Бивенс ісі: Конституциялық құқықтарды бұзу үшін өтемақы алуға қатысты сот шешімі
Bivens v. Six Unknown Named Agents
АҚШ Жоғарғы Сотының Bivens ісі (1971) бойынша шешімі: Тұрғынның 4-ші түзету құқығын бұзу жағдайында федералдық агенттікке шағымдану мүмкіндігі. Конституциялық құқықтар қорғалады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бивенс және алты белгісіз агенттер, 403 U.S. 388 (1971) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Федералды есірткі бюросының негізсіз іздеу және тәркілеуге қарсы Төртінші түзетудегі қорғалысын бұзған адамға арналған түбіртектес сотқа талап қою құқығы бар екенін қабылдады. Мұндай құқықтан айырылған адам, мұндай талапты рұқсаттайтын федералды заңның болмауына қарамастан, Төртінші түзетуді бұзу фактісі үшін сотқа шағымдануға құқылы. Бұзылған құқықтың маңыздылығы осы құқыққа байланысты сотқа талап қою құқығының бар екенін білдіреді. Бұл іс федералды үкіметке қарсы 42 U.S.C. § 1983 бойынша штаттарға қарсы сотқа талап қоюға ұқсас құқық тудырады деп түсіндірілді. Алайда, Жоғарғы Сот жаңа Бивенс талаптарын қатаң шектеді. Жоғарғы Сот Бивенс талаптарын үш рет ғана қолдады: Бивенс (1971), Дэвис және Пасман (1979) және Карлсон Гринге қарсы (1980) істерінде. Зиглар Аббасиға қарсы (2017) және Эгберт Бульге қарсы (2022) шешімдеріне сәйкес, Бивенс (қамау кезіндегі шамадан тыс күш қолдану), Дэвис (федералды жұмыс орнындағы жыныстық дискриминация) немесе Карлсон (тюрьмадағы нашар күтім) фактілеріне ұқсамайтын кез келген талап «жаңа контекст» болып саналады. Егер «Конгресс залапты өтеу шараларын жасауға жақсырақ мүмкіндікке ие болуы мүмкін деген ойға негіз болса», онда Бивенс осы жағдайға қолданылмайды.
Bivens v. Six Unknown Named Agents, 403 U. S. 388 (1971), was a case in which the US Supreme Court ruled that an implied cause of action existed for an individual whose Fourth Amendment protection against unreasonable search and seizures had been violated by the Federal Bureau of Narcotics. The victim of such a deprivation could sue for the violation of the Fourth Amendment itself despite the lack of any federal statute authorizing such a suit. The existence of a remedy for the violation was implied by the importance of the right violated. The case was understood to create a cause of action against the federal government similar to the one in 42 U. S. C. § 1983 against the states. However, the Supreme Court has sharply limited new Bivens claims. The Supreme Court has upheld Bivens claims only three times: in Bivens (1971), Davis v. Passman (1979), and Carlson v. Green (1980). Under Ziglar v. Abbasi (2017) and Egbert v. Boule (2022), any claim that is not highly similar to the facts in Bivens (excessive force during arrest), Davis (sex discrimination in federal employment), or Carlson (inadequate care in prison) is a "new context" to which Bivens will not be extended if "there is any reason to think that Congress might be better equipped to create a damages remedy."
Өмірбаян
Федералды есірткілер бюросының (ФБН) агенттері Вебстер Бивенс атты талапкердің Бруклиндегі үйін тінтіп, ордерсіз тұтқындады. Оған есірткі бойынша айыптар қойылды, бірақ кейіннен АҚШ комиссары (қазіргі судья) оларды жойды. Бивенс төртінші түзетуде қарастырылған негізсіз іздеу және тәркілеуден қорғалу құқығы бұзылғанын айтып, сотқа шағым түсірді. Үкімет бұл бұзушылыққа байланысты жеке өмірге қол сұғу үшін ғана штаттық заң бойынша талап қоюға болатынын, ал төртінші түзету ФБН агенттеріне іс қозғауға негіз емес, тек қарсы дәлел келтіруге мүмкіндік беретінін мәлімдеді. Аудандық сот осымен келісіп, істі қарауға құзыретінің болмауы және Бивенстің талапты дұрыс қоймауы себептерімен қабылдамады. Екінші апелляциялық соттың шешімі күшінде қалды. Жоғарғы Сот осы екінші мәселе бойынша – талапкер төртінші түзетудегі құқықтары бұзылғаны үшін ғана федералды сотқа шағымдана ала ма – қанағаттандыру үшін кассациялық шағымды қабылдады. Бивенстің мүддесін Стивен А. Грант қорғады.
