Дунканон: Ирландияның тарихы мен бекінісі

Кіріспе

Дунканнон – Ирландияның оңтүстік-батысындағы Вексфорд округіне қарасты ауыл. Батысынан Уотерфорд портымен шектесіп, каналға қарай тік жарға шығып тұратын стратегиялық маңызды Дунканнон форты ауылдың үстінен көрінеді. Басты нарығы – балық аулау, Дунканнон сонымен қатар туризмге де тәуелді және "Күрек сақинасы" маршрутында орналасқан. Шамамен бір шақырымға созылған Дунканнон жағажайы бұрын "көк ту" марапатына ие болған. 1588 жылы салынған Дунканнон форты 2002 жылы Джим Кавизель мен Ричард Харристің басты рөлдерде ойнаған "Конт Монте-Кристо" фильмінің бастапқы сахналарына түсірілім алаңы болды. Біраз уақыт жабық болғаннан кейін, Дунканнон форты 2016 жылы қайта ашылып, экскурсиялар қайта басталды.

Тарих

Аңыз бойынша, Дунканнон елді мекені Фионн мак Камхайл (Финн МакКул) мен Фианна заманына, яғни 3-ғасырға дейін барып екендігі айтылады. Дунканнонның стратегиялық маңызы зор болды, себебі оның бекінісі Уотерфорд портына теңіз жолымен қол жеткізуге мүмкіндік беретін шығанақты бақылап тұрды. Осының салдарынан, ол 17- және 18-ғасырлардағы соғыстар мен қоршауларға тікелей қатысты. Ирландия конфедерациялық соғыстары (1641–1652) кезінде Дунканнон бекінісі бастапқыда ағылшын әскерлерімен басылып алынып, жақын жердегі Редмонд сарайына (қазіргі Лофтус сарайы) шабуыл жасау үшін база ретінде пайдаланылды. Осы кезеңде бекініс үш рет қоршауға алынды. 1645 жылы генерал Томас Престон басқаратын ирландиялық конфедерациялық әскер бекініс басып алды. Ұзақ бомбалаудан кейін ағылшын гарнизоны қарсыласа алмады, осы шабуылда олардың екінші командирі Ларкан қаза тапты, ал гарнизонға жабдық жеткізуге тырысқан «Ұлы Льюис» атты кеме 200 адамның өміне қастандық жасап батып кетті (Duncannon қоршауын қараңыз). Ирландияны Кромвель басып алған кезде Дунканнон тағы да қоршауға алынды, бұл Уотерфордты қоршаудың бір бөлігі болды. Алғашқы қоршау 1649 жылдың қараша айында Оливер Кромвель мен Майкл Джонс тарапынан жасалды. Бекіністің ирландиялық гарнизоны қарсы тұрып, қоршау сол жылдың желтоқсан айында тоқтатылды. Алайда, 1650 жылдың шілдесінде Генри Айртон қоршауды жаңартты, содан кейін Уотерфорд түскеннен кейін бекініс пен қала берілді. 1659 және 1660 жылдары Дублин мен басқа қалаларды генерал Джордж Монктың әскерлері басып алғаннан кейін Дунканнон Эдмунд Лудлоуға ашық адал болған жалғыз қала болды. Ирландиядағы Вильям соғысында (1689–1691) Джеймс II Бойн шайқасында жеңілгеннен кейін Дунканноннан Кинсейлге, содан кейін Францияға эмиграцияға кетті. Кейін оның күйеуі және жауы Вильям Оранж қала мен бекініс қарсылықсыз армиясына берілгенде, Дунканнонның тас жолдарымен өтті. Дунканнон бекінісі 1798 жылғы көтеріліс кезінде Вексфорд округінде көтерілісшілерге түспеген сирек орындардың бірі болды, бірақ Вексфорд қаласын қорғауға жіберілген күш Үш Тас шайқасында жеңіліске ұшырады. Содан кейін қала мен бекініс Оңтүстік Вексфордтағы адалдар мен әскерлерге пана болды, сонымен қатар күдікті көтерілісшілерді тұтқындау және жазалау орны ретінде де пайдаланылды. Дунканнонның стратегиялық маңызы 19-ғасыр бойы мойындалды. Наполеон Ирландияға болуы мүмкін шабуылға дайындық ретінде оның күшті және әлсіз жақтары туралы ақпарат жинады. 20-ғасырда Дунканнон бекінісін Форса Косанта Айтетал (Ирландия армиясының резерві) казарма және оқу орталығы ретінде пайдаланды. Ең жақын теміржол станциясы – Уотерфорд теміржол станциясы, ол Уотерфордта 22 км қашықтықта орналасқан.

