Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық анархист (1859–1918)
Italian anarchist (1859–1918)
Геннаро Рубино (23 қараша 1859 – 14 наурыз 1918; сондай-ақ Рубини деп те жазылады) – Бельгия королі Леопольд II-ні өлтіруге сәтсіз әрекет жасаған итальяндық анархист.
Gennaro Rubino (November 23, 1859 – March 14, 1918; also spelled Rubini) was an Italian anarchist who unsuccessfully tried to assassinate King Leopold II of Belgium.
Ерте өмір
Рубино Италия бірігу кезеңінде Битонто қаласында дүниеге келген. 1898 жылы Миланда нан үшін болған көтеріліс кезінде ол қайтадан тұтқындалды. Ұзақ мерзімге түрмеге отырудың орнына Рубино елден қашып кетті. Ол алдымен Шотландияның Глазго қаласында тұрып, содан кейін Лондонға көшті. Бірақ Италия елшілігі көмек көрсеткенше жұмыс таба алмады. Ол Италияның құпия қызметіне Лондондағы анархистік ұйымдарды бақылау үшін жұмысқа алынды. Алайда, елшілік қызметкерлері оның анархистерге көңіл білдіретінін білген соң, оны жұмыстан шығарды. 1902 жылдың мамыр айында Рубиноның Италияның құпия қызметінде жұмыс істегені ашыққа шықты, және халықаралық анархистік баспасөз оны тыңшы деп жариялады. Осыдан кейін Рубино анархистік іске адалдығын дәлелдеу үшін кісі өлтіруге белім білді. Ол бұрынғы әріптестеріне жазған хатында: «Мүмкін, ертең немесе кейін мен өз қарсылығымды біздің және сіздердің ұмтылыстарыңызға сәйкес келетін тәсілмен дәлелдей аламын» деп жазды. Кейінірек полиция тергеулерінде ол король Эдуард VII-ді өлтіруді ойластырғанын, бірақ ағылшын халқының монархияға деген күшті құрметіне байланысты одан бас тарғанын айтты. Оның орнына ол Бельгия королі Леопольд II-ні таңдады.
Rubino was born in Bitonto, during the period of Italian unification. In 1898, he was arrested again during bread riots in Milan. Rather than serving a lengthy prison sentence, Rubino fled the country. He first took up residence in Glasgow, Scotland and then moved to London. He was unable to find work, however, until offered assistance by the Italian Embassy. He was then employed by the Italian Secret Service to spy on anarchist organizations in London. He was dismissed from the job, however, once embassy officials discovered that he sympathized with the anarchists. In May 1902, Rubino's employment with the Italian Secret Service was uncovered, and he was denounced by the international anarchist press as a spy. Evidently, Rubino then resolved to commit an assassination in order to prove his allegiance to the anarchist cause. As he wrote in a letter to his former comrades, "perhaps tomorrow or after, I will be able to prove my rebellion in a manner more consistent with my and your aspirations." According to later police interrogations, he considered killing King Edward VII, but decided against it due to the strong feeling of the English people in favour of the monarchy. Instead he chose King Leopold II of Belgium.
Адам өлтіруге әрекеті
1902 жылдың қазан айының соңында Рубино Брюссельге көшіп келді. 1902 жылдың 15 қарашасы таңында король Леопольд жақында қайтыс болған әйелі Мари Генриетті еске алу рәсімінен оралған еді. Патшаның кортежі собордан шықты. Бірінші каретада ханзада Альберт корольмен бірге отырды, ал екінші каретада ханшайым Элизабет отырды. Рубино револьвер алып, Брюссель банкі алдындағы Рояль көшесінде көпшілік арасында патшаның кортежін күтті. Леопольдтың каретасы өткен соң, Рубино қаруын шығарып, үшінші каретаға үш рет атты. Осы каретада корольдік сарайдың бас маршалы граф Шарль Джон д’Ольтремон отырды, оның бетіне сынған шыны тиді. Кареталар тоқтамай, сарайға беттеді. Патша сарайына жеткенде, бас маршал шенеуніктермен сұраққа тартылды. Оның киімі сынған шынымен жабылған еді. Король мен оның отбасына қастандықтан құтылып қалғандары туралы хабарланды. Король біреудің жарақат алған-алмағанын сұрап, күнін жалғастырды. Барлық үш оқ өтпеді, бірақ біреуі граф Шарль д’Ольтремонның каретасының терезесін сындырып, оны қазаға жеткізуге айналды. Лиеж қаласынан келген Пауль ван ден Бош Рубиноны мойнынан ұстап, полицияға тапсырды. Бұл болжамдар Рубиноның револьверінде қалған оқсыз патрондардың бос патрон екендігі туралы алғашқы хабарлардан туындады. Бірақ кейіннен полиция Рубиноның револьверін таппағаны туралы хабарлар бұл мәлімдемеге қайшы келді.
