1793 ж. АҚШ-тың бейтараптық жарияланымы: Вашингтон Франция мен Ұлыбритания арасындағы соғыста елдің бейтараптығын жариялады. Заңдық шаралар қабылданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1793 жылғы американдық бейтараптық жарияланымы
1793 American declaration of neutrality
Бейтараптық жарияланымы – 1793 жылдың 22 сәуірінде АҚШ президенті Джордж Вашингтон жасаған, Франция революциясы мен Ұлыбритания арасындағы қақтығыста ұлтты бейтарап деп жариялаған ресми мәлімдеме. Ол соғыстағы кез келген елге көмек көрсеткен кез келген америкалыққа қарсы заң шараларын қолданумен қорқытты.
The Proclamation of Neutrality was a formal announcement issued by U. S. President George Washington on April 22, 1793, that declared the nation neutral in the conflict between revolutionary France and Great Britain. It threatened legal proceedings against any American providing assistance to any country at war.
Өмірбаян
Революциялық Франция 1793 жылдың ақпан айында Ұлыбританияға соғыс жариялаған хабар Америкаға сол жылдың сәуір айының бірінші жартысына дейін жетпеді. Президент Вашингтон Маунт-Вернон қаласында туысының қосылу рәсіміне қатысып жатқанда бұл жаңалықты естіді. Ол дереу Пенсильванияға оралып, 19 сәуірде кабинет отырысын шақырды. Онда "азаматтарға соғысып жатқан елдердің пайдасына немесе оларға қарсы теңіздегі кез келген қақтығысқа қатысуға тыйым салатын" жарлық шығару туралы бірауыздан шешім қабылданды. Вашингтонның кеңесшілері бейтараптықтың қажеттілігіне келісті; ел тым жас, ал әскері Франция немесе Ұлыбританиямен кез келген қақтығысқа түсу үшін тым әлсіз болды. Мемлекеттік хатшы Томас Джефферсон бұл мәселеде федералистердің – өзінің саяси қарсыластарының – ықпалын байқады, бірақ ол да жарлық қажет деп келісті, әйтсе де ол ресми болмауы мүмкін еді. 14 қаңтарда өткен кабинет отырысында Томас Джефферсон бейтараптықтың міндетті шарт екенін, бірақ бейтараптық жариялаудың дереу немесе тіпті ресми түрде қажеттілігі жоқ екенін айтты. Джефферсон АҚШ бейтараптығын белгілі бір бағамен жариялай алатынын жеткізді: «Неге күтіп, елдердің [Американың] бейтараптығы үшін ұсыныс жасауына мүмкіндік бермеске?» Оған жауап ретінде Қаржы министрі Александр Гамильтон Американың бейтараптығы келіссөздерге жатпайтынын мәлімдеді. Джефферсон ақырында бейтараптық жариялаумен келіспей, Мемлекеттік хатшы лауазымынан бас тартты.
News that Revolutionary France had declared war on Great Britain in February 1793, and with this declaration that France, by the country's own volition, was now at war with all of Europe, did not reach America until the first half of April of that year. President Washington was at Mount Vernon attending the funeral of a nephew when he was given the news. He hurried back to Pennsylvania and summoned a cabinet meeting on April 19. It was unanimously agreed to issue a proclamation "forbidding citizens to take part in any hostilities in the seas, on behalf of or against any of the belligerent powers." Washington's members agreed that neutrality was essential; the nation was too young and its military was too small to risk any sort of engagement with either France or Britain. Secretary of State Thomas Jefferson, in particular, saw in this question, the influence of the Federalists — his political rivals; yet he too agreed a proclamation was in order, though perhaps not an official one. In a cabinet meeting of January 14, Thomas Jefferson argued that while neutrality was a sine qua non, there was no real need to make a Proclamation of Neutrality either immediately or even officially; perhaps there might be no need for an official declaration at all. The United States could declare its neutrality for a price, Jefferson intimated, "Why not stall and make countries bid for [American] neutrality?" In response, Secretary of the Treasury Alexander Hamilton declared that American neutrality was not negotiable. Jefferson eventually resigned from his duty as Secretary of State in disagreement with the Proclamation of Neutrality.
