Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швейцариялық католик теологы (1905–1988)
Swiss Catholic theologian (1905–1988)
Ханс Урс фон Балтасар (12 тамыз 1905 – 26 маусым 1988) – швейцариялық теолог және католик діни қызметкері, ХХ ғасырдың ең маңызды католик теологтарының бірі саналады. Жозеф Ратцингер және Анри де Любакпен бірге ол «Коммунио» теологиялық журналын құрды. Өмірі бойында ол 85 кітап, 500-ден астам мақала мен эссе, сондай-ақ 100-ге жуық аударманың авторы болды. Ол әдемілік («Иеміздің даңқы»), ізгілік («Теодрама») және шындық («Теологика») туралы 15 томдық трилогиясымен әйгілі. Папа Иоанн Павел II Балтазарды кардинал етіп тағайындау ниетін жариялады, бірақ ол консисторияға дейін қайтыс болды. Ратцингер (кейіннен Папа Бенедикт XVI) Балтазардың жерлеу рәсімінде сөйлеген сөзінде, «оның сенім туралы үйреткендері дұрыс» және ол «тірі судың бастауларына жол көрсетеді» деді.
Hans Urs von Balthasar (12 August 1905 – 26 June 1988) was a Swiss theologian and Catholic priest who is considered one of the most important Catholic theologians of the 20th century. With Joseph Ratzinger and Henri de Lubac, he founded the theological journal Communio. Over the course of his life, he authored 85 books, over 500 articles and essays, and almost 100 translations. He is known for his 15 volume trilogy on beauty (The Glory of the Lord), goodness (Theo Drama), and truth (Theo Logic). Pope John Paul II announced his choice of Balthasar to become a cardinal, but he died shortly before the consistory. Ratzinger (later Pope Benedict XVI) said in his funeral oration for Balthasar that "he is right in what he teaches of the faith" and that he "points the way to the sources of living water."
Ерте өмір
Балтазар 1905 жылғы 12 тамызда Швейцарияның Люцерн қаласында ақсүйек отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Оскар Людвиг Карл фон Балтазар (1872–1946) – шіркеу архитекторы, ал анасы Габриэль Питцкер (1929 жылы қайтыс болған) – швейцариялық католик әйелдер лигасының құрылуына көмектесті. Питцкер 1945 жылы әйелдерді мас совет әскерлерінен қорғауға тырысқанда, совет әскерлері атып өлтірген, киелі Вильмос Апормен туыс болған. Оскар мен Габриэльдің үш баласы болды. Ханс Урс – үлкені. Ұлдары Дитер Швейцария гвардиясына қосылды. Қыздары Рене (1908–1986) жоғары дәрежелі монах болды. Ханс Урс кейіннен отбасын «шынайы католик» деп сипаттады. Мен де сондай сеніммен өстім, күмәнге орын болған жоқ. Люцерндегі францискан шіркеуінің хорында жалғыз басым өткізген үнсіз және әсерлі ерте мессаларды, сондай-ақ иезуит шіркеуіндегі сағат ондағы, керемет әдемі деп ойлаған мессаны әлі есімде сақтаймын. Бала кезінде Ханс отбасымен әжесі басқарған «Пенсион Фелсберг» қонақ үйінде көп уақыт өткізді. Мұнда ол «косmополиттік» атмосферада өмір сүріп, «үш тілділік (неміс, француз, ағылшын) қалыпты жағдай еді», – деп жазады биографы Питер Хенричи. Абсолют дыбыс сезіміне ие Ханс классикалық музыкаға, әсіресе Шубертке, Чайковскиге және Малерге қызығушылық танытты, бұл қызығушылығы кейін де жалғасты. Өзінің айтуынша, ол «пианинода сағаттап ойнайтын». Венада университетте оқып жүргенде, ол түнде бөлмелес Рудольф Аллерспен бірге төрт қолмен фортепианода ойнаған. Кейіннен иезуит шіркеуінің капелланы ретінде Моцарттың «Дон Джованни» операсын жадынан орындады.
Balthasar was born in Lucerne, Switzerland, on 12 August 1905, to a noble family. His father, Oscar Ludwig Carl von Balthasar (1872–1946), was a church architect, and his mother, Gabrielle Pietzcker (d. 1929), helped found the vertical align=sup (Swiss League of Catholic Women). Pietzcker was related to the beatified Hungarian bishop Blessed Vilmos Apor, who was shot by Soviet troops in 1945 while trying to protect women from drunken Soviet soldiers. Oscar and Gabrielle had three children. Hans Urs was the eldest. Their son Dieter would join the Swiss Guard. Their daughter Renée (1908–1986) became the superior general of the vertical align=sup. Hans Urs would later describe his family as "straightforwardly Catholic I grew up with a faith that was equally straightforward, untroubled by doubt. I can still remember the silent and very moving early Masses on my own in the choir of the Franciscan church in Lucerne and the ten o'clock Mass in the Jesuit church, which I thought was stunningly beautiful." As a child, Hans and his family spent much time at the hotel Pension Felsberg, which his grandmother managed. Here, he was regularly exposed to a "cosmopolitan" atmosphere where "trilingualism (German, French, English) [was] taken for granted," as biographer Peter Henrici notes. Hans, who had absolute pitch, was immersed in classical music, particularly Schubert, Tchaikovsky, and Mahler, and this interest would continue through early adulthood. By his own account, he "spent endless hours on the piano". While doing university studies in Vienna, he reportedly would play the piano four hands almost nightly with his roommate Rudolf Allers. Later, as a Jesuit chaplain, he would perform a transcription of Mozart's Don Giovanni from memory.
