Кеңес Одағындағы АҚШ елшісінің естеліктері (Совет Одағындағы АҚШ елшісінің естеліктері)
Mission to Moscow
«Миссия Дэвиса» (1943) фильмі: Сталинмен кездесулер, Кеңес Одағындағы американ елшісінің ой-пікірлері, саяхат және коммунизм тақырыбы. Тарихи фильмдер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Майкл Куртиздің 1943 жылғы үгіт фильмі
Полиция академиясы фильмі
1943 propaganda film by Michael Curtiz
the Police Academy film
Сюжет
Фильм елші Дэвистің Кеңес Одағы туралы ойлары, Сталинмен кездесулері және Кеңес Одағы мен АҚШ арасындағы қарым-қатынас туралы жалпы пікірін көрсетеді. Бұл фильм құжаттық стильде түсірілген, онда Дэвис президент Франклин Д. Рузвельтпен Кеңес Одағындағы АҚШ елшісі қызметіне тағайындалуы туралы әңгімелеседі. Фильм Дэвис отбасының кемемен Мәскеуге, Еуропа елдерін аралап саяхаттауын көрсетеді. Мәскеуде фильм Дэвистің кеңес саясаты мен коммунизмге қатысты түсініктері мен оның отбасының ресейлік өмірге деген әсерлері арасында ауысады. Онда орыс дүкеніндегі миссис Дэвистің есте қаларлық көрінісі бар. Фильм Дэвистің кеңес тарихының әртүрлі кезеңдеріне қатысты көзқарасын ұсынады. Бұл әңгіме нақты елші Дэвис креслода отырып былай дейді: "Екі дүниежүзілік соғыс арасындағы сол қиын жылдары Кеңес үкіметінің басшылары осылай бұрмаланып, қате түсінілген ешбір елдің басшылары болған емес". Содан кейін фильм Уолтер Хьюстонға (Дэвис рөлін сомдаған) ауысады және баяндауын бастайды. Дэвис 1930 жылдары Сталин өткізген сот процестерінің (Мәскеу процестері) куәсі ретінде көрсетіледі, олар нацистік Германия мен Императорлық Жапония үшін жұмыс істеген жасырын саботажшылардың сотталуы ретінде бейнеленеді. Фильмдегі дауыссыз түсіндірулер сюжет желісімен Дэвистің пікірлерін араластырады. Фильмнің баяны Дэвис пен оның отбасының саяхатына бағытталған. Біріншіден, олардың АҚШ-тан Кеңес Одағына жасаған нақты саяхаты. Екіншіден, коммунизм мен Кеңес Одағына күмәнданудан бастап, олардың оған адасуы мен ынталы болуына дейінгі олардың сезімдік жолы. Фильм мен кітаптың сюжеті шамалы ғана ерекшеленеді.
The film chronicles ambassador Davies' impressions of the Soviet Union, his meetings with Stalin, and his overall opinion of the Soviet Union and its ties with the United States. It is made in a faux documentary style, beginning with Davies meeting with president Franklin D. Roosevelt to discuss his new appointment as United States ambassador to the Soviet Union. It continues to show the Davies' family's trip by boat to Moscow, with stops in Europe. While in Moscow, the movie alternates between Davies' interpretations of Soviet politics and communism and his family's impressions of Russian life. It includes a memorable scene with Mrs. Davies at a Russian department store. The movie gives Davies' perspective on various points in Soviet history. It begins with the real ambassador Davies stating, while seated in an armchair, "No leaders of a nation have been so misrepresented and misunderstood as those in the Soviet government during those critical years between the two world wars." The film then cuts to Walter Huston (portraying Davies) and begins its narrative. Davies is shown witnessing the show trials conducted by Stalin in the 1930s (known as the Moscow Trials), which are portrayed as trials of fifth columnists working for Nazi Germany and Imperial Japan. The voice overs continue throughout the film, interspersing storyline with Davies' opinions. The film's narrative focuses on the journey of Davies and his family. First, their physical journey from the United States to the Soviet Union. And, second, their less tangible journey from skeptics of communism and the Soviet Union into converts and enthusiasts. The narrative of the movie and the book are almost identical.
Тарихи ақиқат
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде түсірілген фильмде Иосиф Сталин басшылығымен Кеңес Одағы жағымды жарықтандырылған. 1943 жылдың сәуір айының соңында аяқталған фильм, фильмнің продюсері Роберт Бакнердің сөзімен айтқанда, "саяси мақсаттарға қызмет ететін пайдалы өтірік, маңызды фактілерді олардың жалған екенін толық немесе ішінара біле тұра, әдемілеп жасырады". Фильмде Мәскеудегі сот процестерінің бір жақты көрінісі көрсетіледі, Молотов-Риббентроп келісіміне Мәскеудің қатысуы және Финляндияға жасалған советтердің шабуылы ақталады, ал Кеңес Одағы демократиялық үлгіге бет бұрып бара жатқан, халықаралықтыққа бағытталған мемлекет ретінде бейнеленеді. Кітапта Мәскеудегі сотталғандардың кінәлі ме, кінәсіз ме деген мәселе нақты көрсетілмеген, бірақ фильмде Дэвистің пікірінше, сотталғандар кінәлі деп бейнеленеді. Сондай-ақ, тазалаулардың бір бөлігі Сталиннің өзінше елді "бесінші колонна" деп санайтын жақтастардан тазартатын әрекеті ретінде көрсетілген. Фильмдегі кейбір "бесінші колонна" өкілдері Германия мен Жапонияның тапсырысымен әрекет ететіндей сипатталған. Фильм "Лев Троцкийдің нацистік агенті болғанын дәлелдеуге арналған он бес минуттық тазалауды қорғайды". Фильмде Дэвис сот отырысының соңында: "Жиырма жылдық сот тәжірибем негізінде, мен осы мойысқандарға сенер едім" дейді. "Орыс композиторы Дмитрий Шостакович оны көргенде, ешбір советтік пропаганда агенттігі мұндай ашық өтірікке батыл бармайды деп мәлімдеді".
