Америка Құрама Штаттарындағы Республикалық Идеологияның Тұжырымдары

Кіріспе

Саяси философия – саяси және әлеуметтік философия.

Республикашылдық құндылықтар мен идеалдар Америка Құрама Штаттарының конституциясы мен тарихының негізі болып табылады. АҚШ конституциясы дворяндық титулдар беруге тыйым салғандықтан, республикашылдық бұл контексте Ұлыбритания, Австралия және Нидерланды сияқты елдердегідей, әлеуметтік топты жоюға бағытталған саяси қозғалысты білдірмейді. Оның орнына, ол республикадағы азаматтардың негізгі құндылықтарына немесе болуы тиіс құндылықтарға қатысты. Саяси ғалымдар мен тарихшылар осы негізгі құндылықтарды бостандық пен бұзылмас жеке құқықтар; заңдағы барлық биліктің көзі ретінде халықтың егемендігін мойындау; монархияны, аристократияны және мұрагерлік саяси билікті қабылдамау; азаматтық міндеттерді атқарудағы ізгілік пен адалдық; және жемқорлықты айыптау деп сипаттады. Бұл құндылықтар ежелгі грек-римдік, Ренессанс және ағылшын үлгілері мен идеяларына негізделген. Ұлыбританияның негізін қалаушы әкелерінің (әсіресе Томас Джефферсон, Джеймс Мэдисон және Джон Адамс) еңбектерінде жазылған олар Америка революциясының интеллектуалдық негізін құрады – Тәуелсіздік декларациясы (1776), Конституция (1787), Құқықтар туралы билль (1791), сондай-ақ Геттисбург сөздері (1863). Саясаткерлер мен ғалымдар осы құндылықтардың адал үкімет, демократия, жекебасшылық, меншік құқығы, әскери қызмет сияқты мәселелермен байланысын, сондай-ақ құлдықпен, байлықтың теңсіз таралуымен, экономикалық жеке мүддемен, азшылықтардың құқықтарын шектеумен және мемлекеттік қарызбен үйлесімділігін талқылады. Америка Құрама Штаттарының Конституциясында республика туралы бір рет, төртінші баптың төртінші тармағында айтылған: «АҚШ осы Одақтағы әрбір штатқа республикалық үкімет нысанына кепілдік береді». Америка тарихындағы екі ірі саяси партия өздерінің атында осы терминді пайдаланды – Томас Джефферсонның Демократиялық-республикалық партиясы (1793–1824; Джефферсондық республикалық партиясы деп те аталады) және Республикалық партия (1854 жылы құрылған және Джефферсондық партияның атымен аталған).

The values and ideals of republicanism are foundational in the constitution and history of the United States. As the United States constitution prohibits granting titles of nobility, republicanism in this context does not refer to a political movement to abolish such a social class, as it does in countries such as the UK, Australia, and the Netherlands. Instead, it refers to the core values that citizenry in a republic have, or ought to have. Political scientists and historians have described these central values as liberty and inalienable individual rights; recognizing the sovereignty of the people as the source of all authority in law; rejecting monarchy, aristocracy, and hereditary political power; virtue and faithfulness in the performance of civic duties; and vilification of corruption. These values are based on those of Ancient Greco Roman, Renaissance, and English models and ideas. Articulated in the writings of the Founding Fathers (particularly Thomas Jefferson, James Madison, and John Adams), they formed the intellectual basis for the American Revolution – the Declaration of Independence (1776), the Constitution (1787), and the Bill of Rights (1791), as well as the Gettysburg Address (1863). Politicians and scholars have debated the connection of these values with issues like honest government, democracy, individualism, property rights, military service; or their compatibility with slavery, inequitable distribution of wealth, economic self interest, limits on the rights of minorities, and national debt. In the United States Constitution, republic is mentioned once, in section four of Article Four, where it is stated: "The United States shall guarantee to every State in this Union a Republican Form of Government ". Two major political parties in American history have used the term in their name – the Democratic Republican Party of Thomas Jefferson (1793–1824; also known as the Jeffersonian Republican Party) and the Republican Party, (founded in 1854 and named after the Jeffersonian party).

