Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мексикалық католик прелаты
Mexican Catholic prelate
Самуэль Руис Гарсия (3 қараша 1924 – 24 қаңтар 2011) – мексикалық католик прелаты, 1959 жылдан 1999 жылға дейін Чиапас штатының Сан-Кристобаль-де-лас-Касас диоцезінің епископы қызметін атқарған. Руис ең белгілісі – Сапатист Ұлттық азаттық армиясы (EZLN) мен Мексиканың саяси партиясы, Институционалдық революциялық партия (PRI) арасындағы қақтығыста делдалдық рөлімен танымал. Бұл партия жетпіс жылдан астам билікте болды және оның саясаты Чиапас аймағының жергілікті халқына көбінесе зиян келтірді. 1960 жылдардан кейін Латын Америкасының католик шіркеуінде кеңінен тараған Құтқарылу теологиясынан (Liberation Theology) шабыт алып, Руис диоцезі Мексиканың ең кедей, шеттетілген қауымдастықтарының бірі саналатын Чиапастағы жүздеген мыңдаған майя тайпасының өкілдеріне көмек көрсетті. Руис Кристеро соғысы кезінде қарапайым отбасында католик болып өсті, сол кезде Шіркеу қуғынға ұшырады және Мексикада католиктерге қарсы үкімет көптеген адамдарды өлтірді немесе жазалады. Он бес жасында Руис Гуанахуатодағы Леонда орта мектепті және семинарияны бітірді. Ол Римдегі иезуит Григориан университетінде оқуын жалғастырды, онда Киелі кітапқа ден қойып, 1952 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Сан-Кристобаль-де-лас-Касес көбінесе Чиапас таулы аймағынан тұрады, онда түрлі майя тілдерінде сөйлейтін кедей, жергілікті қауымдар қоныстанған. Епископтыққа келген алғашқы жылдары Руис Шіркеудің дәстүрлі көзқарастары мен жаңаруға (эвангелизацияға) сүйсінді. Сан-Кристобальға келгеннен кейін көп ұзамай Руис қалыңдыққа мініп, диоцезін аралап, өкілеттігіндегі барлық қалалар мен ауылдарды аралады. Саяхаттары барысында ол диоцезіндегі қауымдардың ауыр кедейлікке және шеттетуге ұшырағанын көрді, соның нәтижесінде Чиапастағы көптеген жергілікті қауымдардың нақты жағдайын түсінді.
Samuel Ruiz García (3 November 1924 – 24 January 2011) was a Mexican Catholic prelate who served as bishop of the Diocese of San Cristóbal de las Casas, Chiapas, from 1959 until 1999. Ruiz is best known for his role as mediator during the conflict between the Zapatista Army of National Liberation (EZLN) and the Institutional Revolutionary Party (PRI), a Mexican political party which had held power for over seventy years, and whose policies were often disadvantageous to the indigenous populations of Chiapas. Inspired by Liberation Theology, which swept through the Catholic Church in Latin America after the 1960s, Ruiz's diocese helped some hundreds of thousands of indigenous Maya people in Chiapas who were among Mexico's poorest marginalized communities. Ruiz grew up as a Catholic in a modest family during the Cristero War, a time in which the Church was being persecuted and many were killed or assassinated in Mexico by the anti Catholic ruling government. At the age of fifteen, Ruiz completed high school and seminary at León in Guanajuato. He continued his studies at the Jesuit Gregorian University in Rome where he focused on Sacred Scripture, earning his doctorate in 1952. San Cristóbal de las Cases is made up mostly of the highlands of Chiapas, comprising largely poor, indigenous communities who speak a variety of Mayan languages. In his early years as bishop, Ruiz subscribed to traditional views of the Church and evangelization. Not long after arriving in San Cristóbal, Ruiz set out on a mule to tour his diocese, visiting every town and village over which he held jurisdiction. During his travels, he discovered the incredible poverty and marginalization that communities in his diocese were inflicted with, realizing what the true reality was for many indigenous communities in Chiapas.
