Ford Mustang: Американдық автомобиль тарихы

Кіріспе

Ford Mustang – Ford компаниясы өндірген американдық автомобильдер сериясы. 1964 жылдан бері үздіксіз өндірісте, Mustang қазіргі уақытта Ford-тың ең ұзақ шығарылған автомобиль атауы. Қазіргі уақытта жетінші буында, ол Ford автомобильдерінің бесінші сатылымы бойынша атауы. «Пони-көлік» автомобиль сегментінің атауын алған Mustang, бастапқыда «ұзын капот, қысқа палуба» пропорцияларымен ерекшеленген, қазіргі модельдер желілерінен алынған спорттық купелер мен кабриолеттердің жоғары стильді желісі ретінде әзірленді. Алғашында жылына 100 000 автокөлік сатылатын болады деп болжанып, 1965 жылғы Mustang 1927 жылғы Model A-дан бері ең табысты көлік шығарылымы болды. 1964 жылдың 17 сәуірінде (Plymouth Barracuda-дан 16 күн өткен соң) таныстырылды, алғашқы жылы 400 000-нан астам дана сатылды; бір миллиондық Mustang шығарылғаннан кейін екі жыл ішінде сатылды. 2018 жылдың тамызында Ford 10 миллиондық Mustang-ті шығарды; 1965 жылғы алғашқы Mustang-ке сәйкес, көлік 2019 жылғы Wimbledon White V8 қозғалтқышы бар кабриолет болды. Mustang-тің табысы басқа американдық өндірушілердің бірнеше бәсекелестеріне, соның ішінде Chevrolet Camaro және Pontiac Firebird (1967), AMC Javelin (1968) және Dodge Challenger (1970) түрлеріне әкелді. Ол сонымен қатар бір уақытта іске қосылған Plymouth Barracuda-мен де бәсекелесті. Mustang сонымен қатар бүкіл әлем бойынша купелердің дизайнына әсер етті, бұл АҚШ-та Toyota Celica және Ford Capri (соңғысын Lincoln Mercury) маркетингке әкелді. Mercury Cougar 1967 жылы Mustang-ке қарағанда ерекше денелі, жоғары деңгейдегі балама ретінде шығарылды; 1970 жылдары ол көбірек мүмкіндіктерді қамтып, жеке сәнді автомобиль ретінде сатылды. 1965 жылдан 2004 жылға дейін Mustang шассиі Ford-тың басқа модельдер желілерімен ортақ болды және өндіріс барысында артқы дөңгелекті жетекпен қалды. 1965 жылдан 1973 жылға дейін Mustang 1960 Ford Falcon компакт-моделінен алынған. 1974 жылдан 1978 жылға дейін Mustang (Mustang II деп белгіленді) Ford Pinto-ның ұзын дөңгелек аралығы бар нұсқасы болды. 1979 жылдан 2004 жылға дейін Mustang Fox платформасының шассиін 14 басқа Ford көліктерімен бөлісті (Fox архитектурасын пайдаланудың соңғысы болды). 2005 жылдан бастап Ford Mustang-тің екі буынын шығарды, олардың әрқайсысы модель желісіне тән ерекше платформаны қолданады. Өндіріс барысында Ford Mustang сериясымен бірнеше таңбалар байланысты, соның ішінде GT, Mach 1, Boss 302/429, Cobra (Shelby Cobra-дан бөлек) және Bullitt, сондай-ақ «5.0» бөрене белгісі (4.9 L OHV немесе 5.0 L DOHC V8 қозғалтқыштарын білдіреді).

American car manufactured by Ford
the separate model battery powered crossover with the same name

The Ford Mustang is a series of American automobiles manufactured by Ford. In continuous production since 1964, the Mustang is currently the longest produced Ford car nameplate. Currently in its seventh generation, it is the fifth best selling Ford car nameplate. The namesake of the "pony car" automobile segment, the Mustang was developed as a highly styled line of sporty coupes and convertibles derived from existing model lines, initially distinguished by "long hood, short deck" proportions. Originally predicted to sell 100,000 vehicles yearly, the 1965 Mustang became the most successful vehicle launch since the 1927 Model A. Introduced on April 17, 1964 (16 days after the Plymouth Barracuda), over 400,000 units were sold in its first year; the one millionth Mustang was sold within two years of its launch. In August 2018, Ford produced the 10 millionth Mustang; matching the first 1965 Mustang, the vehicle was a 2019 Wimbledon White convertible with a V8 engine. The success of the Mustang launch led to multiple competitors from other American manufacturers, including the Chevrolet Camaro and Pontiac Firebird (1967), AMC Javelin (1968), and Dodge Challenger (1970). It also competed with the Plymouth Barracuda, which was launched around the same time. The Mustang also had an effect on designs of coupes worldwide, leading to the marketing of the Toyota Celica and Ford Capri in the United States (the latter, by Lincoln Mercury). The Mercury Cougar was launched in 1967 as a unique bodied higher trim alternative to the Mustang; during the 1970s, it included more features and was marketed as a personal luxury car. From 1965 until 2004, the Mustang shared chassis commonality with other Ford model lines, staying rear wheel drive throughout its production. From 1965 to 1973, the Mustang was derived from the 1960 Ford Falcon compact. From 1974 until 1978, the Mustang (denoted Mustang II) was a longer wheelbase version of the Ford Pinto. From 1979 until 2004, the Mustang shared its Fox platform chassis with 14 other Ford vehicles (becoming the final one to use the Fox architecture). Since 2005, Ford has produced two generations of the Mustang, each using a distinct platform unique to the model line. Through its production, multiple nameplates have been associated with the Ford Mustang series, including GT, Mach 1, Boss 302/429, Cobra (separate from Shelby Cobra), and Bullitt, along with "5.0" fender badging (denoting 4.9 L OHV or 5.0 L DOHC V8 engines).

Атауы

Екінші дүниежүзілік соғыстағы P-51 Mustang ұшағының жанкүйері болған атқарушы стилист Джон Наджарды Ford осы атауды ұсынғанмен саналады. Наджар 1961 жылы «Форд Мустанг I» деп аталған Ford Mustang-тің алғашқы прототипін жасады, ол Ford стилисті Филип Т. Кларкпен бірлесіп жұмыс істеді. Mustang I 1962 жылдың 7 қазанында Нью-Йорктегі Уоткинс-Гленде өткен АҚШ Гран-приінде ресми түрде таныстырылды. Онда сынақ жүргізуші және сол кездегі Формула-1 жүргізушісі Дэн Гурни екінші «жарыс» прототипімен көрсетімдік айналым жасады. Алайда, тағы бір пікір бойынша, Ford бөлімшесінің нарықтық зерттеулер менеджері Роберт Дж. Эггерт алғаш рет Mustang атауын ұсынған. Тоқпан жылқы өсіруші Эггерт 1960 жылы әйелінен Дж. Фрэнк Добидің «Мустангтар» кітабын туған күніне сыйлық ретінде алды. Кейіннен кітаптың атауы оған Ford-тың жаңа концепт-автомобиліне «Mustang» атауын қосу идеясын берді. Дизайнерлер Cougar (алғашқы стильдік үлгілерде Cougar гриль эмблемасы көрінеді) немесе Torino (Torino атауын пайдаланатын жарнамалық кампания дайындалған) атауларын ұсынса, ал Генри Форд II T Bird II-ді қалаған. Ford-тың потенциалды атаулар бойынша зерттеулеріне жауапты Эггерт «Mustang» атауын фокус-топтарда тестілеуге қосты. «Mustang» атауы «Арнайы автомобиль үшін атау ретінде сәйкестік» тақырыбы бойынша айқын басымдықпен жеңіске шықты. Бұл атау Германияда қолданылмады.

Ли Якокканың бас менеджерінің көмекшісі және бас инженері Дональд Н. Фрей T-5 жобасының бас инженері болды – ол автомобильдің жалпы дамуын рекордтық 18 ай ішінде бақылады, ал Якокка өзі Ford бөлімшесінің бас менеджері ретінде жобаны қолдады. T-5 прототипі екі орындық, ортада орналасқан қозғалтқышы бар роудстер болды. Бұл көлікте неміс Ford Taunus V4 қозғалтқышы қолданылды. 1962 жылғы Ford Mustang I екі орындық концепт-автомобилі 1963 жылғы Mustang II төрт орындық концепт-автомобиліне айналды, оны Ford алғашқы өндірістік Mustang-қа жұртшылықтың қызығушылығын бағалау үшін пайдаланды. 1963 жылғы Mustang II концепт-автомобилі өндіріс моделінің алдыңғы және артқы бөліктерінің өзгертілген нұсқасымен және төмендетілген шатырымен жасалған. Ол бастапқыда екінші буын Солтүстік Америкалық Ford Falcon платформасына негізделген, бұл шағын автомобиль болды. Гейл Холдерманның бүйірлік көрінісінің дизайны алғашқы саз модельдің негізі болды.

