігі сценарийші Чарльз Вудтың бұрынғы әскер кавалериясы болғандығынан туындаған болуы мүмкін.
Lester decided to make several changes from the source material. For example, the novel does not have an absurdist/surrealist tone like the film. The novel represents a far more conservative, structured (though still comic) war memoir, told by a sarcastically naïve and puerile Lieutenant Goodbody in the first person. It follows an authentic chronology of the war consistent with one of the long serving regular infantry units – for example of the 4th Infantry Division – such as the 2nd Royal Fusiliers, including (unlike the film) the campaigns in Italy and Greece. Rather than surrealism the novel offers some quite chillingly vivid accounts of Tunis and Cassino. Patrick Ryan served as an infantry and then a reconnaissance officer in the war. Throughout, the author's bitterness at the pointlessness of war, and the battle of class interests in the hierarchy, are common to the film, as are most of the characters (though the novel predictably includes many more than the film). In the novel, Patrick Ryan chose not to identify a real army unit. The officers chase wine and glory, the soldiers chase sex and evade the enemy. The model is a regular infantry regiment forced, in wartime, to accept temporarily commissioned officers like Goodbody into its number, as well as returning reservists called back into service. In both world wars this has provided a huge bone of contention for regular regiments, where the exclusive esprit de corps is highly valued and safeguarded. The name Musketeers recalls the Royal Fusiliers, but the later mention of the "Brigade of Musketeers" recalls the Brigade of Guards. In the film, the regiment is presented as a cavalry regiment (armoured with tanks or light armour, such as the half tracks) that has been adapted to "an independent role as infantry". The platoon of the novel has become a troop, a Cavalry designation. None of these features come from the novel, such as the use of half tracks and Transom's appointment as "corporal of musket", which suggests the cavalry rank corporal of horse. These aspects are most likely due to the screenwriter Charles Wood being a former regular army cavalryman.
Түсірілім
Фильм 1966 жылдың күзінде Германияның Төменгі Саксония аймағында, Берген-Хонн оқу полигонында, Верден-ан-дер-Аллер және Ахим қалаларында, сондай-ақ Испанияның Альмерия провинциясында түсірілді. Леннон, «The Beatles» тобынан демалыс алған кезде, Лестерден «Мушкетер Грипвид» рөлін ойнауды сұрады. Рөлге дайындалу үшін Леннон шашын қысқа қылып, өзінің бұрынғы шашына қарама-қарсы келді. Түсірілім барысында ол дөңгелек «әже» көзілдірігін (фильм сценарисі Чарльз Вуд киген көзілдіріктің сол түрі) кие бастады; көзілдіріктер Леннонның нашар көруіне байланысты, өмірінің соңына дейін осы стильдегі көзілдірікті таңдауының себебі болды және осылайша танымал болды. Леннонның Грипвид рөліндегі суреті көптеген баспа басылымдарында, соның ішінде 1967 жылғы қарашадағы «Rolling Stone» журналының бірінші санының мұқабасында жарияланды. «The Beatles» тобының досы, ал кейіннен «Apple Corps» компаниясының басшысы болған Нил Аспиналл, әскери рөлінде камео ретінде түсті. Альмерияда болған кезінде Леннон Санта-Изабел аталған вилланы жалға алды, онда әйелі Синтия Леннонмен бірге өнердес Майкл Кроуфорд пен оның сол кездегі әйелі Габриэль Льюис те тұрды. Вилланың темір қоршауы мен айналасындағы жасыл шөптер Леннонның балалық шағындағы үйіне жақын орналасқан «Strawberry Field» атты Армия құтқару бақшасына ұқсас болды; осы байқауы Леннонды түсірілім кезінде «Strawberry Fields Forever» әнін жазуға шабыттандырды. Кейіннен вилла Альмерия провинциясындағы кино өндірісі тарихына арналған «Кино үйі» музейіне айналды. 2013 жылы түсірілген испандық «Көздеріңді жұмып қойғанда өмір сүру оңай» (Living Is Easy with Eyes Closed) фильмі Альмериядағы түсірілімдер туралы айтады. 1966 жылдың 28-29 желтоқсанында Леннон Лондондағы «Twickenham Film Studios» киностудиясында өзінің кейіпкері үшін пост-синхронизация жұмыстарын аяқтады.
Filming took place during the autumn of 1966 in the German state of Lower Saxony, at the Bergen Hohne Training Area, Verden an der Aller and Achim, as well as the Province of Almería in Spain. Lennon, taking a break from the Beatles, was asked by Lester to play Musketeer Gripweed. To prepare for the role, Lennon had a haircut, contrasting sharply with his mop top image. During filming, he started wearing round "granny" glasses (the same type of glasses worn by the film's screenwriter, Charles Wood); the glasses became iconic as the nearsighted Lennon mainly wore this particular style of glasses for the rest of his life. A photo of Lennon in character as Gripweed found its way into many print publications, including the front page of the first issue of Rolling Stone in November 1967. Beatles friend, and soon to be head of Apple Corps, Neil Aspinall has a cameo role as a soldier. During his stay in Almería, Lennon had rented a villa called Santa Isabel that he and wife Cynthia Lennon shared with both his co star Michael Crawford and his then wife, Gabrielle Lewis. The villa's wrought iron gates and surrounding lush vegetation bore a resemblance to Strawberry Field, a Salvation Army garden near Lennon's childhood home; it was this observation that inspired Lennon to write "Strawberry Fields Forever" while filming. The villa was later turned into the House of Cinema, a museum dedicated to the history of movie production in Almería province. A Spanish film, Living Is Easy with Eyes Closed (2013), revolves around the filming in Almería. From 28 to 29 December 1966, Lennon recorded all post synchronisation work for his character at Twickenham Film Studios in London, England.
Шығару
Фильмнің шығуы алты айға кешікті, өйткені Ричард Лестер «Мен соғысты қалай жеңдім» фильмін аяқтағаннан кейін дереу «Петулия» (1968) фильмімен айналысты.
The film's release was delayed by six months as Richard Lester went on to work on Petulia (1968) shortly after completing How I Won the War.
Қабылдау
Фильмнің Rotten Tomatoes киносыншыларының сайтындағы рейтингі 44% және "жаман" деп бағаланған, 16 сынның 9-ы теріс пікір. Роджер Эберт фильмге екі жұлдыз берді және оны "батыл немесе ашық фильм емес" деп сипаттады. Джон Саймон оны "мақтаншылдыққа бой алған ақымақтық" деп атады, ал Monthly Film Bulletin "Лестер өзінің күшіне шамадан артық жүк артып алды" деген пікірде болды. The New Republic журналынан Стенли Кауффманн "Мен қалай соғыста жеңіске жеттім" фильмін "өлтіруші инстинкт пен патриотизмді экранға түсірген ең аяусыз пародия" деп сипаттады.
The film holds a "rotten" 44% rating at the film review aggregator website Rotten Tomatoes, receiving 9 negative reviews out of 16. In his review for the film, Roger Ebert gave the movie two stars, describing it as "not a brave or outspoken film". John Simon called it "pretentious tomfoolery" and Monthly Film Bulletin felt "that Lester has bitten off more than he can chew". Stanley Kauffmann of The New Republic described How I Won the War as "the most ruthless mockery of the killer instinct and of patriotism that has ever reached the screen".