Білім
Швейцарияның орталық бөлігіндегі Энгельберг аббат мектебінде бенедиктиндік монахтармен білім алған Балтасар, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австрияның Фельдкирх қаласындағы Иса қоғамы басқаратын, дайындық мектебі саналатын, академиялық талаптары жоғары «Стела Матутина»ға ауысты. Оның түлектері арасында Артур Конан Дойл және томист кардинал Франц Эрле де бар. Музыкадан өзге, Балтасар әдебиетке де қызығушылық танытты, кейіннен Данте мен Гётені өзіне елеулі әсер еткен алғашқы тұлғалар деп атады. «Стела Матутинаны» бітіруге бір жыл қалғанда, ол неміс әдебиетін оқу үшін Цюрих университетіне ерте қабылданды. Вена мен Берлинде зерттеу жұмыстарын жүргізгеннен кейін, 1928 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Диссертациясы неміс және неміс тілді ой-санасындағы эсхатология тақырыбына арналған, католик теологиясынан көп нәрсе алды. 1980 жылдары ол осы еңбегі туралы былай деді: «Оның негізгі себебі – қазіргі неміс әдебиетінің көрнекті тұлғаларының көбінесе жасырын қалған діни көзқарасын ашу еді. Мен оларға, айтқандай, «өзінің мойындауларын» жасауға мүмкіндік бергім келді. Бұл жұмыс жетілмегендіктен, көптеген тарауларын қайта жазу қажет еді, бірақ оның бір бөлігі әлі де құнды болар». Генричидің сөзіне сәйкес, сол кездегі студент үшін Цюрихтің «либералды протестанттық» университетіне осындай диссертация тапсыру академиялық тәуекелге толы болды, бірақ факультет Балтазарға summa cum laude дәрежесін берді.
Educated first by Benedictine monks at the abbey school of Engelberg in central Switzerland—during the time of the First World War—Balthasar transferred to the more academically rigorous Stella Matutina, a preparatory school run by the Society of Jesus in Feldkirch, Austria, whose alumni include Arthur Conan Doyle and the Thomist cardinal Franz Ehrle. Aside from music, Balthasar also took a strong interest in literature, later citing Dante and Goethe as key early influences. A year before graduation from Stella Matutina, he enrolled early at the University of Zurich to study German literature. After stints researching in Vienna and Berlin, he obtained his doctorate in 1928, with a dissertation on the theme of eschatology in German and Germanophone thought, drawing heavily from Catholic theology. Writing in the 1980s, he said of this latter work that "its fundamental impulse was the desire to reveal the ultimate religious attitude, often hidden, of the great figures of modern German literature. I wanted to let them, so to speak, 'make their confession'. The work was of insufficient maturity—most of the chapters ought to be rewritten—and yet some of it may still be valid." According to Henrici, submitting a dissertation of this nature to the "Liberal Protestant" University of Zurich was academically risky for a student at that time, but the faculty awarded Balthasar his doctorate summa cum laude.
Иса қоғамы
Католик дінін ұстана отырып, "сенімі берік" және "Анамызға деген құрметпен" болғанымен, Балтасар университет жылдарына дейін теология мен руханиятқа көбінесе қызығушылық танытпады. Берлинде оқып жүргенде ол теолог Романо Гвардинидің дәрістерін тыңдады. 1929 жылы Балтасар Германияның Вайлен қаласында студенттерге арналған рухы жаңару семинарына қатысты және Иса Мәсіхтің соңынан еруге кенеттен шақырылғанын сезінді: Бүгінге дейін [1959 жылы], отыз жыл өткен соң да, Базельден шалқары орналасқан Қара Ормандағы жоғалған жолдағы ағашты таба аламын, оның астында мен найзағай соққандай сезімге толы болдым. Сол сәтте менің ойымда теология немесе діни қызметкерлік пайда болған жоқ, тек мынау ғана болды: Сен таңдамайсың, сен шақырылдың. Сен қызмет ете алмайсың, сені басқа біреу қолданады. Сенде жоспар жоқ, сен ұзақ уақыттан бері дайындалып келген мозаиканың кішкентай бөлігісің. Мен тек "бәрін тастап, соңынан еруім керек еді", жоспарсыз, тілексіз, идеясыз: мен тек сол жерде тұрып, күтіп, мені не үшін қолданатынын көруім керек еді – солай болды. Ол бұл тәжірибені Игнатий Лойоланың ықпалымен болғанын түсінді. Кейін Балтасар Лойола туралы былай деп жазды: "Мен оны таңдаған жоқпын, ол мені найзағайдай жалындатты". 1929 жылдың 18 қарашасында Балтасар анасы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Германияның оңтүстігіндегі Иса қоғамына кірді. Ол кезде Швейцарияда конституциялық заңмен иезуиттердің қызметіне тыйым салынған еді. Екі жылдық жаңадан кіруші ретінде оқығаннан кейін, Балтасар Мюнхенге жақын Пулахта философияны оқыды, онда ол Эрих Приварамен танысты, ол оны схоластикада тәрбиеледі және оның "барлық нәрсенің ұқсастығы" туралы еңбегі оған әсер етті, бірақ кейін ол оның кейбір ойларына қатысты күмән білдірді. 1932 жылы Балтасар Францияның Лион қаласындағы иезуиттер мектебіне, Fourvière-ге барып, төрт жыл теологияны оқыды. Мұнда ол кейіннен "Жаңа теологиямен" байланысты болған иезуиттер Анри Буйяр, Жан Даниэлу, Гастон Фессар және Анри де Лубакпен кездесті. Де Лубак жас студенттің шіркеу әулиелеріне, әсіресе Оригенге, Ниссалық Григорийге және Максим Исповедникке деген қызығушылығын оятты. Лионда Балтасар француз жазушылары Шарль Пегуй, Жорж Бернанос және Поль Клодельдің шығармаларымен де танысты. Балтасар 1936 жылдың 26 шілдесінде діни қызметкер болып тағайындалды. Өзінің діни қызметке тағайындалу куәлігінде ол "Бақыт берді, сындырды және берді" ("Benedixit, fregit, deditque") деген сөз тіркесін қолданды, ол Лука Евангелиясындағы Евхаристияның құрылуы туралы сөздерден алынған. 1937 жылы теологиялық оқуын аяқтағаннан кейін, ол Мюнхенге Stimmen der Zeit журналында жұмыс істеуге жіберілді, онда ол 1939 жылға дейін болды. 1940 жылы Альберт Штегермен бірге үшінші курсын аяқтады. Римдегі Грегориан университетінде профессорлық қызмет немесе Базельдегі студенттік капелландық рөлді таңдау мүмкіндігі берілген кезде, ол академиялық еңбекке қарағанда пастырлық жұмысты бағалады. 1940 жылы Базельге көшіп келген Балтасар Sammlung Klosterberg үшін Europaische Reihe әдеби сериясын редакциялады, француз қарсылық поэзиясын аударды, пьесалар қоюға көмектесті (оның ішінде Бернаностың "Кармелиттер диалогы" және Клодельдің "Жібекке оралған аяқ киім" аудармаларын сахналады), Максим Исповедник және Григорий Ниссалық туралы кітаптар жариялады және студенттерге үнемі дәріс берді. 1941 жылы ол студенттерді тәрбиелеу институты, Studentische Schulungsgemeinschaft құрды, онда Хьюго Рахнер, Мартин Бубер, Ив Конгар, Анри де Лубак және басқалар курстар мен конференциялар өткізді. Балтасар студенттерге литургия, уағыздар, рухы жаңару семинарлары және рухани кеңес берді, әсіресе Игнатий Лойоланың рухани жаттығуларына ерекше назар аударды. Жак Сервейдің айтуынша, "жас жігіттердің көпшілігі ақырында Иса қоғамына кірді, ал қалғандары әлемде Құдайға адал болудың жолын табуға үміттене отырып, дінге кірмеуді шешті".