Дәстүрлі емес (19641⁄2) кіріспе

Ford Mustang өндірісі 1965 жылғы өндіріс жылының ресми басталуына бес ай бұрын басталды. Алғашқы өндіріс үлгілері көбінесе "1964½ модельдері" деп аталады, бірақ барлық Mustang-тар Ford компаниясымен 1965 модельдері ретінде жарияланды, VIN кодтары мен тіркеу құжаттары да 1965 модельдері ретінде рәсімделді. Дегенмен, 1964 жылдың тамызында 1965 жылғы өндіріс ресми түрде басталғанда жасалған шағын дизайндық өзгерістер 1964½ жылғы өндіріс деректерін 1965 жылғы деректерден бөлек тіркеуге мүмкіндік береді (қосымша деректер төменде келтірілген). Өндіріс 1964 жылдың 9 наурызында Мичиган штатының Дирборн қаласында басталды. Жаңа автомобиль 1964 жылдың 14 сәуірінде Ньюфаундленд провинциясының Сент-Джонс қаласындағы Ford дилерлік орталығында тұңғыш рет халыққа сатылды, тіпті ол 1964 жылдың 17 сәуірінде Нью-Йорк әлемдік көрмесінде таныстырылмағанша. Көлік корпусының нұсқаларына екі есікті қатты төбелі және кабриолет кіретін еді, ал 1964 жылдың қыркүйегінде "2+2" fastback үлгісі қосылды. Уимблдон ақ түсіндегі (бояу коды P) төрт орындық автомобиль алдыңғы қатардағы сидендіктерге және артқы қатардағы орындыққа толыққанды орын берді. 1964 жылдың 17 тамызында алғаш өндірілген "fastback 2+2" модельдерінің багаждық бөлімі екінші буын Corvette Sting Ray және Jaguar E Type купе сияқты еуропалық спорттық көліктерге тән сыртқы сызықтармен жабылған еді.

Бағалар мен рекордтық сатылымдар

2368 долларға сатылатын Mustang бұрыннан таныс, бірақ қарапайым бөлшектерге негізделген, олардың көптегені Ford-тың басқа модельдері үшін-ақ өндірісте болған. Көптеген (немесе тіпті басым бөлігі) интерьер, шасси, серпімділік және күш беріліс жүйесінің элементтері Ford Falcon және Fairlane модельдерінде қолданылғаннан алынған. Ортақ компоненттерді пайдалану арнайы жұмысшылардың (жинаушылар мен жөндеушілердің) үйрену қисығын қысқартты, сонымен қатар дилерлерге жаңа модельдер желісін қолдау үшін қосымша қосалқы бөлшектерге инвестиция жасамай-ақ Mustang-ты алуға мүмкіндік берді. Алғашқы сатылымдар бойынша болжамдар бірінші жылы 100 000 данадан кем сатылатынын көрсеткен. Бірақ ол көрсеткіш, құрастыру басталғаннан кейін үш айдың ішінде артты. Ford дизайнерлері түпнұсқа модельдер сатуда табысқа жеткен кезде де үлкен нұсқаларын жасауды бастады, ал "Иакокка кейіннен Mustang-тың өсуіне наразы болғанымен, 1967 жылғы жаңартуды қадағалады". Mustang-тың сыртқы түрі жаңартылды, бұл Mustang-қа жалпы алғанда ірі көрініс берді және алғаш рет үлкен блок қозғалтқышы ұсынылды. Алдыңғы және артқы бөліктерінің дизайны айқын болды, ал "екі ойыс" приборлар панелі қалың қауіпсіздік жастығы мен үлкен өлшегіштерді ұсынды. Қатты төбелі, жылдам артқы және ашық төбелі модельдер бұрынғыдай сақталды. Осы кезде Mustang, "Cougar" деп аталатын Mercury үлгісімен жұптастырылды, ол өзінің ерекше стильдік элементтерін, мысалы, "аңшы мысық" логотипі мен жасырын төрт фарасын пайдаланды. 1967 жылғы АҚШ Ұлттық автомобиль жолдары қауіпсіздігі басқармасының (NHTSA) жаңа қауіпсіздік ережелері энергияны сіңіретін руль бағанасы мен дөңгелегін, 4 режимді авариялық сигнал беруді, екі контурлы гидравликалық тежегіш жүйесін және жұмсақ ішкі тұтқаларды қамтыды. 1968 жылғы модельдер жаңартылған бүйірлік қанаттарды, рульді және жанармай құю қақпақтарын алды. Сол жылы жақтағы шамдар да қосылды, ал 1968 жылдың 1 қаңтарынан кейін жасалған автомобильдерде купелердің алдыңғы орындықтарында иық белдіктері болды. 1968 жылғы модельдерде сондай-ақ федералдық эмиссия талаптарын ескере отырып жасалған жаңа V8 қозғалтқышы ұсынылды. 1969 жылғы жаңа стиль "көліктің ені мен ұзындығын қайтадан арттырды. Салмақ та едәуір өсті". Үлкен корпус пен жаңартылған алдыңғы бөлік дизайнының арқасында 1969 жылғы модельдер (бірақ 1970 жылы аздап) көзге түсетін агрессивті түрге ие болды. 1969 жылғы модельдерде "төрт фара" болды, олар кеңірек радиатор торына орын беру үшін жойылды және 1970 жылғы модельдерде стандартты фараларға оралды. Бұл стандартты фараларға оралу 1969 жылғы модельдің агрессивті стилін баяулатуға жасалған әрекет болды, өйткені кейбіреулер оны тым экстремалды деп санайды және сатуға зиян келтіреді, бірақ 1969 жылғы өндіріс 1970 жылғы көрсеткіштен асып түсті.

To achieve an advertised list price of $2368, the Mustang was based heavily on familiar yet simple components, many of which were already in production for other Ford models. Many (if not most) of the interior, chassis, suspension, and drivetrain components were derived from those used on Ford's Falcon and Fairlane. This use of common components also shortened the learning curve for assembly and repair workers, while at the same time allowing dealers to pick up the Mustang without also having to invest in additional spare parts inventory to support the new car line. Original sales forecasts projected less than 100,000 units for the first year. This mark was surpassed in three months from rollout. Ford's designers began drawing up larger versions even as the original was achieving sales success, and while "Iacocca later complained about the Mustang's growth, he did oversee the 1967 redesign." The Mustang was facelifted, giving the Mustang a more massive look overall and allowing a big block engine to be offered for the first time. Front and rear end styling was more pronounced, and the "twin cove" instrument panel offered a thicker crash pad and larger gauges. Hardtop, fastback, and convertible body styles continued as before. Around this time, the Mustang was paired with a Mercury variant, called the Cougar, which used its own styling cues, such as a "prowling cat" logo and hidden quad headlamps. New safety regulations by the U. S. National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA) for 1967 included an energy absorbing steering column and wheel, 4 way emergency flashers, and a dual circuit hydraulic braking system, and softer interior knobs. The 1968 models received revised side scoops, steering wheel, and gasoline caps. Side marker lights were also added that year, and cars built after January 1, 1968, included shoulder belts for both front seats on coupes. The 1968 models also introduced a new V8 engine, designed with Federal emissions regulations in mind. The 1969 restyle "added more heft to the body as width and length again increased. Weight went up markedly too." Due to the larger body and revised front end styling, the 1969 models (but less so in 1970) had a notable aggressive stance. The 1969 models featured "quad headlamps" which disappeared to make way for a wider grille and a return to standard headlamps in the 1970 models. This switch back to standard headlamps was an attempt to tame the aggressive styling of the 1969 model, which some felt was too extreme and hurt sales, but 1969 production exceeded the 1970 total.