ІІ Ватикан (1962-1965 жылдар)
1962 жылы Екінші Ватикандық собор (1962-1965) шақырылды, ол христиандардың әлеуметтік жауапкершілігіне және шіркеуді теологиялық даму мен диалогқа ашуға баса назар аударды. Ватикан II қауымы уағыздарды аударып, жергілікті тілдерде оқып беруді және шіркеудің Орталық және Оңтүстік Америкадағы сияқты әлеуметтік проблемаларды шешуге көбірек араласуын ұсынды. Руис үшін Екінші Ватикандық соборға қатысу оның басшылығымен қабылданған шешімдер мен іс-әрекеттерді зерделеуге мүмкіндік берді, бұл оны епископтығының алғашқы жылдарындағы біршама наив көзқарасынан алшақтатты. Мұндай талдау сондай-ақ тәуелділік теориясында қолдау тапты, бұл теория бойынша кейбір елдердің экономикасы басқа елдің дамуы немесе кеңеюімен байланысты болады, ал бұрынғысы оған бағынышты болады. АҚШ және Латын Америкасы үкіметтері де қауқетті жаулықпен жауап берді. Америка Құрама Штаттары Латын Америкасының әскерилеріне азаттық теологиясын қолдайтындарды өлтіру және партизандық топтарға қарсы төмен қарқынды соғыс жүргізу әдістерін қолдау көрсетті.
In 1962, the Second Vatican Council (1962 1965) convened, focusing on the social responsibility of Christians and on opening the Church to theological development and dialogue. Vatican II encouraged that sermons be translated and read to communities in their local languages and that the Church be more involved in addressing social problems, such as those occurring in Central and South America. For Ruiz, his participation in the Second Vatican Council allowed time for reflection on the decisions and actions carried out under his administration, which brought him a long way from the somewhat naïve enthusiasm which he'd had during his first years as bishop. Such analysis also found support in dependency theory, the idea that the economies of certain countries are conditioned by the development or expansion of another economy to which the former is subjected. The United States and Latin American governments also responded with threatening hostility. The United States supported Latin American militaries in their methods of assassinating those who subscribed to liberation theology and conducting low intensity warfare against guerrilla groups.
Чьяпас епархиясындағы өзгерістер
Сан-Кристобаль-де-лас-Касас (Чиапас) епархиясы Самуэль Руис басшылығымен евангелизация әдістерін қайта қарастырып, ежелгі дәстүр бойынша жергілікті халықтарды еуропаландырудан бас тартып, оның орнына әр қауымның жергілікті мәдениетінде Ілгі хабарды жандандыруға көшті. Катехистер енді өздері жұмыс істейтін қауымдарға Құдай сөзін жеткізбей, оны жергілікті халықтың мәдени дәстүрлері мен күнделікті өміріне сіңірді.
The diocese of San Cristóbal de las Casas (Chiapas), under Samuel Ruiz's direction, began to redefine evangelization methods and to abandon the traditional approach of Europeanizing indigenous peoples, instead incarnating the gospel in the local culture of each community. Catechists no longer delivered the Word of God to the communities with which they worked, but incorporated the Gospel within the cultural traditions and day to day lives of the indigenous.
Медиация
Алайда, бұл бостандық теологиясы мемлекеттік құрылымдар мен саяси және экономикалық билікке ие адамдарға қауіпті болып көрінді, және кейбір жағдайларда Мексика мен Латын Америкасының басқа аймақтарындағы ауылдық және қалалық кедейлердің жағдайы нашарлап кетті. Жаңаша Киелі кітапты түсіндіріп, кедейлерді өздерінің адам құқықтары үшін күресуге шақырған аймақтар марксистік деп танылды, және көбінесе үкіметтің бұйрығымен жартылай әскери топтар төмен қарқынды соғыс арқылы осы қарсылық қозғалыстарын қолдаған бейбіт тұрғындарға қарсы науқандар жүргізді. Ұлттық азшылықтар өз кедейліктерінің себебі азаттық пен демократияның болмауы екенін түсіне бастады, бұл Парти Революционисттік Институционалдық (PRI) үкіметінің саясатынан туындаған қанаушылық еді.
