Ата-ананы бөліп-жару синдромы: пікірлер мен даулар
Parental alienation syndrome
Ата-ананы бөліп-жару синдромы – балалар арасындағы күмәнді психикалық бұзылыс. Баланың бірінші ата-анаға қарсы манипуляцияға ұшырауы, себептері мен сынды көрулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көрнекі балалық шақтағы психикалық бұзылу, шамамен педиатриялық психикалық бұзылу
Purported childhood mental disorder
a purported pediatric mental disorder
Ата-аналық шеттету синдромы (PAS) – 1985 жылы бала психиатры Ричард Гарднердің, бір ата-анадан екінші ата-ананың манипуляциясы арқылы шеттетілген балаларда байқалатын белгілер мен симптомдарды сипаттау үшін енгізген термині. Ұсынылған симптомдарға – негізсіз, бірақ күшті қорқыныш, сондай-ақ ата-анаға деген құрметсіздік немесе жаулық сезімі кіреді. Гарднер, балалардың қорғау құқығына қатысты сот дауларына қатысқан кейбір отбасыларда байқаған мінез-құлықтар жиынтығын баланың ата-анасының, әдетте екінші ата-ананың психологиялық манипуляциясын немесе артық ықпалын диагностикалау үшін пайдалануға болады деп сенді. Бұл манипуляция отбасы ажырасқаннан немесе бөлінгеннен кейін бала мен басқа отбасы мүшелерінің арақатынасын тоқтатуға бағытталған болуы мүмкін. «Синдром» терминін медициналық және құқықтық қауымдастықтар қабылдаған жоқ, ал Гарднердің зерттеулері ғылыми дұрыстығы мен сенімділігі жетіспегендігі үшін құқықтанушылар мен психикалық денсаулық сарапшылары тарапынан кеңінен сынға алынды. Гарднер бастапқыда PAS жағдайларының 90% -ында ананы шеттетуші ретінде сипаттаса, кейіннен екі ата-ананың да шеттетуге қабілетті екенін мәлімдеді. Сондай-ақ, ол өзінің тәжірибесінде, ПАС жағдайларының көп бөлігінде сексуалдық зорлық-зомбылық туралы айыптаулар кездеспегенін айтты.
Parental alienation syndrome (PAS) is a term introduced by child psychiatrist Richard Gardner in 1985 to describe signs and symptoms he believed to be exhibited by children who have been alienated from one parent through manipulation by the other parent. Proposed symptoms included extreme but unwarranted fear, and disrespect or hostility towards a parent. Gardner believed that a set of behaviors that he observed in some families involved in child custody litigation could be used to diagnose psychological manipulation or undue influence of a child by a parent, typically by the other parent who may be attempting to prevent an ongoing relationship between a child and other family members after family separation or divorce. Use of the term "syndrome" has not been accepted by either the medical or legal communities and Gardner's research has been broadly criticized by legal and mental health scholars for lacking scientific validity and reliability. While Gardner initially described the mother as the alienator in 90% of PAS cases, he later stated both parents were equally likely to alienate. He also later stated that in his experience accusations of sexual abuse were not present in the vast majority of cases of PAS.
