«Революция» газеті: Әйелдер құқығы жолындағы күрес және даулар

Кіріспе

The Revolution – Нью-Йорк қаласында Сьюзан Б. Энтони мен Элизабет Кейди Стэнтон құрған газет. Ол 1868 жылдың 8 қаңтарынан 1872 жылдың 17 ақпанына дейін апта сайын жарық көрді. Атына сай, күреске дайын стильде жарық көрген газет негізінен әйелдер құқықтарын, әсіресе АҚШ-та әйелдердің дауыс беру құқығына қарсы дискриминацияны тоқтатуды және жалпы әйелдердің дауыс беру құқығын қорғады. Сонымен қатар, саясат, еңбек қозғалысы және қаржы сияқты тақырыптар да жарық көрді. Энтони газеттің шаруашылық мәселелерін басқарды, ал Стэнтон, әйелдер құқықтарын қолдаған Паркер Пиллсберимен бірге газеттің редакторларының бірі болды. Газеттің алғашқы қаржысын Джордж Фрэнсис Трен берді, ол әйелдер құқықтарын қолдағанмен, саясат және нәсіл туралы пікірлерімен көптеген белсенділерді наразылыққа түсірді. Ол газетті шығаруға жеткілікті қаржы жинады, бірақ оны тұрақты түрде шығаруға жетпеді. 29 айдан кейін, қарыздардың көбеюіне байланысты Энтони газетті бай әйелдер құқығын қорғаушы Лора Кертис Буллардқа беруге мәжбүр болды, ол газетке азырақ радикалды бағыт берді. Газет екі жылдан соң соңғы нөмірін жариялады. Оның маңыздылығы, қысқа ғұмырына қарағанда әлдеқайда зор болды. Әйелдер құқықтары қозғалысының ішінде жіктер пайда бола бастаған кезде құрылған бұл газет Стэнтон мен Энтониге даулы мәселелер бойынша өз пікірлерін білдіруге мүмкіндік берді, әйтпесе олардың дауыстарын естірту қиын болар еді. Бұл оларға қозғалыстың өз бағытын нығайтуға және оны ұсыну үшін ұйым құруға жол ашты.