This theology of liberation, however, appeared threatening to government structures and those with political and economic power, and in some cases oppression of rural and urban poor in Mexico and other areas of Latin America grew worse. Areas which practiced these new ways of interpreting the Bible and encouraged the poor to fight for their human rights were labeled Marxists and, often under government orders, para militaries conducted counter insurgent campaigns using low intensity warfare to target civilians who supported these resistance movements. The indigenous started to realize that the cause of their poverty was their lack of freedom and democracy, a repression that grew out of the policies of the Partido Revolucionario Institucional (PRI) government.
EZLN көтерілісі
1994 жылдың 1 қаңтарында, NAFTA күшіне енген күні, бірнеше жүзді жергілікті партизандық күштер тобы Сан-Кристобаль-де-лас-Касас және таулы аймақтағы басқа да қалалардағы бірнеше көлік артерияларын және мемлекеттік кеңселерді басып алды. Бұл әрекеттер, үнді халқының үкімет тарапынан күшейе түскен шеттетуіне жауап ретінде жасалды және бұрын естілмеген «Ұлттық Азаттық Сапатистік Армиясы» (EZLN) деген атпен жүзеге асырылды. Бұл атау Мексика революциясы кезінде Мексиканың оңтүстігіндегі халықтың теңдік пен әлеуметтік әділдік талаптарының күшті символы болған Эмилиано Сапатаның есімімен шабыттандырылды. Шамамен 70 жыл бойы билікті монополиялаған PRI, көтеріліске әскери қысым көрсетуге тырысты – Сапатистерді қолдаған азаматтарды қорқыту мақсатында төмен қарқынды соғыс стратегиясын қолданды. Маркос, Хавьер Элорриага Бердеге, Сильвия Фернандес Эрнандес, Хорхе Сантьяго, Фернандо Янес, Герман Висенте, Хорхе Сантьяго және басқа да Сапатистерге қатысты қамау ордерлері шығарылды. Лакандон ормандарында Ұлттық Азаттық Сапатистік Армиясы Мексика армиясының әскери қоршауында болды. PGR оларды іздестіруде болды. Хавьер Элорриага 1995 жылдың 9 ақпанында Чьяпас штатының Лас-Маргаритас қаласында орналасқан Габина Веласкес әскери гарнизонында ұсталды, кейін Чьяпас штатының Тукстла Гутьеррес қаласындағы Серро Хуэко түрмесіне жеткізілді. 1995 жылдың 11 ақпанында PGR Мексика штатында операция жүргізіп, Сапатистермен байланысы бар деген күдікпен 14 адамды ұстады, олардың 8-і сот органдарына тапсырылды, сондай-ақ маңызды қару-жарақтар тәркіленді. PGR-дың репрессивті әрекеттері Чиапас штатының Сан-Кристобаль-де-лас-Касас қаласының католик епископы Самуэль Руис Гарсияны Сапатистердің партизандық қызметін жасыруға көмектескені үшін қамауға дейін жетті. Алайда, бұл қызмет көтеріліске дейін бірнеше жыл бұрын Мексиканың маңызды журналдарының бірі – Proceso журналында жарияланған және оны жасыруға тырысқан Мексика үкіметі болды. Сонымен қатар, ешқандай заңды негізсіз, бұрыннан зардап шеккен, жақында жаңадан қалпына келтірілген Мексика-Ватикан дипломатиялық қарым-қатынастарына зиян келтірудің саяси салдары да ескерілмеді. 1993 жылдың 24 мамырында Мексиканың Гуадалахара қаласының кардиналы Хуан Хесус Посадас Окампоның саяли түрде қаза болуы осы агенттің – PGR-дың осы құпияны ашық қалдырғанымен байланысты болды.
