Магнус, Саксония герцогі (1072-1106). Биллунг әулетінің соңғы өкілі. Генрих IV-ке қарсы көтеріліске қатысты, Нордгейммен бірге патшаны өлтіруге қастандық жасады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Магнус (шамамен 1045 – 23 тамыз 1106) – 1072 жылдан 1106 жылға дейін Саксония герцогы болды. Норвегиялық Ордульф пен Вулфхильдтің үлкен ұлы және мұрагері, ол Биллунг үйінің соңғы өкілі еді.
Magnus (c. 1045 – 23 August 1106) was the duke of Saxony from 1072 to 1106. Eldest son and successor of Ordulf and Wulfhild of Norway, he was the last member of the House of Billung.
Көтеріліс
1070 жылы ол герцог болғанға дейін Бавария герцогы Отто Нордхаймге қосылып, Салиялық император Генрих IV-ке қарсы көтеріліске қатысты. Отто патшаны өлтіру жоспарына қатысқан деп айыпталды, сондықтан оның айыптаушысымен айқасқа түсуіне шешім қабылданды. Герцог кездесу орнына барып-келуге қауіпсіз кешігуді сұрады. Оған бас тартылған соң ол қатысудан бас тартты, нәтижесінде Бавариядан айырылып, оның саксондық иеліктері тоналды. 1071 жылы көтеріліс басылып, Магнус тұтқынға алынды. Магнус саксон еркіндік иелерін қатты ашуландырған Харцбург қамалына, зор императорлық бекініске қамалды. Ол Саксония герцогтігіне ие болғаннан кейін, Люнебургте тұтқындалған жетпіс швабты босатуға дейін босатылмады.
In 1070, before he was duke, he joined Otto of Nordheim, duke of Bavaria, in rebellion against the Salian Emperor Henry IV. Otto was accused of being privy to a plot to murder the king, and it was decided he should submit to the ordeal of battle with his accuser. The duke asked for safe conduct to and from the place of meeting. When this was refused he declined to appear, and was consequently deprived of Bavaria, while his Saxon estates were plundered. The rebellion was put down in 1071, and Magnus was captured. Magnus was imprisoned in the castle of Harzburg, the imposing imperial fortress which so inflamed the Saxon freemen. He was not released upon his accession to the Saxon duchy until seventy Swabians captured in Lüneburg were released.
Лангенсалзаның бірінші шайқасы
1073 жылы Харцбург қиратылып, Генрихтің ашуын тудырды. Ол Саксониямен қарым-қатынасты қайта жаңғыртты. 1075 жылы Лангенсалза шайқасының бірінші кезеңінде Магнус тағы да тұтқынға алынды. Босатылғаннан кейін, ол Швабия герцогы Рудольф фон Рейнфельдке қосылып, 7 тамыз 1078 жылы Мелрихштадт шайқасына қатысты, онда Рудольфтің өмірін сақтап қалды. Дегенмен, ол және саксондар шваб Рудольфты толық қолдамады, тіпті Генрихпен келісіп, патша әскерімен бірге славяндарға қарсы күресті.
In 1073, Harzburg was destroyed and the anger of Henry aroused. He renewed the conflict with Saxony once more. At the first battle of Langensalza in 1075, Magnus was captured again. After being released again, he joined Rudolf von Rheinfeld, duke of Swabia and anti king, and was present at the Battle of Mellrichstadt (7 August 1078), where he saved Rudolf's life. However, he and the Saxons never fully supported the Swabian Rudolf and he reconciled with Henry, even fighting the Slavs with the royal forces.
Мұра
Магнус Бремен архиепискобы Адалберттің ашкөз жауы болды және оның шіркеуін көп рет қарақшылық шабуылдарымен мазалады. 1106 жылы, Генрих IV қайтыс болған жылдың өзінде, ол қайтыс болды. Оның герцогтығы Лотарь Суплинбургке берілді, ал оның жерлері Софиямен (1071 жылы үйленген), Венгрияның Бела I-нің қызы арқылы қыздары арасында бөлісті, осылайша Вулфильда (1075–1126) арқылы Велф үйіне, ол Баварияның герцогы Генрих IX-қа үйленді, және Эилика (1080–16 қаңтар 1142) арқылы Аскания үйіне, ол Балленштедт графы Оттоға үйленді.
Magnus was an embittered enemy of the archbishop of Bremen, Adalbert, whose see he afflicted with repeated plundering raids. In 1106, the same year as Henry IV, he died. His duchy was given to Lothair of Supplinburg and his lands were split between his daughters by Sophia (married 1071), the daughter of Béla I of Hungary, going thus to the house of Welf, via Wulfhilde (1075–1126), who married Duke Henry IX of Bavaria and to the house of Ascania via Eilika (1080 – 16 January 1142), who married Count Otto of Ballenstedt.