Өмірбаян

"Революция" журналының негізін қалаушылар Сьюзан Б. Энтони мен Элизабет Кейди Стэнтон әйелдер құқығын қорғаушы белсенділер болды. Стэнтон 1848 жылы Сенека-Фоллс конвенциясын ұйымдастырған, әйелдер құқықтары жөніндегі алғашқы конвенция, және оның Сезімдер декларациясының негізгі авторы болды. Люси Стоунның өтініші бойынша, 1850 жылдары бірнеше Ұлттық әйелдер құқықтары жөніндегі конвенцияларды ұйымдастырған тағы бір жетекші белсенді, Энтони 1859 жылғы ұлттық конвенцияның ұйымдастыру жұмысының көп бөлігін атқарды, ал Стэнтон 1860 жылы да солай істеді. 1863 жылы Энтони мен Стэнтон бірге әйелдердің адал ұлттық лигасын құрды, ол АҚШ-та құлдықты жою үшін конституциялық түзетуді талап ететін көптеген өтініштер жинады. Екі белсенді қалған өмірлері бойы жақын достар және әріптестер болды. Олар әйелдер құқығы қозғалысында жік пайда болған кезеңде "Революцияны" құрды. Келіспеушіліктің басты нүктесі – АҚШ Конституциясына ұсынылған Он бесінші түзету, ол нәсіліне байланысты сайлау құқығынан бас тартуға тыйым салады. Көптеген радикалды әлеуметтік реформаторлар оны қолдады, бірақ Стэнтон мен Энтони оған қарсы болды, егер ол жынысына байланысты сайлау құқығынан бас тартуға тыйым салатын басқа түзетумен бірге болмаса. Олай болмаған жағдайда, олар барлық еркектерді бостандыққа ие ететін, ал барлық әйелдерді алып тастайтын Он бесінші түзету, еркектер әйелдерден жоғары деген сенімге конституциялық билік бере отырып, "жыныстық аристократияны" тудырады деді. Әйелдер құқығын қорғаушылар, сонымен қатар, Республикалық партия мен құлдықты жою қозғалысына қатысты да пікірлері әртүрлі болды, олар 1865 жылы АҚШ-та құлдықты жоюға басшылық жасады. Әйелдер құқығын қорғау қозғалысының жетекші тұлғалары құлдыққа қатты қарсы болды (Антони өзі Америка құлдыққа қарсы қоғамының қызметкері болды), және көптеген белсенділер республикалық және құлдықты жоюшы басшыларға адалдық сезімін сезінді. Алайда Стэнтон мен Энтони екеуін де әйелдердің сайлау құқығын қолдамағаны үшін қатты сынға алды. 1867 жылы Канзаста Америка тең құқықтар қауымдастығы (AERA) екі мемлекеттік референдумды қолдап, бірі африкалық америкалық ерлерге, екіншісі әйелдерге құқық беру үшін жүргізген науқан маңызды оқиға болды. AERA өткен жылы құрылған, оның негізін қалаушылардың арасында Энтони мен Стэнтон бар, әйелдер мен қара нәсілділердің құқықтарын қолдау үшін. Алайда, аболиционистік қозғалыстың басшылары, қара нәсілді ерлерге сайлау құқығы беру аболиционистік басымдық болғанмен, AERA-ның Канзастағы науқанын қолдамауға қарсы болды, өйткені олар екі сайлау науқанын біріктіруді қаламады. AERA Нью-Йорк штатында өткен науқан кезінде де осындай кедергілерге тап болған еді. Канзаста AERA-мен екі референдумды қолдауға қатысты науқан жүргізген Энтони мен Стэнтон ұлттық аболиционистік көшбасшылардың қолдау көрсетуден бас тартқанына ғана емес, сонымен қатар жергілікті республикашылар әйелдердің сайлау құқығы референдумына қарсы комитет ұйымдастырғанына ашуланды. Стентон мен Энтони сатып кеткендей сезініп, сайлау науқанының соңғы күндері демократиялық және ашық нәсілшіл Джордж Фрэнсис Треннен көмек қабылдап, наразылық дауылдарын туғызды. Трен Республикалық партияны қатты сынға алды, оның прогрессивті имиджін бүлдіріп, оның ішінде жік салу ниеті туралы жасырмады. Канзастағы науқан 1867 жылдың қарашасында екі референдумда да жеңіліспен аяқталғанда, әйелдер қозғалысындағы бөліну тереңдей бастады. Әйелдер құқығы қозғалысы Азамат соғысы (1861–1865) кезінде белсенділігін қатты қысқартты, өйткені оның басшылары өздерінің күш-жігерін құлдыққа қарсы күреске жұмсайтын болды. Соғыстан кейін әйелдердің сайлау құқығын алу үшін жүргізілген науқанды қыздар мен қара нәсілді еркектер сайлау құқығын алғанға дейін кейінге қалдыруды талап етті. Стентон мен Энтони өздерінің қозғалысы шеттеліп жатқанын сезінді. Кейінірек олар былай деді: "Біздің либералды адамдар соғыста бізге үндемеуге кеңес берді, біз өз қателіктерімізге үндемедік; олар бізді Канзаста және Нью-Йоркте үндемеуге кеңес берді, әйтпесе біз 'негролардың сайлау құқығын' жеңеміз, егер біз болмаса, біз жалғыз соғысамыз деп қорқытты. Біз соңғысын таңдап, жеңілдік. Бірақ жалғыз өзіміз ғана біздің күшті әйеліміз өз еркіндігіне жол ашатынын білдік". Алайда Стентон мен Энтониге өздерінің дауыстарын білдіру қиынға соқты. Әйелдер құқығын қорғау қозғалысын әдеттегідей ең сенімді ақпаратпен қамтамасыз ететін аболиционистік баспасөз, енді олардың қозғалысының бұл бағыты үшін рөл атқаруға дайын болмады. Радикалды әлеуметтік реформалармен байланысты басқа да маңызды мерзімді басылымдар консервативтанған немесе жабылып қалған, немесе жақын арада жабылатын болды. Әйелдер құқығын қорғау мерзімді басылымдарынан да көп көмек күтуге болмады, өйткені олардың саны өте аз болды. Баспасөз әйелдер қозғалысын он жылдан астам уақыт бойы жаңалықтарға лайық ерекшелік ретінде қарағаннан кейін, енді ескі жаңалық ретінде қарастыра бастады.

