Карл Густав Карус: Суретші, ғалым және дәрігер өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Неміс суретшісі Карл Густав Карус (3 қаңтар 1789 – 28 шілде 1869) – неміс физиологы және суретшісі, Лейпцигте туған, Романтизм дәуірінде түрлі рөлдер атқарған. Жазушы Иоганн Вольфганг фон Гётемен дос болған ол көп қырлы тұлға: дәрігер, табиғатты зерттеуші, ғалым, психолог және Каспар Давид Фридрихтен оқыған пейзаж суретшісі.

Өмір және жұмыс

1811 жылы медицина және философия докторы дәрежесін алды. 1814 жылы Дрездендегі медицина және хирургия оқу орнының акушерлік профессоры және перзентхана директоры болып тағайындалды. Ол өнер теориясы туралы жазды. 1814-1817 жылдары ол өзінің күшімен майлы бояумен сурет салуды үйренді, Дрезден пейзаж суретшісі Каспар Давид Фридрихтің басшылығымен жұмыс істеді. Кейіннен ол Озер сурет академиясында Юлиус Шнорр фон Карольсфельдтен оқыды. Саксония королі Фредерик Август II 1844 жылы Ұлыбританияға бейресми сапар жасағанда, Карус оны жеке дәрігері ретінде сүйемелдеді. Бұл мемлекеттік сапар болмағанмен, король Каруспен бірге королева Виктория мен принц Альберттың Виндзор сарайындағы қонағы болды. Карус Лондонның көптеген көрікті жерлерін, сондай-ақ Оксфорд пен Кембридж университеттері орналасқан қалаларды аралап, ғылыми жаңалықтар саласындағы белсенді тұлғалармен танысты. Олар Англия, Уэльс және Шотландияда кеңінен саяхаттады, ал кейін Карус өзінің күнделігі негізінде «Саксония королінің 1844 жылғы Англия және Шотландия арқылы саяхаты» атты еңбегін жариялады. Ол ғалымдарға омыртқалылардың архетипі тұжырымын ұсынғандығымен белгілі, бұл Дарвиннің эволюция теориясының дамуындағы маңызды идея болды. 1836 жылы ол Швед Корольдік ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды. Карус «Психе» (1846) еңбегімен де танымал. Ол пейзаж салу теориясын жасады, оның мақсаты геологиялық процестердің ішкі механизмдерін бейнелеу болды, оны ол «Эрдлебенбилдкунст» (жердің өмірінің көркем бейнелеуі) деп атады. Карл Юнг Карусты сананың негізгі құралы ретінде бейсаналықты көрсеткені үшін құрметтейді. Лейбниц, Кант және Шеллинг сияқты түрлі философтар психиканың қараңғы жағы мәселесіне бұрыннан назар салғанмен, дәрігер ретінде ғылыми және медициналық тәжірибесінен туындаған түрткіспен санасыздықты психиканың негізгі құралы ретінде көрсетуге ұмтылды. Осы тұлға – Эдуард фон Хартманның ізбасарлары болған К. Г. Карус еді. (Юнг [1959] 1969, 259-тармақ) Карус Дрезденде қайтыс болды. Ол қала орталығынан шығысқа қарай орналасқан Тринитатис зиратында (Trinitatis Friedhof) жерленген. Қабірі зираттың оңтүстік-батыс бөлігінде, оңтүстік қабырғаға жақын орналасқан.

In 1811 he graduated as a doctor of medicine and a doctor of philosophy. In 1814 he was appointed professor of obstetrics and director of the maternity clinic at the teaching institution for medicine and surgery in Dresden. He wrote on art theory. From 1814 to 1817 he taught himself oil painting working under Caspar David Friedrich, a Dresden landscape painter. Subsequently, he studied under Julius Schnorr von Carolsfeld at the Oeser drawing academy. When the King of Saxony, Frederick Augustus II, made an informal tour of Britain in 1844, Carus accompanied him as his personal physician. It was not a state visit, but the King, with Carus, was the guest of Queen Victoria and Prince Albert at Windsor Castle, and Carus was able to visit many of the sights in London and the university cities of Oxford and Cambridge, and meet others active in the field of scientific discoveries. They toured widely in England, Wales and Scotland, and afterwards Carus published, on the basis of his journal, The King of Saxony's Journey through England and Scotland, 1844. He is best known to scientists for originating the concept of the vertebrate archetype, a seminal idea in the development of Darwin's theory of evolution. In 1836, he was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences. Carus is also noted for Psyche (1846). He developed a theory of landscape painting whose objective was the visualization of the inner workings of geological phenomena, which he called "Erdlebenbildkunst" (pictorial art of the life of the earth). Carl Jung credited Carus with pointing to the unconscious as the essential basis of the psyche. Although various philosophers, among them Leibniz, Kant, and Schelling, had already pointed very clearly to the problem of the dark side of the psyche, it was a physician who felt impelled, from his scientific and medical experience, to point to the unconscious as the essential basis of the psyche. This was C. G. Carus, the authority whom Eduard von Hartmann followed. (Jung [1959] 1969, par. 259)

Carus died in Dresden. He is buried in the Trinitatis Friedhof (Trinitatis Cemetery) east of the city centre. The grave lies in the south west section, against the southern wall.

Отбасы

Оның қызы Шарлотта Карус суретші Эрнст Ритшельге үйленді.