Модельдер

1969 жылдан бастап, сатуды ынталандыру және Мустангтың сәтті формуласын сақтап қалу үшін, функционалды (және функционалды емес) ауа түтікшелері, кабельді және құлыпты капот бекіткіштері, сондай-ақ қанат және алдыңғы спойлерлер сияқты әртүрлі жаңа өнімділік және сәндік опциялар қолжетімді болды. Бұған қоса, Mach 1, Boss 302 және Boss 429 кіретін әртүрлі өнімділік жиынтықтары ұсынылды. Екі Boss моделі де қозғалтқыштарды жарысқа қатысу үшін бекіту мақсатында жасалған. 1969 жылғы Mustang GT опциясының соңғы жылы болды (бірақ ол үшінші буын Mustang-те 1982 жылғы модель үшін қайта оралды). Тек қатты шатыры бар төртінші модель – Grandé, 1969 жылдан бастап жұмсақ жүрісімен, "жақсырақ" интерьерімен, қосымша дыбыс оқшаулауымен және ағаш тәрізді әрлеуімен сәтті болды.

Сатудың ауытқуы

С. "Банки" Кнудсеннің қадағалауымен жасалған Мустанг "жылдамдық пен қуаттан" бастап, үлкеніп, ауырлаған "жақсырақ" санаттағы дизайнға тұтынушылардың артып келе жатқан сұранысына бейімделді. "Соның салдарынан 1971–73 жылдары стильдік қателіктерге ұшырады – Мустанг семіріп, жайбарақаттанып кетті". Бұл – бірінші буын Мустангтың соңғы маңызды рестайлингі болды. "Автомобильдер биіктігінен басқа барлық өлшемдері бойынша үлғайды, және олар шамамен…" салмақ қосты, сондай-ақ жүргізушіге нашар көрініс беретін және тар ішкі кеңістікке ие болды. Өнімділік төмендеді, ал тұтынушылар кішкентай Pintos және Mavericks үлгілеріне ауысқандықтан сату көлемі де азайды. Кейіннен наразы болған Якокка: "Мустанг нарығы бізді тастаған жоқ, біз оны тастадық" деді.

Екінші буын (1974)

Iacocca, 1970 жылы Ford Motor Company президенті болған, 1974 жылы кішірек, жанармайды үнемдеуші Mustang-қа тапсырыс берді. Бастапқыда ол Ford Maverick негізінде жасалу жоспарланған, бірақ соңында Ford Pinto негізінде құрастырылды. Жаңа модель, "Mustang II" деп аталды, 1973 жылдың 21 қыркүйегінде, алғашқы 1973 жылғы мұнай дағдарысынан екі ай бұрын таныстырылды. Оның кішірейтілген өлшемдері оған жапондық Datsun 240Z, Toyota Celica және еуропалық Ford Capri сияқты сәтті импортталған спорттық купелермен бәсекелесуге мүмкіндік берді (сол кезде Ford Германияда және Ұлыбританияда өндіріліп, АҚШ-та Mercury компаниясы арқылы импортталған автомобиль ретінде сатылды). Mustang II кейін Chevrolet Monza, Pontiac Sunbird, Oldsmobile Starfire және Buick Skyhawk үлгілерімен де бәсекелесті. Бірінші жылғы сатылым 385 993 дананы құрады, ал түпнұсқа Mustang-тың он екі айлық сатылымы 418 812 дананы көрсеткен. Нәтижесінде, Mustang II "мұңайған дәуірде" Детройттың Үлкен Үштігінің арасында жүзеге асырылған көлемін кішіреудің алғашқы мысалы болды. Якокка жаңа машинаның, Mustang-ты 1965 жылғы үлгісінің өлшемдеріне, пішініне және жалпы стиліне қайтаруын қалады, оның жоғары сапамен жасалуын талап етті, оны "кішкентай гауһар" деп атады. Бұл машина бастапқы үлгіден кіші ғана емес, сонымен қатар АҚШ-тың жаңа шығарынды және қауіпсіздік ережелеріне сәйкес келу үшін қосылған жабдықтардың нәтижесінде ауыр болды. Оның өнімділігі төмендеді, және машинаның жаңа басқару және инженерлік ерекшеліктеріне қарамастан, "шапшаң мустанг" эмблемасы "күшін жоғалтқан, шағын қадаммен жүретін жылқыға" айналды. 1974 жылғы үлгілердегі қозғалтқыштар қатарында Pinto-дан алынған 2.3 литрлік I4 және Mercury Capri-ден алынған 2.8 литрлік Cologne V6 болды. 1975 жылғы үлгіде тек C 4 автоматты берілісімен, күшейтілген тежегіштерімен және күшейтілген рульмен қол жетімді болған Windsor V8 қайтадан енгізілді. Бұл 1978 жылы өндіріс тоқтағанға дейін жалғасты. Басқа берілістерге RAD төрт жылдамдықты беріліс, барлық үш қозғалтқышқа арналған ерекше беріліс қатынасымен, және 2.3 және 2.8 литрлік қозғалтқыштармен жұмыс істейтін C 3 автоматты беріліс кірді. "5.0 L" маркетингтік белгісі 1978 жылғы King Cobra үлгісіне дейін қолданылмады. King Cobra үлгілерінен басқа, барлық Mustang II үлгілері әрбір алдыңғы крылосында Ford "V8" эмблемасының жаңартылған нұсқасын алды. Автомобиль купе және хэтчбек нұсқаларында қол жетімді болды, соның ішінде Ford компаниясының жақында сатып алған Ghia of Italy компаниясымен жасалған "люкс" Ghia үлгісі де бар еді. Купе "қатты шатыр" ретінде сатылды, бірақ шын мәнінде жұқа "B" тірегі және төмен түспейтін артқы терезелері болды. Дегенмен, осы буынның барлық Mustang үлгілерінде есіктердегі әйнек жақтаусыз болды. "Ghia" үлгісі тығыз төселген винил шатырымен және 1975 жылғы үлгілерден бастап, формальды көрініс беретін кішігірім артқы терезелерімен ерекшеленді. 1974 жылғы үлгілер: қатты шанақ, хэтчбек, Mach 1 және Ghia. 1975 жылы енгізілген өзгерістерге отынды үнемдеу үшін артқы осьтің басқа қатынасына ие болған "MPG" үлгісі кірді. 1976 жылы "Stallion" жинағы қосылды. Mach 1 1974-1978 жылдар аралығында өмірлік циклын аяқтады. Сыртқы көрінісі мен өнімділігіндегі басқа өзгерістер 1976-1978 жылдары "Cobra II" нұсқасымен және 1978 жылы 4972 данасы жасалған "King Cobra" нұсқасымен келді. 1977-1978 жылдардағы барлық хэтчбек үлгілері барлық жинақтама деңгейлерінде T-топ шатыр опциясымен қол жетімді болды, оған қосалқы дөңгелектің үстіне бекітілетін былғары сақтау сөмкесі кірді.

Iacocca, who had been one of the forces behind the original Mustang, became president of Ford Motor Company in 1970, and ordered a smaller, more fuel efficient Mustang for 1974. Initially, it was to be based on the Ford Maverick, but ultimately was based on the Ford Pinto subcompact. The new model, called the "Mustang II", was introduced on September 21, 1973, two months before the first 1973 oil crisis, and its reduced size allowed it to compete against successful imported sports coupes such as the Japanese Datsun 240Z, Toyota Celica and the European Ford Capri (then Ford built in Germany and Britain, sold in U. S. by Mercury as a captive import car). The Mustang II also later competed against the Chevrolet Monza, Pontiac Sunbird, Oldsmobile Starfire and Buick Skyhawk. First year sales were 385,993 cars, compared with the original Mustang's twelve month sales record of 418,812. Ultimately, the Mustang II was an early example of downsizing that would take place among Detroit's Big Three during the "malaise era". Iacocca wanted the new car, which returned the Mustang to its 1965 model year predecessor in size, shape, and overall styling, to be finished to a high standard, saying it should be "a little jewel". Not only was it smaller than the original car, but it was also heavier, owing to the addition of equipment needed to meet new U. S. emission and safety regulations. Performance was reduced, and despite the car's new handling and engineering features the galloping mustang emblem "became a less muscular steed that seemed to be cantering". Engines for the 1974 models included the venerable 2.3 L I4 from the Pinto and the 2.8 L Cologne V6 from the Mercury Capri. The 1975 model year reintroduced the Windsor V8 that was only available with the C 4 automatic transmission, power brakes, and power steering. This continued through production's end in 1978. Other transmissions were the RAD four speed with unique gearing for all three engines, and the C 3 automatic behind the 2.3 L and 2.8 L. The "5.0 L" marketing designation was not applied until the 1978 King Cobra model. All equipped Mustang IIs, except the King Cobras, received updated versions of the classic Ford "V8" emblem on each front fender. The car was available in coupe and hatchback versions, including a "luxury" Ghia model designed by Ford's recently acquired Ghia of Italy. The coupe was marketed as a "hardtop" but actually had a thin "B" pillar and rear quarter windows that did not roll down. All Mustangs in this generation did feature frameless door glass, however. The "Ghia" featured a thickly padded vinyl roof and starting with 1975 models smaller rear quarter windows, giving a more formal look. 1974 models were: hardtop, hatchback, Mach 1, and Ghia. Changes introduced for 1975 included the availability of an "MPG" model which had a different rear axle ratio for better fuel economy. 1976 added the "Stallion" trim package. The Mach 1 remained through the life cycle 1974–1978. Other changes in appearance and performance came with a "Cobra II" version in 1976–1978 and a "King Cobra" in 1978 of which around 4,972 were built. The 1977–1978 hatchback models in all trim levels were now available with the T top roof option, which included a leatherette storage bag that clipped to the top of the spare tire hump.