The creators of The Revolution, Susan B. Anthony and Elizabeth Cady Stanton, were leading women's rights activists. Stanton was an organizer of the Seneca Falls Convention in 1848, the first women's rights convention, and the primary author of its Declaration of Sentiments. At the request of Lucy Stone, another leading activist who had organized several of the National Women's Rights Conventions during the 1850s, Anthony performed much of the organizational work for the 1859 national convention and Stanton did the same in 1860. Together Anthony and Stanton established the Women's Loyal National League in 1863, which gathered a massive number of petitions calling for a constitutional amendment to abolish slavery in the U. S.
The two activists remained close friends and co workers for the remainder of their lives. They established The Revolution during a period when a split was developing within the women's rights movement. A major point of disagreement was the proposed Fifteenth Amendment to the U. S. Constitution, which would prohibit the denial of suffrage because of race. Most radical social reformers supported it, but Stanton and Anthony opposed it unless it was accompanied by another amendment that would prohibit the denial of suffrage because of sex. Otherwise, they said, the Fifteenth Amendment, which would in effect enfranchise all men while excluding all women, would create an "aristocracy of sex" by giving constitutional authority to the belief that men were superior to women. Women's rights activists also differed over the Republican Party and the abolitionist movement, which together had provided leadership for ending slavery in the U. S. in 1865. The leading figures in the women's rights movement strongly opposed slavery (Anthony herself had been on the staff of the American Anti Slavery Society),
and many activists felt a sense of loyalty toward the Republican and abolitionist leadership. Stanton and Anthony were sharply critical of both, however, for failing to support women's suffrage. A pivotal event was the 1867 campaign conducted in Kansas by the American Equal Rights Association (AERA) in support of two state referendums, one that would enfranchise African American men and one that would enfranchise women. The AERA had been established the previous year, with Anthony and Stanton among its founders, to support the rights of both women and blacks. Leaders of the abolitionist movement, however, refused to support the AERA's Kansas campaign, even though suffrage for black men was an abolitionist priority, because they did not want the two suffrage campaigns to be combined. The AERA had encountered similar obstacles during an earlier campaign in New York State. Campaigning in Kansas with the AERA in support of both referendums, Anthony and Stanton were angered not only because national abolitionist leaders were withholding support but also because local Republicans had organized a committee to oppose the women's suffrage referendum. Feeling betrayed, Stanton and Anthony stirred up a storm of protest by accepting help during the last days of the campaign from George Francis Train, a wealthy supporter of women's rights who was a Democrat and an outspoken racist. Train harshly criticized the Republican Party, making no secret of his intention to tarnish its progressive image and create splits within it. When the Kansas campaign ended in November 1867 with the defeat of both referendums, the divisions within the women's movement began to deepen. The women's rights movement had greatly reduced its activity during the Civil War (1861−1865) because its leaders wanted to apply their energy to the fight against slavery. After the war, leaders of the abolitionist movement pressured them to continue to delay their campaign for women's suffrage until suffrage for black males had been achieved. Stanton and Anthony felt their movement was being marginalized. Later they said, "Our liberal men counseled us to silence during the war, and we were silent on our own wrongs; they counseled us again to silence in Kansas and New York, lest we should defeat 'negro suffrage,' and threatened if we were not, we might fight the battle alone. We chose the latter, and were defeated. But standing alone we learned our power woman must lead the way to her own enfranchisement." It was becoming difficult for Stanton and Anthony, however, to make their voices heard. The abolitionist press, which had traditionally been the most dependable provider of news coverage for the women's rights movement, was no longer willing to play that role for their wing of the movement. Other major periodicals associated with the radical social reform movements had either become more conservative or had quit publishing or soon would. Little help could be expected from women's rights periodicals because so few remained. The mainstream press had begun to treat the women's movement as old news after more than a decade of treating it as a novelty worthy of news coverage.