Though a practicing Catholic, with "untroubled faith" and "devotion to our Lady," Balthasar had remained largely uninterested in theology and spirituality until his university years. While studying in Berlin, he also heard lectures by the theologian Romano Guardini. In 1929, Balthasar attended a retreat for students in Wyhlen, Germany, and sensed what he believed to be a sudden call to follow Jesus Christ:Even today [in 1959], after thirty years, I could still find again the tree on the lost path in the Black Forest, not far from Basel, under which I was struck as if by lightning [I]t was neither theology nor the priesthood that, at that moment, appeared in a flash before my mind; it was this alone: You have nothing to choose; you are called. You will not serve; another will use you. You have no plans to make; you are only a small little tile in a mosaic that has long been ready. I needed only to "leave everything and follow," without making plans, without wishes or ideas: I needed only to stand there and wait and see what I would be used for—and so it happened. He understood this experience as having been mediated by the figure of Ignatius of Loyola. Balthasar would later write of Loyola, "I did not choose him; he set me ablaze like a bolt of lightning." On November 18, 1929, Balthasar entered the Society of Jesus in south Germany, not long after the death of his mother. At that time, Jesuit work and ministry was prohibited in Switzerland by constitutional law. After two years as a Jesuit novice, he studied philosophy at Pullach, near Munich, where he came into contact with Erich Przywara, who formed him in Scholasticism and whose work on the analogia entis impacted him, though he would later express some hesitation about certain aspects of his thought. In 1932, Balthasar moved to Fourvière, the Jesuit school in Lyon, France, for four years of theological study. Here he encountered fellow Jesuits Henri Bouillard, Jean Daniélou, Gaston Fessard, and Henri de Lubac, figures later associated with the nouvelle théologie. De Lubac kindled the young student's interest in the Church Fathers, especially Origen, Gregory of Nyssa, and Maximus the Confessor. In Lyon, Balthasar also encountered the work of French writers Charles Péguy, Georges Bernanos, and Paul Claudel. Balthasar was ordained a priest on 26 July 1936. As a motto on his ordination card, he used the phrase "Benedixit, fregit, deditque" ("He blessed it, broke it, and gave"), taken from the words of the institution of the Eucharist in the Gospel of Luke. After finishing his theological studies in 1937, he was sent to Munich to work at the journal Stimmen der Zeit, where he remained until 1939. He completed his tertianship with Albert Steger in 1940. When given the choice between a professorship at the Gregorian University in Rome and a role as student chaplain in Basel, Switzerland, he chose the chaplaincy, preferring pastoral work to academia. Moving to Basel in 1940, Balthasar edited the Europaische Reihe literary series for the Sammlung Klosterberg, translated French Resistance poetry, helped to produce plays (including a staging of his own translations of Bernanos' Dialogues of the Carmelites and Claudel's The Satin Slipper), published book length studies on Maximus the Confessor and Gregory of Nyssa, and regularly lectured to students. He established the Studentische Schulungsgemeinschaft in 1941, an institute for student formation that featured courses and conferences by Hugo Rahner, Martin Buber, Yves Congar, vertical align=sup, Henri de Lubac, and others. To the students, Balthasar offered liturgies, sermons, retreats, and spiritual direction, with a particular emphasis on the Spiritual Exercises of Saint Ignatius of Loyola. According to Jacques Servais, "A good number of the young men eventually entered the Society of Jesus, while others decided to remain in the lay state, hoping to find a form of consecration to God in the world."