Бағалылық және патриотизм

1760 және 1770 жылдардағы отарлаушы зиялы және саяси көшбасшылар үкіметтерді және олардың басқару тиімділігін салыстыру үшін тарихты мұқият оқыды. Революционерлер Англиядағы бостандық тарихымен ерекше қамтылған және ең алдымен «ел партиясының» (билікті ұстаған «сот партиясына» қарсы шыққан) ықпалына ие болды. Ел партиясының философиясы Рим мұрасының классикалық республикашылдығына қатты сүйенді; ол республикадағы борыштық пен ізгі азаматтық идеалдарын атап өтті. Ол ежелгі грек қала-мемлекеті мен Рим республикасының үлгілеріне қатты сүйенді. Бұл партия Уиггизмнің саяси философиясымен бөлісті, сонымен қатар Англиядағы Тори сыншылары Лондондағы король сотына бағытталған «сот партиясын» қоршаған сыбайлас жемқорлықты әшкереледі. Бұл тәсіл американдықтардың «республикашылдық» деп аталатын саяси идеологиясын шығарды, ол 1775 жылға қарай отарлы Америкада кеңінен таралды. «Республикашылдық – бүкіл революциялық ұрпақтың ерекше саяси санасы болды». Дж.Г.А. Покок Америкадағы интеллектуалдық көздерді түсіндірді: Уиг каноны және нео-Харрингтондықтар, Джон Милтон, Джеймс Харрингтон және Сидни, Тренчард, Гордон және Болингброк, Монтескьеге дейінгі дәстүрдің грек, римдік және қайта өрлеу шеберлерімен бірге осы мәдениеттің беделді әдебиетін қалыптастырды; және оның құндылықтары мен тұжырымдамалары біз таныс болдық: азаматтық және патриоттық идеал, онда тұлға мүліктік меншікке негізделген, азаматтықта кемелденген, бірақ жемқорлықпен үнемі қауіп төндірілген; парадоксалды түрде жемқорлықтың басты көзі ретінде көрінетін үкімет және меценаттық, фракция, тұрақты әскерлер (милицияның идеалына қарсы); құрылған шіркеулер (америкалық діннің пуритандық және деистік тәсілдеріне қарсы); және ақшалай мүдделерді насихаттау, бірақ бұл ұғымның қалыптасуына колонияларда қол жетімді жалпы қағаз несиеге деген құштарлық кедергі келтірді. Америкалық республикашылдық жемқорлық пен ашкөздікті шектеуге бағытталған. Азаматтар мен өкілдер үшін ізгілік өте маңызды болды. Революционерлер ежелгі Римнен сабақ алды; олар империяны құртқан сән-салтанаттан аулақ болу керектігін білген. Жақсы азамат – ақшалай өтемақыны елемейтін және сыбайлас жемқорлыққа қарсы тұруға және оны жоюға бел буған адам. Республика қасиетті болғандықтан, жеке мүдде мен жеке ерік-жігерді елемейтін, мемлекетке шын мәнінде өкілді қызмет көрсету керек еді. Республикашылдық жалпы игілік үшін өз мүддесінен бас тартуға дайын болғандардың қызметін талап етті. Бернард Бейлиннің айтуынша, «бостандықты сақтау халықтың билікті ұстап тұрғандарды тиімді бақылауға алу қабілетіне негізделген, сондықтан соңғы талдауда халықтың қырағылығы мен моральдық төзімділігіне негізделген». Жақсы азаматтар еркіндікті нық қорғаушы болуы керек және үкіметтегі сыбайлас жемқорлық пен ашкөздікке қарсы тұру керек. Әділ азаматтың міндеті Америка революциясының негізіне айналды. Патриоттардың республикалық құндылықтарға деген берік адалдығы Америка революциясының негізгі интеллектуалдық негізі болды. Әсіресе, патриоттардың саяси сыбайлас жемқорлық пен оның азаттыққа төнген қауіпінен қатты қорыққандығы басты себеп болды. Бернард Бейлин былай дейді: «Басқарушылар үшін министрлердің бостандыққа қарсы құрған айла-шарғысының сыбайлас жемқорлықтан туындағаны өте маңызды болды». 1768 – 1773 жылдары Джон Дикинсонның «Пенсильваниядағы фермердің хаттары» сериясы (1767 – 68) сияқты газеттерде жарияланғаны кеңінен қайта басылып, британдық жемқорлыққа деген американдық жеккөрінішті таратты. Патриотистік баспасөз британдықтардың сыбайлас жемқорлығы, басқарушылық қателігі мен төрешілігін атап көрсетті. Британияны жемқорлық пен жауыздық, демократия идеясына қауіп төндіретін, отаршылдардың иелік еткен бостандықтарына және отаршылдық меншік құқықтарына қауіп төндіретін мемлекет ретінде суреттеді. Көптеген адамдар бостандыққа төнген ең үлкен қауіп – жемқорлық деп ойлады. Колониялықтар оны сән-салтанатпен байланыстырды, әсіресе, мұрагерлік аристократиямен, олар оны айыптап отырды. Тарихшы Дж. Г. А. Покок республикашылдық Америка революциясын британдық императорлық сыбайлас жемқорлыққа төзімді республикашылдықпен қарсы тұру тұрғысынан түсіндіреді деп айтады. Тарихшы Сара Перселл 1774 – 1776 жылдары Жаңа Англиядағы патриоттық дін қызметкерлерінің уағыздаған уағыздарын зерттеді. Олар Англияға қарсы соғысты ақтауға бағытталған әскери рухты қоздырды. Уағыздаушылар еркіндікті қорғау үшін Жаңа Англияның пуритандық тарихын пайдаланды, Британияның тәлкеуі мен жемқорлығын қарулы қақтығыстың қажеттілігіне балады. Уағыздар әскерлерді моральдық және «ерлікпен» тәртіпті ұстануға шақырды. Риторика тек көптеген адамдардың қатысуын ынталандырды ғана емес, сонымен қатар патриоттарға азаматтық соғысқа түсуге қажетті интеллектуалдық ахуалды жасауға көмектесті. Тарихшы Томас Кидд революция кезінде белсенді христиандардың дінін республикашылдықпен байланыстырғанын айтады. Ол былай дейді: «Революциялық дағдарыс басталғанда, маңызды тұжырымдық өзгеріс американдықтарды теологиялық спектрде Американың кейбір арнайы мақсат үшін көтерілгеніне көндірді». Кидд одан әрі «жаңа христиан және республикалық идеологияның қосылысы діни консерваторларды республикалық ізгіліктің тұжырымдамасын толығымен қабылдауға итерді» деп мәлімдейді. Тарихшы Гордон Вуд негізгі идеяларды американдық ерекшелікпен байланыстырды: «Біздің бостандыққа, теңдікке, конституционализмге және қарапайым адамдардың әл-ауқатына сеніміміз революциялық дәуірден келді. Біздің американдықтардың әлемді бостандық пен демократияға қарай бастауға арналған ерекше тағдыры бар ерекше халық екеніміз туралы идеямыз да содан туды». Американдықтар бостандықтың қорғаушылары болды, олар республикалық ізгілікті бекітуге үлкен міндеттеме мен тағдырға ие болды. 1759 жылғы Дискурста Джонатан Мейхью былай деді: «Біздің ханзадамызға толық бағыну, немесе кейбір жағдайларда бағынбау мен қарсылыққа жол берілмейтінін барлық басшыларға емес, тек биліктің міндетін орындап, адам қоғамының игілігі үшін ақылға қонымды және әділ билікпен жүзеге асыратындарға ғана рұхсат етіледі». Британдық басшылардың ізгілікті еместігі және «адам қоғамының игілігі үшін» билігін жүзеге асырмауы отарлықтардың үкіметте республикалық құндылықтарды қорғау және қайта орнату қалауын тудырды. Бұл ізгілікті қорғау қажеттігі Америка революциясының философиялық негізі болды.