Әйелдер қозғалысындағы алшақтық

Көптеген әлеуметтік реформаторлар «Революция» журналының қара нәсілді ерлерге сайлау құқығын беретін, егер әйелдерге де сайлау құқығы берілсе ғана қолдауы мүмкін болған Он бесінші түзетуді қолдамауына қатты наразылық білдірді. Әлеуметтік жағынан беделді отбасынан шыққан Стэнтон, «Революция» журналында оған қарсы кейде элиталық және нәсілшілдік көзқарастарды көрсететін тілмен жазды. Стэнтон: «Бай, білімді, ізгі және мәдениетті американдық әйелдер, егер сіздер төмен сатыдағы қытайлардың, африкалықтардың, немістердің және ирландтардың, әйелдік туралы төмен түсініктерімен сіздер мен қыздарыңыз үшін заңдар шығаруын қаламасаңыздар, үкіметте әйелдер де өкілдік етілсін деп талап етесіздер». Стэнтон сондай-ақ әйелдердің сайлау құқығын қара нәсілді ерлердің сайлау құқығынан ажырату үшін расизм мен этноцентризмге жүгінді: «Патрик, Самбо, Ханс және Юнг Тунг, монархия мен республика арасындағы айырмашылықты білмейтіндер» деп мәлімдеген Стэнтон, [феминисттік көшбасшы] Лукреция Мотт үшін заңдар шығаруға құқылы емес.

Әйелдер қозғалысының арасындағы тереңдейтін дау 1869 жылдың мамыр айында Американдық тең құқықтар қауымдастығының отырысындағы қатыгез пікір алмасулармен шешілді, бұл ұйымның тарауына әкелді. Осы отырыстан екі күн өткен соң, «Революция» журналының екі негізін қалаушысы жиналыс ұйымдастырды, онда Элизабет Кэди Стэнтон мен Сьюзан Б. Энтони басшылығымен Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы құрылды. 1869 жылдың қараша айында Луси Стоун басшылығымен бәсекелес Америка әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы (AWSA) құрылды. 1870 жылдың қаңтар айында Стоун «Woman's Journal» деп аталатын бәсекелес газетті іске қосты. AWSA және «Woman's Journal» журналы Он бесінші түзетуді қолдады. Сол кездегі болжамдарға қарамастан, «Революция» журналы «Woman's Journal» газетімен бәсекелесуден айтарлықтай зардап шеккеніне дәлелдер аз. Аз ғана жазылушылар адалдығын өзгертті, көптеген адамдар екі журналға да жазылды және «Революция» журналына жазылу саны арта берді. Поезд газетке барлығы 3000 доллар ғана берді, бірақ оның бизнес серіктесі Дэвид Меллис тағы 7000 доллар берді. Персоналдық шығындарды барынша азайту қажет болды. Басқа газеттерде жұмыс істеген кәсіби редактор Пиллсбериге аз жалақы төленді. Стэнтон ешқандай жалақы алмады, ал Энтони тек жол шығындарын алды. Жыл сайын 2 доллар төлейтін абоненттер саны бірінші жылдың соңында 2000-ға, ал екінші жылдың соңында 3000-ға жетті. Жаңа жазылуларды алуға күйеулерге отбасы қаржысын басқаруға мүмкіндік беретін заңдар кедерілді: көптеген күйеулер әйелдерінің жыныстық қатынастардағы революцияны талап ететін журналды оқуын қаламады. Жарнамадан қосымша кіріс түсті, бірақ газеттің жұмысын жалғастыруға жеткіліксіз болды, сондықтан Энтони көп сомада қарыз алуға мәжбүр болды. Гарриет Бичер Стоу («Том ағаның қорабының» авторы) мен оның қарындасы Изабелла Бичер Хукерді редакция құрамына тартуға тырысты, бұл газеттің аудиториясын кеңейтетін еді. Екеуі де газетте мақалалар жариялаған. Стэнтон газеттің атын қорғап: «Революциядан артық атау болуы мүмкін емес. Әйелді оның лайықты тағына отырғызу – әлем бұрын-соңды көрмеген және ешқашан көрмейтін ең үлкен революция». Газеттің алғашқы саны шыққаннан кейін жиырма тоғыз айдан кейін Энтони жеңілгенін мойындап, газетті басқаларға тапсырды. Ол газеттің 10 000 долларлық қарызы үшін жеке жауапкершілікті алды және оны келесі алты жыл бойы лекциялар оқу арқылы төледі. NWSA кейіннен өзінің көзқарасын жеткізу үшін Матильда Джослин Гейдж редакциялаған «The National Citizen and Ballot Box» және Клара Бевик Колби редакциялаған «The Woman's Tribune» сияқты басқа мерзімді басылымдарға сүйенді.