Адриенн фон Спейрмен ынтымақтастық
Базельдегі алғашқы айларында ол ортақ дос арқылы дәрігер Адриенн фон Спейрмен танысты. Ол отыздан асқан ана және Базель қоғамындағы белгілі бір тұлға болды. Ол тарихшы Вернер Каегиге үйленген, алғашқы некесінен екі баласы болған, 1934 жылы күрт қайтыс болған. Ол протестант болған, бірақ католик болуға қызығушылық танытқан. Балтазар оған катехизистік нұсқаулар беруді бастады және кейіннен бұл процесс туралы былай деді: «Нұсқауларда ол барлығын бірден түсінді, өйткені ол мен айтқанды естіп, оны растау үшін қанша уақыт күтті». 1940 жылдың 1 қарашасында Католик шіркеуіне қабылданғаннан кейін, Балтазар шпейр дұғадағы күшті тәжірибелер туралы, Мәсіхтің азаптары туралы көріністер мен әртүрлі қасиеттілермен кездесулер туралы айта бастады. Балтазардың сөздерімен айтқанда, «Адрианнаны бірден барлық бағытта айналдырған, шатасқан дауылмен мистикалық рақымның шынайы каскады құйылды». Ол оған рухани жетекші ретінде, тәжірибелерді бағалауға көмектесу үшін ілесіп жүруді бастады. Спейрдің мистикасының шынайылығына көз жеткізгеннен кейін, Балтазар мен Спейр екеуі де ортақ теологиялық миссияға ие екендеріне сенді. 1944-1960 жылдары Спейр Балтазарға 60-қа жуық рухани және Жазбаларға қатысты түсіндірмелерді диктант етіп жазды. Спейрдің аналық және дәрігерлік міндеттерін ескере отырып, Балтазар ғана мәтіндерді реттеуге, өңдеуге және жариялауға жұмыстанды. 1947 жылы ол Швейцарияның Эйнсиделн қаласында Иоганн Верлаг баспасын құрып, оның шығармаларын шіркеу имприматурасымен басып шығара бастады. Спейрдің кейбір шығармалары, әсіресе мистикалық сипаты айқын болғандары, 1985 жылы, оның өлімінен 20 жыл өткен соң ғана, Папа Иоанн Павел II Ватиканда оның ойларына арналған симпозиум ұйымдастырғанға дейін жарық көрген жоқ. 1986 жылы Анжело Сколамен сұхбаттасқанда Балтазар фон Спейрдің «кең теологиясымен» қарым-қатынасын былай сипаттады: «Мен оны жинап, Әулиелердің теологиясы, орта ғасырлар және қазіргі заман сияқты кеңістікке ендіруге тырыстым, олармен мен жақсы таныс болдым. Менің үлесім оның ой-пікіріндегі жаңа және дұрыс нәрселердің бәрі суланбауы немесе бұрмаланбауы үшін, бірақ кеңістік беру үшін жан-жақты теологиялық көкжиегін ұсынудан тұрды. Тек оқулық теологиясымен Адриеннаның жұмысын түсіну мүмкін емес еді; оның бастапқы тұжырымдары оған қайшы келмейтінін түсіну үшін үлкен дәстүрді білу қажет болды». Фон Шпейр мен фон Балтазар 1945 жылы құрылған католикалық лайықтылар институты Иоганнгемейнштафт (Иоханн қауымы) құруда тығыз ынтымақтастық жасады, ол әлем ішінде әлемді қасиеттендіру үшін жұмыс істеу миссиясын алған. Ол үш жылдан кейін Балтазардың «Der Laie und der Ordenstand» еңбегінде дүниежүзілік институттар үшін теологияны жариялаған кезде кеңінен танылды, ол Иоганн Верлаг баспасынан шыққан алғашқы кітап болды. Ұзақ ойланып, Балтазар осы қауымды құру үшін Иса қоғамын тастады, өйткені оның басшылары бұл иезуит өмірімен үйлесімді болатынына сенбеді. Ол оны «жеке, ерекше және басқаларға тапсыруға болмайтын міндет» деп қарастырды. Спейр Иоганнгемейнштафтты діни қызметкермен бөліскен «бала» деп метафоралық түрде атады – бұл кейбір сынға ұшыраған, бірақ басқалары қорғаған теңеу. Спейр қайтыс болғанға дейін қауымның әйелдер бөлімшесінің жетекшісі болды.
During his first months in Basel, he met the physician Adrienne von Speyr through a mutual friend. A mother in her late thirties, and a somewhat prominent figure in Basel society, she was married to the historian Werner Kaegi, with two children from her first marriage to vertical align=sup, who had died suddenly in 1934. She was a Protestant, but interested in becoming Catholic. Balthasar began to offer her catechetical instruction and later said of this process, "In the instructions she understood everything immediately, as though she had only—and for how long!—waited to hear exactly what I was saying in order to affirm it." Shortly following her reception into the Catholic Church on 1 November 1940—at a liturgy celebrated by Balthasar—Speyr began reporting intense experiences in prayer, including visions of Christ's Passion and encounters with various saints. In Balthasar's words, "A veritable cataract of mystical graces poured over Adrienne in a seemingly chaotic storm that whirled her in all directions at once." He began to accompany her as a spiritual director, in order to help evaluate the experiences. After he became convinced of the authenticity of Speyr's mysticism, Balthasar and Speyr both began to believe that they had a shared theological mission. Between 1944 and 1960, Speyr dictated to Balthasar some 60 books of spiritual and Scriptural commentary. Given Speyr's responsibilities as a mother and a practicing doctor, Balthasar alone worked to arrange, edit, and publish the texts. In 1947, he founded a publishing house, Johannes Verlag, in Einsiedeln, Switzerland, where he began to print and distribute her works with ecclesiastical imprimatur. Some of Speyr's works, namely those of a more explicitly mystical character, were not released until Pope John Paul II organized a Vatican symposium on her thought in 1985, almost 20 years after her death. In an interview with Angelo Scola in 1986, Balthasar gave a portrait of his relationship with the "extensive theology" of von Speyr:All I attempted to do was gather it up and embed it in a space, such as the theology of the Fathers, that of the Middle Ages and the modern age, with which I was fairly familiar. My contribution consisted in providing a comprehensive theological horizon, so that all that was new and valid in her thought would not be watered down or falsified, but be given space to unfold. With a mere textbook theology one could not have captured Adrienne's work; it required a knowledge of the great tradition to realize that her original propositions in no way contradicted it. Von Speyr and von Balthasar also collaborated closely in the founding of the Johannesgemeinschaft (Community of Saint John), a Catholic institute of consecrated laypeople established in 1945, with a mission to work for the sanctification of the world from within the world. It became more widely known three years later when Balthasar produced a theology for secular institutes in his work Der Laie und der Ordenstand, the first book to be published by Johannes Verlag. After a long discernment, Balthasar would eventually leave the Society of Jesus to found this community, since his superiors did not believe it would be compatible with Jesuit life. He saw it as a "personal, special, and non delegable task." Speyr referred to the Johannesgemeinschaft metaphorically as a “Child” she shared with the priest—an analogy that has drawn some criticism but been defended by others. Speyr served as the superior of the women's branch of the community until her death.