On 1 January 1994, the date that NAFTA came into effect, a group of several hundred indigenous guerrillas occupied several transit routes and government offices in San Cristóbal de las Casas and other cities in the highlands. These occupations, a response to increased marginalization of Indians at the hands of their government, were carried out under the name of the previously unheard of Zapatista Army of National Liberation (EZLN), a name inspired by Emiliano Zapata, a leading figure during the Mexican Revolution who stood as a powerful symbol of the equity and social justice that the men and women of Mexico's rural south demanded of their government. The PRI, which had monopolized power for nearly 70 years, attempted to respond to the uprisings with military pressure – implementing strategies of low intensity warfare to terrorize the civilian population that supported the Zapatistas. Arrest warrants were issued against Marcos, Javier Elorriaga Berdegue, Silvia Fernández Hernández, Jorge Santiago, Fernando Yanez, German Vicente, Jorge Santiago and other Zapatistas. At the Lacandon Jungle, the Zapatista Army of National Liberation was then under the Mexican Army military siege. The PGR was after them. Javier Elorriaga got captured on 9 February 1995, in a military garrison at Gabina Velázquez that is in Las Margaritas, Chiapas, town and later taken to the Cerro Hueco prison in Tuxtla Gutiérrez, Chiapas. On 11 February 1995, the PGR reported that they made an operation in the State of Mexico, where they captured 14 persons presumed to be involved with the Zapatistas, of which 8 had already been turned in to the Judicial Authorities, and they'd seized an important arsenal. The PGR repressive acts got to the extreme of arresting the San Cristóbal de Las Casas, Chiapas, Catholic Bishop, Samuel Ruiz García, for aiding to conceal the Zapatistas guerrilla activity. Yet, this activity was public years before the uprising, reported in Proceso (magazine), among Mexico's most important magazines, and it was the Mexican Government who was for years trying to disguise it. There was also no consideration of the political consequences of, with no legal reason, hurting the already seriously damaged, recently restored Mexico Vatican Diplomatic relations. hurt by the 24 May 1993, political assassination of a Prince of the Catholic Church, the Guadalajara, Mexico Cardinal Juan Jesús Posadas Ocampo, that precisely that Agency, the PGR, had left it unresolved
Маркостың нық қадамдары, Сапатистік Ұлттық Азаттық Армиясы Мексика армиясының әскери қоршауында, Лакандон орманындағы лагерінде сынақтан өтті. Маркостың жауабы дереу болды, ол Эстебан Моктезумаға мына хабарламаны жіберді: «Тозақта кездесеміз». Әскери шешімді жеделдетуге бағытталған қайшылықты сигналдар күшейді. 1994 жылдың 16 маусымында Мануэль Камачо Солис Чиапас бейбітшілік комиссары лауазымынан кеткенінің себебі сол кездегі президенттікке үміткер Эрнесто Зедильоның саботаж жасауы болды деген айыптамаларын фактілер растады. Мексиканың ішкі істер министрі Лика де Коконың күшті саяси қысымымен, жағдай өте радикалды болды. Эстебан Моктезума бейбіт шешімге қол жеткізуге мүмкіндік бар деп сенді. Ол 1995 жылғы Сапатистік дағдарысты бейбіт жолмен шешуді қолдады, Маркостың бейбітшілікке деген табиғи құштарлығын және әскери шешімнің қорқынышты салдарларын көрсету арқылы Мексика үкіметі мен Сапатистік Ұлттық Азаттық Армиясы арасындағы диалогты қайта жандандыруға бар күшін салды. 