Үшінші буын (1979)

1979 жылғы Mustang үлкен Fox платформасына негізделген (алғаш рет 1978 жылғы Ford Fairmont және Mercury Zephyr үшін әзірленген). Үлкен доңғалақ базасы бар үлкен кузов төрт жолаушыға, әсіресе артқы орындыққа, сондай-ақ үлкен багажникке және үлкен қозғалтқыш бөліміне көбірек орын берді. Кузов түрлеріне купе (немесе ночбек), хэтчбек және 1983 жылғы модельге қосылған кабриолет кірді. Бағасы қолжетімді деңгейлеріне атаусыз базалық модель (1979–1981), Ghia (1979–1981), Cobra (1979–1981, 1993), L (1982–1984), GL (1982–1983), GLX (1982–1983), GT (1982–1993), Turbo GT (1983–1984), LX (1984–1993), GT 350 20 жылдық мерейтой шығарылымы (1984), SVO (1984–1986) және Cobra R (1993) кірді. 2.3 л I4, 2.8 л V6 және 4.9 л V8 қозғалтқыштарын қоса алғанда, Mustang II-ден қозғалтқыштар мен күш беріліс жүйелері көшірілді. Бастапқы өндіріс кезінде 2.3 л турбокомпрессорлы I4 қол жетімді болды, содан кейін 1983 жылғы Turbo GT-нің орта жылдық жаңартуларынан кейін қайта пайда болды. 2.8 л V6 жеткізілімнің тапшылығына байланысты 1979 жылғы модель жылында 3.3 л I6 қозғалтқышымен ауыстырылды. Бұл қозғалтқыш 1983 жылы жаңа 3.8 л V6 қозғалтқышымен ауыстырылды. V8 1979 жылдан кейін тоқтатылды және 1982 жылы жоғары қуатты V8 пайдасына 4.2 л V8 қозғалтқышымен ауыстырылды. 1979 жылдан 1986 жылға дейін Capri Mustang-тың Mercury маркасымен отандық өндірісте шығарылды, оның стиліндегі кейбір ерекшеліктері болды. Үшінші буын Mustang екі түрлі алдыңғы стильге ие болды. 1979 жылдан 1986 жылға дейін алдыңғы бөлігі төрт тікбұрышты фаралары бар, "төрт көз" деп белгілі бұрышпен артқа қарай бағытталған. 1987 жылдан 1993 жылға дейінгі модельдік жылдарда алдыңғы бөлігі Ford Taurus-тың заманауи, дөңгеленген "аэро" стилін көрсету үшін қайта жасалды, соның нәтижесінде тегіс фаралар мен қарапайым радиатор торы пайда болды. Mustang 1979 жылғы ресми Indianapolis 500 Pace Car ретінде таңдалды, содан кейін оның көшірмелері халыққа сатылды. Оның ерекше кузов бөліктері 1980–81 жылдардағы Cobra жиынтығына бейімделді. 1982 жылы Mustang GT (Cobra-ның орнына) жоғары модификацияланған қозғалтқышпен қайта оралды. 1983 жылы Mustang кабриолеті тоғыз жылдық үзілістен кейін қайта оралды. Барлық Mustang-тардың алдыңғы бөліктері жаңа радиатор торымен және "көк овал" Ford эмблемаларымен бірінші рет жабдықталған жаңа стильде қайта жасалды. 1984 жылы жоғары өнімділікке есептелген Mustang SVO ұсынылды, ол 2.3 л турбонадталған және салқындатылған төрт цилиндрлі қозғалтқышпен және бірегей кузовпен жабдықталды. Mustang өзінің 20 жылдығын қызыл ішкі және қызыл төменгі жағындағы жолақтары бар ақ түсті GT350 арнайы моделімен атап өтті. 1985 жылы Mustang-тардың алдыңғы бөлігі тағы да қайта жасалды. 1980 жылдардың басындағы нашар сатылым мен отын бағасының өсуіне жауап ретінде жаңа Mustang әзірленді. Ол Мичиган штатының Флэт-Рок қаласындағы AutoAlliance International-да құрастырылған Mazda MX-6-ның нұсқасы болуы керек еді. Энтузиасттар V8 опциясы жоқ, алдыңғы жетекке көшкен және жапондық дизайндағы Mustang-қа қарсылық білдіріп, Ford-қа хат жазды. Нәтижесінде, қазіргі Mustang өндірісі жалғасты, ал Mazda MX-6 нұсқасы соңғы сәтте Mustang-тан Probe-қа өзгертілді және 1989 жылғы модель ретінде ұсынылды. Mustang 1987 жылы ішкі және сыртқы жағынан кең ауқымды жаңартулар алды, бұл жаңартулар 1993 жылғы модельдің соңына дейін сақталды. Жаңа құрылған Ford SVT бөлімшесі аясында 1993 жылғы Ford Mustang SVT Cobra және Cobra R арнайы, жоғары өнімділікке есептелген модельдер ретінде ұсынылды.

The 1979 Mustang was based on the larger Fox platform (initially developed for the 1978 Ford Fairmont and Mercury Zephyr). The larger body with an increased wheelbase yielded more interior space for four passengers, especially in the back seat, as well as a larger capacity trunk and a bigger engine bay. Body styles included a coupe (or notchback), hatchback, and convertible which was added for the 1983 model year. Available trim levels included an unnamed base model (1979–1981), Ghia (1979–1981), Cobra (1979–1981, 1993), L (1982–1984), GL (1982–1983), GLX (1982–1983), GT (1982–1993), Turbo GT (1983–1984), LX (1984–1993), GT 350 20th anniversary edition (1984), SVO (1984–1986) and Cobra R (1993). Engines and drivetrains carried over from the Mustang II including the 2.3 L I4, 2.8 L V6, and 4.9 L V8 engines. A troublesome 2.3 L turbocharged I4 was available during initial production startup and then reappeared after undergoing improvements for the mid year introduction of the 1983 turbo GT. The 2.8 L V6, in short supply, was replaced with a 3.3 L I6 engine during the 1979 model year. That engine was ultimately replaced with a new 3.8 L V6 for 1983. The V8 was suspended after 1979 and replaced with a smaller, 4.2 L V8 which was dropped in favor of the high output V8 for 1982. From 1979 to 1986, the Capri was domestically produced as a Mercury badged version of the Mustang, using a few of its own styling cues. The third generation Mustang had two different front end styles. From 1979 to 1986, the front end was angled back using four rectangular headlights, known by enthusiasts as "four eyes". The front end was restyled for 1987 to 1993 model years to reflect the contemporary, rounded off "aero" style of the Ford Taurus using flush composite headlamps and a smooth grille less nose. The Mustang was selected as the 1979 Official Indianapolis 500 Pace Car with replicas sold to the public. Its special body appearance parts were adapted by the Cobra package for 1980–81. 1982 marked the return of the Mustang GT (replacing the Cobra) which used a specially modified high output engine. 1983 saw the return of the Mustang convertible after a nine year absence. The front fascias of all Mustangs were restyled, featuring new grilles, sporting "blue oval" Ford emblems for the first time. 1984 introduced the high performance Mustang SVO, which featured a 2.3 L turbocharged and intercooled four cylinder engine and unique bodywork. The Mustang celebrated its 20th anniversary with a special GT350 model in white with red interior and red lower bodyside rocker stripes. 1985 Mustangs received another front fascia restyle. In response to poor sales and escalating fuel prices during the early 1980s, a new Mustang was in development. It was to be a variant of the Mazda MX 6 assembled at AutoAlliance International in Flat Rock, Michigan. Enthusiasts wrote to Ford objecting to the proposed change to a front wheel drive, Japanese designed Mustang without a V8 option. The result was the continuation of the existing Mustang while the Mazda MX 6 variant had a last minute name change from Mustang to Probe and was released as a 1989 model. The Mustang received a major restyling for 1987, including the interior, which carried it through the end of the 1993 model year. Under the newly established Ford SVT division, the 1993 Ford Mustang SVT Cobra and Cobra R were added as special, high performance models.