Лекциялар, жазу және баспаға шығару (19501967)
Бальтазардың иезуиттерден кетуі оны, биограф Питер Генричи атап өткендей, "әдепкіде қалдырды", және ол Германия бойынша лекциялық турларға шықты, бұл оған өзін асырауға және Johannes Verlag баспа үйін қаржыландыруға көмектесті. Ол жастарға рухани кеңес беруді де жалғастырды. 1950-1956 жылдар аралығында ол көптеген кітаптар мен мақалалар жазды, оның ішінде Тереза фон Лизио (Тереза Лизио) (1950), Schleifung der Bastionen (Бастиондарды бұзу) (1952), Das betrachtende Gebet (Дұға) (1955) және Die Gottesfrage des heutigen Menschen (Құдай туралы заманауи адамның сұрағы) (1956), сондай-ақ Жорж Бернанос, Карл Барт және Рейнхольд Шнайдер туралы монографиялық зерттеулер. Осы кезеңдегі оның көптеген еңбектері – Папа Пий XII-нің шіркеулік батасын берген Provida Mater Ecclesia апостолдық конституциясы жарықтанғаннан кейін жазылды – христиан шәкірттігінің дүниеден іштен қалай жүзеге асырылуы мүмкін деген сұраққа жауап іздейді. Чур епархиясына қабылданғаннан кейін ол Базель қаласына қоныс аударды, үйленген достары Вернер Каеги мен Адриенн фон Спейр оны қабылдады, ол 1967 жылға дейін олардың үйінде тұрды. Осы кезеңде – 1958 жылы лейкемия диагнозы қойылса да – Балтазар жемісті еңбек етті, ең бастысы жеті томдық "Herrlichkeit" (Иеміздің даңқы) (1961–1967) еңбегі, ол сұлулық, жақсылық және шындық туралы үш классикалық трансценденталдарға арналған теологиялық трилогияның бірінші бөлігі болуға тиіс болды. Ол сонымен қатар Johannes Verlag үшін аударма жасады және редакциялап, әріптесі Спейрдің жазбаларына ерекше назар бөлді. Балтазар осы уақытта өткен Екінші Ватикандық Кеңеске қатысуға шақырылмады, бірақ "Herrlichkeit" жарықтанғаннан кейін оның теологиялық беделі айтарлықтай өсті. 1950 жылдардың ортасынан бері ауыр науқастанып жүрген Адриенн фон Спейр 1967 жылдың 17 қыркүйегінде қайтыс болды, ал Балтазар Сент-Джон қауымының жауапкершілігін өз мойнына алды.
Balthasar's exit from the Jesuits left him "literally on the street", as biographer Peter Henrici notes, and he took up lecture tours across Germany, which helped him provide for himself and fund the Johannes Verlag publishing house. He also continued giving retreats to young people. Between 1950 and 1956, he authored a number of books and articles, including Therese von Lisieux (Thérèse of Lisieux) (1950), Schleifung der Bastionen (Razing the Bastions) (1952), Das betrachtende Gebet (Prayer) (1955), and Die Gottesfrage des heutigen Menschen (The God Question and Modern Man) (1956), as well as monograph studies of Georges Bernanos, Karl Barth, and Reinhold Schneider. Much of his work during this period—written after the release of Pope Pius XII's apostolic constitution Provida Mater Ecclesia, which gave an ecclesiastical blessing to secular institutes—confronts the question of how Christian discipleship might be lived from within the world. After he was welcomed into the Diocese of Chur, he settled in the city of Basel, hosted by his married friends Werner Kaegi and Adrienne von Speyr, in whose home he remained until 1967. During this period—although he was diagnosed with leukemia in 1958—Balthasar wrote prolifically, most notably the seven volume work Herrlichkeit (The Glory of the Lord) (1961–1967), which was to serve as the first part of a theological trilogy on the three classical transcendentals of beauty, goodness, and truth. He also translated and edited for Johannes Verlag, with an emphasis on the writing of his collaborator Speyr. Balthasar was not invited to take part in the Second Vatican Council, which took place during this time, but after the release of Herrlichkeit, his theological reputation would grow significantly. Adrienne von Speyr, who had been seriously ill since the mid 1950s, died on September 17, 1967, and Balthasar assumed responsibility for the Community of Saint John.
Кейінгі жылдары: Қауымдағы құрметті сыйлықтар
Базельдегі басқа бір үйге көшкен Балтасар жазу, редакциялау және аударма жұмыстарын үздіксіз жалғастырды. 1969 жылы Папа Павел VI оны Халықаралық теологиялық комиссияға мүше етіп тағайындады. 1971 жылы епископтар синодының екінші жалпы отырысында теологиялық хатшы ретінде жұмыс істеді, діни руханилыққа арналған синод құжатын жазды, сондай-ақ Бавария католик академиясынан марапат алды. Иосиф Ратцингер және Анри де Лубакпен бірлесіп 1971 жылы Communio халықаралық теологиялық журналын құрды, оған Италияның «Қауымдастық және азаттық» қозғалысының мүшелері, соның ішінде Анджело Скола да қатысты. Журнал прогрессивті Concilium журналына дәстүрлі бағытты ұстанатын балама ретінде жоспарланды. Балтасар оның миссиясын мынадай сөздермен сипаттады: «Осы сеніміміз бізді жалаңаяқ қылады. Қасқырлардың арасындағы қойлар сияқты. Бұл батылдық емес, христиандық батылдық – өзіңді қауіпке тікелей ұшырату». Кароль Войтила журналдың поляк тіліндегі басылымын басқарды. 1970-ші жылдардың соңында ол аудармалар үшін сыйлықтармен қатар, Ұлыбритания академиясы мен Мораль және саяси ғылымдар академиясынан стипендия алды. 1984 жылы Иоанн Павел II оған теология ғылымына қосқан үлесі үшін алғашқы Павел VI Халықаралық сыйлығын табыс етті. Балтасардың беделі осыншалық деңгейге жеткендіктен, Иоанн Павел II 1988 жылдың 29 мамырында оны кардинал етіп тағайындау жоспарларын жариялады. Алайда, ол 1988 жылдың 26 маусымында Базельдегі үйінде дүниеден өтті, дәл сол рәсім өтетін күннен екі күн бұрын. Ол Люцерндегі Святой Леодегар им Хоф (Hofkirche) шіркеуінің зиратына жерленген.