9 ақпандағы бейбітшілікке қарсы әрекеттерге қарсы тұрып, 1995 жылғы Сапатистік дағдарысты саяси жолмен шешуді жақтаған Ішкі істер министрі Эстебан Моктезума президент Эрнесто Зедильоға отставкасын ұсынды, ол оны қабылдамады, бірақ Ішкі істер министрі Эстебан Моктезумадан диалог пен келіссөздерге жағдай жасаудың мүмкін емес міндетін орындауын сұрады. Осы себептерге байланысты мексикалық армия әрекеттерін жеңілдетті, бұл Маркосқа Лакандон орманындағы әскери бекеттен қашуға мүмкіндік берді. Осы жағдайға тап болған Макс Аппедоль мен Рафаэль Гиллен, Джезуиттер колледжінің балалық шағынан бергі достары және әріптестері, Никарагуаның легендарлы «Нуль командирі» Эден Пасторадан ішкі істер министрі Луис Малдонадо Венегас, ішкі істер министрі Эстебан Моктезума және президент Эрнесто Зедильоға Маркостың бейбітшілікке деген табиғи құштарлығы және оның трагикалық салдары туралы есеп дайындау үшін көмек сұрады. Құжатта Мексикадағы маргиналды топтар мен радикалды солшылдар Сапатистер қозғалысымен белсенділік танытқандығы, ал Маркос ашық келіссөздерді сақтайтындығы айтылды. Маркосты жою және оның әлеуметтік тұрақтандыру жұмысын тоқтату радикалды топтарға қозғалысты бақылауға мүмкіндік береді. Олар зорлыққа зорлықпен жауап береді. Олар террористік жарылыстар, ұрлықтар және соғыс әрекеттерін бастайды. Ел қауіпті спиральға түсіп, Чиапастан бөлек Мексиканың көптеген аймақтарындағы наразылықтардың салдарынан өте қиын жағдайға әкелуі мүмкін.
Marcos' resolve was put to the test when the Zapatista Army of National Liberation was under the Mexican Army military siege, in their camp and at the Lacandon Jungle. Marcos' response was immediate, sending Esteban Moctezuma the following message: "See you in hell". Conflicting signals got strengthened in favor of a fast military solution. The facts seemed to confirm Manuel Camacho Solis' 16 June 1994, accusations that the reason for his resignation as the Chiapas Peace Commissioner was due to sabotage done by the then presidential candidate Ernesto Zedillo. Under heavy political pressure of a highly radicalized situation, Mexico Secretary of the Interior Lic. Esteban Moctezuma believed a peaceful solution was possible. He championed to reach a peacefully negotiated solution to the 1995 Zapatista Crisis betting it all on a creative strategy to reestablish the Mexican Government Zapatista Army of National Liberation dialog to search for peace by demonstrating Marcos' natural peace vocation and the terrible consequences of a military solution. Making a strong position against the 9 February actions against peace, Secretary of the Interior Esteban Moctezuma, defender of a political solution to the 1995 Zapatista Crisis, submitted his resignation to President Ernesto Zedillo, who does not accept it but asks the Secretary of the Interior Esteban Moctezuma to try the improbable task of restoring the conditions for dialog and negotiation. For these foregoing reasons the Mexican army eased actions, giving an opportunity that Marcos capitalized on to escape the military site in the Lacandon Jungle. Faced with this situation, Max Appedole and Rafael Guillén, childhood friends and colleagues at the Jesuits College Instituto Cultural Tampico, asked for help from Edén Pastora, the legendary Nicaraguan "Commander Zero", to prepare a report for under Secretary of the Interior Luis Maldonado Venegas, the Secretary of the Interior Esteban Moctezuma, and the President Ernesto Zedillo about Marcos' natural pacifist vocation and the terrible consequences of a tragic outcome. The document concluded that the marginalized groups and the radical left that exist in México have been activated with the Zapatistas movement, while Marcos maintains an open negotiating track. Eliminate Marcos and his social containment work will cease, giving opportunity to the radical groups to take control of the movement. They will respond to violence with violence. They would begin terrorist bombings, kidnappings, and belligerent activities. The country would be in a dangerous spiral, which could lead to very serious situations because there is discomfort not only in Chiapas but in many places in Mexico.