According to legend, the settlement at Duncannon dates back to the time of Fionn mac Cumhaill (Finn McCool) and the Fianna in the 3rd century AD. Duncannon was of strategic importance as its fort commanded the bay giving sea access to Waterford harbour. As a result, it was centrally involved in wars and sieges during the 17th and 18th centuries. During the Irish Confederate Wars (1641–1652), the fort at Duncannon was initially occupied by English soldiers and used as a base for an attack on nearby Redmond's Hall (now Loftus Hall). During this period, it was besieged three times. In 1645, it was taken by an Irish Confederate army under general Thomas Preston. Its English garrison surrendered after lengthy bombardment, during which their second in command Larcan was killed, and a ship, The Great Lewis, trying to bring supplies to the garrison was sunk with the loss of 200 lives (see Siege of Duncannon). During the Cromwellian conquest of Ireland, Duncannon was besieged again, as part of the Siege of Waterford, firstly in November 1649 by Oliver Cromwell and Michael Jones in 1649. The fort's Irish garrison held out, and the siege was abandoned in December of that year. However, in July 1650, Henry Ireton renewed the siege, and the fort and town surrendered after the fall of Waterford. In 1659 and 1660, Duncannon was the only town to remain openly loyal to Edmund Ludlow after forces loyal to General George Monck took control of Dublin and other towns. In the Williamite war in Ireland (1689–1691) James II, after his defeat at the battle of the Boyne, embarked at Duncannon for Kinsale and then to exile in France. Later his son in law and enemy William of Orange, marched on its cobblestones as the town and fort surrendered to his army without resistance. The fort at Duncannon was one of the few places in county Wexford that did not fall to the rebels during the 1798 rebellion though a force sent out from the fort to defend Wexford town was defeated at the battle of Three Rocks. The fort and town then became a sanctuary for fleeing loyalists and troops in south Wexford and was also used as a prison and place of execution for suspected rebels. Duncannon's strategic importance continued to be recognised throughout the 19th century. Napoleon sought and got intelligence on its strength and weakness, in preparation for a possible invasion of Ireland. In the 20th century, Duncannon fort was used by the Fórsa Cosanta Áitiúil (Irish army reserve) as a barracks and training facility. The nearest railway station is Waterford railway station which is located 22 km away in Waterford travelling via the Ballyhack Passage East ferry.

Спорт

Жергілікті Гейллік спорттық қауымдастығының клубтық командасы Сент-Джеймс Г.А.А. клубы деп аталады және Вексфордтың жоғары футбол чемпионатында және Вексфордтың ортанша харлинг чемпионатында ойнайды. Клуб 2015 жылы Вексфордтың жоғары футбол чемпионатында жеңіске жетті, ал өткен жылы ортанша дәрежеден жоғары көтерілді. Харлинг командасы 2009 жылы Юниор D деңгейінен бастап бірнеше округтік титулдарды жеңіп алды. Кейінгі жылдары Мэтью О'Хенлон 2019 жылы Лейнстер харлинг чемпионатының финалында жеңіске жету үшін Вексфордтың жоғары харлинг командасының капитаны болды, ал ауылдық жерде туған Грейм Моллой зейнеткерлікке шыққанға дейін Вексфордтың жоғары футбол командасының капитаны болды. Брендан Дойл 2000-жылдардың басы мен 2010-жылдардың басында құраманың мүшесі болды. Жергілікті футбол командасы – Вексфорд лигасында ойнайтын Дунканнон Юнайтед.

Ыңғайлылықтар

Дунканнонның үш пабы, екі кафесі және жергілікті дүкені бар. Жергілікті мейрамханалардың ішінде Альдридж Лодж және Данброди Кантри Хаус бар. Аймақта және жағажай бойында да бірнеше кафе орналасқан. Дунканнон демалыс паркі – тұруға және кемпинг жасауға жағдай жасайтын демалыс ауылы. Дунканнон бекінісінде теңіз мұражайы, Коклшель өнер галереясы, офицерлердің асханасы-кафесі, қолөнер дүкені және басқа да қолөнер сататын орындар бар. Ол маусым айынан қыркүйек айына дейін күн сайын ашық. Маусымнан тыс кезеңде экскурсиялар дүйсенбіден жұмаға дейін қолжетімді. Дунканнон бекінісі.

Оқиғалар

Жыл сайын Дунканнон қаласында бірнеше фестиваль өтеді. Тамыз айында екі фестиваль болады. Біріншіден, жағажайда құм фестивалі ұйымдастырылады, онда үлкен шатырда құмнан мүсіндер көрмесі өтеді. Құм фестивалінің аясында рак балық аулау жарысы және әсем фейерверк көрсетіледі. Сонымен қатар, әр тамыз айында толқын күйіне қарай күні белгіленетін кайтсерфинг фестивалі де өткізіледі.