Moving to another house in Basel, Balthasar continued to write, edit, and translate extensively. In 1969, Pope Paul VI appointed him to the International Theological Commission. He worked as a theological secretary at the Second Ordinary General Assembly of the Synod of Bishops in 1971, penning the synod document on priestly spirituality, and he also received the vertical align=sup from the Catholic Academy of Bavaria. With Joseph Ratzinger and Henri de Lubac, he founded the international theological journal Communio in 1971, with collaboration from members of the Italian Communion and Liberation movement, including Angelo Scola. The journal was conceived as a more traditionally minded alternative to the progressive Concilium, and Balthasar described its mission in terms of courage: "[T]his truth we believe in strips us bare. Like lambs among wolves. It is not a matter of bravado, but of Christian courage, to expose oneself to risk." Karol Wojtyła became the editor of the Polish edition of the review. Later in the 1970s, he was given fellowships at the British Academy and the Académie des Sciences Morales et Politiques, in addition to prizes for translation. In 1984 John Paul II awarded him the first Paul VI International Prize for his contributions to theology. Balthasar's reputation had risen to the extent that John Paul II announced plans to make him a cardinal on 29 May 1988. He died, however, in his home in Basel on 26 June 1988, two days before the ceremony which would have granted him that rank. He is buried in the cemetery of the Church of St. Leodegar im Hof (Hofkirche) in Lucerne.
Теология
Карл Ранер және Бернард Лонерганмен бірге Балтасар Батыс заманауилығына жауап беруге тырысты, ол дәстүрлі католик ой-пікіріне қиындық тудырды. Балтасар көзқарасы, пайдаланған материалдары және қызығушылықтары жағынан көп түрлі және оны жіктеу қиын. Балтасардың еңбегіндегі ерекше ой – біздің дүниеге келгеннен кейінгі алғашқы тәжірибеміз анамыздың махаббатқа толы жүзімен кездесу, онда "мен" алғаш рет "сенмен" кездеседі, ал "сен" махаббат пен күтімге толы қарым-қатынаста күлімдейді. Трилогия "Херрлихейт"пен басталатын болса да, ол "Пулхрум" – әдемілік туралы зерттеуден басталады.
Along with Karl Rahner and Bernard Lonergan, Balthasar sought to offer a response to Western modernity, which posed a challenge to traditional Catholic thought. Balthasar is eclectic in his approach, sources, and interests and remains difficult to categorize. A distinctive thought in Balthasar's work is that our first experience after birth is the face of love of our mothers, where the "I" encounters for the first time the "Thou", and the "Thou" smiles in a relationship of love and sustenance. although the trilogy begins with Herrlichkeit, a study of the pulchrum, the beautiful.
Herrlichkeit (Иеміздің даңқы)
"Херрлихейт" – теологиялық эстетикаға арналған жеті томдық еңбек. Трилогиядан ең көп цитата келтірілетін сөздердің бірі, алғашқы томнан, «Тұлғаны көру» (Schau der Gestalt) кітабынан алынған: «Әдемінің алдында – жоқ, тіпті әдемінің ішінде – адамның барлық жаны дірілдейді. Ол әдеміні қозғалтатын деп қана емес, оның қозғалғанын және оның билігінде екенін сезінеді».
Herrlichkeit is a seven volume work on theological aesthetics. One of the most often quoted passages from the trilogy comes from the first volume, Schau der Gestalt (Seeing the Form): "Before the beautiful—no, not really before but within the beautiful—the whole person quivers. He not only 'finds' the beautiful moving; rather, he experiences himself as being moved and possessed by it."
Аполкалипс дер германиялық жан
Балтазардың алғашқы ірі еңбегі – 1937-1939 жылдары жазылған үш томдық «Неміс жанының апокалипсисі» (Apokalypse der deutschen Seele) – оның докторлық диссертациясын кеңейту және неміс әдебиеті, теологиясы мен философиясы саласындағы зерттеу болды. Бір ғалымның пікірінше, бұл еңбек үшінші рейх кезінде Германия мен Австрияда жарық көрген. Кейіннен Балтазар Аян туралы былай деді: «Жұмыстың жетілмегендігі анық болды, көптеген тарауларды қайта жазу қажет еді, бірақ оның бір бөлігі әлі де құнды болар». Балтазар көптеген онжылдықтар бойында әртүрлі еңбектер, зерттеу салалары (мысалы, әдебиет және әдебиеттік талдау, әулиелердің өмірі және шіркеу әкелері) және тілдерде жариялаған. Балтазар «Casta Meretrix» терминін қолданып, «Вавилонның жезөкшесі» аталымы шіркеу дәстүрінде, мысалы Рабан Маурустың жазбаларында қабылдануы мүмкін екенін дәлелдеді. Балтазардың қорымында сөз сөйлеген кардинал Джозеф Ратцингер, кейін Папа Бенедикт XVI болған, оның жалпы еңбегі туралы былай деді: «Папаның осы құрметті белгісі [яғни, кардиналдыққа көтерілу] мен мақтанышпен білдіргені әлі де күшінде; енді тек жеке тұлғалар ғана емес, шіркеудің өзі де оның сенім туралы үйреткенінің дұрыс екенін ресми түрде мойындайды».
Balthasar's first major work, the three volume Apokalypse der deutschen Seele (Apocalypse of the German Soul), written from 1937 to 1939, was an expansion of his doctoral dissertation and a study in German literature, theology, and philosophy. Published in Germany and Austria during the Third Reich, one scholar has argued that the work contains anti Semitism. Balthasar later remarked on the Apokalypse, "The work was of insufficient maturity—most of the chapters ought to be rewritten—and yet some of it may still be valid." Balthasar published varied works spanning many decades, fields of study (e. g., literature and literary analysis, lives of the saints, and the Church Fathers), and languages. Balthasar used the expression Casta Meretrix to argue that the term Whore of Babylon was acceptable in a certain tradition of the Church, in the writings of Rabanus Maurus for instance. At Balthasar's funeral, Cardinal Joseph Ratzinger, later to become Pope Benedict XVI, said, speaking of Balthasar's work in general: "What the pope intended to express by this mark of distinction [i. e., elevation to the cardinalate], and of honor, remains valid; no longer only private individuals but the Church itself, in its official responsibility, tells us that he is right in what he teaches of the faith."
