Карл Йозеф фон Гефеле: Неміс католик епископы және теологы

Кіріспе

Неміс католик епископы және теологы (1809–1893)

Карл Йозеф фон Хефеле (15 наурыз 1809 – 6 маусым 1893) – Германияның рим-католик епископы және теологы.

Өмірбаян

Хефеле Вюртембергтің Унтеркохен қаласында дүниеге келді және Тюбингенде білім алды, онда 1839 жылы ол Рим-католик теология факультетінде шіркеу тарихы мен патристикадан профессорлық дәріс оқыды, сонымен бірге Уильям Робинсон Кларкпен бірлесіп оның маңызды еңбегін жазды. 1842-1845 жылдары Вюртембергтің Ұлттық Ассамблеясында отырды. 1869 жылдың желтоқсанында ол Роттенбург епископы болып тұрғызылды. Оның көрнекті әдеби қызметі епископтыққа көтерілуімен ешбір деңгейде азайған жоқ. Оның көптеген теологиялық еңбектерінің ішінде 1839 жылы жарық көрген Апостолдық Әкелердің белгілі басылымы; 1844 жылы жарияланған «Кардинал Химен және 15-шы ғасыр соңы мен 16-шы ғасыр басындағы Испаниядағы шіркеу жағдайы» (ағылш. аудармасы, Джон Далтон, 1860 ж.); және одан да әйгілі «Шіркеу Кеңестерінің тарихы» (Conciliengeschichte), жеті томдық, 1855 және 1874 жылдар аралығында жарық көрген (ағылш. аудармалары, 1871, 1882). Хефеленің теологиялық көзқарастары Рим-католик шіркеуіндегі либералды бағытқа жақын болды, бірақ ол оның билігінен айтарлықтай қолдау алып, 1870 жылғы Ватикан кеңесіне дайындық жұмыстарын жүргізетін комиссия мүшесі болды. Осы кеңеске дейін ол Неапольде «Папа Гонорийдің ісі» (Causa Honorii Papae) атты еңбегін жариялады, оның мақсаты – Папаның қатесіздігінің моральдық және тарихи тұрғыдан мүмкін еместігін көрсету. Сол кезде ол осы тақырыпта неміс тілінде де бір еңбек шығарды. Ол кеңестегі талқылауларға белсенді қатысып, Феликс Дюпанлуппен және Париж архиепискобы Жорж Дарбоймен бірге қатесіздік доктринасына қарсы шықты, ал олардың аргументтерін шіркеу тарихы бойынша кең білімімен қолдады. Алдын ала талқылауларда ол догманы қабылдауға қарсы дауыс берді. 1870 жылдың 18 маусымындағы маңызды отырысқа ол қатыспады және 1871 жылға дейін жарлықтарға бағынуын жібермеді, содан кейін пасторлық хатында догманың «тек кафедрадан жарияланған ілімге және ондағы нақты анықтамаларға ғана қатысты екенін, бірақ оның дәлелдері мен түсіндірмелеріне емес» деп түсіндірді. 1872 жылы ол Фулдадағы ультрамонтанистер шақырған съезге қатысты және сақтықпен әрекет ету арқылы өзінің епархиясын ескі католиктік жарылыстан аулақ ұстады. Оның «Шіркеу Кеңестерінің тарихы» атты екінші басылымының соңғы төрт томы Ватикан жарлықтарының нәтижесінде туған жаңа жағдайға шеберлікпен бейімделген деп сипатталды. Өмірінің соңғы жылдары ол шіркеуі үшін әдеби еңбектер жасауды тоқтатты және жеке өмірге шықты. Хефеле Роттенбург-ам-Неккарда қайтыс болды.

Hefele was born at Unterkochen in Württemberg and was educated at Tübingen, where in 1839 he became professor ordinary of Church history and patristics in the Roman Catholic faculty of theology, while collaborating along with William Robinson Clark to his major work. From 1842 to 1845 he sat in the National Assembly of Württemberg. In December 1869 he was enthroned bishop of Rottenburg. His literary activity, which had been considerable, was in no way diminished by his elevation to the episcopate. Among his numerous theological works may be mentioned his well known edition of the Apostolic Fathers, issued in 1839; his Life of Cardinal Ximenes, published in 1844 as Der Cardinal Ximenes und der kirchlichen Zustände Spaniens am Ende des 15. und am Anfange des 16. Jahrhunderts (Eng. trans. by John Dalton, 1860); and his still more celebrated Conciliengeschichte (History of the Councils of the Church), in seven volumes, which appeared between 1855 and 1874 (Eng. trans., 1871, 1882). Hefele's theological opinions inclined towards the more liberal school in the Roman Catholic Church, but he nevertheless received considerable signs of favour from its authorities, and was a member of the commission that made preparations for the Vatican Council of 1870. On the eve of that council he published at Naples his Causa Honorii Papae, which aimed at demonstrating the moral and historical impossibility of papal infallibility. About the same time he brought out a work in German on the same subject. He took rather a prominent part in the discussions at the council, associating himself with Félix Dupanloup and with Georges Darboy, archbishop of Paris, in his opposition to the doctrine of Infallibility, and supporting their arguments from his vast knowledge of ecclesiastical history. In the preliminary discussions he voted against the promulgation of the dogma. He was absent from the important sitting of June 18, 1870, and did not send in his submission to the decrees until 1871, when he explained in a pastoral letter that the dogma "referred only to doctrine given forth ex cathedra, and therein to the definitions proper only, but not to its proofs or explanations". In 1872 he took part in the congress summoned by the Ultramontanes at Fulda, and by his judicious use of minimizing tactics he kept his diocese free from any participation in the Old Catholic schism. The last four volumes of the second edition of his History of the Councils have been described as skillfully adapted to the new situation created by the Vatican decrees. During the later years of his life he undertook no further literary efforts on behalf of his church, but retired into relative privacy. Hefele died in Rottenburg am Neckar.