Итальян тарихшысы Карло Боттаның өмірі мен еңбектері
Carlo Giuseppe Guglielmo Botta
Итальяндық тарихшы Карло Ботта (1766-1837) өмірі мен қызметі. Француз революциясы кезіндегі саяси оқиғалар, тұтқындық және әскери мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық тарихшы Карло Джузеппе Гульельмо Ботта (Carlo Giuseppe Guglielmo Botta) 6 қараша 1766 жылы Пьемонт аймағындағы Сан-Джорджо-Канавезеде дүниеге келіп, 10 тамыз 1837 жылы Парижде қайтыс болған итальяндық тарихшы.
Italian historian
Carlo Giuseppe Guglielmo Botta (November 6, 1766, in San Giorgio Canavese, Piedmont – August 10, 1837, in Paris) was an Italian historian.
Өмірбаян
Ол Пьемонт аймағындағы Сан-Джорджо-Канавезе қаласында дүниеге келген. Турин университетінде медицинаны оқып, жиырма жасында дәрігерлік диплом алған. Француз төңкерісінен кейінгі саяси дүрбелеңдерде үкіметке қарсы шыққандықтан бір жылдан астам түрмеде отырды. 1795 жылы босатылып, Францияға кетіп, кейін француз армиясының хирургы ретінде туған жеріне оралды және олардың жорығын Венецияға дейін жалғастырды. Одан ол Корфуға жасалған экспедицияға қатысты, ал 1798 жылға дейін Италияға оралмады. Алғашқыда ол Италиядағы француз саясатын қолдады, 1799 жылы Пьемонтты Францияға қосыуға көмектесті және Наполеонды құрметтеді. Бірақ кейіннен барлық итальяндықтардың бірігуі және шетелдік үстемдіктен азат болу қажеттігін түсініп, көзқарасын өзгертті. 1814 жылы Пьемонт Франциядан бөлінгеннен кейін ол жеке өмірге шықты, бірақ қуғын-сүргінге ұшырармын деп қорқып, француз азаматтығын алды. 1817 жылы Руан университетінің ректоры болып тағайындалды, бірақ 1822 жылы дін қызметкерлерінің ықпалымен қызметтен алынды. Өмірінің алғашқы жылдарындағы түрлі жағдайларға қарамастан, Ботта қаламын жиі қолданды, ал 1816 жылдан кейінгі саяси тыныштықта өзін толығымен әдебиетке арнады. 1816 жылы Америка философиялық қоғамының, ал 1821 жылы Америка антикварлық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1824 жылы 1789-1814 жылдар аралығындағы Италия тарихына арналған 4 томдық еңбегін жариялады, оның аты осы еңбекпен байланысты. Ол өзі көптеген оқиғаның куәсі болған. Кейіннен оны жазуға шақырған Гвиччардинидің жалғасы мұқият және еңбекті талап ететін жұмыс, бірақ бастапқы деректерге негізделмеген және маңызы аз. Парижде тұрса да, осы екі еңбегінде де ол Еуропа бойынша француздыққа қарсы күшті толқынды жақтады. Оның стилінің ерекшеліктерінің бірі – сол кездегі француздық ықпалына қарсы реакция ретінде, француз сөздерін мұқият алып тастау. Стилі көбінесе құштар және әсем, бірақ сонымен бірге ауыр, күрделі және теңселіспен толы.
He was born at San Giorgio Canavese in Piedmont. He studied medicine at the University of Turin, and obtained his doctors degree when about twenty years old. Having rendered himself obnoxious to the government during the political commotions that followed the French Revolution, he was imprisoned for over a year; and upon his release in 1795 he withdrew to France, only to return to his native country as a surgeon in the French army, whose progress he followed as far as Venice. Here he joined the expedition to Corfu, from which he did not return to Italy until 1798. At first he favored French policy in Italy, contributed to the annexation of Piedmont by France in 1799, and was an admirer of Napoleon; but he afterwards changed his views, realizing the necessity for the union of all Italians and for their freedom from foreign control. After the separation of Piedmont from France in 1814, he retired into private life, but, fearing persecution at home, became a French citizen. In 1817 he was appointed rector of the University of Rouen, but in 1822 was removed owing to clerical influence. Amid all the vicissitudes of his early manhood Botta had never allowed his pen to be long idle, and in the political quiet that followed 1816 he naturally devoted himself more exclusively to literature. Botta was elected a member of the American Philosophical Society in 1816 and a member of the American Antiquarian Society in 1821. In 1824 he published a history of Italy from 1789 to 1814 (4 vols. ), on which his fame principally rests; he himself had been an eyewitness of many of the events described. His continuation of Guicciardini, which he was afterwards encouraged to undertake, is a careful and laborious work, but is not based on original authorities and is of small value. Though living in Paris, he was in both these works the ardent exponent of that recoil against everything French which took place throughout Europe. A careful exclusion of all Gallicisms, as a reaction against the French influences of the day, is one of the marked features of his style, which is not infrequently impassioned and eloquent, though at the same time cumbrous, involved and ornate.
Өлім
Ботта 1837 жылдың 10 тамызында Парижде салыстырмалы түрде кедейлікте, бірақ өте жақсы және лайықты абыроймен қайтыс болды.
Botta died at Paris on August 10, 1837, in comparative poverty, but in the enjoyment of an extensive and well earned reputation.
Отбасы
Оның ұлы Пол Эмиль Ботта (1802–1870) – көрнекті саяхатшы және Ассирия археологі, оның Хорсабадта (1843) жүргізген қазбалары Лейард кейіннен жалғастырған зерттеулердің бастапқы қадамдарының бірі болды.
His son, Paul Émile Botta (1802–1870), was a distinguished traveller and Assyrian archaeologist, whose excavations at Khorsabad (1843) were among the first efforts in the line of investigation afterwards pursued by Layard.