Кіріспе

Оның есімін алған немересі Грегорий Пакурианос (1086 жылы қайтыс болған) Византия саясаткері және әскери қолбасшысы болды. Ол Бачководағы Петрицонитсис Құдай анасы монастырын құрған және оның типиконының авторы. Бұл православие монастырының монахтары ибериялықтар еді.

Өмірбаян

Григорийдің тегі ғалымдар арасында пікір тудырып отыр. Ол 1001 жылы византиялықтарға қосылған, Иберия куропалатының грузин Багратидтері билеген Тао немесе Тайк аймағынан шыққан деп саналады. Анна Комнина Григорийді "асыл армян әулетінен" шыққан деп көрсеткен. Н. Алексидзенің сөзінше, оның армян тегін көрсететін жалғыз дерек – Григорий қайтыс болғанда үш жаста болған Анна Комнинаның куәлігі. 12 ғасырдың армян шежірешісі Матай Эдессалық оның "врат" немесе "грузин" тегінен екенін жазған, бірақ бұл жерде ол Пакурианостың этникалық грузин емес, Грузин православие шіркеуінің мүшесі болғанын білдірген болуы мүмкін. Григорий өзінің "ибериялықтардың даңқты халқының" қатарынан екенін жариялап, монахтарының грузин тілін білуін талап еткен. Византия үстемдігі кезінде Жоғарғы Тао халқы өзін "грузин" деп санаған. Тао элитасы (Басиль Багратидзе, Перис Жожикидзе, Абас және Григол Бакурианидзе) Грузияны "өз еліміз" деп қарастырып, оның рухани, мәдени және саяси гүлденуіне ұмтылған. Осылайша, ол да Тао аймағының басқа да элита өкілдері сияқты Грузияны өз Отаны деп санап, оның рухани, мәдени және саяси гүлденуіне еңбек еткен. Пакурианостың барлық мәліметтерін ескере отырып, ғалым Нина Г. Гарсоян "[Пакуриан әулеті] Тайк/Тао шекаралық аймағында тұратын аралас армян-ибериялық халцедондық аристократияға жататындығы ең мүмкін түсіндірме" деген пікір білдірген. Анна Комнина Пакурианосты денесі кішкентай, бірақ күшті жауынгер ретінде сипаттаған.

Византиялық қызмет

1060 жылдан бастап Григорий Византия армиясында қызмет етті. 1064 жылы ол Византия әскери аристократиясында маңызды лауазымға ие болды, бірақ сельджук басшысы Альп Арсланға қарсы Аниді қорғауға үлкермеді. 1071 жылдан бастап ол Иберия тақырыбының (губернаторы) стратегі болып тағайындалды. Селжұқтардың шабуылы Византияны Шығыс Анатолиядағы бекіністерді және Иберия тақырыбын эвакуациялауға мәжбүрлегенде, Григорий 1074 жылы Грузия королі Георгий II-ге Карс пен Тао қалаларын бақылауға берді. Алайда, бұл түріктердің ілгерілеуін тоқтатуға көмектеспеді, және аймақ грузин-селжұқ соғыстарының аренасына айналды. Кейін ол Михаил VII Дукас (1071–78) және Никефор III Ботанейат (1078–81) басшылығымен империяның шығыс және батыс шекараларындағы түрлі жауапты қызметтерде болды. Кейін Григорий Никефор III-ті құлатуға бағытталған төңкеріске қатысты. Жаңа император Алексий I Комнен оны "Барлық Батыстың мегас доместикосы" етіп тағайындады және Балқанда көптеген мүліктер берді. Ол Византия империясының әртүрлі аймақтарында көптеген жер-мүліктерге ие болды және император оған түрлі жеңілдіктер берді, соның ішінде кейбір салықтардан босатылды. 1081 жылы ол Диррахиум шайқасында нормандарға қарсы сол жақтан басшылық етті. Бір жылдан кейін ол Могленадан нормандарды ығыстырды. 1086 жылы Белиатоба шайқасында печенегтермен шайқасып, ағашқа шағылысып, қаза тапты. Григорий сонымен қатар христиан мәдениетінің белгілі меценаты және қолдаушысы ретінде танымал болды. Ол өзінің інісі Абас (Апасиос)пен бірге 1074 жылы Афон тауындағы Ивирон Шығыс православиелік қасиетті монастырына маңызды үлес қосты және осы негіз үшін ережелерді (типикон) жасады. Ол Типиконның грек тіліндегі нұсқасына армян тілінде қол қойды. Сондай-ақ, ол өзінің атын грек тілінде емес, грузин және армян тілінде жазды. Пакурианос грек тілін білмеген деп есептеледі. Григорий Пакурианос және оның інісі Абас Бачково монастырының жанындағы сүйектер сақталатын үйге жерленді. Екі бауырдың суреттері сүйектер сақталатын үйдің солтүстік қабырғасына салынған.