Сипаттамалары
Гарднер ПАС-ты баланың ата-анасын сынау және оны бағаламауы деп сипаттады. Гарднердің айтуынша, ПАС бала күтімі даулары кезінде бір ата-ана баласын екінші ата-анадан қасақана немесе бейсана түрде алшақтатуға тырысқанда пайда болады. Гарднердің сөзіне қарағанда, ПАС-қа баланың сегіз белгісінен тұратын жиынтық тән. Оларға нысана аталған ата-ананы қаралау және жек көру науқаны; осы қаралау мен жек көруге әлсіз, абсурдты немесе маңызсыз рационалдаулар; нысана аталған ата-анаға қатысты әдеттегі екіұштылықтың болмауы; ата-ананы қабылдамау туралы шешімді өздері ғана қабылдады деген қатаң мәлімдемелер («тәуелсіз ойлаушы құбылысы»); жанжал кезінде жақсы көретін ата-ананы сөзсіз қолдау; нысана аталған ата-анаға жасалған қатыстың салдарынан өкініш сезінбеу; алшақтататын ата-анадан алынған сценарийлер мен сөздерді пайдалану; және нысана аталған ата-ананы ғана емес, сонымен қатар оның туыстарын және достарын да қаралау. Гарднер және басқалар ПАС-ты жеңіл, орташа және ауыр деңгейлерге бөлді. Синдромға кіретін сегіз симптомның саны мен ауырлығы деңгейлер бойынша артатыны болжалды. Баланың симптомдарының ауырлығына қарай басқаруға арналған ұсыныстар да өзгерді. ПАС диагнозы баланың симптомдарына негізделгенімен, Гарднер баланың күтіміндегі кез келген өзгеріс ең алдымен алшақтататын ата-ананың симптомдарының деңгейіне негізделуі керек деді. Жеңіл жағдайларда нысана аталған ата-анаға қарсы ата-аналық бағдарламалау болғаны, бірақ кездесулерге елеулі кедергі келтірілмегені айтылды, және Гарднер соттан кездесуді міндеттеуді ұсынбады. Орташа жағдайларда ата-аналық бағдарламалау көбірек болғаны, нәтижесінде нысана аталған ата-анамен кездесуге қарсылық күшті болды. Гарднер миды жуу тоқтатылатын болса, бағдарламалаушы ата-ананың негізгі күтімін сақтауды ұсынды, бірақ олай болмаса, күтім нысана аталған ата-анаға берілуі керек деді. Сонымен қатар, балаға алшақтауды тоқтату және нысана аталған ата-анамен бұзылған қарым-қатынасты жақсарту үшін терапия ұсынылды. Ауыр жағдайларда, балалар сегіз симптомның көпшілігін немесе барлығын көрсеткен және нысана аталған ата-анамен кездесуден бас тартқан, тіпті басқа ата-анаға баруға мәжбүр болса, қашып кету немесе өзін-өзі зақымдау қаупін сезінген жағдайларда, Гарднер баланы алшақтататын ата-ананың үйінен шығарып, нысана аталған ата-ананың үйіне көшуден бұрын ауыспалы үйге орналастыруды ұсынды. Баланың күтімін өзгертуге қоса, Гарднер балаға терапия жасауды ұсынды. Уақыт өте Гарднер өз көзқарасын өзгертіп, ең агрессивті басқару стратегияларын қолдауын азайтты. Бірақ 1998 жылға қарай ПАС туралы хабардарлықтың артуы оның заңдық маневр ретінде дұрыс қолданылмауына әкелді. ПАС жоғары шиеленісті ажырасу және бала күтімі істерінде, әсіресе отбасылық зорлық-зомбылық немесе жыныстық зұлымдық айыптауларына қарсы қорғаныс ретінде жиі пайдаланылды. Кез келген кәсіби қауымдастық ПАС-ты тиісті медициналық синдром немесе психикалық бұзылыс ретінде мойындаған жоқ. ПАС Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының Аурулар мен оларға байланысты денсаулық проблемаларының халықаралық жіктемесіне енгізілмеген. Оны Америка медицина қауымдастығы немесе Америка психиатрия қауымдастығы мойындамайды. Американдық психологиялық қауымдастық ПАС-қа қатысты пікір білдіруден бас тартты, бірақ оны растайтын деректердің жетіспеушілігі және терминнің қалай қолданылатыны туралы алаңдаушылық білдірді. АПА-ның 1996 жылғы Президенттік зорлық-зомбылық және отбасы жөніндегі жұмыс тобы күтімді бағалаушылардың ПАС-ты зорлық-зомбылық тарихы бар әкелерге күтім беру құралы ретінде қолданатынына алаңдаушылық білдірді, бұл басқа пікір білдірушілермен бөлісілген алаңдаушылық. АҚШ-тың Кәмелетке толмағандар және отбасылық сот судьяларының ұлттық кеңесі ПАС-ты қабылдамады, оны бала күтімі мәселелерін қарастыру үшін қолданбауды ұсынды. ПАС-тың қабылдануы Англия және Уэльс апелляциялық соты мен Ұлыбританиядағы сарапшылар тобы тарапынан жоққа шығарылды. 2001 жылы Гарднер DSM IV шығарылған кезде ПАС-ты енгізу үшін жеткілікті зерттеулер болмағанын, бірақ содан бері ПАС-қа жеткілікті ғылыми мақалалар мен назар аударылғанын, оны елеулі қарауға лайық екенін айтты. 