Кіріспе
Италиялық саясаткер (1940 жылы туған) Фаусто Бертиноти (1940 жылы 22 наурызда туған) – 1994 жылдан 2006 жылға дейін Коммунистік қайта құру партиясын (Partito della Rifondazione Comunista) басқарған итальяндық саясаткер. 2006 жылғы 29 сәуірде Италиядағы жалпы сайлауда орталық-сол коалициясының жеңісінен кейін ол Депутаттар палатасының төрағасы болып сайланды және 2008 жылға дейін осы лауазымды атқарды.
other people with the surname
Fausto Bertinotti (born 22 March 1940) is an Italian politician who led the Communist Refoundation Party (Partito della Rifondazione Comunista) from 1994 to 2006. On 29 April 2006, after the centre left coalition's victory in the Italian general election, he was elected President of the Chamber of Deputies, a position he held until 2008.
Кәсіподақшы
Бертиноти теміржол инженері Энрико Бертиноти мен Роза Бертинотидің ұлы ретінде дүниеге келді. Миланды бітіргеннен кейін 1964 жылы CGIL (Италияның Жалпы Еңбек Конфедерациясы) қатарына қосылды, содан кейін Federazione Italiana degli Operai Tessili (Италия Тоқыма Жұмысшылары Федерациясы) жергілікті ұйымының хатшысы болды. Үш жыл өткен соң, Новара еңбек палатасының президенті болды. 1975 жылдан 1985 жылға дейін Пьемонтта CGIL-дің аймақтық хатшысы қызметін атқарды. 1972 жылы Италия Коммунистік партиясына (PCI) қосылып, көп ұзамай CGIL-дегі "Essere Sindacato" ("Одақ болу") деп аталатын ең солшыл ағымның жетекшісі болды, ол басым көпшіліктің келісім саясатын қатаң сынады. Осы қызметте ол сол кездегі жұмысшылардың күресіне қатысты, соның ішінде Fiat жұмысшыларының 35 күндік автомобиль зауытын басып алуына дейін барды. Еңбекке берілген және қатал синдикалистік көзқарастағы Бертиноти, жұмысшы табының "кәсіпкерлер класының әділетсіздіктеріне" қарсы ереуілге шығуы керек екенін айтты, бұл оның умерен синдикалистердің наразылығын тудырды. Ол сол кезде Серхио Коффератипен келіспей бастады, бұл пікір қақтығысы әртүрлі формада болғанымен, бүгінге дейін жалғасуда. 1994 жылы, ол Rifondazione Comunista хатшылығына және Италия мен Еуропа парламенттеріне сайланған жылы, Бертиноти барлық кәсіподақ лауазымдарынан қанағаттанды. Ол экономика және жұмысшылар құқықтарына қызығушылық танытады, Италияның солшыл-орталық лидерлері оған бірнеше рет Еңбек министрі лауазымын ұсынды, бірақ ол әрқашан бас тартты.
Саяси мансап
Бертинотти Бірінші Италия Республикасы кезінде өзінің принциптеріне сай келетін саяси партияны оңай таба алмады. Ол Италия социалистік партиясының мүшесі болды, содан кейін Италия социалистік партиясының пролетариаттық бірлігіне қосылды, одан кейін Италия коммунистік партиясына мүше болды, онда ол Пьетро Инграоның бағытында болды. Фаусто Бертинотти 1991 жылы ИКП-ның таратылуына және оның реформашыл көпшілігінің Демократиялық солшыл партиясын (ПДС) құруына қарсы болды. Дегенмен, ол бірден Коммунистік қайта құру партиясының (ҚХР) радикалды азшылығына қосылмады. Ақырында 1994 жылы PDS жетекшісі Ахилл Очеттомен қарым-қатынасын үзді және партияны құрылғаннан бері басқарған Серджио Гаравинидің орнына ҚХР хатшысы болды. Бертиноттидің басшылыққа кіруін Армандо Коссутта ұйымдастырды, ол, мүмкін, партия ішіндегі беделін және билігін арттырғысы келген шығар. Бірақ уақыт өте келе Бертинотти өзінің харизматикалық сөйлеу өнерінің көмегімен партияның көпшілігін жеңе алды. Ол партия хатшысы лауазымына Rifondazione-ның үшінші, төртінші, бесінші және алтыншы съездерінде бекітілді. Алайда, оның соңғы құжаты әдеттегіден аз қолдау тапты, ол делегаттардың 52% дауысын алды. Бұл жақын нәтиже көптеген саяси сарапшыларды Rifondazione Comunista хатшысы лауазымында оның орнын Ничи Вендола алмастыруы мүмкін деп ойлауға итермеледі. 