Бесінші буын (S197; 2005)

Ford 2004 жылы Солтүстік Америка халықаралық автосалонында жаңа D2C платформасына негізделген, "S197" кодтық атауымен 2005 жылғы Mustang үлгісін ұсынды. Бас инженер Хау Тай Танның басшылығымен әзірленген, ол Фордтың Марио Андреттидің IndyCar бағдарламасының тәжірибелі инженері және сыртқы стиль дизайнері Сид Рамнарас. Бесінші буын Mustang-тың стилі 1960 жылдардың аяғындағы fastback Mustang модельдерін еске салады. Фордтың дизайн жөніндегі аға вице-президенті Джей Мейс оны "ретро-футуризм" деп атады. Бесінші буын Mustang Flat Rock құрастыру зауытында өндірілді. 2005-2010 жылдардағы өндіріс жылдары базалық модель 4.0 литрлік SOHC V6 қозғалтқышымен, ал GT 4.6 литрлік SOHC алюминий блокты үш клапанды Modular V8 қозғалтқышымен жабдықталды, ол өзгермелі клапан уақытымен (VCT) жабдықталған және қуаты болды. Базалық модельдерге Tremec T5 бес жылдамдықты қорап орнатылды, ал опция ретінде Ford-тың 5R55S бес жылдамдықты автомат қорабы қол жетімді болды. Автоматты GT модельдерінде де осы қорап болды, ал қолмен басқарылатын GT модельдерінде Tremec TR 3650 бес жылдамдықты қорабы орнатылды. 2007 жылы Ford SVT 2003/2004 жылғы Mustang SVT Cobra-ның ізбасары – Shelby GT500-ді ұсынды. Темір блогы мен алюминий бастары бар, қосымша зарядталған және суытылған Ford Modular DOHC 4 клапанды V8 қозғалтқышы 6000 айналымда және 4500 айналымда айналым моментін өндірді. 2010 жылғы Mustang 2009 жылдың көктемінде жаңа дизайнмен, соның ішінде тізбекті LED артқы шамдармен және базалық модельдерде 4%, ал GT модельдерінде 7% төмен соққы коэффициентімен жаңартылды. Базалық Mustang-тың қозғалтқышы өзгеріссіз қалды, ал GT-нің 4.6 литрлік V8 қозғалтқышы жаңартылды, нәтижесінде 6000 айналымда және 4255 айналымда айналым моменті болды. Басқа механикалық жаңалықтарға жаңа серіппелер мен амортизаторлар, барлық модельдерде стандартты тарту және тұрақтандыру жүйесі, сондай-ақ дөңгелектердің жаңа өлшемдері кірді. 2011 жылға арналған қозғалтқыштар қайта қарастырылды, ал беріліс опцияларына Ford лицензия берген ZF 6HP26 берілісіне негізделген Getrag Ford MT82 алты жылдамдықты қорап немесе 6R80 алты жылдамдықты автомат қорап кірді. Электрлік рульдік басқару жүйесі дәстүрлі гидравликалық жүйенің орнын алды. Жаңа алюминий блокты V6 қозғалтқышының салмағы бұрынғы нұсқадан азырақ болды. 24 клапан және екі тәуелсіз өзгермелі клапан уақытымен (TiVCT) жабдықталған ол қуатты және айналым моментін өндірді. 3.7 литрлік қозғалтқыш жаңа қос шығару жүйесімен жабдықталды. GT модельдері 32 клапанды 5.0 литрлік қозғалтқышпен (4951 см³ немесе 302.13 куб. дюйм) ("Coyote" деп те аталады) жабдықталды, ол 412 ат күші және 390 фут-фунт айналым моментін өндірді. Brembo тежегіштері 19 дюймдік дөңгелектермен және жоғары өнімділік дөңгелектерімен бірге қосымша опция ретінде ұсынылды. 2012 жылы жаңа Mustang Boss 302 нұсқасы ұсынылды. Қозғалтқыш қуаты және айналым моменті болды. Сондай-ақ "Laguna Seca" нұсқасы қол жетімді болды, ол қосымша корпусты бекітумен, артқы орындықты қатаңдыту үшін болат "X" бекітпесімен алмастырумен және басқа да қуаттандыру жүйесі мен басқаруды жақсартулармен жабдықталды. 2012 жылдың екінші тоқсанында Ford 2013 жылғы модель ретінде Mustang желісіне жаңарту енгізді. Shelby GT500 жаңа 5.8 литрлік суперкомпрессормен жабдықталған V8 қозғалтқышын алды. Shelby және Boss қозғалтқыштары алты жылдамдықты қораппен жабдықталды. GT және V6 модельдерінің жаңартылған стилі 2010-2012 GT500 модельдерінен алынған торлы және ауа қабылдағыштарын қамтыды. Барлық деңгейдегі қақпаққа қара косметикалық панель орнатылды. GT-нің 5.0 литрлік V8 қозғалтқышы қуатын 8 ат күшіне арттырды.

Ford introduced a re designed 2005 model year Mustang at the 2004 North American International Auto Show, codenamed "S197", that was based on the new D2C platform. Developed under the direction of chief engineer Hau Thai Tang, a veteran engineer for Ford's IndyCar program under Mario Andretti, and exterior styling designer Sid Ramnarace, the fifth generation Mustang's styling echoes the fastback Mustang models of the late 1960s. Ford's senior vice president of design, J Mays, called it "retro futurism". The fifth generation Mustang was manufactured at the Flat Rock Assembly Plant in Flat Rock, Michigan. For the 2005 to 2010 production years, the base model was powered by a cast iron block 4.0 L SOHC V6, while the GT used an aluminum block 4.6 L SOHC three valve Modular V8 with variable camshaft timing (VCT) that produced Base models had Tremec T5 five speed manual transmissions with Ford's 5R55S five speed automatic being optional. Automatic GTs also featured this, but manual GTs had the Tremec TR 3650 five speeds. For 2007, Ford's SVT launched the Shelby GT500, a successor to the 2003/2004 Mustang SVT Cobra. The supercharged and intercooled Ford Modular DOHC 4 valves per cylinder V8 engine with an iron block and aluminum heads was rated at at 6,000 rpm and of torque at 4,500 rpm. The 2010 model year Mustang was released in the spring of 2009 with a redesigned exterior — which included sequential LED taillights — and a reduced drag coefficient of 4% on base models and 7% on GT models. The engine for base Mustangs remained unchanged, while the GT's 4.6 L V8 was revised resulting in at 6,000 rpm and of torque at 4,255 rpm. Other mechanical features included new spring rates and dampers, traction and stability control system standard on all models, and new wheel sizes. Engines were revised for 2011, and transmission options included the Getrag Ford MT82 six speed manual or the 6R80 six speed automatic based on the ZF 6HP26 transmission, licensed for production by Ford. Electric power steering replaced the conventional hydraulic version. A new aluminum block V6 engine weighed less than the previous version. With 24 valves and twin independent variable cam timing (TiVCT), it produced and of torque. The 3.7 L engine came with a new dual exhaust. GT models included 32 valve 5.0 L engine (4,951cc or 302.13 cu. in) (also referred to as the "Coyote") producing 412 hp and 390 ft lbs of torque. Brembo brakes were optional along with 19 inch wheels and performance tires. For 2012, a new Mustang Boss 302 version was introduced. The engine had and of torque. A "Laguna Seca" edition was also available, which offered additional body bracing, the replacement of the rear seat with a steel "X brace" for stiffening, and other powertrain and handling enhancements. In the second quarter of 2012, Ford launched an update to the Mustang line as an early 2013 model. The Shelby GT500 had a new 5.8 L supercharged V8 producing The Shelby and Boss engines came with a six speed manual transmission. The GT and V6 models revised styling incorporated the grille and air intakes from the 2010–2012 GT500s. The decklid received a black cosmetic panel on all trim levels. The GT's 5.0 liter V8 gained eight horsepower from to .

