Итальян кардиналы Доменико Ферратаның өмірбаяны

Кіріспе

Итальяндық Рим католик кардиналы Доменико Феррата (4 наурыз 1847 – 10 қазан 1914) – Ватиканның дипломатиялық қызметінде және Рим Куриясында мансабының көп бөлігін өткізген итальяндық Рим католик кардиналы.

Өмір

Феррата Витербоға жақын Градолиде Джован Баттиста мен Мария Антонуцци Ферраттаның шағын шаруа қожалығында дүниеге келді. Оның ағасы Анжело кейіннен августиндіктердің бас прокуроры болды. Ол бастапқыда канон Д. Колларини басқарған жергілікті муниципалдық мектепке барып оқыды. Содан кейін Орвието иезуит мектебіне түсті. Орвиетодан иезуиттер қуылғаннан кейін, 1860-61 жылдарды Градолиде өткізді, бірақ Дон Г.Б. Полверинимен жеке оқуын жалғастырды. Одан кейін Монтефиасконе семинариясына оқуға қабылданды. Феррата Градоли колледжінің каноны қызметіне тағайындалды. Ол Римдегі Ла Сапиенца университетінде теология ғылымын оқып, Томасо Мартинеллиден Киелі кітапты зерттеді. Феррата 1869 жылы дін қызметкері (священник) болып тағайындалды.

Мансап

Қасиеттілікке ие болғаннан кейін Феррата Сант-Аполлинареде канондық құқықты оқыды. Ол теология, азаматтық және діни құқық бойынша докторлық дәрежесін алды. Содан кейін ол Кеңес қауымында шәкірттікке түсті. Мартелли 1873 жылы кардинал болғаннан кейін, бұрынғы шәкірті Ферратаны өзінің хатшысы етіп тағайындады. 1874 жылдың қаңтарында Феррата Қасиетті Риттерлер қауымының прокуроры болып тағайындалды. 1877 жылдың сәуір айында ол Киелі Орын мен шетелдік үкіметтер арасындағы дипломатиялық қатынастарды жүргізетін Ерекше шіркеу істері жөніндегі қауымға тағайындалды. 1879 жылы қауым хатшысы Влодзимиерз Чацкий Францияға нунций болып тағайындалғанда, ол Ферратаны аудитор ретінде өзімен бірге алып кетті. 1883 жылы Римге оралғаннан кейін, Базель епархиясымен туындаған мәселелерді шешу үшін Швейцарияға жіберілді. 1884 жылы ол Пап діни академиясының президенті, дипломатиялық корпустың оқу орны болды. 1885 жылы епископқа бекітілген ол Бельгияда нунций қызметін атқарды. 1889 жылдың 20 сәуірінен 1891 жылдың 23 маусымына дейін, Францияға нунций болып тағайындалғанға дейін, ол Ерекше шіркеу істері жөніндегі қауымның хатшысы болды. Рим Папасы Лев XIII оны 1896 жылдың 22 маусымындағы консисторияда Римдегі Санта-Приска титулымен кардинал етіп көтерді. Кардиналдық қызметінің алғашқы кезеңін ол Кешірім және Қасиетті реликвиялар жөніндегі Қасиетті қауымның префекті ретінде өткізді. Ол Құдайға табыну қауымының префекті болып тағайындалды. 1900 жылы ол канонизация процесін басқаратын Қасиетті Риттерлер қауымының префекті болды. Осы қызметінде ол Жанна д'Арк ісі бойынша көптеген процедураларды қадағалады. Ол 1903 жылы Папа Пий X сайланған конклавқа қатысты. 1901 жылы Папа Лев XIII оны үшінші француз республикасымен келісімге қол жеткізу миссиясымен Парижге нунций ретінде жіберді. Папаның легаты ретінде ол 1905 жылы Мальтадағы Коспикуадағы Таза ұғым бейнесінің каноникалық тәж кигізу рәсімін өткізді. Феррата 1910 жылғы Quam singulari жарлығын, балаларды қасиетті тамаққа қабылдау туралы дайындауда маңызды рөл атқарды. 1913 жылы ол Патриархалды Латеран базиликасының архиерейі болып тағайындалды. Сол жылы ол Мальтадағы XXIV Халықаралық Эвхаристиялық конгресс үшін кардинал-легат болып тағайындалды. 1914 жылдың қаңтарында Папа Пий X 1913 жылдың 13 желтоқсанында қайтыс болған Мариано Кардинал Рамполланың орнын басып, Қасиетті Офис Қауымының хатшысы етіп тағайындады. Папа Пий X 1914 жылдың 20 тамызында қайтыс болды. Феррата 1914 жылдың 31 тамызында ашылған конклавты ашып, Паулин капелласында Киелі Рухтың мессасын өткізді. Жаңа сайланған Папа Бенедикт XV Ферратаны Рафаэль Мерри дель Вальдың орнына Мемлекеттік хатшы етіп тағайындады. Алайда Ферратаның денсаулығы нашарлап, тағайындалғаннан кейін бір ай өткенде, жетпіс жасында қайтыс болды. Ол Градолиде жерленген.

After ordination, Ferrata studied canon law at S. Apollinare. He earned doctorates in both theology and civil and canon law. He then apprenticed at the Congregation of the Council. When Martelli became a cardinal in 1873, he made his former student his secretary. In January 1874 Ferrata was appointed procurator at the Sacred Congregation of Rites. In April 1877, he was appointed to the Congregation for Extraordinary Ecclesiastical Affairs, which handled diplomatic relations between the Holy See and foreign governments. When in 1879 the secretary of the congregation, Włodzimierz Czacki was appointed nuncio to France, he took Ferrata along as auditor. He returned to Rome in 1883 and was sent to Switzerland to resolve problems with the diocese of Basel. In 1884 he was made president of the Pontifical Ecclesiastical Academy, the training school for the diplomatic corps. Consecrated a bishop in 1885, he served as nuncio to Belgium. He served as Secretary of the Congregation for Extraordinary Ecclesiastical Affairs from 20 April 1889 to 23 June 1891, when he was named nuncio to France. He was elevated to Cardinal by Pope Leo XIII in the consistory of 22 June 1896 with the titular of Santa Prisca, Rome. He spent the early part of his cardinalate in positions such as Prefect of the Sacred Congregation for Indulgences and Sacred Relics. He was named Prefect of the Congregation for Divine Worship. In 1900, he was named prefect of the Sacred Congregation of Rites which handled the process for canonizations. In that capacity he oversaw much of the procedure regarding the cause of Joan of Arc. He participated in the conclave of 1903, which elected Pope Pius X. In 1901 he was sent as nuncio to Paris by Pope Leo XIII with the mission to work for the reconciliation with the third French Republic. As papal legate, he presided over the 1905 Canonical coronation of the image of the Immaculate Conception of Cospicua in Malta. Ferrata played an important part in the preparation of Quam singulari the 1910 decree concerning the admittance of children to communion. In 1913 he was named Archpriest of the patriarchal Lateran basilica. In the same year, he was appointed the Cardinal Legate for the XXIV International Eucharistic Congress in Malta. In January 1914 Pope Pius X named him to succeed Mariano Cardinal Rampolla, who had died on 13 December 1913, as Secretary of the Sacred Congregation of the Holy Office. Pope Pius X died on 20 August 1914. Ferrata opened the conclave opened on August 31, 1914, celebrating the Mass of the Holy Spirit in the Pauline Chapel. The newly elected Pope Benedict XV appointed Ferrata Secretary of State, in place of Rafael Merry del Val. However, Ferrata was already in ill health and died the month after his appointment at age seventy. He was buried in Gradoli.