Жеке тұлға
Тергеу барысында Мексика үкіметі Маркостың қауіпті партизан екеніне күмән келтірді. Бұл теория 1994 жылдың соңында, диссидент Сапатист Командате Сальвадор Моралес Гарибай өзінің бұрынғы әріптестері Сапатистердің, соның ішінде Маркостың жеке басын Мексика үкіметінің назарына бергеннен кейін күш алды. Олардың барлығына терроризмге қатысты айып тағылды, қамауға алу ордерлері шығарылды және әскери іс-қимыл кезінде тұтқындалды. Мексика үкіметі кейбір сапатистерді террористер деп айыптады, олардың арасында Маркос та болды. 1995 жылғы Сапатист дағдарысын тез әскери жолмен шешуге саяси қысым күшті болды. 1995 жылдың 9 ақпанында теледидардағы арнайы президенттік хабарламасында президент Эрнесто Зедильо Маркостың субкомандующийы Рафаэль Себастьян Гийлен Висенте екенін жариялады, ол 1957 жылдың 19 маусымында Тамаулипас штатының Тампико қаласында испан иммигранттарының отбасында дүниеге келген, бұрын Университет Autónoma Metropolitana Ғылым және өнер мектебінде оқытушы болып жұмыс істеген. 1995 жылдың қаңтарында үкімет Маркостың жеке басын ашқаннан кейін, Тампико Мәдени институтында иезуиттермен бірге оқыған ескі досы Рафаэль Гийлен ретінде қақтығысқа тікелей араласты: Макс Аппедоль 1995 жылғы Сапатист дағдарысына әскери шешімнің қабылданбауына Мексика үкіметіне көмектесті. Ол президент Эрнесто Зедильо жариялаған айыптамаларға қайшы, Рафаэль Гийленнің террорист емес екенін көрсетті. Макс Аппедоль Маркостың барлық манифесттеріндегі оның әдеби стилін таныды, олар бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланды, және оларды Мексикада өткен иезуиттер ұйымдастырған сот-медициналық пікірталастармен байланыстырды, онда олар жарысқан. Ол Маркостың өзінің досы, пацифист Рафаэль Гийлен екендігіне күмәні жоқ екенін растады.
During the investigative stage to identify Subcomandante Marcos, the Mexican government speculated that he was a dangerous guerrilla fighter. This theory gained much traction at the end of 1994, after the dissident Zapatista Comandante Salvador Morales Garibay gave away the identity of his former fellow Zapatistas to the Mexican government, among them Marcos identity. They all were indicted for terrorism, warrants were issued, and arrests were made in a military action. The Mexican government alleged some Zapatistas to be terrorists, among them Marcos. There was a storm of political pressure for a fast military solution to the 1995 Zapatista Crisis. On 9 February 1995, in a televised special Presidential broadcast, President Ernesto Zedillo announced Subcomandante Marcos to be one Rafael Sebastián Guillén Vicente, born 19 June 1957, in Tampico, Tamaulipas, to Spanish immigrants, a former professor at Universidad Autónoma Metropolitana School of Sciences and Arts for the Design. After the government revealed Marcos identity in January 1995, as Rafael Guillén, an old friend and classmate with the Jesuits at the Instituto Cultural Tampico, directly intervened in the conflict: Max Appedole played a major role with the Mexican government to avoid a military solution to the 1995 Zapatista Crisis. He demonstrated that contrary to the accusations announced by President Ernesto Zedillo, Rafael Guillén was no terrorist. Max Appedole recognized his literary style in all Marcos' manifestos that were published in the media, and linked them to their forensic debates organized by the Jesuits in which they competed in Mexico. He confirmed that he had no doubt that Marcos was his friend Rafael Guillén, a pacifist.
Сан-Андрес келісімдері
Сапатистердің талаптарына ұлттық және халықаралық қолдау күшейді және 1996 жылы EZLN мен федералды үкімет Сан-Андрес келісімдеріне қол қойды. Бұл келісім тараптарды Чиапас штатының жергілікті халқының әртүрлілігіне құрмет көрсетуге, олардың даму жоспарларын анықтауға қатысуға, әкімшілік және сот мәселелерін бақылауға және өздерін-өздері басқару құқығын мойындауға міндеттендірді. Дегенмен, EZLN осы шарттарды іске асыру жөніндегі ұсынысты қабылдады, ал президент Зедильо одан бас тартты. Уақыт көрсеткендей, 1995 жылғы сапатистік дағдарысты әскери жолмен емес, бейбіт жолмен шешуге бағытталған күш-жігер заңды, саяси және адал болды және Мексикада көптеген адамның өмірін сақтап қалды.