Тозақ, үміт және құтқарылу туралы пікірталас
1987 жылы жарық көрген «Біз үміт артуға лайық па едік?» атты кітабының жарығында, бірқатар сыншылар Балтасарды универсализмді немесе апокаттастазды, яғни барлық адамдар мәңгілік өмірге ие болады деген ілімді, көбінесе Оригенмен байланысты деп айыптады. Алайда, көптеген адамдар бұл сынды теологтың еңбегін дұрыс түсінбегендік деп санайды. Балтасар өзі толыққанды жалпы құтқарылу доктринасын жоққа шығарып, құдайға қарсы келу мүмкіндігінің нақты болатынын қуаттайды, сонымен бірге әрбір адамның құтқарылуына үміттенудің христиандық парызын қаперіне алады: «Фома Аквинский «махаббат арқылы біріккен әрбір адам үшін мәңгілік өмірге үміттенуге болады» дегенді айтқан, ал біздің бауырларымыздың қайсысынан осы махаббатты ұстап қалған жөн?» Ральф Мартин мен Джеймс О'Коннор Балтасардың универсализмді жоққа шығаруы толық емес деп есептейді, себебі ол өзінің «Адамдар тозақ туралы қысқаша баяндамасы» (Dare We Hope ағылшын тіліндегі аудармасына енген) атты кітабында Discalced Carmelite Saint Edith Stein-нің цитатын жиі пайдаланған, ол рақымға қарсы «шексіз емес» қарсылықты көрсетеді. Штейн былай деп жазады: «Барлық мейірімді махаббат осылайша әрбір адамға түсе алады. Біз солай деп санаймыз. Енді, осындай махаббатқа мәңгі жабық болып қалатын жандар бар деп айта аламыз ба? Бұл мүмкіндік толығымен жоққа шығарылмайды. Шын мәнінде, бұл өте сирек болуы мүмкін – дәл сол дайындық рақымы жанға қандай әсер ете алатыны арқасында. Ол тек есікті қағып қана қоя алады, ал кейбір жандар осы сылбыр шақыруды естіген бойда оған ашылады. Ал басқалары оны назарсыз қалдырады. Содан кейін ол жанға тым жақындап, онда кеңірек тарала бастайды. Егер жаннан рухқа қарсы барлық күштер шығарылса, онда оған қарсы кез келген еркін шешім шексіз сирек болады». Нацизмнің қорқыныштылығына куә болғаннан кейін Кресттік Тереза Бенедикта кейіннен осы пессимистік көзқарасқа келгендей көрінеді, ол былай деді: «Соңғы жоғалту мүмкіндігі шексіз сирек көрінетінге қарағанда көбірек және шұғыл болып көрінеді». Балтасарды қорғап, кардинал Эвери Даллес бұл үзіндіні жүйелі сотериологиялық доктрина емес, «ортодоксалды» «үміт» көрінісі ретінде түсіндіреді. Басқа ғалымдар да теологтың еңбегіндегі осы айырмашылықты мойындады. Балтасар «Біз үміт артуға бола ма?» атты еңбегін жариялағаннан кейін ерескелдікке қатысты айыптамаларға жауап берді: «Үміттену мен білуді қалай теңеуге болады? Досымның ауыр сырқаттан айығуына үміттенемін – демек, мен оны білемін бе?» Бұл ұстаным теологиялық қасиеттер арасындағы қайшылықтың нәтижесі ретінде сипатталды: «Махаббат бәріне сенеді, [бірақ сонымен қатар] бәріне үміт етеді» (1 Коринфтерге), сондықтан fides үшін қабылдауға болмайтын нәрсе, spes үшін қабылдануы керек, 553 жылы Константинопольдің бесінші Экуменикалық Кеңесінің апокаттастаз немесе жалпы құтқарылу мүмкіндігіне қарсы анафемасымен айыптаған үміт теологиясын қалпына келтіру үшін. «Адамның үміті туралы қысқаша баяндама» атты еңбегінде Балтасар Эрих Привара, Анри де Лубак, Гастон Фессар, Морис Блондель, Шарль Пегуй, Пол Клаудель, Габриэль Марсель, Леон Блой, Джозеф Ратцингер, Вальтер Каспер, Романо Гвардини және Карл Рахнерді үміт туралы өзінің көзқарасын бөлісетін католик ойшылдары ретінде атап көрсетеді. «Қорыта айтқанда: өте жайлы сезінетін компания».
In light of the 1987 book Was dürfen wir hoffen? [English title: Dare We Hope "That All Men Be Saved"? ], a number of critics have accused Balthasar of implicitly advocating universalism or apocatastasis, the teaching that all people will inherit eternal life, often associated with Origen. Many, however, reject this criticism as a misreading of the theologian's work. Balthasar himself denounces the doctrine of definite universal salvation and affirms the concrete possibility of being damned, while insisting on the Christian duty to hope charitably that each person will be saved: "Thomas Aquinas taught that 'one can hope for eternal life for the other as long as one is united with him through love,' and from which of our brothers would it be permissible to withhold this love?" Ralph Martin and James O'Connor hold that Balthasar's denial of universalism is incomplete, given his prominent use of a quote by Discalced Carmelite saint Edith Stein in his book length essay Kleiner Diskurs über die Hölle (A Short Discourse on Hell, included in the English translation of Dare We Hope), which references an "infinitely improbable" resistance to grace. Stein writes:All merciful love can thus descend to everyone. We believe that it does so. And now, can we assume that there are souls that remain perpetually closed to such love? As a possibility in principle, this cannot be rejected. In reality, it can become infinitely improbable—precisely through what preparatory grace is capable of effecting in the soul. It can do no more than knock at the door, and there are souls that already open themselves to it upon hearing this unobtrusive call. Others allow it to go unheeded. Then it can steal its way into souls and begin to spread itself out there more and more If all the impulses opposed to the spirit have been expelled from the soul, then any free decision against this has become infinitely improbable. After witnessing the horrors of Nazism, Teresa Benedicta of the Cross later appeared to have come around to this more pessimistic view, saying that "The possibility of some final loss appears more real and pressing than one which would seem infinitely improbable." Defending Balthasar, Cardinal Avery Dulles interprets this passage as an "orthodox" expression of "hope" rather than a systematic soteriological doctrine. Other scholars have similarly recognized this distinction in the theologian's work more generally. Balthasar responded to allegations of heresy after the publication of Was dürfen wir hoffen? by asking, "How can anyone equate hoping with knowing? I hope that my friend will recover from his serious illness—do I therefore know this?" The position has been described as the result of a sort of conflict among the theological virtues: since "Love believes all things, [but also] hopes all things" (1 Corinthians ), what for fides must be rejected, for spes must be accepted, in order to recover with the theology of hope what in 553 the dogmatic theology had condemned with the anathema of the fifth Ecumenical Council of Constantinople against the possibility of apocatastasis or universal salvation. In A Short Discourse on Hell, Balthasar lists Erich Przywara, Henri de Lubac, Gaston Fessard, Maurice Blondel, Charles Péguy, Paul Claudel, Gabriel Marcel, Léon Bloy, Joseph Ratzinger, Walter Kasper, Romano Guardini, and Karl Rahner as Catholic thinkers who share his perspective on hope—"In summa: a company in which one can feel quite comfortable."
