Итальян қасиеттісі Франциск Караччолоның өмірі мен қызметі
Francis Caracciolo
Франциск Караччоло – италияндық қасиетті, дін қызметкері. 1563-1608 ж. өмір сүрген, Clerics Regular Minor орденін құрған. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық Рим-католик қасиеттісі
Italian Roman Catholic saint
Франциск Карачиоло (1563 жылдың 13 қазаны – 1608 жылдың 4 маусымы), туғанда Асканио дей Карачиоло Писquизи, – Джованни Агостино Адорно мен Фабрицио Карачиоломен бірге Кіші регулярлық ділдер орденін құрған итальяндық католик священнігі. Ол 22 жасында діни өмірге келуге шешім қабылдады.
Francis Caracciolo (October 13, 1563 – June 4, 1608), born Ascanio dei Caracciolo Pisquizi, was an Italian Catholic priest who co founded the Order of the Clerics Regular Minor with Giovanni Agostino Adorno and Fabrizio Caracciolo. He decided to adopt a religious life at the age of 22.
Ерте өмір және мансап
Франциск (Франческо) Караччоло Неаполь корольдігінің Абруццо аймағындағы Вилла-Санта-Марияда дүниеге келді. Ол Караччоло отбасының Пискицио тармағынан шыққан және крещение кезінде Асканио деп аталды. Жастығынан-ақ ол мейірімділігімен және турашылдығымен көзге түсті. 22 жасында ол сол кездегі "жалаңаш" деп аталатын тері ауруларының біріне шалдықты. Аурудың салдары соншалықты ауыр болды, оны жазылмас дертке шалдыққан деп есептеді. Өлімге бет қарай барып, егер денсаулығы қалпына келсе, өмірін Құдайға және адамдарға қызмет етуге арнауға ант берді. Осы анттан кейін ол тым тез сауығып кетті, ал оның жазылуы керемет деп танылды. Әдеттегі үш антқа төртінші ант қосылды, яғни, орден мүшелері орденнен тыс шіркеулік лауазымдарға ұмтылуға және оларды орден ішінде іздеуге құқықсыз. Қасиетті Евхаристияға мәңгілік құлшылық ету кезекпен жалғасады және өзін-өзі жазалау практикасы қолданылады. Орденнің ұраны "Ad majorem Resurgentis gloriam" ("Қайта тірілгеннің ұлы даңқы үшін") Франциск пен Августин Адорно 1589 жылдың 9 сәуірінде Неапольде Пасха жексембісінде ант бергендіктен таңдалды. Орденге кіргеннен кейін Караччоло Ассизилік Франциск құрметіне Франциск есімін алды.
Francis (Francesco) Caracciolo was born in Villa Santa Maria in the Abruzzo region, in the Kingdom of Naples. He belonged to the Pisquizio branch of the Caracciolo family and received in baptism the name of Ascanio. From a young age, he had a reputation for gentleness and uprightness. When he was 22, he was attacked by one of the several skin maladies collectively described as "leprosy" in those days. So serious was this attack that he was considered hopeless. With death so near, he made a vow that if he regained his health, he would spend the rest of his life in the service of God and his fellow men. He recovered so quickly after this vow, that his cure was considered miraculous. To the three usual vows a fourth is added, namely, that its members must not aspire to ecclesiastical dignities outside the order nor seek them within it. Perpetual adoration of the Blessed Sacrament is kept up by rotation, and self mortification is practiced. The motto of the order "Ad majorem Resurgentis gloriam" ("to the greater glory of the Risen One") was chosen because Francis and Augustine Adorno made their profession at Naples on Low Sunday, April 9, 1589. Upon making his profession, Caracciolo took the name Francis in honor of Francis of Assisi.