The colonial intellectual and political leaders in the 1760s and 1770s closely read history to compare governments and their effectiveness of rule. The Revolutionists were especially concerned with the history of liberty in England and were primarily influenced by the "country party" (which opposed the "court party" that held power). Country party philosophy relied heavily on the classical republicanism of Roman heritage; it celebrated the ideals of duty and virtuous citizenship in a republic. It drew heavily on ancient Greek city state and Roman republican examples. The country party shared some of the political philosophy of Whiggism as well as Tory critics in England which roundly denounced the corruption surrounding the "court party" in London centering on the royal court. This approach produced a political ideology Americans called "republicanism", which was widespread in colonial America by 1775. "Republicanism was the distinctive political consciousness of the entire Revolutionary generation." J. G. A. Pocock explained the intellectual sources in America:
The Whig canon and the neo Harringtonians, John Milton, James Harrington and Sidney, Trenchard, Gordon and Bolingbroke, together with the Greek, Roman, and Renaissance masters of the tradition as far as Montesquieu, formed the authoritative literature of this culture; and its values and concepts were those with which we have grown familiar: a civic and patriot ideal in which the personality was founded in property, perfected in citizenship but perpetually threatened by corruption; government figuring paradoxically as the principal source of corruption and operating through such means as patronage, faction, standing armies (opposed to the ideal of the militia); established churches (opposed to the Puritan and deist modes of American religion); and the promotion of a monied interest – though the formulation of this last concept was somewhat hindered by the keen desire for readily available paper credit common in colonies of settlement. American republicanism was centered on limiting corruption and greed. Virtue was of the utmost importance for citizens and representatives. Revolutionaries took a lesson from ancient Rome; they knew it was necessary to avoid the luxury that had destroyed the empire. A virtuous citizen was one who ignored monetary compensation and made a commitment to resist and eradicate corruption. The republic was sacred; therefore, it was necessary to serve the state in a truly representative way, ignoring self interest and individual will. Republicanism required the service of those who were willing to give up their own interests for a common good. According to Bernard Bailyn, "The preservation of liberty rested on the ability of the people to maintain effective checks on wielders of power and hence in the last analysis rested on the vigilance and moral stamina of the people. " Virtuous citizens needed to be strong defenders of liberty and challenge the corruption and greed in government. The duty of the virtuous citizen became a foundation for the American Revolution. The commitment of Patriots to republican values was a key intellectual foundation of the American Revolution. In particular, the key was Patriots' intense fear of political corruption and the threat it posed to liberty. Bernard Bailyn states, "The fact that the ministerial conspiracy against liberty had risen from corruption was of the utmost importance to the colonists." In 1768 to 1773 newspaper exposés such as John Dickinson's series of "Letters from a Farmer in Pennsylvania" (1767–68) were widely reprinted and spread American disgust with British corruption. The patriot press provided emphasized British corruption, mismanagement, and tyranny. Britain was increasingly portrayed as corrupt and hostile and that of a threat to the very idea of democracy; a threat to the established liberties that colonists enjoyed and to colonial property rights. The greatest threat to liberty was thought by many to be corruption – not just in London but at home as well. The colonists associated it with luxury and, especially, inherited aristocracy, which they condemned. Historian J. G. A. Pocock argues that Republicanism explains the American Revolution in terms of virtuous Republican resistance to British imperial corruption. Historian Sarah Purcell studied the sermons preached by the New England patriot clergy in 1774–1776. They stirred up a martial spirit justified war against England. The preachers cited New England's Puritan history in defense of freedom, blamed Britain's depravity and corruption for the necessity of armed conflict. The sermons called on soldiers to behave morally and in a "manly" disciplined fashion. The rhetoric not only encouraged heavy enlistment but helped create the intellectual climate the Patriots needed to fight a civil war. Historian Thomas Kidd argues that during the Revolution active Christians linked their religion to republicanism. He states, "With the onset of the revolutionary crisis, a major conceptual shift convinced Americans across the theological spectrum that God was raising up America for some special purpose." Kidd further argues that "new blend of Christian and republican ideology led religious traditionalists to embrace wholesale the concept of republican virtue." Historian Gordon Wood has tied the founding ideas to American exceptionalism: "Our beliefs in liberty, equality, constitutionalism, and the well being of ordinary people came out of the Revolutionary era. So too did our idea that we Americans are a special people with a special destiny to lead the world toward liberty and democracy." Americans were the protectors of liberty, they had a greater obligation and destiny to assert republican virtue. In Discourse of 1759 Jonathan Mayhew states "An absolute submission to our prince, or whether disobedience and resistance may not be justified able in some cases to all those who bear the title of rulers in common but only to those who actually perform the duty of rulers by exercising a reasonable and just authority for the good of human society." The notion that British rulers were not virtuous, nor exercising their authority for the "good of human society" prompted the colonial desire to protect and reestablish republican values in government. This need to protect virtue was a philosophical underpinning of the American Revolution.

Ізгілік пен сауда

Покок ұсынғандай, жеке экономикалық мүдделер (Локк либерализміне негізделген) мен классикалық республикашылдық арасындағы ашық мәселе американдықтарды мазалады. Джефферсон мен Мэдисон федералистерді ұлттық банк құру арқылы сыбайлас жемқорлық пен монархияға ұмтылуға себеп болады деп айыптады; Александр Гамильтон өзінің бағдарламасын қатысты қорғады, еркіндікті қорғау үшін ұлттық экономикалық күштің қажеттігін баяндады. Джефферсон ешқашан мойындаған жоқ, бірақ 1815 жылы Мэдисон ұстанымын өзгертті және 1816 жылы құрылған ұлттық банкты қолдады. Джон Адамс азаматтық ізгілік мәселесін жиі ойлады. 1776 жылы Мерси Отис Уорренге жазған хатында ол гректер мен римдіктермен келісіп, "Жалпы ізгілік жеке ізгіліксіз болуы мүмкін емес, ал қоғамдық ізгілік – республикалардың жалғыз негізі" деді. Адамс: "Халықтың санасында қоғамдық игілікке, құрметке, билікке және даңққа деген оң құштарлық қалыптасуы керек, әйтпесе республикалық үкімет не нағыз бостандық болмайды. Бұл қоғамдық құштарлық барлық жеке құштарлықтардан жоғары болуы керек. Адамдар өздерімен мақтан тұтуға, қоғамның құқықтарымен қақтығысқанда, жеке ләззаттарын, құштарлықтарын және мүдделерін, тіпті жеке достықтары мен ең жақын байланыстарын құрбан етуге дайын болуы керек" деді. Адамс бизнесменнің республикалық міндеттеріне қайшы келетін қаржылық мүдделері болуы мүмкін деп уайымдады; шындығында, ол әсіресе банктерге күдікпен қарады. Ол тарихтың "сауда рухы жүрек тазалығымен және жанның ұлылығымен үйлеспейтінін" көрсеткенін түсінді, бұл бақытты республика үшін қажет. Бірақ осындай сауда рухы Американы да қамтыды. Адамс Нью-Англияда "тіпті шаруалар мен саудагерлердің де саудаға құмар екенін" атап өтті. Осының салдарынан "Ол жерде республикалық үкімет өте бүлікшіл және тұрақсыз болуы мүмкін" деген үлкен қауіп болды.