1994 жылғы жалпы сайлауда "прогрессивтер" альянсының одақтасы ретінде ол Ulivo коалициясымен "шеттеу" келісімін жасады: Rifondazione белгілі бір сайлау округтерінде үміткерлерді ұсынудан бас тартып, өзінің сайлаушыларына сол орталықтың үміткерлерін қолдауға кеңес береді. Орталық солшылдар басқа округтерде де осылай әрекет етеді. Осы тактиканың арқасында Ulivo коалициясы 1996 жылы сайлауда жеңіске жетіп, Проди премьер-министр болды. Бертиноттидің солшыл орталық көшбасшысымен қарым-қатынасы оңай болған жоқ, ал 1998 жылы Проди өзінің үкіметіне сенім білдіруді енгізген жаңа бюджетті ұсынғанда, Бертиноти мен Rifondazione оған қарсы дауыс берді, бұл үкіметтің құлауына әкелді. Коссуттаның фракциясы үкіметке қарсы дауыс беруден бас тартып, партиядан шықты. Олар кейіннен жаңа партия құрды, Италия коммунистер партиясы (Partito dei Comunisti Italiani, PdCI). Бұл бөлінуден әлсіреп қалған ҚХР 1999 жылғы Еуропалық сайлауда нашар нәтиже көрсетті, бірақ Бертиноти Еуропалық парламентке сайланды. 2001 жылдан бастап Бертинотти партияны радикалды, жаппай қозғалыстың позициясына, жаһандануға қарсы қозғалыстың қалыптасуына жақын ұстанымға, партияның троцкистік фракцияларының қарсылығына алып келді. 2002 жылдан бастап Rifondazione мен солшыл орталық арасында біраз татуласу болды. Екі бағыт 2004 жылы жергілікті және Еуропалық сайлауларда одақ құрды (соңғысында ҚХР 6,1% дауыс алды), сондай-ақ 2005 жылғы өңірлік сайлауда орталық солшыл коалициясы, қайта аталды L'Unione айқын жеңіске жетті. 2005 жылдың көктемінде өткен 6-шы ұлттық конференцияда Бертинотти Романо Продимен одақтасу туралы ұсыныстың алғашқы жақтаушысы болды. Бұл шешім Италия коммунистік партиясының оппозициялық қозғалысқа деген дәстүрлі көзқарасынан айрылды. Бертинотти Продиді премьер-министр лауазымына солшылдардың бірлескен кандидаты ретінде алғашқы сайлаусыз таңдауға дайын екенін мәлімдеді, бірақ Проди алғашқы сайлаудың қажет екенін мойындаған кезде, ол өзін кандидаты ретінде ұсынды. Сайлау 2005 жылдың 16 қазанында өтті және Бертиноти мен Продиден басқа, Антонио Ди Пьетро, Альфонсо Пекораро Сканио, Клементе Мастелла, Иван Скальфаротто және Симона Панзино үміткерлер болды. Проди абсолютті көпшілікпен жеңіп алды, бірақ Бертиноти 16% артықшылықпен екінші орынға шықты. Бертинотти 2004 жылы Rifondazione Comunista тізімі бойынша Еуропалық парламентке сайланды, онда ол барлық бес сайлау округтерінде үміткер болды, бүкіл Италияда 380 000 дауыс алды. Ол парламенттегі Еуропалық солшылдар тобының мүшесі, Экономикалық және валюталық мәселелер жөніндегі комитетте қызмет етті. Ол Заң мәселелері жөніндегі комитеттің орынбасары және ЕО-ның Македония бұрынғы Югославия Республикасы Парламенттік бірлескен комитетіне делегациясының мүшесі болды. 2006 жылдың 9 және 10 сәуірінде өткен жалпы сайлаудан кейін, "Одақ" партиясының жеңісімен, Фаусто Бертинотти Депутаттар Палатасының президенті болып сайланды, сондықтан партия басшылығынан шығып, 7 мамырда оның орнына Франко Джордано келді. 2008 жылғы жалпы сайлауда депутаттық орыннан айырылғаннан кейін ол болашақтағы кез келген басшылық лауазымнан бас тарту ниеті туралы мәлімдеді. 2019 жылдың желтоқсанында Бертинотти итальяндық онлайн журналмен ынтымақтастыққа кірді. COVID-19 пандемиясынан кейін Италияда Бертинотти итальян үкіметіне экономикалық төмендеуге қарсы жаңа кейнсиандық саясатты қабылдауды және жеке сектордың жаппай қысқартуларынан кейін жұмыссыздықты азайту үшін мемлекеттік шығыстарды арттыруды ұсынды.
Әр түрлі
Бертиноти итальяндық жұртшылыққа өзінің "аристократиялық" бейнесімен танымал, бұл бейне негізінен француз тіліндегі "R" даусының айтылуы, әдепті мінезі және талғамды свитерлері арқылы көрінеді. Оның қымбат кашемирге деген құштарлығы да оның ерекшелігінің бір бөлігі. Бұл буржуазиялық сыртқы түрі көбінесе оның радикалды солшыл саясатымен ирониялық қайшылықта қабылданады. 2023 жылдың 4 маусымында ол Италияның Ұлы Шығысы ұйымдастырған мәдени жиынға спикер ретінде қатысып, Вилла Бертеллиде (Форте-дей-Мармиде) "Демократияның ыдырауы" атты кітабын таныстырды.