Бас діни қызметкер, 1593 - 1601 жылдар
Орденнің негізін салған Джованни Адорно 1593 жылдың басында қайтыс болды, бірақ оның қарсылығына қарамастан, Франциск Караччоло 1593 жылдың 9 наурызында Неапольдегі қауымның алғашқы үйінде – Папа Сикст V қауымға сыйлаған Сент-Мария Майор немесе Пиетрасантада – Орденнің Бас басқарушысы болып тағайындалды. Орден басшысы ретінде де ол қарапайым жұмыстарды істеуге талаптанды: бөлмелерді сыпыру, төсектерді жинау, ыдыс-аяқ жуу. Діни қызметкер ретінде Франциск көп сағаттарды күнә тазарту рәсімінде өткізді. Онда ол болашақты көру және адамдардың ойын оқу қабілеттерімен марапатталды. Ол сондай-ақ кедейлер үшін көшеде садақа жинап, мұқтаждарға мүлкінің көп бөлігін сыйлады. Бірақ Франциск Караччоло ең көп танылып, есінде қалған нәрсе – қасиетті Евхаристияға деген шексіз құрметі болды. Оның Киелі Евхаристияға деген махаббаты соншалық, ол түнінің көп бөлігін құлшылық етумен өткізді. Оған рұқсат етілген аз ғана ұйқыны көбінесе алтарь баспақыштарының бірінде өткізді. Филипп II және Филипп III патшалардың қорғауымен негіздер құру үшін ол Испанияға үш рет сапар шекті. 1599 жылдың 20 қаңтарында Мадридте Киелі Рух үйін, 1601 жылдың 9 қыркүйегінде Вальядолидте Жарияланған Ана үйін, ал 1601 жылы Алькаладе ғылым оқыту үшін Киелі Жозеф үйін ашты. Римде ол Сент-Леонард шіркеуін алды, кейін 1598 жылдың 18 қыркүйегінде оны Агонедегі Сант-Агнес шіркеуімен алмастырды, ал кейіннен институт үшін Сан-Лоренцо шіркеуін (Лучинадағы 11 маусым 1606) қамтамасыз етті, оны Папа Павел V-нің паптық бұйрығымен алды (бірақ бұл бұйрық 1906 жылдың 9 қарашасында Папа Пий X-тің «Susceptum» бұйрығымен жойылды). Франциск Караччоло «Le sette stazioni sopra la Passione di N. S. Gesù Christo» (Біздің Иеміз Иса Мәсіхтің Қайғысының Жеті Бекеті, Рим, 1710) кітабының авторы болды. Ол кедейлерді жақсы көретін. Католик энциклопедиясының мәліметінше, анасының туысы Тома Аквинский сияқты, оның тазалығы да періштелік болған. Папа Павел V оған маңызды епископтық лауазым беруге ниеттенген, бірақ ол одан қатты бас тартты.
The order's principal founder, Giovanni Adorno, died in early 1593, and despite his refusal, Francis Caracciolo was chosen Superior General on March 9, 1593, in the first house of the congregation in Naples, called St. Mary Major or Pietrasanta, given to the congregation by Pope Sixtus V. Even in his capacity as superior of the order, he insisted on sharing simple tasks: sweeping rooms, making beds, washing dishes. As a priest Francis spent many hours in the confessional. Here he was enriched with the gifts of prophecy and the reading of hearts. He also begged in the streets for the poor and gave away most of his possessions to the needy. But it was his devotion to the Blessed Sacrament for which Francis Caracciolo is most noted and remembered. Such was his love for the Holy Eucharist, that he would spend almost the entire night in adoration. The little sleep he allowed himself was often spent on one of the altar steps. He made three journeys to Spain to establish foundations under the protection of kings Philip II and Philip III. He opened the house of the Holy Ghost at Madrid on January 20, 1599, that of Our Lady of the Annunciation at Valladolid on September 9, 1601, and that of St. Joseph at Alcalá sometime in 1601, for teaching science. In Rome he obtained possession of St. Leonard's Church, which he afterwards exchanged for that of Sant'Agnese in Agone, September 18, 1598, and later he secured for the institute the church of San Lorenzo in Lucina (June 11, 1606) which was made over to him by a papal bull of Pope Paul V (which was, however, annulled by the bull "Susceptum" of Pope Pius X, November 9, 1906). Francis Caracciolo was the author of "Le sette stazioni sopra la Passione di N. S. Gesù Christo" (The Seven Stations of the Passion of Our Lord, Jesus Christ, Rome, 1710). He loved the poor. Like Thomas Aquinas, a relative on his mother's side, his purity was angelic, according to the Catholic Encyclopedia. Pope Paul V desired to confer an important bishopric on him, but he steadfastly refused it.
