Кіріспе

Деива Марина – Италияның Лигурия аймағындағы Ла Специя провинциясында, Генуя қаласынан шығысқа қарай Леванте Ривьерасында орналасқан шағын коммуна. Ол «Италияның ең әдемі ауылдары» (I Borghi più belli d'Italia) тізіміне енген. Бұл – тыныш туристік курорт, мұнда теңіз суы таза, ал теңіз жағалауы жасыл таулармен қоршалған. Деива Марина жыл бойы балық аулауға танымал. Жақын жердегі ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұрасы саналатын Цинке-Терре ұлттық паркіне немесе Портофиноға экскурсия жасау өте ыңғайлы. 2018 жылдан бері Деива Марина муниципалитеті Жерорта теңізінің сүтқоректілеріне арналған Пелагос қасиетті орнының серіктесі болып табылады. Бұл теңіз сүтқоректілерінің сақталуына тікелей немесе жанама түрде әсер ететін, теңіз немесе құрлықтағы кез келген ластануға қарсы күресті күшейту және жоғары жылдамдықты моторлы қайықтармен жарыстарды өткізбеу міндеттемесін білдіреді.

Тарих

Каролингтер дәуірінен бастап құжаттарда еске алынса да, аймаққа биік таулардың арасындағы орналасуынан және порты болмауынан құрлық және теңіз арқылы жету қиын болды. Ішкі аймаққа шашыраңқы бірнеше шағын ауылдар орналасқан, ал теңіз жағалауы мұсылман шабуылдамақшыларының шабуылдарынан адамдар тұруға жарамсыз болды. Жергілікті тұрғындар көбінесе балықшылар болды, бірақ түнде шіркеуге жақын Деиваның тарихи орталығына шегініп, қорғаныш іздейтін. 16 ғасырда салынған екі қарауыл мұнарасы – халықтың паналауына болатын жалғыз бекініс болды және бүгінде муниципалитет гербінде бейнеленген. Шіркеуге жақын, теңізден шамамен бір километр қашықтықта орналасқан шаршы мұнара сақталған және қалпына келтірілген. Теңізге жақын орналасқан дөңгелек мұнара 1852 жылы болған су тасқынынан ішінара қирады. 1874 жылы Лигурия жағалауындағы темір жол құрылысы аяқталып, Деиваға қол жеткізу оңайырақ болды: темір жол стансасының жанында, соның ішінде "Альберго Савойя" аталған мейрамханасы бар бірнеше үйлер салынды. Жағалаудың қалған бөлігі жартылай фабрика үшін, кейіннен әскери қорғанысқа пайдаланылды. 20 ғасырдың бірінші жартысында теңіз жағалауына жақын салынған жалғыз ерекше ғимарат – "арт-нуво" стиліндегі "Вилла Шиаффино" болды. Деиваның демалыс орнына айналуы тек 1932 жылы мүмкін болды, осы жылы темір жолдар (темір жол стансасымен бірге) шамамен 1 км ішкі жаққа көшіріліп, кең жағалау аймағын босатып, пайдалануға қолайлы етті. Бірақ бұл өзгеріс Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана толыққанды жүзеге асты. Осы аралықта, Италияның ірі қалаларымен байланыс А12 тас жолының салынуы және жергілікті көлік үшін тасталған темір жол туннельдерін қайта пайдалану арқылы жақсарды. Бұл 1960-70 жылдары көп қабатты үйлердің салынуына ықпал етті, олар екінші үйлер ретінде пайдаланылды.

Экономика

Ең маңызды экономикалық ресурс – туризм.

Туризм

Деива Марина келушілеріне теңіз және құрлықтағы әртүрлі көрікті жерлер ұсынады. Мұнда кең құмды жағалаулар, көптеген жартасты жағалаулар және теңіз арқылы ғана қолжетімді көптеген шағын шығанақтар бар. Балық аулау жыл бойы жемісті болады. Сонымен қатар, балық аулау немесе киттерді қадағалау үшін круиздерге қатысуға болады. Деива Маринаны қоршаған төбелерде көптеген табиғат жолдары бар. Фрамура мен Монеглияға дейінгі екі жол жағалау бойымен маки бұталары, жүзімдіктердің террасалары немесе емен мен теңіз қарағайының ормандары арасымен өтеді және теңізге әдемі көріністер ашады. Басқа жолдар Апеннин тауларына қарай ішкі аймаққа көтеріледі. Нағыз тауға шығуды Сфинкс жартасынан бақылауға болады. Деива велосипед спортымен айналысу үшін де ыңғайлы база болып табылады. Соңғы кездерге дейін Деива "Granfondo 5 Terre" және "Mediofondo 5 Terre" велосипед жарыстарының бастапқы нүктесі болды, олар Cinque Terre аймағындағы трассалармен жүргізілді.