Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жаңа Келісім кітабы. Тімотеге екінші хат – апостол Пауылға дәстүрлі түрде жатқызылатын үш пастырлық хаттың бірі. Бұл хат Тімотеге, бір миссионерлік қызметтес ретінде жолданған. Онда Пауылдың әдеттегі тақырыптары, мысалы, сенушілердің Мәсіхпен бірлігі туралы сөз етілмейді.
Book of the New Testament
The Second Epistle to Timothy is one of the three pastoral epistles traditionally attributed to Paul the Apostle. Addressed to Timothy, a fellow missionary, They do not address Paul's common themes, such as the believers' unity with Christ,
Авторлығы
Қазіргі заманғы сыншы ғалымдардың көпшілігі 2 Тімотеге, сондай-ақ басқа екі «пастырлық хаттарға» (1 Тімотеге және Титке) Пауыл емес, белгісіз автор жазған деп санайды, шамамен 90-140 жылдар аралығында. Көптеген ғалымдар, оның шынайылығын қолдайтындар да, қарсыластары да, 2 Тімотеге псевдоэпиграфиялық жанрға жатады деп есептейді, оны «тестемент» жанры немесе қоштасу сөздері деп те атайды. «Тестемент» жанрының ерекшелігі оның белгілерінде емес, мәнінде болады; осы жанрдағы әдебиет «толыққанды ойдан туған шығарма» болуға тиіс деп саналады. Алайда, Джером Мерфи О’Коннор 2 Тімотеге Пауылдың өзі жазғанын, ал қалған екі пастырлық хатты біреу оны үлгі етіп алған деп мәлімдейді. 2 Тімотеге Пауылдың соңғы хаты деген дәстүрлі көзқарасқа сүйене отырып, 4-тарауда (10-аятта) бұрын «бірге қызмет ететін» Димас, «осы дүниеге құмарланып», Пауылды тастап Салоникаға кеткені айтылады. Барнабамен Марқ туралы дауға (Елшілер ісі 15:37–40) қарағанда, олардың жолдары айырылған болатын, енді Пауыл Марқты «қызметке пайдалы» деп санады (11-аят). Бұл тарауда Линус туралы Киелі кітаптағы жалғыз дерек кездеседі (21-аят), католик дәстүрінде ол Петірдің Рим епископы лауазымына тікелей мұрагері ретінде танылады. Пауыл Тімотеге келесі кездесуде оның сырт киімін және кітаптарын әкелуін өтінеді. 2 Тімотеге 2:14-16-да Пауылдың серігіне (екінші жақта) ереске қатысты дау-жанжалдардағы адамдарға қалай үйрету керектігі туралы бірнеше нұсқаулар бар. Пауылдың үйретісі екінші ғасырда гностиктер мен анти-гностиктер тарапынан да құрметпен қабылданды, бірақ бұл хат ерекшеленеді және анти-гностик көзқарастардың негізіне айналады.
Most modern critical scholars argue that 2 Timothy, as well as the other two so called "pastoral letters" (1 Timothy and Titus), were not written by Paul but by an anonymous author, sometime between 90 and 140 AD. Most scholars, both those arguing for and against its authenticity, are of the opinion that 2 Timothy belongs to a pseudepigraphic genre known as the testamentary genre or farewell discourse, the 'testament' genre contains two main elements: ethical warnings to be followed after the death of the writer and revelations of the future. The significant fact about the 'testament' genre was not in its markers but in its nature; it is argued that a piece of 'testament' literature is meant to "be a completely transparent fiction". Jerome Murphy O'Connor, however, argued that 2 Timothy was written by Paul and that the other two pastoral epistles were written by someone else using it as a model. Based on the traditional view that 2 Timothy was Paul's final epistle, chapter 4 talks (v. 10) about how Demas, formerly considered a "fellow worker", had deserted him for Thessalonica, "having loved this present world". In sharp contrast to his dispute with Barnabas over Mark (Acts 15:37–40), which resulted in the two parting ways, Paul now considered Mark to be "profitable to the ministry" (v. 11). The chapter also features the only biblical mention of Linus (v. 21), who in Catholic tradition is listed as Peter's immediate successor as Bishop of Rome. In the epistle, Paul asks Timothy to bring his coat and books to him next time he sees him. 2 Timothy 2:14 16 contains a number of commands addressed to Paul's co worker (in the second person) about how one to teach or relate to those in disputes pertaining heresy. The teaching of Paul was regarded authoritative by Gnostic and anti Gnostic groups alike in the second century, but this epistle stands out firmly and becomes a basis for anti Gnostic positions.