In late October, 1902, Rubino relocated to Brussels. On the morning of November 15, 1902, King Leopold was returning from a ceremony in memory of his recently deceased wife, Marie Henriette. The royal cortege left the cathedral. In the first carriage Prince Albert was seated with the king, and in the second carriage princess Elisabeth was seated. Rubino took a revolver and waited for the King's procession among a crowd on the Rue Royale in front of the Bank of Brussels. After Leopold's carriage passed, Rubino drew his gun and fired three shots at the third carriage. In this carriage Count Charles John d'Oultremont, the Grand Marshal of the Royal court was seated, and he received broken glass in his face. The carriages didn't stop and continued to the palace. When he arrived in the royal palace, the Grand Marshal was questioned by officials. His uniform was covered in broken glass. The king and members of the royal family were told that they had escaped an assassination attempt. The king asked if anybody had been hurt and then continued his day. All three shots missed, although one smashed the window of a carriage of Count Charles d'Oultremont, who was almost killed. Paul van den Bosch, from Liege, caught Rubino by his throat and handed him to the police. This speculation was fueled by early reports that the unfired cartridges left in Rubino's revolver were blanks. This was contradicted by later reports that Rubino's revolver was never found by the police.
Сот және түрмеге қамау
Қастандық жасағаннан кейін оны Сен-Жилл түрмесіне жіберді, онда ол кешкі асқа үш стақан сыра мен нан алды. Оның адвокаты болды. Бір мәселе туындады: корольдік сарайдың бас маршалы граф Шарль д'Ольтремонт тергеу судьясы М.Ж. Д'Ольтремонтпен туысқандық байланыста болғандықтан, бейтарап тергеуді қамтамасыз ету үшін оны ван Нером мырзамен алмастыру қажет болды. Рубино 1903 жылдың ақпан айында Брюссельде сотталды. Сотта Рубино өкінген жоқ, тіпті мақтанышпен патшаны, Альберт ханзаданы және бірнеше дін қызметкерлерін өлтіруге ниеттенгенін айтты. Сот барысында Рубино анархистік идеологияны жиі баяндады, ол заңдар мен судьяларды мойындамайтынын мәлімдеді. Қазылар алқасы Рубиноны кінәлі деп тапты, ал сот оны өмір бойына бас бостандығынан айырды.
After the attempt he was sent to the prison of Saint Gilles, where he received three glasses of beer for dinner and some bread. as his lawyer. There was an issue: because the grand Marshall of the royal Court count Charles d'Oultremont was related to Examining magistrate M. J. d'Oultremont, he had to be replaced by Mr. van Nerom to respect a neutral examination. Rubino stood trial in Brussels in February 1903. At the trial Rubino was unrepentant and even boastful, declaring that he had hoped to be able to kill the King, Prince Albert, and a few of the clergy. During the trial Rubino often expounded anarchist doctrines which, he said, recognized neither laws nor judges. The jury found Rubino guilty and the court then sentenced him to life imprisonment.
Өлім
Рубино 1918 жылдың 14 наурызында Бельгияның Левен қаласындағы орталық түрмеде қайтыс болды.
Rubino died on March 14, 1918, in Leuven Centraal, the main prison of Leuven, Belgium.