2007 жылы жарияланған американдық күтімді бағалаушылардың сауалнамасы, жауап бергендердің жартысы оның енгізілуіне келіспейтінін, ал үштен бірі оны енгізу керек деп ойлағанын көрсетті. Осыған байланысты ата-аналық алшақтау бұзылысы деген ұғым ұсынылды, бұл DSM 5-ке ПАС-ты енгізу зерттеуді және тиісті емдеуді ынталандырады, сондай-ақ жарамды және сенімді конструкцияны теріс пайдалануды азайтады. Алайда, қазір DSM V-те ата-аналық мінез-құлқының балаларға тигізетін әсерін көрсететін диагноздар бар, атап айтқанда, ата-ана-бала қарым-қатынасының мәселесі және ата-аналық қарым-қатынас стресінен зардап шеккен бала. Басты айырмашылық – DSM-де тізілген диагноздар диагноз қойылған адамның психикалық денсаулығына қатысты, ал екі адам арасындағы қарым-қатынастың бұзылуын сипаттауға тырыспайды, ата-ана мен бала немесе ата-ана мен ата-ана болсын.
Gardner described PAS as a preoccupation by the child with criticism and deprecation of a parent. Gardner stated that PAS occurs when, in the context of child custody disputes, one parent deliberately or unconsciously attempts to alienate a child from the other parent. According to Gardner, PAS is characterized by a cluster of eight symptoms that appear in the child. These include a campaign of denigration and hatred against the targeted parent; weak, absurd, or frivolous rationalizations for this deprecation and hatred; lack of the usual ambivalence about the targeted parent; strong assertions that the decision to reject the parent is theirs alone (the "independent thinker phenomenon"); reflexive support of the favored parent in the conflict; lack of guilt over the treatment of the alienated parent; use of borrowed scenarios and phrases from the alienating parent; and the denigration not just of the targeted parent but also to that parent's extended family and friends. Gardner and others divided PAS into mild, moderate and severe levels. The number and severity of the eight symptoms included in the syndrome were hypothesized to increase through the different levels. Recommendations for management differed according to the severity level of the child's symptoms. While a diagnosis of PAS is made based on the child's symptoms, Gardner stated that any change in custody should be based primarily on the symptom level of the alienating parent. In mild cases, it was alleged that there was some parental programming against the targeted parent, but little or no disruption of visitation, and Gardner did not recommend court ordered visitation. In moderate cases, it was alleged that more parental programming occurred resulting in greater resistance to visits with the targeted parent. Gardner recommended that primary custody remain with the programming parent if the brainwashing was expected to be discontinued, but if not, that custody should be transferred to the targeted parent. In addition, therapy with the child to stop alienation and remediate the damaged relationship with the targeted parent was recommended. In severe cases, in which children were found to display most or all of the eight symptoms and refused to visit the targeted parent, possibly threatening to run away or engage in self harm if forced to visit the other parent, Gardner recommended that the child be removed from the alienating parent's home into a transition home before moving into the home of the targeted parent. In addition to modification of custody, Gardner recommended therapy for the child. With time, Gardner revised his views and expressed less support for the most aggressive management strategies. but by 1998, noted an increase in the awareness of PAS had led to an increase in its misapplication as an exculpatory legal maneuver. PAS has been cited in high conflict divorce and child custody cases, particularly as a defense against accusations of domestic violence or sexual abuse. No professional association has recognized PAS as a relevant medical syndrome