Кейбір Catawba шарабы, шырыны, джемдерге қолданылатын америкалық жүзім. Тегі анық емес, АҚШ-тың шығыс жағалауында өседі. Американдық шарап тарихында маңызды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жүзімнің түрі
Variety of grape
Катаваба – қызыл американдық жүзімнің бір түрі, ол шарап жасауға, сондай-ақ шырын, джем және желе дайындауға қолданылады. Жүзімнің айқын мускус немесе "түлкідей" дәмі болуы мүмкін. Негізінен АҚШ-тың шығыс жағалауында өсірілетін бұл қызғылт қызыл жүзім, америкалық Vitis labrusca және Vitis vinifera сортының Semillon гибриді болуы мүмкін. Оның нақты шығу тегі белгісіз, бірақ ол Каролинадан Мэрилендке дейінгі шығыс жағалаудың бір жерінде пайда болған болуы мүмкін. Катаваба американдық шарап тарихының ерте кезеңінде маңызды рөл атқарды. 19 ғасырдың басында және ортасында ол елде ең көп егілген жүзім түрі болды және Николас Лонгворттың Огайо штатындағы әйгілі көпіршікті шараптарының негізінде жатты, ол Калифорния мен Еуропаға дейін таратылды. Катаваба кеш пісетін түрі, көбінесе басқа labrusca түрінен бірнеше аптадан кейін піседі және көптеген vinifera түрі сияқты, ұн тәрізді шіліңке сияқты саңырауқұлақтық ауруларға ұшырауы мүмкін.
Catawba is a red American grape variety used for wine as well as juice, jams and jellies. The grape can have a pronounced musky or "foxy" flavor. Grown predominantly on the East Coast of the United States, this purplish red grape is a likely a hybrid of the native American Vitis labrusca and the Vitis vinifera cultivar Semillon. Its exact origins are unclear but it seems to have originated somewhere on the East coast from the Carolinas to Maryland. Catawba played an important role in the early history of American wine. During the early to mid 19th century, it was the most widely planted grape variety in the country and was the grape behind Nicholas Longworth's acclaimed Ohio sparkling wines that were distributed as far away as California and Europe. Catawba is a late ripening variety, ripening often weeks after many other labrusca varieties and, like many vinifera varieties, it can be susceptible to fungal grape diseases such as powdery mildew.
Шығу тегі
Катаваба жүзімінің нақты шығу тегі мен ата-тегі белгісіз. Көптеген дереккөздер майор Джон Адлумның 1823 жылға дейін Джорджтаундағы балабақшасында осы сортты өсіргенін растасады, бірақ жүзім бұтасының кесінділерін ол қайдан алғаны белгісіз. Әртүрлі авторлар екі Мэриленд штатының жесір әйелдерін автор ретінде көрсетеді. Шарап туралы жазатын Берн Рами және Калифорния университетінің, Дэвис қаласындағы шарап өсіру профессоры Ллойд А. Лидер Мэриленд штатының Фредериктаун қаласының тұрғыны, миссис Дж. Джонстонға сілтеме жасайды. Ол Адлумға жазған хатында күйеуінің марқұм болғаннан кейін жүзімді әрқашан "Катаваба" деп атағанын, бірақ түпнұсқа жүзімдерді қайдан алғанын білмейтінін жазған. Тарихшы Томас Пинни Адлумның 1819 жылы Мэриленд штатының Кларксбург қаласының тұрғыны, Шолл ханымнан кесінділер алғанын сипаттайды, оның күйеуі бұл жүзімді өсірген. Әңгіме бойынша, Шолл ханым Адлумға күйеуі жүзімді "Катаваба" деп атағанын, бірақ жүзімнің қайдан келгенін есіне түсіре алмағанын айтқан. Алғаш рет 1801 жыл шамасында Солтүстік Каролинаның батысында табылған Катаваба жүзімінің кесінділері 1816 жылға дейін Монтгомери округіне жеткізілген деп саналады, оларды Кларксбургтегі қонақүй иесі Джейкоб Шоллмен бірге саяхатшы қалдырған. Олар Роуз-Хиллде Елиза Билл ағасы Синглтон Вуттоннан кесінділер алғаннан кейін пайда болды, ол оларды Шоллдан алған. Катаваба жүзімі Vitis labrusca сорттарының арасында шарап өндірісінде ең ерте пайдаланылғандарының бірі, бірақ оны жеуге немесе жүзім шырыны, джем немесе иелік жасауға болады. Vitis International Variety Catalogue Шоллдерге сілтеме жасайды және Катавабаны Солтүстік Американың Vitis labrusca және Еуропаның Vitis vinifera түрлерінің будандасуы деп сипаттайды, ал 1819 жылды оның енгізілген күні деп көрсетеді. "Оксфорд шарап энциклопедиясы" жүзімнің Солтүстік Каролинада одан да ертерек, 1802 жылы анықталғанын айтады, бірақ сортты кім ашқанын көрсетпейді. Британдық шарап сарапшысы Оз Кларк та жүзімнің шығу тегін Солтүстік Каролинаға жатқызады, бірақ ол алғаш рет 1801 жылы анықталғанын мәлімдейді. "Катаваба" атауына байланысты мән-жайлық мәліметтер осы Каролиналық шығу тегімен сәйкес келеді. Каролинада Катаваба өзені бар, ол Катаваба халқының жері арқылы ағып өтеді. Катаваба үнді ұлты қазіргі уақытта Оңтүстік Каролинада орналасқан, бірақ Катаваба халқы тарихи тұрғыдан Солтүстік Каролинаның батыс Пьемонт аймағынан Оңтүстік Каролина шекарасына дейін созылған бүкіл аймақты мекендеген. Александр сортын өсіруде қиындықтар туындағаннан кейін Лонгворт майор Адлумнан Катаваба кесінділерін сатып алып, Огайо өзенінің бойында жүзімдік отырғызды. Шарапханасында кездейсоқ түрде шамдандырылған шарап өндірісін тапқаннан кейін Лонгворт Шампан шараптарының үлгісі бойынша шамды Катаваба шығара бастады. 1830-жылдардан 1850-жылдарға дейін Лонгворттың әлі де жылтырап тұрған Катавабасы Калифорниядан Еуропаға таратылып, көптеген мақтауларға ие болды. 