The film, made during World War II, shows the Soviet Union under Joseph Stalin in a positive light. Completed in late April 1943, the film is, in the words of Robert Buckner, the film's producer, "an expedient lie for political purposes, glossily covering up important facts with full or partial knowledge of their false presentation". The movie gives a one sided view of the Moscow trials, rationalizes Moscow's participation in the Molotov–Ribbentrop Pact and the Soviet invasion of Finland, and portrays the Soviet Union as a state that was moving towards a democratic model, a Soviet Union committed to internationalism. The book was vague on the guilt or innocence of defendants in the Moscow trials, but the film portrays the defendants in the Moscow trials as guilty in Davies' view. It also showed some of the purges as an attempt by Stalin to rid his country of pro Axis "fifth columnists". Some "fifth columnists" are described in the film as acting on behalf of Germany and Japan. The film "defends the purges, complete with a quarter hour dedicated to arguing that Leon Trotsky was a Nazi agent". In the film, Davies proclaims at the end of the trial scene: "Based on twenty years' trial practice, I'd be inclined to believe these confessions." "When the Russian composer Dimitri Shostakovich saw it, he observed that no Soviet propaganda agency would dare to present such outrageous lies."
Қаражаты
Киноның кітапқа негізделген нұсқасынан айырмашылығы, ол прокатта сәтті болмады. Warner Bros. компаниясы фильмді жарнамалауға 250 000 доллар жұмсағанмен, 1943 жылғы 30 сәуірде көрсетілімге шыққаннан кейін соңғы есепте компания шамамен 600 000 доллар зиян шекті. Warner Bros. деректеріне сәйкес, фильм ішкі нарықта 1,017,000 доллар, ал шетелде 632,000 доллар табыс әкелді. Фильм «Қара-ақ түсті фильмдегі үздік көркемдік безендіру» номинациясына ие болды (Карл Жюльс Вейл, Джордж Джеймс Хопкинс). Кейін киносыншы Леонард Мальтин фильмге үш жарым жұлдыз берді. Оны «американдық бұқаралық ақпарат құралдары ұсынған сталиндік пропаганданың ең айқын мысалы» деп атады. 1950 жылы фильм Конгресс мүшелерінің назарына ілікті, олар оны кеңестік пропаганда деп қарады. Дэвис фильмдегі рөлі туралы көп айтпады, бірақ 1947 жылы Америка Құрама Штаттарының антиамерикандық қызметтер жөніндегі комитетіне (HUAC) хат жолдады. Конгресс алдында куәлік беруге шақырылған Джек Л. Уорнер бастапқыда фильмді Дэвис өтініші бойынша түсіргенін мәлімдеді, ол FDR мақұлдауымен Warner Bros. компаниясынан фильмді жасауды сұрады (осы фактілер Дэвис жіберген хатта да расталды). Бұл фильм еліміз өмір үшін күресіп, Ресей одақтас болған кезде түсірілді. Ол соғыс уақытындағы мақсатқа жету үшін жасалды, сияқты «Әуе күштері», «Бұл – армия» және тағы да көптеген фильмдер де осы мақсатта түсірілді. Егер 1942 жылы «Мәскеуге миссия» фильмнің түсірілуі бүлікшілдік әрекет болса, онда Ресейлік одақтастарға азық-түлік пен қару жеткізген американдық «Бостандық кемелері» және оларды сүйемелдеген американдық әскери кемелері де бүлікшілдік әрекеттерге қатысқан болар еді. Бұл фильм тек соғыс күшін арттыру үшін, болашақ ұрпақ үшін емес, түсірілді. Кейін Уорнер бұл мәлімдемесінен бас тартып, Гарри Уорнер алдымен «Мәскеуге миссия» кітабын оқып, содан кейін Дэвиске фильм құқықтарын талқылау үшін хабарласқандығын айтты.
Unlike the book it was based on, the film was not a success at the box office. Although Warner Bros. spent $250,000 advertising the film before its release on April 30, 1943, the company lost around $600,000 overall at the final accounting. According to Warner Bros records, the film earned $1,017,000 domestically and $632,000 foreign. The film was nominated for an Academy Award for Best Art Direction Interior Decoration in a Black and White film (Carl Jules Weyl, George James Hopkins). Later, film critic Leonard Maltin gave the film three and a half stars. It's been called "unquestionably the most blatant piece of pro Stalinist propaganda ever offered by the American mass media". In 1950, the film became an object of attention by members of Congress, who saw it as pro Soviet propaganda. Davies was largely silent on his role in the film, though he did submit a letter to the House Un American Activities Committee (HUAC) in 1947. Called to testify under oath before Congress, Jack L. Warner at first claimed that the film was made at the request of Davies, who with the approval of FDR had asked Warner Bros. to make the film (this version of the facts was confirmed by Davies' letter as well). The picture was made when our country was fighting for its existence, with Russia as one of our allies. It was made to fulfill the same wartime purpose for which we made such other pictures as Air Force, This Is the Army and a great many more. If making Mission to Moscow in 1942 was subversive activity, then the American Liberty ships which carried food and guns to Russian allies and the American naval vessels which convoyed them were likewise engaged in subversive activities. This picture was made only to help a desperate war effort and not for posterity. Warner later recanted this version, stating that Harry Warner first read Mission to Moscow and then contacted Davies to discuss movie rights.