or mental disorder. PAS is not listed in the International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems of the WHO. It is not recognized by the American Medical Association or the American Psychiatric Association. The American Psychological Association declined to give a position on PAS, but raised concerns over its lack of supporting data and how the term is used. The APA's 1996 Presidential Task Force on Violence and the Family expressed concern that custody evaluators use PAS as a means of giving custody to fathers despite a history of violence, a concern shared by other commentators. The United States National Council of Juvenile and Family Court Judges rejected PAS, recommending it not be used for the consideration of child custody issues. The admissibility of PAS was rejected by an expert review panel and the Court of Appeal of England and Wales in the United Kingdom In 2001, Gardner argued that when the DSM IV was released, there was insufficient research to include PAS, but since then, there have been enough scientific articles and attention to PAS that it merited being taken seriously. A survey of American custody evaluators, published in 2007, found that half of the respondents disagreed with its inclusion, while a third thought it should be. A related formulation, named parental alienation disorder, has been proposed, suggesting that inclusion of PAS in the DSM 5 would promote research and appropriate treatment, as well as reduce misuse of a valid and reliable construct. However, there are now diagnoses included in DSM V that reflect the impact of parental behavior upon children, in particular parent child relational problem and child affected by parental relationship distress. The key distinction is that the diagnoses listed in the DSM relate to the mental health of the diagnosed individual, as opposed to attempting to describe a disorder of the relationship between different people, whether parent child or parent parent.
Ғылыми мәртебесі
Гарднердің ПАС тұжырымдамасы ғылыми негізге ие емес деп сынға алынады және оның қолдаушылары ғылыми дәлелдеу талабын орындамаған гипотеза ретінде қарастырылады. ПАС туралы алғашқы жарияланымдар жеке жарияланды және рецензияланбады, сонымен қатар ПАС бойынша жасалған шектеулі зерттеулер оның жарамдылығы мен сенімділігін растамайды. 2004 жылғы бір шағын зерттеуде мамандар жазбаша хабарламалар негізінде консенсусқа келе алатыны айтылды. Бұл көзқарас бойынша, ПАС баланың ажырасуға байланысты даму реакциясын психозбен шатастырады, балаға қатысты жыныстық зорлық-зомбылық туралы жалған айыптаулардың санын күрт арттырады, көптеген айыптаулардың негізді екенін және баланың зорлық көретін ата-анасынан қорғауға бағытталған ізгі ниетті әрекеттерді көрсететін ғылыми әдебиетті назарға алмайды, ата-ананың баладан айырылуының зиянды әсерін асыра көрсетеді және ПАС үшін негізсіз және қауіпті емдеуді ұсынады. ПАС сияқты, ата-анадан айырылу да диагноздалатын психикалық ауру ретінде мойындалмайды.
Gardner's formulation of PAS is critiqued as lacking a scientific basis, and as a hypothesis whose proponents have failed to meet the scientific burden of proof to merit acceptance. The first publications about PAS were self published and not peer reviewed, in addition, the limited research into PAS has lacked evidence of its validity and reliability. supplementing a single small study in 2004 which suggested practitioners could come to a consensus based on written reports. In this view, PAS confuses a child's developmental reaction to a divorce with psychosis, vastly overstates the number of false allegations of child sexual abuse, ignores the scientific literature suggesting most allegations of child sexual abuse are well founded and thus well meaning efforts to protect a child from an abusive parent, exaggerates the damaging effects of parental alienation on children and proposes an unsupported and endangering remedy for PAS. Like PAS, parental alienation is not recognized as a diagnosable mental condition.