Басқа әсерлері

Екінші, маңыздылығы артып келе жатқан ой ағымы – Джон Локктың классикалық либерализмі, оның ішінде оның "әлеуметтік келісімшарт" теориясы. Бұл революцияға зор ықпал етті, себебі ол халықтың өз басшыларын, егер басшылар тәуелді-бағынышты қарым-қатынастағы келісімдерге қиянат жасаса, құлатуға туа біткен құқығы бар екенін білдірді. Тарихшылар Америкаға Жан Жак Руссоның ықпалының іздерін шамалы ғана табады. Штаттық және ұлттық конституцияларды жазуда американдықтар Монтескьедің идеалды "тепе-теңдікке" ие британдық Конституцияны талдауын пайдаланды. Бірақ ең бастысы және соңында республикашылдыққа деген міндеттеме болды, бұл туралы көптеген тарихшылар, мысалы Бернард Бейлин және Гордон С. Вуд көрсетті. Бір ғасыр бойы тарихшылар негізін қалаушы әкелер үшін республикашылдықтың қаншалықты маңызды болғанын талқылап келеді. 1960 жылға дейінгі түсіндірмелер, Чарльз А. Бард, Вернон Л. Паррингтон және Артур М. Шлезингер сияқты Прогрессивті мектеп тарихшыларының ілесінде, риториканы сыртқы деп бағалап, экономикалық себептерді іздеді. Луи Харц 1950 жылдары бұл позицияны жетілдірді, Джон Локктың ең маңызды көзі екенін дәлелдеді, өйткені оның меншікке бағытталған либерализмі американдықтардың материалистік мақсаттарын қолдады. 1960 және 1970 жылдары тарихты қозғаушы күш ретінде идеялардың басымдылығын (материалдық жеке мүддеден гөрі) атап көрсеткен екі жаңа мектеп пайда болды. Бернард Бейлин және Гарвардтан Гордон Вуд "Кембридж мектебін" құрды, ал Вашингтон университетінде "Сент-Луис мектебін" Ж. Г. А. Покок басқарды. Олар республикашылдыққа қатысты сәл әртүрлі көзқарастарды ұсынды. Дегенмен, кейбір ғалымдар, әсіресе Исаак Крамник және қайтыс болған Джойс Эпплби, Локкқа басымдық беруді жалғастырып, американдықтар негізінен жекешіл және азаматтық қадір-қасиетке берілмейтінін айтады. Республикашылдық пен либерализмнің салыстырмалы маңыздылығы тарихшылар арасында, сондай-ақ қазіргі заманғы саяси белсенділер арасында әлі де қызу пікірталас тудырып отыр.

"Республикалық" партия атауы

1792-93 жылдары Джефферсон мен Мэдисон өздерінің ұстанымдарын тарату үшін жаңа "Демократиялық-республикалық партияны" құрды. Олар Гамильтонның ұсынысы заңды емес екенін көрсетуге тырысты. Федералист Ноа Вебстердің пікірінше, Ақ үй мен Конгресте Федералист партиясының жеңілісіне қатты ренжіген саяси белсенді, "Демократиялық-республикалық" деген ат партияға жақтастарды тарту процесінде зор күш болды. Адамдарға есімдердің әсері АҚШ-тағы демократиялық партияның өсуінен жақсы байқалмаған. Республикалық партияның танымалдылығы Вашингтонның беделі мен еңбегінен асып түсті және оның үкіметін құлатуға септігін тигізді. Тарихшылар кейін бұл партияны Демократиялық-республикалық партия деп атады, ол 1820 жылдары жекелеген топтарға бөлінді, олардың бірі Демократиялық партияға айналды. 1832 жылдан кейін демократтарға қарсы шыққан тағы бір топ өздерін 1770 жылдары Американдық революцияны бастаған патриоттардың құрметіне "вигтер" деп атады. Екі партия да екінші партиялық жүйе кезеңінде республикалық идеалдарға адал екенін жариялады.

Республикалық аналық

Революциядан кейінгі жаңа үкімет кезінде Абигейл Адамс және Мерси Отис Уоррен мысалында "республикалық аналық" идеалға айналды. Республикалық әйелдің бірінші міндеті – балаларына республикалық құндылықтарды сіңіру, тұтынушылық пен көркемдік әшекейліктен қалыс болу еді. Екі буын өткен соң, осы "республикалық аналардың" қыздары мен немерелері тәуелсіздік пен жұмыс күшінде теңдікке ұмтылғандықтан, республикалық құндылықтарды өз өмірлеріне қабылдады. 1830 жылдары мыңдаған әйел жұмысшылар жалақысы күрт төмендетілгендіктен, әділ еңбекақы мен тәуелсіздік үшін күресу үшін ереуілге шықты. Олардың көпшілігі тәуелсіз жер иелерінің қыздары және Революциялық соғыста шайқасқан адамдардың ұрпақтары болды; олар өздерін "еркіндіктің қыздары" деп санады. Фабрикаларда тәуелсіздік үшін күрескенде, әйелдер өз мақсаттарының маңыздылығы мен күшін корпоративтік жұмыс берушілерге, сондай-ақ басқа әйелдерге жеткізу үшін революциядан алынған риториканы пайдаланды. Егер Революциялық соғыс Ұлыбританиядан тәуелсіздік алу үшін болған болса, онда осы "еркіндіктің қыздары" (ереуіл арқылы) ерлерге сол республикалық құндылықтар үшін күресе алады, бұл оларға әділ жалақы мен тәуелсіздік береді.