The deepening divide within the women's movement reached a breaking point with the acrimonious disputes at the American Equal Rights Association meeting in May 1869, which led to the demise of that organization. Two days after that meeting, the split began to be formalized when the two founders of The Revolution hosted a gathering at which the National Woman Suffrage Association was formed, led by the same two people, Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony. In November 1869 the competing American Woman Suffrage Association (AWSA) was formed, with Lucy Stone in the lead. In January 1870 Stone launched a rival newspaper called the Woman's Journal. Both the AWSA and the Woman's Journal supported the Fifteenth Amendment. Despite conjecture at the time, there is little evidence that The Revolution suffered significantly from competition with the Woman's Journal. Few subscribers switched allegiance, many subscribed to both journals and subscriptions to The Revolution continued to increase. Train provided a total of only $3000 for the paper, although his business associate David Melliss provided another $7000. Personnel expenses were necessarily kept to a minimum. Pillsbury, a professional editor who had worked at other newspapers, was paid a small salary. Stanton received no salary at all, and Anthony received only expenses. The number of subscribers, who paid $2 per year, reached 2000 at the end of the first year and 3000 at the end of the second. Getting new subscriptions was made more difficult by laws that gave husbands control over their families' finances: few husbands liked the idea of their wives reading a journal that called for a revolution in gender relations. Advertising brought in additional revenue but not enough to sustain the paper, forcing Anthony to borrow substantial amounts of money. Attempts were made to bring Harriet Beecher Stowe (author of Uncle Tom's Cabin) and her sister Isabella Beecher Hooker onto the editorial staff, which would have broadened the paper's appeal. Both had already published articles in the paper. Stanton defended the newspaper's name, saying, "There could not be a better name than Revolution. The establishing of woman on her rightful throne is the greatest revolution the world has ever known or ever will know." Twenty nine months after the paper's first issue, Anthony conceded defeat and transferred the paper to other hands. She took personal responsibility for the newspaper's $10,000 debt, which she paid off with the proceeds of her next six years on the lecture circuit. The NWSA afterwards depended on other periodicals, such as The National Citizen and Ballot Box, edited by Matilda Joslyn Gage, and The Woman's Tribune, edited by Clara Bewick Colby, to represent its viewpoint.