Federal Bureau of Narcotics (FBN) agents searched the Brooklyn home of the plaintiff, Webster Bivens, and arrested him without a warrant. Drug charges were filed but were later dismissed by a US commissioner (now called magistrate judge). Bivens filed a lawsuit alleging the violation of his Fourth Amendment protection from unreasonable search and seizure. The government claimed that the violation allowed for only a state law claim for invasion of privacy and that the Fourth Amendment provides no cause of action but only a rebuttable defense for the FBN agents. The district court agreed and dismissed the suit for lack of subject matter jurisdiction and for Bivens's failure to state a claim upon which relief can be granted. The Second Circuit Court of Appeals affirmed. The Supreme Court granted certiorari on that secondary issue of whether a plaintiff can bring a claim in federal court based solely on an alleged violation of his Fourth Amendment rights. Bivens was represented pro bono by Stephen A. Grant.
Шешім
Жоғарғы Сот судья Бреннанның пікірінде, конституциялық құқықты қорғау үшін басқа федералдық шаралар көзделмеген жағдайда, ақшалай өтемақы алуға жеке іс қозғау құқығын тану қағидасын белгіледі, бұл "әрбір әрекетке шара бар" принципіне негізделген. Сот, құқық бұзылған жағдайда, талапкер кез келген азаматтық іс бойынша қайтарылатын өтемақыны алуға құқылы екенін, егер Конгресс осы құқықты нақты шектемесе немесе "ерекше жағдайлар сақтық танытуға кеңес бермесе" қарастырды.
The Supreme Court, in an opinion by Justice Brennan, laid down a rule that it will infer a private right of action for monetary damages where no other federal remedy is provided for the vindication of a constitutional right, based on the principle that "for every wrong, there is a remedy". The court reasoned based upon a presumption that where there is a violation of a right, the plaintiff can recover whatever he could recover under any civil action, unless Congress has expressly curtailed that right of recovery, or there exist some "special factors counseling hesitation".
Бәсекелестік
Сот төрешісі Харлан төменгі соттың шешімін күштен шығаруға көпшілікпен бірге дауыс берді, бірақ сонымен қатар жеке пікір жазды. Харлан конституциялық құқықтың айрықша маңыздылығын ерекше атап өтті. Ол конституциялық құқыққа негізделген тыйым салуға қатысты талап федералды соттарда бұрыннан танылғандығын, оның еңбек еткендігін көрсетті. Дегенмен, зиян өтеу талабы да осымен тең немесе одан да қабылдануға тиіс.
Justice Harlan voted with the majority to reverse the lower court but also wrote a separate concurring opinion. Harlan particularly emphasized the special importance of constitutional rights. He presented that it was well settled, even undeniable, that a suit for injunction based on a constitutional right had been long recognized in the Federal courts. However, a suit for damages should be as or more acceptable.
Келіспеушіліктер
Бас судья Бергер және судьялар Блэк пен Блэкмун қарсы пікір білдірді. Бас судья Бергер бұл шешімнің Конгресске тиесілі мәселені реттеуге тырысқанын айтты. Судья Блэк негізінен Бас судья Бергермен келісіп, істердің көбейіп кетуіне алаңдады. Ал судья Блэкмун одан да әрі барып, бұл шешім "жаңа федералдық істердің тағы бір көшкініне есік ашады" деді.
Dissenting opinions were written by Chief Justice Burger and by Justices Black and Blackmun. Chief Justice Burger's dissent asserted that the decision was legislating an area that should be left to Congress. Justice Black basically agreed with Justice Burger and was worried about the growing docket. Justice Blackmun went a step further, saying the decision "opens the door for another avalanche of new federal cases".