1850 жылдары The Illustrated London News журналының тілшісі Рейн шараптарымен салыстырғанда, әлі де ақ Катавабаның жақсырақ екенін және шамды Катавабаның "Францияның шампанынан асып түсетінін" атап өтті. Шараптар Америка Құрама Штаттарында да жақсы қабылдады, онда Генри Уодсворт Лонгфеллоу Николас Лонгвортқа арналған "Катаваба шарабына арналған ода" атты өлең жариялады. Лонгворттың шараптарының танымалдылығы Огайо өзенінің бойында және солтүстікке қарай Нью-Йорктің Эри көлі мен Фингер-Лейкс аймағына дейін жүзімдіктерді көбейтуге ықпал етті. Лонгворт Катавабаның, әсіресе Огайо өзенінің бойында өсірілгенінің, жалынды жақтаушысы болды, ол Америка шарап өнеркәсібін көп жылдар бойы жетекке шығаратын жүзім деп сенді. Оның шамды Катавабасынан бұрын ешбір американдық шарап Еуропадағы сыншылардың осындай жоғары бағасын алмаған. Америкалық "Жүзім өсіру және шарап жасау мәдениеті" журналында Лонгворт 1847 жылы былай деп жазды: "Огайо өзені өзінің шараптарының саны мен сапасы жағынан Рейнмен теңесетін күн алыс емес. Мен Катавабаны басқа жүзімдерге қарағанда жалпы өнім үшін, шарап үшін артықшылықпен қарастырамын".
The exact origins and parentage of the Catawba grape are unclear. While most sources agree that Major John Adlum was growing the variety at his nursery in Georgetown, Washington, D. C by at least 1823, where he got the cuttings of the vine is unknown with two widowed Maryland women given attribution by different writers. Wine writer Bern Ramey and University of California, Davis viticulture professor Lloyd A. Lider credit Mrs. J. Johnston of Fredericktown, Maryland who wrote to Adlum and said while her late husband always called the grapes "Catawba", she did not know where he got the original vines from. Historian Thomas Pinney describes a similar story with Adlum receiving the cuttings in 1819 from a Mrs. Scholl of Clarksburg, Maryland whose late husband grew the grape. Again, the story goes that Mrs. Scholl told Adlum that while her husband always called the grape "Catawba", she could not recall where the vines came from. Cuttings of the Catawba grape, first discovered in western North Carolina around 1801, are believed to have been transported to Montgomery County before 1816, when they were left by a traveler with Jacob Scholl, an innkeeper in Clarksburg. They appeared at Rose Hill shortly thereafter when Eliza Beall obtained some cuttings from her brother Singleton Wootton, who had, in turn, gotten them from Scholl. The Catawba grape is one of the earliest Vitis labrusca grapes used in wine production, but can also be eaten or made into grape juice, jam, or jelly. The Vitis International Variety Catalogue gives credit to the Scholls and describes Catawba as a crossing of the North American species Vitis labrusca with the European species Vitis vinifera and list 1819 as its likely introduction. The Oxford Companion to Wine states the vine was identified in North Carolina even earlier, in 1802, but does not state who discovered the variety. British wine expert Oz Clarke also places the vine's origins in North Carolina but claims that it was first identified in 1801. The possible Carolina origins do correspond with circumstantial details about the name "Catawba". In the Carolinas there is the Catawba River, which flows through the territory of the Catawba people. While the Catawba Indian Nation is currently centered in South Carolina, the Catawba people have historically populated the entire area that extended from the western Piedmont of North Carolina across the South Carolina border. After difficulties cultivating the Alexander, Longworth purchased Catawba cuttings from Major Adlum and planted a vineyard along the Ohio River. After accidentally stumbling upon sparkling wine production in his winery, Longworth began producing a sparkling Catawba modeled after the wines of Champagne. From the 1830s through the 1850s, Longworth's still and sparkling Catawba were being distributed from California to Europe where it received numerous press accolades. In the 1850s, a journalist from The Illustrated London News noted that the still white Catawba compared favorably to the hock wines of the Rhine and the sparkling Catawba "transcends the Champagnes of France". The wines were also well received at home in the United States where Henry Wadsworth Longfellow published a poem dedicated to Nicholas Longworth titled Ode to Catawba Wine. The popularity of Longworth's wine encouraged a flurry of plantings along the Ohio River Valley and up north to Lake Erie and Finger Lakes region of New York. Longworth was a fervent champion of Catawba, particularly grown in the Ohio River Valley, as a grape that he believed would lead the American wine industry for years to come. Prior to his sparkling Catawba, no other American wine had received the level of critical acclaim in Europe that his wines received. In the American journal Culture of the Grape and Manufacture of Wine, Longworth wrote in 1847, "The day is not distant, when the Ohio River will rival the Rhine, in the quantity and quality of its wine. I give the Catawba preference over all other grapes, for a general crop, for wine."