Меншік құқығы

Жоғарғы Сот судьясы Джозеф Стори (1779–1845) сот арқылы меншік құқықтарын қорғауды американдық республикашылдықтың маңызды құралына айналдырды. Зерек заңгер ғалым болған Стори 1811 жылы Джеймс Мэдисон тағайындады. Ол және Бас судья Джон Маршалл сотты ұлтшылдықтың бекінісіне (Маршаллдың Федералистік партиясының бағытында) және демократияның шектен шығуына қарсы меншік құқықтарын қорғаушыға айналдырды. Стори Джексон демократиясына қарсы болды, себебі ол заңды қарыздарды мойынға алмайтынға бейімділік танытты және республикалық үкіметтердің меншік құқықтарын «құсау» деп атаған әрекеттеріне жиі жол берді. Стори «азаматтардың заңды жолмен сатып алынған мүлкін еркін пайдалану құқығы» республикалық үкіметтің «үлкен және негізгі қағидасы» екенін айтты. Ньюмайер (1985) Сториді демократиялық саясаттан көтеріліп, Сторидің қадір тұтқан Александр Гамильтон мен Джон Маршаллдың, сондай-ақ 1820 және 1830 жылдардағы Дэниел Вебстер сияқты Жаңа Англия вигтерінің республикашылдығына сәйкес заңды қалыптастыруға тырысқан «Ескі Республиканың мемлекет қайраткері» ретінде көрсетеді. Тарихшылар келіседі, Джозеф Стори – Маршаллға немесе басқаларға қарағанда кемсіз немесе одан да көп – американдық заңды консервативтік бағытта қайта қалыптастырды.

Байлықты әділ бөлу

Журналист Джамель Буидің айтуынша, "америкалық ойлаудың ең көне және ең күшті бағыттарының" бірі – өзін-өзі басқарудың "жаппай кедейлікпен және байлық пен мәртебедегі айқын теңсіздіктермен" бірге қатар жүре алмайды деген сенім. Кентукки қоныс аударушылары 1784 жылы Конфедерация Конгресіне штат болу туралы өтініш жасағанда: "Еркін елдің байлығы мен күші аздаған адамдардың меншігінде болуында емес, оның таралуы неғұрлым кең болса, соғұрлым өнеркәсіпті, халықты және ұқыптылықты, тіпті моральды да дамытады" деді. Саяси ғалымдар Джейкоб С. Хакер мен Пол Пирсон грек-рим тарихшысы Плутархтың ескертуін келтіреді: "Байлар мен кедейлер арасындағы теңгерімсіздік – барлық республикалардың ең көне және ең қауіпті сырқаты". Кейбір ғалымдар АҚШ саяси жүйесі корпорациялардың, байлардың және басқа да арнайы мүдделер тобының ықпалы арқылы олигархияға қарай бет бұру қаупі бар екенін алға тартады. 2014 жылдың сәуір айында Мартин Гиленс (Принстон университеті) және Бенджамин Пейдж (Солтүстік-Батыс университеті) жүргізген зерттеуде АҚШ үкіметі азаматтардың көпшілігінің мүддесін қорғамай, керісінше "байлар мен қуаттылардың билігінде" екені анықталды. Зерттеушілер 1981 және 2002 жылдар аралығында АҚШ-тың шамамен 1800 саясатын талдағаннан кейін, үкіметтік саясаттың арнайы мүдделер мен лоббилік ұйымдарды қолдауға бейім екенін және азаматтардың көпшілігі экономикалық элитамен келіспеген жағдайда, элиталар өздерінің қалауын іске асыруға ұмтылатынын мәлімдеді. Гиленс пен Пейдж АҚШ-ты тікелей "олигархия" немесе "плютократия" деп сипаттамаса да, Джеффри А. Винтерстің қолданған "азаматтық олигархия" тұжырымын қолдайды. "Винтерс "олигархия" теориясын ұсынды, онда ең бай азаматтар, тіпті АҚШ сияқты "азаматтық олигархияда" байлық пен табысты қорғауға қатысты маңызды саясатты бақылайды". Зерттеулерінде Гиленс пен Пейдж мынадай қорытындыға келді: азаматтардың көпшілігі экономикалық элиталармен және/немесе ұйымдасқан мүдделермен келіспеген кезде, көбінесе жеңіліске ұшырайды. Сонымен қатар, АҚШ саяси жүйесіне орныққан статус-квоға бейімділік салдарынан, тіпті американдықтардың көпшілігі саясатты өзгертуді қаласа да, көбінесе оларға бұл мүмкін болмайды. Орташа американдықтардың пікірі қоғамдық саясатқа минималды, дерлік нөлдік және статистикалық мағынасы жоқ әсер етеді.

According to journalist Jamelle Bouie, "among the oldest and most potent strains of American thinking" about self government is the belief that it cannot coexist "with mass immiseration and gross disparities of wealth and status".</blockquote>
Kentucky settlers petitioning the Confederation Congress for statehood in 1784: "It is a well known truth that the riches and strength of a free country does not consist in property being vested in a few individuals, but the more general it is distributed, the more it promotes industry, population and frugality and even morality." Political scientists Jacob S. Hacker and Paul Pierson quote a warning by Greek Roman historian Plutarch: "An imbalance between rich and poor is the oldest and most fatal ailment of all republics." Some academic researchers allege that the US political system risks drifting towards oligarchy, through the influence of corporations, the wealthy and other special interest groups. A study by political scientists Martin Gilens (Princeton University) and Benjamin Page (Northwestern University) released in April 2014, concluded that the U. S. government doesn't represent the interests of the majority of its citizens but instead is "ruled by those of the rich and powerful". The researchers, after analyzing nearly 1,800 U. S. policies between 1981 and 2002, stated that government policies tend to favor special interests and lobbying organizations, and that whenever a majority of citizens disagrees with the economic elites, the elites tend to prevail in getting their way. While not characterizing the United States as an "oligarchy" or "plutocracy" outright, Gilens and Page give weight to the idea of a "civil oligarchy" as used by Jeffrey A. Winters, saying, "Winters has posited a comparative theory of 'Oligarchy,' in which the wealthiest citizens – even in a 'civil oligarchy' like the United States – dominate policy concerning crucial issues of wealth and income protection." In their study, Gilens and Page reached these conclusions:
When a majority of citizens disagrees with economic elites and/or with organized interests, they generally lose. Moreover, because of the strong status quo bias built into the US political system, even when fairly large majorities of Americans favor policy change, they generally do not get it. [T]he preferences of the average American appear to have only a minuscule, near zero, statistically non significant impact upon public policy.