Клиникалық жағдайы
ПАС шеттетілген балалармен клиникалық жұмысты одан да қиын ететіні үшін сынға ұшырады. Гарднердің талдауы баланың мінез-құлқының жауапкершілігін бір ата-анаға толық жүктегені үшін сыналды, себебі баланың мінез-құлқы көбінесе, бірақ әрқашан емес, екі ата-ананың да және баланың өзінің қатысуымен туындайтын жағдайдың нәтижесі болады. ПАС-ты әйелдер ұйымдары мен басқалар сексистік деп сынады, оның әкелер тарапынан зорлық-зомбылыққа қатысты негізді қорқыныштарды жоққа шығару үшін пайдаланылуына қарсылық білдірді, сондай-ақ ПАС-ты балаларға қауіп тудыратын құрал деп танымайды. Ата-ананың ықтимал шеттетілуі туралы шешімдерді психикалық денсаулық маманының диагнозы емес, сот ісінің фактілеріне негізделген судьяның заңды шешімі деп қарастырады. Ата-ананы қабылдамаудың күрделі мәселе екені және патологиялық шеттетілу мен ақылға қонымды жатсыну арасында айырма жасау қажеттігі мойындалады. Сонымен қатар, бұл мәселе Апелляциялық сот тарапынан да қарастырылды.
PAS has been criticized for making clinical work with children who are alienated more confusing Gardner's analysis has been criticized for inappropriately assigning all responsibility of the child's behavior to one parent when the child's behavior is oftentimes, but not always, the result of a dynamic in which both parents and the child play a role. PAS has been criticized by for being sexist, being used by fathers to marginalize legitimate fears and concerns about abuse, and women's groups and others oppose the legitimacy of PAS as a danger to children. Decisions about possible parental alienation are considered a legal decision, to be determined by the judge based on the facts of the case, rather than a diagnosis made by a mental health professional. There is recognition that rejection of a parent is a complex issue, and that a distinction must be made between pathological alienation and reasonable estrangement. and by the Court of Appeal.
Ричард Гарднердің мәлімдемелері
Гарднер ПАС-ты ғылыми қауымдастық кеңінен қабылдағанын және екі штатта Фрай тестінен өткенін мәлімдегенімен, екінші жағдайда апелляциялық сот ПАС-ты талқыламады. Үшінші істе ПАС-тың қабылдануын талқыламауға шешім қабылданды, ал төртінші істе ПАС бойынша ешқандай шешім қабылдалмады. Шешім психологиялық диагнозға емес, анасының бөліп-тарату әрекеттері мен мінез-құлқының үлгісіне, сондай-ақ сот отырысындағы оның әрекеттеріне негізделді. ПАС, мәні бойынша, "жалған ғылым" деп есептеледі, ғылыми қауымдастықта кеңінен қабылданбаған, себебі ол психиатрия саласында бекітілген термин немесе диагноз емес және Нью-Йорк соты ПАС туралы куәліктерді қабылдаған емес.
Although Gardner claimed that PAS was generally accepted by the scholarly community and had passed the Frye test in two states, In the second case, the appellate court did not discuss PAS. The third case specifically chose not to discuss the admissibility of PAS and the fourth made no decision on PAS. The decision was not based upon a psychological diagnosis, but was instead based upon a pattern of alienation actions and behaviors by the mother and her conduct during court proceedings. PAS, essentially dismissed as "junk science", is not generally accepted in the scientific community, as it is not an approved term or diagnosis in the field of psychiatry and no New York court has allowed the admission of testimony concerning PAS
Дегенмен, Нью-Йорк соттары ата-ананы бөліп-тарату концепциясын қабылдады. Ата-ананы бөліп-таратудың болуын мойындап, кейбір соттар оны балаға күтім жасаушы ата-ананың екінші ата-ананың баламен қатынасу құқығына белсенді түрде кедергі келтіруі немесе оны қасақана және негізсіз шектеуі ретінде шартты түрде анықтайды. Бұл тәсіл ата-ананы бөліп-таратуды сипаттамалық ұғым ретінде қарастырады, сотқа ата-ананың мінез-құлқын қарауға мүмкіндік береді, ата-ананы бөліп-таратудың дұрыс психологиялық құрылым екенін анықтау қажеттілігін жоққа шығарады.
However, New York Courts have embraced parental alienation as a concept. In recognizing that parental alienation can exist, some courts have loosely defined it as a custodial parent's active interference with or deliberate and unjustified frustration of the non custodial parents' reasonable right of access to the child. That approach treats parental alienation as a descriptive concept, allowing a court to consider parental behavior without the need to determine whether parental alienation is a valid psychological construct.