Алтыншы буын (S550; 2015)

Алтыншы буын Mustang 2013 жылдың 5 желтоқсанында Мичиган штатының Дирборн қаласында, Нью-Йорк штатының Нью-Йоргінде, Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласында, Испанияның Барселона қаласында, Қытайдың Шанхай қаласында және Австралияның Сидней қаласында таныстырылды. Жобаның ішкі кодтық атауы S550 болып табылады. Өзгерістерге 1,5 дюймге кеңейтілген және 1,4 дюймге төмендетілген кузов, трапеция тәрізді тор және 2,75 дюймдік төменгі қақпақ, сондай-ақ жаңа түстер кіреді. Жолаушылар көлемі 84,5 куб футка дейін ұлғайды, доңғалақ базасы 8 фут 11,1 дюйм (107,1 дюйм) құрайды, ал үш қозғалтқыш нұсқасы қол жетімді: Қытай сияқты жоғары тарифтік нарықтарға арналған, жаңадан әзірленген 2,3 л EcoBoost 310 а.к. төрт цилиндрлі қозғалтқыш, 3,7 л 300 а.к. V6 немесе 5,0 л Coyote 435 а.к. V8, алты жылдамдықты Getrag қолмен немесе алты жылдамдықты автоматты беріліспен (қос педальды басқарумен). Жаңа модель үшін арнайы тәуелсіз артқы серпімділік (IRS) жүйесі жасалды. Бұл сонымен қатар оң рульді экспорттық модель ретінде зауытта жасалған алғашқы нұсқа болды, ол оң рульді нарықтардағы Ford дилерлері арқылы сатылды. 2015 жылдың ақпан айында Mustang Ұлттық жол қауіпсіздігі әкімшілігінен (NHTSA) алдыңғы, бүйірлік және аударылу сынақтары бойынша бес жұлдыздық рейтинг алды. 2015 жылдың мамыр айында Ford 2014 жылдың 14 ақпаны мен 2015 жылдың 10 ақпаны аралығында Flat Rock зауытында құрастырылған 2,3 л EcoBoost турбоқозғалтқышты төрт цилиндрлі қозғалтқышы бар 2015 Ford Mustang-тың 19 486 данасын қайтарып алу туралы хабарлады. 2015 жылдың маусым айына қарай Takata Corporation жасаған әуе қаптамаларының қайтарылып алынуына байланысты 1 миллион Mustang (2005-2011 жылдары) және GT (2005-2006 жылдары) көліктері әсер етті. Бұл Takata компаниясы АҚШ-та 33,8 миллион көлікті жарылуы мүмкін және жүргізушілер мен жолаушыларға металл сынықтарын шашыратуы мүмкін әуе қаптамаларын қайтарып алу туралы хабарлағаннан кейін болды. Euro NCAP 2017 жылғы Mustang-тің сол рульді (LHD) еуропалық нұсқасын сынады, ол жолақты сақтау және автоматты тежеу сияқты қауіпсіздік жүйелерінің болмауына байланысты екі жұлдыз алды. Euro NCAP сондай-ақ әуе қаптамасының жеткіліксіз қысымына байланысты жүргізушінің басы рульге соқтығысқандығын көрсетті. Толық ендікті сынақта артқы жолаушы белдіктен шығып кетті. 2018 жылғы Mustang моделі Солтүстік Америкада 2017 жылдың үшінші тоқсанында, ал 2018 жылы әлемдік деңгейде шығарылды. Сыртқы дизайнына ұсақ өзгерістер енгізілді. 2018 жылғы Mustang қозғалтқыштары жаңартылды. 3,7 л V6 қозғалтқышы тоқтатылды, ал 2,3 л I4 Ecoboost (тікелей инъекциялы турбоқозғалтқыш) енді 93 октан отыны қолданғанда Mustang үшін негізгі қозғалтқыш ретінде қызмет етеді. 5,0 л V8 қозғалтқышының қуаты артты және айналу моменті де артты. Екі қозғалтқыштың автоматты берілісі енді 10 жылдамдықты Ford 10R80 болып табылады. 2018 жылдың қаңтар айында Ford жаз айында шығарылатын 2018 Bullitt арнайы нұсқасының прототипін көрсетті, бұл көлік Bullitt фильмінің 50 жылдығын тойлауға арналған. Оның таныстырылуының бір бөлігі ретінде NASCAR Cup Series корпусы, V8 Supercar нұсқасы және бірнеше GT жарыс нұсқалары сияқты бірнеше трассаға арналған модельдер көрсетілді, сондай-ақ "Dark Horse" сериясының қосылғаны да жарияланды. Mach 1 және тоқтатылған GT350 арасындағы алшақтықты толтыратын Dark Horse 2012-2013 жылғы Boss 302 Mustang сияқты жолға арналған, жақсартылған өнімділікке ие көлік рөлін атқарады. Жетінші буын Mustang Ford Flat Rock зауытында құрастырылып, 2023 жылдың 1 мамырында өндіріске түсті. Бастапқыда жаңартылған 2,3 л EcoBoost турбоқозғалтқышты төрт цилиндрлі қозғалтқышпен немесе GT және Dark Horse үшін жаңартылған төртінші буын Coyote V8 қозғалтқышымен қол жетімді болды. Бастапқыда үш беріліс ұсынылды: Getrag 6 жылдамдықты қолмен (тек GT), Tremec 6 жылдамдықты қолмен беріліс (тек Dark Horse) немесе 10 жылдамдықты автоматты беріліс (барлық комплектациялар үшін қол жетімді).

The sixth generation Mustang was unveiled on December 5, 2013, in Dearborn, Michigan; New York, New York; Los Angeles, California; Barcelona, Spain; Shanghai, China; and Sydney, Australia. The internal project code name is S550. Changes include a body widened by 1.5 inches and lowered 1.4 inches, a trapezoidal grille, and a 2.75 inch lower decklid, as well as new colors. The passenger volume is increased to 84.5 cubic feet, the wheelbase is still 8 ft. 11.1 in. (107.1 in. ), and three engine options are available: a newly developed 2.3 L EcoBoost 310 hp four cylinder introduced to reach high tariff global markets like China, 3.7 L 300 hp V6, or 5.0 L Coyote 435 hp V8, with either a Getrag six speed manual or six speed automatic transmission with paddle shifters. A new independent rear suspension (IRS) system was developed specifically for the new model. It also became the first version factory designed as a right hand drive export model to be sold overseas through Ford new car dealerships in right hand drive markets. In February 2015, the Mustang earned a five star rating from the National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA) for front, side, and rollover crash protection. In May 2015, Ford issued a recall involving 19,486 of the 2015 Ford Mustang with the 2.3 L EcoBoost turbocharged four cylinder engine with a production date between February 14, 2014, and February 10, 2015, that were built at the Flat Rock Assembly Plant. As of June 2015, 1 million Mustangs (between 2005 and 2011) and GTs (between 2005 and 2006) were affected by a recall of airbags made by Takata Corporation. This was after Takata announced that it was recalling 33.8 million vehicles in the U. S. for airbags that could explode and send metal pieces flying at drivers and passengers. Euro NCAP crash tested the left hand drive (LHD) European version of the 2017 Mustang which received only two stars due to the lack of auto safety features such as lane assist and auto braking. Euro NCAP also pointed to insufficient pressure of the Airbag resulting in the driver's head hitting the steering wheel. In the full width test, the rear passenger slipped under the seatbelt. The 2018 model year Mustang was released in the third quarter of 2017 in North America and by 2018 globally. It featured a minor redesign to the exterior. The 2018 Mustang engine line up was revised. The 3.7 L V6 was dropped and the 2.3 L I4 Ecoboost (direct injection turbocharged) engine now serves as the base power plant for the Mustang, producing and of torque when using 93 octane fuel. The 5.0 L V8 gets a power increase to and of torque. The automatic transmission in both engines is now a ten speed Ford 10R80. In January 2018, Ford displayed a prototype of the special edition 2018 Bullitt model, to be released in the summer; this vehicle commemorated the 50th anniversary of the movie Bullitt that helped attract interest in the marque. As part of its introduction, multiple track only models were showcased, such as a NASCAR Cup Series body, a V8 Supercar version, and multiple GT racing versions, among others. Also announced was the addition of the “Dark Horse” series. Bridging the gap between the Mach 1 and now discontinued GT350, the Dark Horse performs much the same role as the 2012 2013 Boss 302 Mustangs— a street legal car with enhanced performance on road courses. The seventh generation Mustang is assembled at Ford's Flat Rock Assembly Plant and began production on May 1, 2023, initially available with either the redesigned 2.3L EcoBoost turbocharged 4 cylinder with , or the revised, 4th generation Coyote V8 with in the GT and in the Dark Horse. At launch, three transmissions were offered: a Getrag 6 speed manual (GT only), a Tremec 6 speed manual transmission (Dark Horse only), or a 10 speed automatic transmission (available on all trims).