Ұлттық қарыз

Джефферсон мен Альберт Галлатин мемлекеттік қарыз төленбесе, республикалық құндылықтарға қауіп тудыратынына назар салды. Олар Гамильтонның мемлекеттік борышты арттырып, оны федералистердің қолдаушыларын нығайту үшін пайдаланғанынан алаңдады. Галлатин республикалық партияның қаржы мәселелері жөніндегі бас сарапшысы болды және Джефферсон мен Мэдисонның Қаржы министрі ретінде салықтарды төмендету және қарызды азайту үшін көп еңбек етті, сонымен бірге Луизиананы ақшаға сатып алды және 1812 жылғы соғысты қаржыландырды. Барроуз Галлатин туралы былай дейді:
Оның жеке тәуелділіктен сескенуі және шағын дүкен иесінің адалдық сезімі, бұрын Англияда бір ғасыр бұрын пайда болған радикалды республикалық ой-сананың ықпалымен күшейіп, мемлекеттік қарыздардың көптеген жамандықтардың ошағы екеніне сендірді – сыбайлас жемқорлық, заң шығарудағы әлсіздік, атқарушы биліктің зорлық-зомбылыққа салынуы, әлеуметтік теңсіздік, қаржылық спекуляция және жеке өзілдік. Ол қазіргі қарызды мүмкіндігінше жылдам жою қана емес, сонымен қатар Конгресс үкіметтік шығыстарды мұқият бақылап, болашақтағы қарыздардың жиналуына жол бермеуі керек деп сақтық шараларын қабылдады. Эндрю Джексон ұлттық қарызды "ұлттық қарғыс" деп есептеді және 1835 жылы барлық ұлттық қарызды төлегенімен мақтанды. Содан бері саясаткерлер мемлекеттік қарыздың жоғары деңгейін пайдаланып, қарсы партияны ысырапшылдыққа және елдің қаржылық тұрақтылығы мен болашағына қауіп төндіргені үшін айыптап келеді.

Әскери қызмет

Азаматтық ізгілік ер адамдарды азаматтық мақсаттарды жеке тілектерінен жоғары қоюға және өз елдері үшін ерікті түрде күресуге шақыратын. Сондықтан әскери қызмет азаматтың міндетті бөлігі саналды. Джон Рэндольф Роаноктың айтуынша: "Азамат пен жауынгер терминдері мағынасы жақын болғанда, сіздер қауіпсіз болады". Скотт (1984) американдық және француз революцияларында шетелдік жалдамалыларға деген сенімсіздік ұлттық, азаматтық армия тұжырымын қалыптастырғанын, ал әскери қызметтің мәні мансап таңдаудан азаматтық борышқа өзгергенін атап көрсетеді. Эррера (2001) өзін-өзі басқаруды бағалау Азамат соғысына дейінгі американдық әскери мінезді түсіну үшін өте маңызды екенін түсіндіреді. Әскери қызмет – патриотизмнің маңызды көрінісі және азаматтықтың қажетті құрамдас бөлігі деп есептелді. Әскерге шақыру – азаматтар ретіндегі жауапкершілікті білдіретін, ерікті, келісілген және уақытша өзін-өзі басқарудан бас тарту болды. Іс жүзінде әскери істердегі өзін-өзі басқару жеке тәуелсіздікті, әскерге қабылдану келісімдерін, жоғары лауазымды тұлғаларға шағымдануды, жасақ конституцияларын және тәртіп мәселелері бойынша келіссөздерді қамтыды. Бұл факторлардың барлығы әскери тәртіп, ұйымшылдық және өмірдің барлық саласына әсер етті.

АҚШ Конституциясы

Құрылтайшы аталар республикашылдықты қалаған, өйткені оның қағидалары бостандыққа кепілдік берді, ал қарсы, шектеулі биліктер бір-бірін теңестіріп тұрды. Олар өзгерістердің баяу болуын қалаған, себебі көптеген адамдар «демократия» – олар тікелей демократияны меңзеген – сайлаушылардың көпшілігінің кез келген уақытта құқықтар мен бостандықтарды жетелеп тастауы мүмкін деп қорқып жүрген. Олардың пікірінше, ең қауіптісі – кедейлердің байларға қарсы басымдығы. Демократияның бір демагогтың бірден қалыптастыра алатын халық билігі түріне айналуы мүмкін деп ойлаған. Сондықтан олар тек көпшілік дауыспен ғана өзгертуге болатын жазба Конституцияны жасады, құрылтай штаттарында бәсекелестік егемендікті сақтап, жоғарғы палатаны (Сенатты) штаттарға басқаруға берді және президентті таңдау үшін шағын элитадан тұратын сайлаушылар алқасын құрды. Халықты ұсыну үшін Өкілдер палатасын құрды. Іс жүзінде сайлаушылар алқасы көп ұзамай саяси партиялардың бақылауына көшті. 1776 жылы көптеген штаттар дауыс беру үшін мүлік иелігін талап еткен, бірақ 90% ауылдық елдегі ақ нәсілді ер азаматтардың көпшілігі фермаларға ие болғандықтан, бұл әйелдерге, жергілікті американдықтарға және құлдарға шектеу болды. Елдің қалалануымен және адамдардың әртүрлі жұмыстарға орналасуымен байланысты көптеген штаттарда мүлік талабы біртіндеп алынып тасталды. Мүлік талаптары штаттан штатқа біртіндеп жойылды, соның нәтижесінде 1850 жылға қарай барлығы жойылды, ақ, ересек еркектердің дауыс беруіне кедергі келтіретін экономикалық кедергілердің саны азайды.