Талқылау
Прокламация Александр Гамильтон (федералистер үшін жазған) мен Джеймс Мэдисон (демократиялық-республикалықтар үшін жазған) арасында памфлеттер соғысын бастады, бұл пікірсайыс Pacificus–Helvidius дебаттары деп белгілі болды. Гамильтон "Пацификус" псевдонимімен жазған жеті эссесінде прокламацияға қарсылық білдіргендердің наразылықтарын жариялады. Оның аргументтерінің арасында:
The proclamation started a war of pamphlets between Alexander Hamilton (writing for the Federalists) and James Madison (writing for the Democratic Republicans), commonly known as the Pacificus–Helvidius Debates. In his seven essays, written under the pen name "Pacificus", Hamilton dealt with objections to the proclamation. Among his arguments were:
Декрет, шын мәнінде, конституциялық болды; өйткені соғыс жариялау құқығы Конгреске ғана тиесілі болғамен, "атқарушы биліктің міндеті – соғыс жарияланғанға дейін бейбітшілікті сақтау". Демократиялық-республикалықтардың мәлімдемесінше, Бейтараптық прокламациясы АҚШ-тың 1778 жылғы Франциямен жасасқан қорғаныс одағы шартын бұзған жоқ. Гамильтон атап көрсеткендей, бұл келісім қорғаныс одағы болғандықтан, шабуылдық соғыстарға қолданылмайды, "соғыс жариялаған – Франция, басқа еуропалық державалар емес". Франция тарапына шығу Америка Құрама Штаттарын Ұлыбритания мен Испания үкіметтерінің ықпалымен қоздырылған "көптеген үнді тайпаларынан" американдық территорияда шабуылға ұшыратуы мүмкін еді. Томас Джефферсон ("Пацификус" эсселерінің бірнешесін оқығаннан кейін) Джеймс Мэдисонды жауап беруге ынталандырды. Мэдисон бастапқыда тартынды. Вирджиниядағы плантациясынан ол Джефферсонға жауап жаза алмауына қатысты кешірім сұрады, оның ішінде "Пацификусқа" қарсы дәлелдеу үшін қажетті кітаптар мен құжаттардың жоқтығын, жазғы ыстықтың "аса ыстық" екенін және оның үйінде көптеген қонақтардың болғанын, олардың меймандарының ыңғайсыздық тудырып жатқанын айтты. "Хелвидиус" псевдонимімен жазған Мэдисонның бес эссесі екі саяси фракция арасындағы антагонизмнің күшеюін көрсетті. Ол федералистерді, әсіресе Гамильтонды және Бейтараптық прокламациясын қолдағандарды жасырын монархистер деп айыптады, былай деп мәлімдеді: "Пацификус қолтаңбасымен жарық көрген бірнеше материалдар жақында жарияланды, оларды арамыздағы республикалық үкіметіміз бен француз революциясын жек көретін шетелдіктер мен төңкерілген азаматтар ерекше қуанышпен және құрметпен оқыды". Мэдисон Конституция мен Прокламацияға қатысты қатаң түсіндірушілердің көзқарасын жария етті, талап етіп, Конституцияда нақты көрсетілген салалардан басқа барлық сыртқы істер бойынша толық билік президентке емес, Конгреске тиесілі екенін көрсетті.
The decree was, in fact, constitutional; for while Congress has the sole right to declare war, it is "the duty of the executive to preserve peace till the war is declared." The Proclamation of Neutrality did not violate the United States' 1778 Treaty of defensive alliance with France, as the Democratic Republicans were claiming. The treaty, Hamilton pointed out, was a defensive alliance and did not apply to offensive wars, "and it was France that had declared war upon other European powers", not the other way around. By siding with France the United States would have left itself open to attacks within American borders by the governments of Great Britain and Spain stirring up "numerous Indian tribes" influenced by these two governments. Thomas Jefferson (having read several of the "Pacificus" essays) encouraged James Madison to reply. Madison was initially hesitant. From his Virginia plantation, he offered Jefferson excuses as to why he could not write a reply, including that he didn't have the necessary books and papers to refute "Pacificus", that the summer heat was "oppressive", and that he had many house guests who were wearing out their welcome. Writing under the name "Helvidius", Madison's five essays showed the animosity that had evolved with the two political factions. He attacked Federalists, and Hamilton in particular, and anyone who supported the Neutrality Proclamation as secret monarchists, declaring: "Several features with the signature of Pacificus were [as of] late published, which have been read with singular pleasure and applause by the foreigners and degenerate citizens among us, who hate our republican government and the French Revolution." Madison brought to light the strict constructionist's view of both the Constitution and the Proclamation, demanding that Congress, not the president, had full authority over all foreign affairs except those areas specified in the Constitution.
Танымал мәдениетте
Джефферсон/Мэдисон мен Гамильтонның Прокламация жөніндегі тартысы "Хаммильтон" мюзикліндегі "Кабинет шайқасы №2" әнінде бейнеленеді.
The debate among Jefferson/Madison and Hamilton regarding the Proclamation is portrayed in the song "Cabinet Battle #2" in the musical Hamilton.