Кіріспе

Үндістан субконтинентінде дамыған ғылым мен технологияның шолуы. Ежелгі Үндістандағы ғылыми және технологиялық дамулар.

Үндістан субконтинентіндегі ғылым мен технология тарихы, ежелгі Үнді өркениетінің алғашқы адам қызметінен басталып, ертедегі Үндістан мемлекеттері мен империяларына дейін жалғасады.

Тарихқа дейінгі дәуір

5500 жылға қарай Мехергархқа (қазіргі Пәкістан) ұқсас бірнеше орын пайда болды, олар кейінгі халколит мәдениеттерінің негізін қалады. Инд өркениетінде суармалау шамамен б.з.д. 4500 жылы дамыды. Инд өркениеті күрделі суармалау және су сақтау жүйелерін жасады, соның ішінде Гирнардтағы жасанды су қоймалары б.з.д. 3000 жылға, ал б.з.д. 2600 жыл шамасындағы алғашқы каналдық суармалау жүйесіне дейін жетеді. Аймақта мақта б.з.д. 5-4 мыңжылдықтарда өсірілді. Қант қамысы бастапқыда тропикалық Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азиядан шыққан. Инд аңғарының тұрғындары салмақтар мен өлшемдерді қолдана отырып, стандарттау жүйесін әзірледі, бұл Инд аңғарындағы қазбалар арқылы дәлелденді. Бұл техникалық стандарттау бұрыштық өлшеуде және құрылысқа қатысты өлшеулерде өлшеу құралдарын тиімді пайдалануға мүмкіндік берді. Балакотта (Кот-Бала) (б.з.д. 2500–1900), қазіргі Пәкістан, ерте кездегі пештің қалдықтары табылды. Балакоттағы өркениеттің даму кезеңіне (б.з.д. 2500–1900) жататын пештер де қазылып алынды. Калибанган жерінде от және пеш камералары бар пештер де табылған. Археологиялық және мәтіндік деректерге сүйене отырып, Джозеф Э. Шварцберг (2008) – Миннесота университетінің география профессоры – Үнді картографиясының бастауын Инд өркениетіне (б.з.д. 2500–1900) дейін жегізеді. Климаттық жағдайлар көптеген дәлелдердің жойылуына себеп болды, алайда, қазбаларда табылған бірқатар геодезиялық құралдар мен өлшеу таяқтары ерте карта жасау қызметінің нақты дәлелдерін ұсынады. Шварцберг (2008) сақталған карталар туралы былай дейді: «Көп болмаса да, тас дәуіріндегі мыңдаған үнді үңгір суреттерінің арасында карта сияқты граффитилер кездеседі; және кем дегенде бір күрделі мезолиттік схема ғаламның бейнесі деп саналады». Инд өркениетіндегі 2500 жылға дейін жануарлармен тартылатын егіс құралының археологиялық дәлелдері бар. Хараппа жерінен табылған ең көне мыс қылыштар б.з.д. 2300 жылға жатады.