Мустанг Мач-Е

2019 жылдың 17 қарашасында Ford Mustang Mach-E моделін жариялады. Бұл пони-автомобиль Mustang нұсқаларымен ешқандай байланысы жоқ, ол артқы немесе толық жетекке ие электр кроссовер, комплектация деңгейіне байланысты. Оның қуатының қоржасы және 15,5 дюймдік дисплейі бар жаңартылған Ford Sync жүйесі бар. Mustang Mach-E бірнеше комплектацияда ұсынылады, оның ішінде First Edition, Select, Premium, California Route 1 және GT. Mach-E сонымен қатар екі аккумулятор опциясын ұсынады, ал Ford болашақта үшінші опцияны ұсынуы күтілуде. Mustang атауын және логотипін бөліскенімен, бұл көлік Mustang-тің жеті буынының арасына жатпайды, себебі ол екі есікті Mustang-пен қатар шығарылған жеке модель болып табылады және оның хронологиялық жалғасы емес, сонымен қатар жеке көлік платформасы негізінде құрастырылған.

Жарыс

Мустанг алғаш рет 1964 жылы Индианаполис 500 жарысында жарыс трассасында пейс-кар ретінде пайда болды. 1969 жылы 428 Mach 1, Boss 429 және Boss 302 модификацияланған түрлері Бонневилл тұзды жазығында АҚШ Авто Клубының 295 сертификатталған рекордын жасады. Бұл іс-шараға 10 мильдік (16 км) трассада 24 сағаттық жүгіру кірді. Жүргізушілер – Микки Томпсон, Дэнни Онгаис, Рей Брок және Боб Оттум. Он жыл өткен соң Боб Глидден Мустангтың алғашқы NHRA про-сток титулын жеңіп алды. Рики Смиттың Motorcraft Mustang көлігі Халықаралық Hot Rod қауымдастығының әлем чемпионатында жеңіске жетті. 2002 жылы Джон Форс өзінің Ford Mustang funny car көлігімен 12-ші ұлттық чемпионатын жеңіп, өзінің NHRA drag racing рекордын жаңартты; Форс 2006 жылы бұл көрсеткішті тағы да жақсартып, Mustang-ті тізгіндеп 14 мәрте чемпион атанған алғашқы жүргізуші болды. 1997 жылы Томми Кендаллдың Roush дайындаған Mustang көлігі Trans Am жарысында қатарынан 11 рет жеңіске жетіп, үшінші рет жүргізушілер чемпионатында жеңімпаз атанды. Мустангтар SCCA World Challenge жарысына қатысады, ал Брэндон Дэвис 2009 жылы GT жүргізушілер чемпионатында жеңіске жетті. Мустангтар бұрынғы Grand Am Road Racing Ford Racing Mustang Challenge сериясында, Миллер кубогы үшін жарысқан. Ford Mustang FR500C және GT модельдерімен 2005, 2008 және 2009 жылдардағы Grand Am Road Racing Continental Tire Sports Car Challenge чемпионатында жеңіске жетті. 2004 жылы Ford Racing компаниясы Multimatic Motorsports компаниясын Mustang FR500C жарыс машинасының жобасын жасауға, инженерлік еңбектерін жүргізуге, құрастыруға және жарысқа қатысуға тартты. 2005 жылы Скотт Максвелл мен Дэвид Эмпрингэм жүргізушілер титулын жеңіп алды. 2010 жылы жаңа буын Mustang жарыс машинасы Boss 302R деп аталды. Ол 2011 жылдың басында Барбер Моторспортс Паркінде алғашқы жеңісін оді, жүргізушілер Скотт Максвелл мен Джо Фостер болды. 2012 жылы Джек Роуш-младший және Билли Джонсон Мустанг Boss 302R көлігімен Дайтона халықаралық спидвейінде өткен Continental Tire Sports Car Challenge жарысын жеңіп, Ролекс 24 Дайтонаның 50 жылдығына арналған жарыстың ашылу кезеңінде жеңіске жетті. 2016 жылы Multimatic Motorsports Scott Maxwell және Billy Johnson тізгіндеген S550 негізіндегі Shelby GT350R C машинасымен IMSA CTSCC жүргізушілер мен өндірушілер титулын жеңіп алды. 2023 жылдың 27 шілдесінде Ford 7-ші буын Mustang үшін IMSA санкциялаған Mustang Challenge деп аталатын жаңа жарыс сериясын жариялады.

The Mustang made its first public appearance on a racetrack as pace car for the 1964 Indianapolis 500. In 1969, modified versions of the 428 Mach 1, Boss 429 and Boss 302 took 295 United States Auto Club certified records at Bonneville Salt Flats. The outing included a 24 hour run on a 10 mile (16 km) course at an average speed of Drivers were Mickey Thompson, Danny Ongais, Ray Brock, and Bob Ottum. A decade later Bob Glidden won the Mustang's first NHRA pro stock title. Rickie Smith's Motorcraft Mustang won the International Hot Rod Association pro stock world championship. In 2002 John Force broke his own NHRA drag racing record by winning his 12th national championship in his Ford Mustang funny car; Force beat that record again in 2006, becoming the first ever 14 time champion, driving a Mustang. In 1997, Tommy Kendall's Roush prepared Mustang won a record 11 consecutive races in Trans Am to secure his third straight driver's championship. Mustangs compete in the SCCA World Challenge, with Brandon Davis winning the 2009 GT driver's championship. Mustangs competed in the now defunct Grand Am Road Racing Ford Racing Mustang Challenge for the Miller Cup series. Ford won championships in the Grand Am Road Racing Continental Tire Sports Car Challenge for the 2005, 2008, and 2009 seasons with the Mustang FR500C and GT models. In 2004, Ford Racing retained Multimatic Motorsports to design, engineer, build and race the Mustang FR500C turn key race car. In 2005, Scott Maxwell and David Empringham took the driver's title. In 2010, the next generation Mustang race car was known as the Boss 302R. It took its maiden victory at Barber Motorsports Park in early 2011, with drivers Scott Maxwell and Joe Foster. In 2012, Jack Roush Jr and Billy Johnson won the Continental Tire Sports Car Challenge race at the Daytona International Speedway opening race of the 50th Anniversary Rolex 24 At Daytona weekend in a Mustang Boss 302R. In 2016, Multimatic Motorsports won the IMSA CTSCC drivers' and manufacturers' titles with the S550 based Shelby GT350R C, driven by Scott Maxwell and Billy Johnson. On July 27, 2023, Ford announced that the 7th Generation Mustang would have its own spec racing series called Mustang Challenge, sanctioned by the IMSA.

Автомобиль жарыстары

Дик Трикл 1972 жылы 67 қысқа трассадағы негізгі жарысты жеңіп алды, бұл бір маусымдағы жеңістер бойынша АҚШ ұлттық рекорды. 2010 жылы Ford Mustang, 2011 жылдан бастап толық уақытты жарысқа қатысатын NASCAR Nationwide Series үшін Ford-тың болашақ көлігі болды. Бұл Mustang пен Ford тарихында жаңа кезең ашты. NASCAR сарапшылары 2014 жылға қарай (модельдің 50 жылдығы) NASCAR Sprint Cup жарыстарында Mustang-ты көруді күткен. NASCAR көліктері өндірістік үлгілерге негізделмеген, олар көшеде жүретін көліктерге сырттай ұқсас сұлбалы жарыс машиналарын құрайды. Карл Эдвардс 2011 жылдың 8 сәуірінде Техас моторлы трассасында NASCAR дайындаған Mustang-пен алғашқы жарысты жеңіп алды. Ford Mustang 2010 жылдан бері NASCAR Xfinity Series жарыстарында да қатысады. Ford Mustang NASCAR Whelen Euro Series-те де пайдаланылады. Ford Mustang 2019 жылдан бері NASCAR Кубок сериясындағы жарыстарда, тоқтатылған Ford Fusion-ды алмастырып жүр.

Айналып жүруге

Мустангтер Formula Drift және D1 Grand Prix серияларында сынға түсті, ең танымал американдық жүргізуші Vaughn Gittin Jr. арқылы.