Кейінгі сот практикасы
Butz v. Economou,
Butz v. Economou,
Davis v. Passman, , Жоғарғы Сот Бесінші округтің шешімін қолдады, ол «өтініш берушінің жағдайындағы адамдарға сот арқылы өтеу алуға қатысты заңмен тыйым салынған» болса да, Конгресс Конституцияның V поправшасы бойынша тікелей баламалы өтеуді болдырмауды көздемегенін анықтаудан бас тартты. Stafford v. Briggs,
In Davis v. Passman, , the Supreme Court upheld a Fifth Circuit opinion that held that even though there existed "an explicit congressional prohibition against judicial remedies for those in petitioner's position", the Court declined to infer that Congress also sought to foreclose an alternative remedy directly under the Fifth Amendment. Stafford v. Briggs,
Carlson v. Green, , сот егер: (1) Конгресс «Конституция бойынша тікелей өндіріп алудың орнына» деп нақты айқындаған баламалы өтеу ұсынбаса; немесе (2) жауапкер «ескеретін ерекше факторларды» көрсетсе, заңмен көзделмеген жағдайда да зиянды өтеу алу мүмкін екенін шешті. Chappell v. Wallace,
In Carlson v. Green, , the court held that a damages remedy would be available despite the absence of any statute conferring such a right, unless: (1) Congress had provided an alternative remedy which it "explicitly declared to be a substitute for recovery directly under the Constitution"; or (2) the defendant could demonstrate any "special factors counseling hesitation". Chappell v. Wallace,
Bush v. Lucas, , сот алғаш рет баламалы өтеу шараларының болуына байланысты Bivens ісін қараудан бас тартты. Mitchell v. Forsyth,
Anderson v. Creighton,
United States v. Stanley,
Schweiker v. Chilicky,
Siegert v. Gilley,
McCarthy v. Madigan,
In Bush v. Lucas, , the Court refrained from implying a Bivens remedy due to the availability of alternative remedies for the first time. Mitchell v. Forsyth,
Anderson v. Creighton,
United States v. Stanley,
Schweiker v. Chilicky,
Siegert v. Gilley,
McCarthy v. Madigan,
FDIC v. Meyer, , және Correctional Services Corporation v. Malesko, , сот Bivens-ті қолдаудың негізгі логикасы жеке лауазым иелерінің конституциялық құқық бұзушылықтарын тоқтату екенін, ал федералдық агенттіктер емес екенін анықтады. Farmer v. Brennan,
Wilson v. Layne,
Saucier v. Katz,
Christopher v. Harbury,
Hartman v. Moore,
In FDIC v. Meyer, , and Correctional Services Corporation v. Malesko, , the court held that the fundamental logic supporting Bivens was to deter constitutional violations by individual officers, not federal agencies. Farmer v. Brennan,
Wilson v. Layne,
Saucier v. Katz,
Christopher v. Harbury,
Hartman v. Moore,
Wilkie v. Robbins, , сот «халықтың мүддесі үшін күшті келіссөздер күтілетін жағдайларда заңды ынтаның шектерін анықтаудағы» қиындықтардың Bivens өтеуінің болуына қарсы кеңес беретін «ерекше фактор» екенін анықтады. Ashcroft v. Iqbal,
Hui v. Castaneda,
Ashcroft v. al Kidd,
In Wilkie v. Robbins, , the court held that the difficulty inherent in "defining limits to legitimate zeal on the public's behalf in situations where hard bargaining is to be expected" was a "special factor" that counseled against the availability of a Bivens remedy. Ashcroft v. Iqbal,
Hui v. Castaneda,
Ashcroft v. al Kidd,
Minneci v. Pollard, , сот жеке түрме қызметкерлері жасаған VIII поправшаны бұзу туралы Bivens ісін қабылдамады, өйткені «мемлекеттік заңмен зиянды өтеу алуға мүмкіндік беретін тиісті баламалы шаралар бар, олар маңызды үрейлендіру және өтемақыны қамтамасыз етеді», бұл лауазымды адамдардың «федералды заңмен әрекет еткенін» мойындағанмен. Reichle v. Howards,
Wood v. Moss,
Ziglar v. Abbasi,
Hernandez v. Mesa,
Hernandez v. Mesa,
Brownback v. King,
Egbert v. Boule,
In Minneci v. Pollard, , the court denied a Bivens action for Eighth Amendment violations committed by employees of a private prison because "state tort law authorizes adequate alternative damages actions that provide both significant deterrence and compensation", despite acknowledging that these officials were "act[ing] under color of federal law". Reichle v. Howards,
Wood v. Moss,
Ziglar v. Abbasi,
Hernandez v. Mesa,
Hernandez v. Mesa,
Brownback v. King,
Egbert v. Boule,
Бивеннің оқу табысының көрсеткіші
Александр А. Рейнерттің, Ешива университетінің Бенджамин Н. Кардозо заң мектебінің заң профессорының пікірінше, көптеген адвокаттар Bivens талаптары басқа азаматтық құқықтар жөніндегі сот істеріне қарағанда кем сәтті болады деп ойлаған. Алайда, Рейнерттің зерттеуі талапкерлер үшін күтілгеннен жақсы нәтижелер көрсетті: "Процессуалдық жағдайға, қорғаушының болуына және іс түріне байланысты" табыс "16%-дан 40%-ға дейін" ауытқып, ал "Bivens талаптары сәтсіз аяқталған жағдайларда, бұл сирек жағдайда білікті иммунитет қорғанысынан болады".