Сот шешімдеріндегі терминология

Республика термині Тәуелсіздік декларациясында кездеспейді, бірақ конституцияда IV бапта "осы Одақтағы әрбір штатқа республикалық үкімет нысанына кепілдік береді" деп айтылған. Конституцияны жазғандар бұл сөздің мағынасын нақты қалай түсінгендері белгісіз. Жоғарғы сот Лютерге қарсы Борден (1849) ісінде республиканың анықтамасы – "саяси мәселе" екенін және оған араласпайтынын жариялады. Қайта құру кезеңінде Конституциялық ереже, Конгрестің бұрынғы Конфедерация штаттарының он біреуін бақылауының заңдық негізі болды; Одақта қалған шекаралық құлдар штаттарына мұндай бақылау болған жоқ. Кейінгі екі істе Жоғарғы сот негізгі анықтама берді. АҚШ Крюикшанкқа қарсы (1875) ісінде сот "азаматтардың тең құқықтары" республика идеясының құрамдас бөлігі екенін шешті. Дункан ісі бойынша соттың пікірі (1891) "халықтың өзінің үкіметін таңдау құқығының" да анықтаманың бір бөлігі екенін көрсетті. Сондай-ақ, бұл ереже кез келген штаттің монархия немесе диктатура болуына жол бермейді деп есептеледі. 1875 және 1891 жылғы сот шешімдеріне сәйкес, республика сөзін қамтыған Садақаның алғашқы нұсқасында (1892) және IV бапта республикалық үкімет нысанына сілтеме жасалғандай, республиканың негізгі анықтамасы түсінікті және барлық келесі нұсқаларда осылай болып қала береді.

Оңтүстік, құлдық, Джим Кроу және әйелдер сайлау құқығы

Ежелгі Грекия мен Рим республикасы құлдыққа рұқсат берді, бірақ көптеген ерте американдықтар құлдықтың республикалық құндылықтармен үйлесімділігін күмәндандырды. 1850 жылы сенатор Уильям Х. Сьюард сенатта құлдықтың "ұлттардың қауіпсіздігі, игілігі және ұлылығымен" үйлеспейтінін, ал құлдық "кез келген республикалық мемлекетте үстемдік танытып, басқаратын болса, демократия принципін сол дәрежеде бұзады және мемлекетті аристократияға немесе деспотизмге айналдырады" деп мәлімдеді. Республикалық партия 1854 жылғы Канзас-Небраска заңына қарсылық ретінде, құлдыққа қарсы күштердің бірігуімен құрылды. Бұл заң демократияны (немесе "халықтың билігін") жаңа қоныс аударушылардың құлдыққа ие болу-болмауды өздері шеше алатындай етіп жариялау арқылы қолдады. Партия ресми түрде өзін "Республикалық" деп атады, өйткені бұл атау 1776 жылғы күрес еске салды. "Республикалық үкіметтің алғашқы қағидалары үшін күресу қажеттігін ескере отырып, - деп қаулы етті Мичиган штатының конвенті, - және жер бетіндегі ең қорқынышты және қанаушылық аристократиялық схемаларға қарсы, адамды төмендеткен, біз бірігіп, Республикалықтар деп таныламыз". Соғысқа дейінгі Оңтүстік кері көзқарас ұстанып, құлдыққа қарсы Солтүстік саясатын олардың республикалық құндылықтарына (әсіресе тексерулер мен тепе-теңдік жүйесіне) қауіп деп түсіндірді, - деп жазды Дж. Миллс Торнтон. Соғыстан кейін республикашылар Конституциялық республикашылдық кепілдігі Конгреске бұрынғы Конфедерация штаттарының саяси жүйесін қайта құруға мүмкіндік береді деп сенді. Басты заңнама республикашылдықты дамыту мақсатымен жасалды. Радикалды республикашылар 14-ші түзету арқылы босатылғандарға азаматтық құқықтар берумен қатар, 15-ші түзету арқылы оларға дауыс беру құқығын беруді де итермеледі. Олардың пікірінше, республикашылдық тұжырымында нағыз саяси білімді сайлауға қатысу және сайлауды ұйымдастыру арқылы алуға болады. Сьюзан Б. Энтони және әйелдердің сайлау құқығын қолдаушылар республикашылдық оларды да қамтиды, себебі олар да дауыс беруді талап етті.

Both democratic Ancient Greece and the ancient Roman Republic permitted slavery, but many early Americans questioned slavery's compatibility with Republican values. In 1850, Sen. William H. Seward declared on the Senate floor that slavery was incompatible with the "security, welfare and greatness of nations", and that when slavery "prevails and controls in any republican state, just to that extent it subverts the principle of democracy and converts the state into an aristocracy or a despotism." The Republican Party was formed by antislavery forces across the North in reaction to the Kansas–Nebraska Act of 1854 that promoted democracy (or "popular sovereignty") by saying new settlers could decide themselves whether or not to have slavery. The party officially designated itself "Republican" because the name resonated with the struggle of 1776. "In view of the necessity of battling for the first principles of republican government," resolved the Michigan state convention, "and against the schemes of aristocracy the most revolting and oppressive with which the earth was ever cursed, or man debased, we will co operate and be known as Republicans." The antebellum South took the reverse view, interpreting Northern policies against slavery as a threat to their republican values (in particular the system of checks and balances), according to J. Mills Thornton. After the war, the Republicans believed that the Constitutional guarantee of republicanism enabled Congress to Reconstruct the political system of the former Confederate states. The main legislation was explicitly designed to promote republicanism. Radical Republicans pushed forward to secure not only citizenship for freedmen through the 14th Amendment, but also to give them the vote through the 15th Amendment. They held that the concept of republicanism meant that true political knowledge was to be gained in exercising the right to vote and organizing for elections. Susan B. Anthony and other advocates of woman suffrage said republicanism covered them too, as they demanded the vote.

Прогрессивті дәуір

Прогрессивті дәуірдің орталық тақырыбы 1770 жылдардан бері республикашылдықтың негізгі идеяларының бірі болған сыбайлас жемқорлықтан қауіптену болды. Прогрессивтер саяси жүйені бекінген мүдделермен күресу үшін (мысалы, сенаторларды тікелей сайлау арқылы) қайта құрылымдады, сыбайлас жемқорлық деп есептелетін алкоголь сияқты ықпалдарды тыйымдады және әйелдерге дауыс беру құқығын кеңейтті, олар моральдық тұрғыдан таза және сыбайлас жемқорлыққа төзімді деп саналды. Азаматтық борышты орындау мәселелері президенттік сайлаулар мен Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көтерілді. 1888 жылғы президенттік сайлауда республикашылар демократтық үміткер Гровер Кливлендтің Азамат соғысында өзінің орнына шайқасу үшін ауыстырушы сатып алғанын, ал оның қарсыласы генерал Бенджамин Харрисон көптеген шайқастарда күрескенін баса көрсетті. 1917 жылы Еуропада соғыс басталғаннан кейін Вудро Вильсонның АҚШ армиясына ер адамдарды әскери қызметке шақыру туралы ұсынысы бойынша қызу пікірталас болды. Көптеген адамдар бұл халықты қызмет етуге мәжбүрлеудің республикалық идеалдағы еркіндікпен берілген азаматтық борыштың қағидасын бұзады деді. Нәтижесінде Вильсон жеңіске жетіп, 1917 жылғы Әскери қызмет туралы заң қабылданды.