Бразилиялық жүргізуші Диего Хига 2019 жылы Netflix Hyperdrive Series-ін 2006 жылғы Ford Mustang V8 көлігімен жеңіп алды.

Еуропа

Ford Mustang FIA GT3 Еуропа чемпионатында, GT4 Еуропа кубогында және Spa 24 сағаты сияқты басқа да спорттық автомобиль жарыстарында бақ сынасады. Marc VDS Racing Team 2010 жылдан бері GT3 стандартындағы Mustang-ті әзірлеп келеді.

Австралия

Ford Mustang 2019 жылғы Supercars чемпионатында Ford Falcon FG X-тің ізбасары ретінде жарияланды, бұл чемпионат Австралия мен Жаңа Зеландияда өткізілуде. Мустанг жылдың бірінші жарысында жеңіске жетті, Скотт Маклаулин DJR Team Penske командасы үшін күміс жүлде алды.

Марапаттар

1965 жылы Mustang американдық дизайндағы тамашалығы үшін Tiffany алтын медалін жеңіп алды, бұл автомобиль тарихында тұңғыш рет болған жағдай. Mustang 1983, 1987, 1988, 2005, 2006, 2011 және 2016 жылдары Car and Driver журналының "Ең жақсы он автомобиль" тізіміне енді. Ол 1974 және 1994 жылдары Motor Trend журналының "Жыл автокөлігі" сыйлығын алды.

Мустанг иелерінің мұражайы

2016 жылдың мамыр айында Mustang Owner's Museum жарияланды, ал ресми ашылуы 2019 жылдың 17 сәуірінде Солтүстік Каролина штатының Конкорд қаласында өтті; бұл 55 жылдық мереке болды. Конкорд қаласын таңдау шешімі 2014 жылы Конкордтағы Шарлотта моторлы жарыс жолында өткен Mustang-тың 50 жылдығын тойлаудың табысты болуына байланысты болды, онда 4000-нан астам Mustang тіркелді және шамамен экономикалық әсері болды.

Танымал мәдениетте

Ford Mustang көптеген БАҚ-та жарияланды. Тиімді өнім орналастыру машинаға 1960-шы жылдары танымалдыққа қол жеткізуге мүмкіндік берді. Әсіресе, «кинолық сұлулық» Mustang-пен оң байланысты орнатуға көмектесті. Келесілер – кіріктірілген маркетингтің көлік құралының сатылуына немесе басқа да айқын аспектілеріне әсер еткен бірнеше елеулі жағдайлар: 1964 жылғы «The Troops of St. Tropez» фильмі Ford Mustang-тың фильмдегі алғашқы көрсетілісі болды. «Көпшілік ойлағаннан айырмашылығы, Ford Mustang өзінің кинодағы дебютін классикалық Джеймс Бондтың «Голдфингер» фильмінде емес, жасады. 1964 жылдың 9 қыркүйегінде Николь Крушот француз комедиясы Le Gendarme de Saint Tropez-те Poppy Red 1964.5 Mustang кабриолетінде жүрді. Америкалық көрермендер «Сан-Тропе әскерлері» деп білетін Крушоның кейіпкері Женевье Град, Ford Mustang-ты киноэкранда алғаш рет жүргізген адам ретінде ерекше құрметке ие». 1964 жылғы «Голдфингер» фильмі Ford Mustang-тың көркем фильмдегі екінші көрсетілісі болды және ол машинаның АҚШ нарығына енгізілуімен сәйкес келді. «Mustang Sally» әнін алғаш рет 1966 жылы Уилсон Пикетт жазды және содан бері көптеген басқа суретшілер де оны қайталап орындады. Бұл ән жігіт Салли атты қызына Mustang сатып алады, бірақ ол оған қарағанда машинаны артық жақсы көреді. Бір мәдениет тарихшысы оны «Ford Motor Company үшін тегін жарнама» деп сипаттады. «ФБР» телесериалы Ford Motor Company-ның демеушілігімен жарық көрді. Эфрем Зимбалист-младший алғашқы төрт маусымда (1965–1969 жж.) жаңа Mustang кабриолеттерін жүргізді, және көрермендер Mustang-тың қалай бұлшықет машинасына айналғанын көре алады. Ford Mustang-тың бірнеше арнайы нұсқасын шығарды, бұл фильмдегі машинаға құрмет көрсету үшін жасалған. 1971 жылғы Mustang (1973 жылғы модельге ұқсату үшін өзгертілген), «Элеонор» деген лақап атымен 1974 жылғы «Gone in 60 Seconds» автомобиль тонау фильміндегі басты рөлде болды. «Элеонор» 1967 жылғы Mustang Shelby GT500 ретінде 2000 жылы фильмнің қайта түсірілімінде қайта оралды. Элеонораның қайта жасалған нұсқасында Чип Фуз жасаған бади жиынтығы болды, ол содан бері көптеген реставрацияларға әсер етті. 2005 жылы шыққан «Ford Mustang: The Legend Lives» жарыс ойынында тек Mustang-тар ғана бар. 2008 жылғы «Knight Rider» телефильмінде KITT рөлінде қара түсті 2008 Ford Mustang Shelby GT500KR көрсетілді (бастапқы сериядан 1982 Pontiac Firebird-ті алмастырды), оны Вал Килмер дауыстады. Дэвид Гелб түсірген «A Faster Horse» деректі фильмі 2015 жылғы Mustang-тың жасалуын көрсетеді. 2014 жылғы «Need for Speed» фильмінде сюжеттің ажырамас бөлігі болып табылатын Shelby Mustang-пен қатар, аяғында қысқаша көрінетін 2015 жылғы Mustang та бар. «Голдфингер» сияқты, бұл сахна да машинаны жұртшылыққа таныстырмас бұрын түсірілді. Көліктің прототипі пайдаланылды және құпия сақталды, оны тек актерлер мен түсірілім тобына көруге рұқсат етілді.

The Ford Mustang has been featured in numerous media. Effective product placement allowed the car to reach "celebrity status in the 1960s". In particular, "movie glamour" assisted in establishing a positive association with the Mustang. The following are a few notable cases where embedded marketing influenced the sales or other tangible aspect of the vehicle:
The 1964 movie The Troops of St. Tropez, was the Ford Mustang's first appearance in a movie. "Contrary to popular belief, the Ford Mustang did not make its cinematic debut in the classic James Bond film Goldfinger. On September 9, 1964, Nicole Cruchot cruised around in a Poppy Red 1964.5 Mustang convertible in the French comedy Le Gendarme de Saint Tropez. Known to American audiences as The Troops of St. Tropez, Cruchot's character, Geneviève Grad, holds the distinct honor of being the first person to drive a Ford Mustang on the silver screen." The 1964 movie Goldfinger, was the Ford Mustang's second appearance in a feature film and timed with the car's introduction in the US marketplace. The song "Mustang Sally", first recorded by Wilson Pickett in 1966 and covered by many other artists since, is about a man who buys a Mustang for his girlfriend, Sally, who ends up preferring the car over him. It has been described by one cultural historian as "free advertising for the Ford Motor Company." The TV series The F. B. I. was sponsored by Ford Motor Company. Efrem Zimbalist Jr. drove new Mustang convertibles during the first four seasons (1965–1969), and viewers can see how the Mustang evolved into a muscle car. Using real cars, Steve McQueen drove a debadged Highland Green 1968 Mustang GT fastback with a 390 cubic inch engine and 4 speed transmission in a chase scene, alongside a black 1968 Dodge Charger, in the 1968 film Bullitt. Ford has released several special editions of the Mustang paying homage to the movie car. A 1971 Mustang (modified to look like a 1973 model), nicknamed "Eleanor", was the feature car in the 1974 car heist film Gone in 60 Seconds. "Eleanor" returned, as a 1967 Mustang Shelby GT500, in the movie's remake in 2000. The remake version of Eleanor featured a custom body kit designed by Chip Foose that has inspired numerous restomods since. The racing video game Ford Mustang: The Legend Lives, released in 2005, features only Mustangs. The 2008 TV movie Knight Rider featured a black 2008 Ford Mustang Shelby GT500KR as KITT (replacing the 1982 Pontiac Firebird from the original series), voiced by Val Kilmer. The David Gelb directed documentary A Faster Horse covers the creation of the 2015 Mustang. The 2014 film Need for Speed features, along with a Shelby Mustang integral to the plot, a 2015 Mustang that briefly appears at the end. Like with Goldfinger, the scene was shot before the car was revealed to the public. A prototype was used and kept secret, with only the actors and film crew allowed to see the car.