National and international support of the Zapatistas' demands increased and in 1996 the San Andrés Accords were signed by the EZLN and the federal government. This committed the parties to basic respect for the diversity of the indigenous population of Chiapas, granted the right to participation in determining their development plans, control over administrative and judicial affairs, and self government. However, the proposal for the implementation of these conditions was accepted by EZLN, but refused by President Zedillo. Time showed that the effort against a military solution to the conflict and for the strategy to achieve a peaceful solution to the 1995 Zapatista Crisis was legal, politically and honorably correct, and saved many lives in Mexico.
Өлім
2011 жылдың 24 қаңтарында 86 жасында Самуэль Руис Гарсия Мехико қаласындағы Анхелес-дель-Педрегал ауруханасында тыныс алу жеткіліксіздігінен және жоғары қан қысымы мен диабет сияқты басқа да асқынулар салдарынан қайтыс болды. Мексика қаласында өткен және Дон Самуэльді еске алуға арналған миссада басқа епископтар Руисті "қоғамның бір бөлігі оның іс-әрекеттерін талқылап, айыптаған тұлға, бірақ кедейлер мен онымен бірге жұмыс істегендер үшін Дон Самуэль жарқын нұр болды" деп сипаттады. "Татико Самуэль" деп танылған Дон Самуэль, өмірі мен қызметіне арналған шынайы және қуанышпен тойланатын рәсімнен кейін Сан-Кристобаль-де-лас-Касас соборында жерленді.
On 24 January 2011, at the age of 86, Samuel Ruiz García died at Hospital Ángeles del Pedregal in Mexico City, due to respiratory failure and other complications, including high blood pressure and diabetes. During the Mass in Mexico City which commemorated Don Samuel, other bishops described Ruiz as "a person whose actions were discussed and condemned by a section of society, but for the poor and for those who worked with him, Don Samuel was a bright light". Don Samuel, known as jTatic Samuel, was buried in San Cristobal de las Casas, in the cathedral, after a heartfelt and jubilant celebration of his life and ministry.
Марапаттар
1996 жылы Самуэль Руис Сан-Кристобаль-де-лас-Касас епархиясының кедей және қудаланған халқына жасалған әділетсіздік пен жүйелі зорлық-зомбылыққа қарсы күресі үшін Pacem in Terris бейбітшілік және бостандық сыйлығымен марапатталды. 1997 жылы Руис Адам құқықтарын қорғаушыларға арналған Мартин Энналс сыйлығын алды. Самуэль Руис 2000 жылы ЮНЕСКО-ның Симон Боливар атындағы халықаралық сыйлығымен Чьяпас үнді халқын қорғау жұмысы, үкімет пен Ұлттық Азаттық армиясы арасында делдалдық қызмет атқарғаны және Латын Америкасы халықтарының адам құқықтары мен әлеуметтік әділдігін ілгерілетуге жасаған үлесі үшін марапатталды. Самуэль Руис 1994, 1995 және 1996 жылдары Ригоберта Менчу және Адольфо Перес Эскивель сияқтылардың ұсынысымен Нобель бейбітшілік сыйлығына үміткер болып табылды.
In 1996, Samuel Ruiz received the Pacem in Terris Peace and Freedom Award for his fight against injustice and institutionalized violence inflicted on the poor and oppressed of his diocese of San Cristóbal de las Casas. In 1997, Ruiz received the Martin Ennals Award for Human Rights Defenders. Samuel Ruiz was awarded the Simon Bolivar International Prize by UNESCO in 2000 for his work to defend the indigenous peoples of Chiapas, for his role as mediator between the government and the Zapatista Army of National Liberation, and for his commitment to the promotion of human rights and social justice for Latin America peoples. Samuel Ruiz was also nominated for the Nobel Peace Prize in 1994, 1995, and 1996 by, among others, Rigoberta Menchú and Adolfo Pérez Esquivel.