Көпшіліктің билігін қолдау

Басқалар "тарихи дәлелдер конституцияны қалыптастырушылар көпшілік еркі – бұл жалпы алғанда ұлттық саясатты анықтауы керек деп сенгенін көрсетеді" деп таластайды. Джеймс Мэдисон "әділет пен жалпы жақсылықты" "барлық қоғамның көпшілігінің коалициясымен" теңестірді; ал Александр Гамильтон "өкілдік демократиясын" "бақытты, тұрақты және игілікті" деп сипаттады. 19 ғасырда партияны "Демократия" деп атады. Қайта құру мәселелері талқыланғанда, сенатор Чарльз Самнер сияқты радикалды республикашылар IV тараудағы республикалық "кепілдік ережесі" жеңілген Оңтүстікте демократиялық сайлау құқығын күштеп енгізуді қолдайтынын айтты. 1800 жылдан кейін демократияға қойылған шектеулер жүйелі түрде алынып тасталды; 1820 жылдары штаттардағы сайлаушыларға қойылатын мүліктік талаптар көбінесе жойылды. 1910 жылдары бастама, референдум, кері шақыру және тікелей демократияның басқа да құралдары штат және жергілікті деңгейде кеңінен қабылданды; ал 1913 жылы сенаторлар халық тарапынан тікелей сайлануға ие болды. Қаралардың дауыс беру құқығына соңғы шектеулер 1965 жылы жойылды. Президент Авраам Линкольн конституциялық республика мен демократияны бір-бірімен мағыны бірдей қолданды, американдық тәжірибені халықтың, халық үшін және халықпен басқару ретінде бейнеледі. Дрейпер бұл идеяны "президенттік сайлауда сайлаушылар алқасының халық дауысынан басымдылығымен" сипаттайды және оның жақтаушылары конституцияның негізін қалаушылар "тікелей халықтық егемендікті нақты түрде қабылдамаған, олардың орнына басқарушы органдар жеке сайлаушылар емес, штаттар мен округтер болатын өкілдік жүйесін құрды" деп мәлімдейді. 2020 жылы "Америка – республика, демократия емес" деген мақаласында The Heritage Foundation-ның Бернард Добски либералдардың сайлаушылар алқасына "демократиялық емес" ерекшеліктері үшін (кішкентай штаттарға сайлауда үлкен салмақ беру және әдетте көп дауыс жинаған үміткерге барлық сайлау дауыстарын беру) жасаған шабуылдарын "біздің республикалық институттарымызға деген осы демократиялық қарсылықтың ең айқын белгісі" деп сипаттады және президенттік сайлауды халық дауысы арқылы өткізу науқанын ұлттық референдумдар арқылы тікелей демократияға шақырумен салыстырды. Алайда Джордж Томас республикашылар арасында "Республика демократия емес" тұжырымдамасына қызығушылықтың артуы 1988 жылдан бері "Республикалық президенттік кандидат сайлаушылар алқасында жеті сайлаудың үшеуінде жеңіске жеткен", "бірақ халық дауысымен тек бір рет жеңген" (2004 жылы) және "қазіргі үрдістерді ескере отырып, АҚШ-та азшылық үкімдігі" "қалыпты жағдайға айналуы мүмкін" екенін атап өтті. Томас сондай-ақ бұл идеяға қызығушылықтың артуы Дональд Трамптың 2020 жылғы президенттік науқанының Америка тарихында "халық дауысы үшін күш жұмсамаған, тек сайлаушылар алқасының жеңісін қамтамасыз ететін адамдарға жүгінген" алғашқы науқаны болғанын атап көрсетті.

Others argue that "the historical evidence suggests that the founders believed that majority will – defined as the prevailing view of enfranchised citizens – should generally dictate national policy". James Madison equated "a coalition of a majority of the whole society" with "justice and the general good," in the Federalist Papers; and Alexander Hamilton described "representative democracy" as "happy, regular and durable." A common term for the party in the 19th century was "The Democracy." In debates on Reconstruction, Radical Republicans, such as Senator Charles Sumner, argued that the republican "guarantee clause" in Article IV supported the introduction by force of law of democratic suffrage in the defeated South. After 1800 the limitations on democracy were systematically removed; property qualifications for state voters were largely eliminated in the 1820s. The initiative, referendum, recall, and other devices of direct democracy became widely accepted at the state and local level in the 1910s; and senators were made directly electable by the people in 1913. The last restrictions on black voting were made illegal in 1965. President Abraham Lincoln, used constitutional republic and democracy synonymously, casting the American experiment as government of the people, by the people, and for the people. Draper identifies the idea as "embodied by the Electoral College’s primacy over the popular vote in presidential elections", and states that its proponents maintain that the founders of the constitution "specifically rejected direct popular sovereignty in favor of a representative system in which the governing authorities are states and districts, not individual voters." In a 2020 paper, "America Is a Republic, Not a Democracy", Bernard Dobski of The Heritage Foundation characterized attacks by liberals on the Electoral College for its "undemocratic" features (giving much more electoral weight to small states, and usually giving all the electoral votes to whichever candidate won the most popular votes), "the most visible sign of this democratic antipathy to our republican institutions", and compares the campaign to elect the president using the popular vote to calls for direct democracy through national referendums. However, George Thomas notes that interest in the "Republic not a Democracy" concept among Republicans comes at a time when "the Republican presidential candidate has prevailed in the Electoral College in three out of seven elections" since 1988, "but won the popular vote only once" (in 2004), and that "given current trends, minority rule" in the United States "could become routine". Thomas also notes that interest in the idea comes at a time when Donald Trump's 2020 presidential campaign was "the first" in American history to make no "effort to win the popular vote, appealing only to the people who will deliver him an Electoral College win";