Соңғы жылдары, 16011608
Жеті жыл бойы бас жолымен қызмет еткен Франциск ақыры папа Климент VIII-ден отставкаға кетуге рұқсат алды. Бұл лауазым оған қатты қиындық туғызды, себебі оның денсаулығы нашар болғандықтан ғана емес, сонымен қатар тәртіпті орнату мен кеңейту кезінде ол және оның бауырластары қарсылыққа, дұрыс емес мәлімдемелерге және кейде қаскөй жала жабуларға тап болды. "Үйіңе деген құлшыныс мені жалмады, ішкі от мені жеп қойды" деді. 1608 жылы Караччоло Сантиссима Аннунциатаның құрметіне діни үй құру үшін Аньонеге көшіп барды, бірақ арманы орындалмастан қайтыс болды. Өлгеннен кейін оның денесі бальзамдалмаған күйінде Неапольге жеткізілді. Молизе аймағындағы Аньонедегі ораториандар оның қауымы үшін колледж құруға шақырған Франциск жаңа құрылысқа көмектесуге бел буды. Жолда ол Лоретоға барды, онда Киелі үйдің шіркеуінде, Базилика делла Санта Касада түнді дұғада өткізуге мүмкіндік алды. Ол бауырлары үшін Әміршайының көмегін тілегенде, Джованни Адорно оған түс көріп немесе аянмен көрініп, оның жақындағы өлімін хабарлады. Оның діни мерекесі 4 маусымда тойланады. 1838 жылы ол Неапольдің қасиетті қамқоршысы болып тағайындалды, оның денесі сол жерде сақталған. Алғашында ол Сент-Мария-Майор базиликасына жерленген, бірақ кейін оның денесі Санта-Мария-ди-Монтевергинелла шіркеуіне көшірілді, ол 1823 жылы Француз төңкерісі кезінде таратылған Регулярлық кіші дін қызметкерлеріне берілді. Франциск сонымен қатар итальяндық аспаздардың да қасиетті қамқоршысы болып саналады.
Remaining general superior for seven years, Francis at last obtained permission from Pope Clement VIII to resign. The position had been a severe strain upon him, not only because of his delicate health, but also because in establishing and extending the order, he found himself and his brethren faced with opposition, misrepresentation, and sometimes by malicious calumnies. as one devoured by internal fire,"Zelus domus tuae comedit me", "Zeal for your house consumes me." In 1608, Caracciolo moved to Agnone to found a religious house in honour of the Santissima Annunziata, but he died before the completion of his dream. After the death his remains were transported from, where he moved to found was died, to Naples, without having any visible signs of embalmment. Invited by the Oratorians at Agnone, in the Molise region, to convert their house into a college for his congregation, Francis set out to help with the new foundation. On his way he visited Loreto, where he was granted the favor of spending the night in prayer in the chapel of the Holy House, the Basilica della Santa Casa. As he was invoking Our Lady's help on behalf of his brethren, Giovanni Adorno appeared to him in a dream or a vision, and announced his approaching death. His liturgical feast day is June 4. In 1838 he was chosen as a patron saint of Naples, where his body lies. At first he was buried in the Basilica of St. Mary Major, but his remains were afterwards translated to the church of Santa Maria di Monteverginella, which was given in exchange to the Clerics Regular Minor (1823) after their suppression at the time of the French Revolution. Francis is also the patron saint of Italian cooks.