Баллард редакциясы

Энтони 1870 жылғы 26 мамырда «Революцияны» бір долларға Лора Кертис Буллардқа сатты, ол газеттің жаңа редакторы болды, ал Эдвин А. Студвелл баспагер ретінде тағайындалды. Студвелл – квакер дінін ұстанушы, құлдыққа қарсы күрескер және қаржыгер болған. Буллард газетке жаңа ұран берді: «Құдай біріктіргенді адам айырмасын» деген Киелі кітаптан алынған сөз. Бір тарихшы Буллардтың бұл ұранды әйелдер құқығын қорғау қозғалысы неке институтын жояды деген айыптаулардан сақтану үшін таңдағанын болжайды. Дегенмен ол: «Бұл – көптеген құнды мағыналарды білдіретін, уақытпен сынақтан өткен сөздер» деп түсіндірді. Ол сөзін жалғастырып: «Әйел адам [еркек] еркектен әлем жаралғалы жүйелі түрде бөлініп келді: енді ол өзінің некелік құқықтарын жариялап, қорғауы керек. Ол сауда, колледж, лицей, баспасөз, әдебиет, ғылым, өнер, үкімет, барлық салаларда онымен тең дәрежеде болуы тиіс» деді. Буллардтың редакциялық стилі Стэнтонға қарағанда әлдеқайда жұмсақ болды, ол газетті әдебиет пен поэзияға көбірек бағыттап, Энтонидің ресми өмірбаянының авторы Буллардтың газетті «әдеби және қоғамдық журналға» айналдырғанын айтты. Бірақ, өзінің жолымен, газет әйелдер құқығын қорғау мәселелерін қарастыруды жалғастырды, тіпті қозғалыстың тек сайлау құқығына назар аударуын қалағандарға қарамастан. Тікелей сынға жауап ретінде Буллард: «Әйелдер журналы әйелдер қозғалысын сайлау құқығының ғана шеңіне сығысыратындай көрінеді, бұл 1870 жылы оны 1848 жылғы қозғалыстың бастамашыларынан гөрі консервативті етеді» деп жазды. Стантон да газетке мерзім-мерзіммен мақалалар жазды, сондай-ақ Стэнтон редакторлық қызмет атқарған кезде еңбек еткен басқа да әйелдер жазды. Буллард Антониді газетке қайта оралып, істерін басқаруға шақырды, бірақ Антони бас тартты. Кларк редакторлық еткен кезеңде «Революция» газеті, жарқын революциялық атымен қатар, мазмұны революциялық болмағандықтан, төрт ай ғана жарық көрді, соңғы саны 1872 жылғы 17 ақпанда жарық көрді. Оның тізімі Халлоктың басқа газеті – «Либералды христианмен» біріктірілді.

Anthony sold The Revolution for one dollar on May 26, 1870, to Laura Curtis Bullard, who became its new editor, with Edwin A. Studwell as publisher. Studwell was a Quaker abolitionist and financier. Bullard gave the paper a new motto, the Biblical phrase: "What therefore God hath joined together, let not man put asunder", which was often quoted in marriage ceremonies. One historian has conjectured that Bullard selected the motto partly to fend off accusations that the women's rights movement would destroy the institution of marriage. She gave it her own interpretation, however, saying "it is a time honored form of words expressing not only one limited idea but many other noble meanings." Woman, she continued, "has been systematically divorced from [man] from the beginning of time: she is now to proclaim and enforce her marriage rights. She is to have an equal place with him in the trades, in the colleges, in the lyceum, in the press, in literature, in science, in art, in government, in everything." Bullard's editorial style was much less confrontational than Stanton's, and she oriented the paper more towards literature and poetry, leading Anthony's authorized biographer to say that Bullard turned the paper into a "literary and society journal". In its own way, however, it continued to deal with a wide range of women's rights issues despite those who wanted the movement to focus narrowly on suffrage. In response to direct criticism, Bullard wrote, "the Woman's Journal, in attempting to reduce the woman's movement to the square inch of the ballot, writes itself down in 1870 as more conservative than the originators of the movement were in 1848." Stanton wrote occasional articles for the paper, as did several other women who had contributed during Stanton's editorship. Bullard asked Anthony to return to the paper to manage its affairs, but Anthony declined. With its flamboyantly revolutionary name but far from revolutionary content, The Revolution lasted only four months under Clarke's editorship, publishing its last issue on February 17, 1872. Its subscription list was merged with Hallock's other newspaper, the Liberal Christian.

Маңыздылығы

Революция Стэнтон мен Энтонидің танымал қоғам қайраткерлері екенін бекітті, олардың ашық және көбінесе даулы мәлімдемелері әйелдер құқықтары мәселесін ұлттық талқылауға күшпен енгізуге септігін тигізді. Бұл оларға әйелдер құқығын қорғау қозғалысы бағыты туралы пікірталас кезінде өз көзқарастарын білдіруге мүмкіндік берді. Олардың қозғалыстың бұл бағытын нығайтып, оны ұсыну үшін Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының құрылуына дайындалуға көмектесті.