Кіріспе

Голопланктон – өмір циклының толық кезеңінде планктивті (су қабатында тіршілік ететін және ағысқа қарсы жүзе алмайтын) организмдер. Голопланктонды меропланктоннан ажыратуға болады, меропланктон өмір циклының бір бөлігін бентостық аймақта өткізеді. Голопланктон мысалдарына кейбір диатомдар, радиоляриялар, кейбір динофлагелляттар, фораминифералар, амфиподтар, криль, копеподтар және салптар, сондай-ақ кейбір гастропод ұлулар жатады. Голопланктон бентостық аймаққа қарағанда пелагикалық аймақта мекендейді. Голопланктонға фитопланктон және зоопланктон жатады, олардың мөлшері әртүрлі болуы мүмкін. Көбінесе кездесетін планктон – протостар.

Көбею

Холопланктонның су бағанасында көбейіп өмір сүруіне мүмкіндік беретін ерекше қасиеттері бар. Планктон түріне қарай, жынысты және жыныссыз көбеюдің екеуі де қолданылады. Кейбір омыртқасыз холопланктон түрлері су бағанасына сперма бөліп шығарады, оны ұрғату үшін аналықтары қабылдайды. Ал басқа түрлер ұрықтану мүмкіндігін арттыру үшін сперма мен жұмыртқаны бірдей бөліп шығарады. Осы процесті қоршаған ортаның, механикалық немесе химиялық сигналдары тудыруы мүмкін. Диатомдар – жеке немесе ұзын тізбектер түрінде кездесетін бір жасушалы фитопланктон. Олар жынысты және жыныссыз жолмен көбейе алады. Диатомдар маңызды оттегі өндірушілер және әдетте тағам тізбегінің бастапқы буыны болып табылады. "Көптеген холопланктонның көзге көрінетін қорғаныс механизмдері өте аз; сондықтан химиялық қорғаныс болуы мүмкін деген гипотеза бар. Пелагикалық қызылшалар (медузалар және оларға жақын түрлер) тілеулеріндегі нематоцистер арқылы өте жылдам оралатын микроскопиялық жіптерді шығарады. Бұл жіптер нысананың бетіне еніп, күрделі, биологиялық жағынан жетілген улы заттарды бөліп шығарады. Олардың шағуы көптеген маңызды жүйелерге әсер ететіндіктен өте қауіпті болуы мүмкін."