According to Alexander A. Reinert, law professor at the Benjamin N. Cardozo School of Law of Yeshiva University, many attorneys assumed Bivens claims were far less successful than other civil rights litigation. However, Reinert's research showed outcomes for plaintiffs more promising than had been assumed: "Depending on the procedural posture, presence of counsel, and type of case," success ranged from "16% to more than 40%," and that "when Bivens claims fail, it very rarely is because of the qualified immunity defense."
Эгберт Булеге қарсы
Жоғарғы Сот 2021 жылдың қараша айында Egbert v. Boule, 596 U. S. (2022) ісін тыңдау үшін қаулы шығарды, бұл іс Бивенспен байланысты өтемақы шараларының ұзартылуын қарастыруы күтілген. Іс АҚШ-Канада шекарасындағы қонақ үй иесі Роберт Бульдің 2014 жылғы оқиғаға байланысты АҚШ шекаралық патруль агенті Эрик Эгбертке қарсы сотқа берген арызына қатысты. Оқиғада Буль Эгберттің түрік азаматының иммиграциялық мәртебесі туралы сұрағаннан кейін, одан өз мүлкінен кетуін сұрағанда, Эгберт Бульді жерге итеріп жіберді. Буль шекаралық патрульге шағымданды, нәтижесінде Эгберт Салық қызметін Бульді тергеуге итермеледі. Буль өзінің Бірінші және Төртінші түзетулердегі құқықтарының Бивенс ісінде бұзылғанын мәлімдеді. Аудандық сот Бульдің талаптары Бивенс шеңберін орынсыз кеңейту деп шешті, бірақ Тоғызыншы апелляциялық сот оны өзгертіп жіберді. Egbert v. Boule ісі бойынша 6-3 дауыспен АҚШ Жоғарғы Соты Бивенс бойынша іс-қимыл бағытын анықтауға соттың құқығы Роберт Бульдің АҚШ Конституциясының Төртінші түзетуі бойынша шамадан тыс күш қолдану және Бірінші түзету бойынша кек алу туралы талаптарына қолданылмайды деп шешті.
The Supreme Court granted certiorari to hear Egbert v. Boule, 596 U. S. (2022), in November 2021, which was expected to review extensions of Bivens related remedies. The case involved a lawsuit filed by Robert Boule, the owner of an inn at the U. S. Canada border against U. S. Border Patrol agent Erik Egbert related to a 2014 incident. In the incident, after Boule asked Egbert to leave his property when Egbert had approached a Turkish man about his immigration status, Egbert pushed Boule to the ground. Boule complained to the Border Patrol, which in turn led Egbert to prompt the IRS to investigate Boule. Boule claimed his First and Fourth Amendment rights were violated under Bivens. The district court found against Boule asserting his claims were an inappropriate extension of Bivens, but the Ninth Circuit reversed. In the 6 3 decision in Egbert v. Boule, the Supreme Court of the United States decided that the authority of the court to find a course of action under Bivens does not extend to Robert Boule claim of excessive force under the Fourth Amendment to the United States Constitution and his First Amendment retaliation claim.