"Құдайдың қасиетті сенбісі теологиясы" христологиялық және Троицалық "мәңгілік супер-кеноз" ретінде
Балтасардың "Құдайдың дінтануы" және "Мәсіхтің тозаққа түсуі" туралы пікірталас, әсіресе "Тео Драма" кітабының соңғы томында баяндалғандай, әлі де қызу даулы мәселе болып табылады. Шіркеу Әулиелерінің "Мәсіх қабылдамаған нәрсені толық жасай алмайды" деген негізгі қағидасына сәйкес (Грегорий Нацианскийдің 101-ші хатында: "Ол қабылдамаған нәрсені емдемейді", латынша: quod non est assumptum non est sanatum немесе quod non assumpsit, non redemit), онда құтқарылу айқышқа ілінген өлімімен емес, оның адастарға түсуінің (descensio ad inferos) катабазисімен толыққандай болады. Иосиф Ратцингер "Тео Драманы" "христиандық үміттің мәнін терең талдау" және эсхатологияның теологиялық саласына "негізгі үлес" деп атады. Дегенмен, трилогияны жазу барысында Балтазар өзінің құтқару туралы аргументінің экономикалық Ұш Тұрғысынан емес, ішкі тұрғысынан туындайтынын кешігіп түсінеді, бұл маңызды ерекшелік болып табылады: христиандық Құдай сүйіспеншілігінің құрбандыққа берілуі – "мәңгілік супер кеноз". Трансцендентальдар "болудың қасиеттері" болғандықтан, pulchrum, bonum et verum Ens-тен шығады, дәл осылайша, Ізгі хабарда айтылған Исаның өзін-өзі анықтауы "жол, шындық және өмір" – "Менмін" дегеннің салдарынан туындайды. Христиан Вольфтің сөздерімен айтқанда, үш арнайы метафизиканың арасын ажырату үшін жалпы метафизика алғышарт ретінде қарастырылуы керек.
The debate on Balthasar's "Theology of Holy Saturday" and "Christ's descent into Hell", particularly as outlined in the last volume of the book Theo Drama, is still very heated. Following the magisterial principle expressed by the Fathers of the Church according to which "that what has not been taken up by Christ is not made whole" (Gregory of Nazianzus in Epistle 101: "For that which He has not assumed He has not healed", Latin: quod non est assumptum non est sanatum or quod non assumpsit, non redemit), then the redemption would be complete not with his death on the cross but only with the katabasis of his descensio ad inferos. Joseph Ratzinger called Theo Drama a "profound analysis of the essence of Christian hope" and a "foundational contribution" to the theological field of eschatology. However, during the writing of the trilogy Balthasar belatedly intuits how his soteriological argument arises not from the economic Trinity but from the immanent one, being an essential characteristic: the oblativity of Christian divine love is an "eternal super kenosis". Since the transcendentals are "properties of being", pulchrum, bonum et verum derive from the Ens, just as in the aforementioned Gospel self definition of Jesus "the way, the truth and the life" are consequential aspects of "I am." In Christian Wolff's terms, general metaphysics must be posited as a prerequisite for the distinction between the three special metaphysics.
Қабылдау
Рим папасы Бенедикт XVI Балтазар мен Анри де Любакты ең жоғары бағалайтын екі теолог деп атады. 2016 жылғы сұхбатында ол Балтазарбен "ішкі ниет" және "көзқарас" бөліскенін айтып, "Бұл адамның жазғандары мен істегендеріне сену қиын" деп оң баға берді. Балтазардың "Тео драма" еңбегіндегі драмалық теориясы Реймунд Швагердің жұмысына әсер етті. Балтазардың маңызды жазбалары ағылшын тіліне аударылған, ал ол Анри де Любак, Карл Леман және Йозеф Ратцингермен бірге құрған "Коммунио" журналы қазір 12 тілде шығады. Ратцингер оның қабірге қойған сөзінде де Любактан цитата келтіріп, Балтазарды "біздің заманымыздың ең білімді адамы" деп атады. Балтазар епископ Роберт Барронның жұмысына да зор ықпал етті, ол Балтазардың құтқару ілімін жақтаушы болды.
Pope Benedict XVI described Balthasar and Henri de Lubac as the two theologians he appreciated the most. In a 2016 interview, he claimed he shared an "inward intention" and "vision" with Balthasar, remarking positively, "It is unbelievable what this person has written and done." Balthasar's dramatic theory in Theo Drama influenced the work of Raymund Schwager. Balthasar's major writings have been translated into English, and the journal he co founded with Henri de Lubac, Karl Lehmann, and Joseph Ratzinger, Communio, currently appears in 12 languages. In delivering his eulogy, Ratzinger, quoting de Lubac, called Balthasar "perhaps the most cultured man of our time". Balthasar has also been highly influential in the work of Bishop Robert Barron, who has been an ardent advocate of Balthasar's soteriology.