Bugatti Type 51 және 1930 жылдардағы жарыс машиналары
Bugatti Type 51
Bugatti Type 51: 1930-жылдардың жарыс машинасы. Екі білік тісті қозғалтқышы, Type 35B-ден жаңартылған қуаты 160 а.к., Jean Bugatti-дің қатысуы. Жарыс тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Bugatti Type 51 сериясы 1930 жылдары Bugatti-дің ең басты жарыс машинасы ретінде танымал Type 35-тің орнын иеленді. Басты ерекшелігі – екі біліктегі қозғалтқыштың қолданылуы. Алдыңғы онжылдықта үстемдік құрған Type 35-тен өзгеше, Type 51 (кейін Type 53, Type 54 және Type 59) үкіметтік қолдауға ие неміс және итальяндық машиналарымен бәсекелесе алмады.
The Bugatti Type 51 series succeeded the famous Type 35 as Bugatti's premier racing car for the 1930s. The main distinction is that it uses a twin cam engine. Unlike the dominant Type 35s of the prior decade, the Type 51 (and later Type 53, Type 54, and Type 59) were unable to compete with the government supported German and Italian offerings.
51-тип
Алғашқы 51-ші модель 1931 жылы өндіріске енгізілді, оның дамуында Этторе Бугаттидің ұлы Жан Бугатти жауапкершілікті күшейтті. Оның қозғалтқышы 160 а.к. (119 кВт) қуатты, қос үстіңгі клапанды, 2.3 л (2262 см³/138 куб дюйм, 60 x 100 мм) көлемді, турбонаддувпен жабдықталған, 35B модельдегі бір үстіңгі клапанды тік 8 цилиндрлі қозғалтқыштың жетілдірілген нұсқасы болды. Бұл жаңа дизайнға Жан Бугатти қуаттылығын сынап көрген екі Миллер жарыс машинасы түрткі болды. Bugatti Type 51 кейде "Миллерхед" деп аталады. 1931 жылғы Франция Гран-приіндегі жеңіс – модель үшін сәтті бастама болды, ал 1933 жылғы Монако Гран-приінде Ахилл Варци жаңа Alfa Romeo 8C қарсыласымен Гомерлік күресте Тацио Нуволариді жеңіп шықты. 51 және 51A модельдерінен шамамен 40 дана жасалды. 51-ші модель сыртқы түрінен 35-ші модельге өте ұқсас. 51-ші модельдің көзге көрінетін айырмашылықтары: турбонаддувтың газ шығару тежегіші капоттың жақтаулы бөлігінде төмен орналасқан; доңғалақтар бұрандалы жиналмалы болмай, бір бөліктен құйылған; жүргізушінің артында екі жанармай құбыршасы және соңында, магниттің панельде сол жаққа жылғалы орналасуы. Дегенмен, көптеген 35-ші модельдер кейіннен жаңа доңғалақтармен жабдықталған, сондықтан бұл сенімді белгі емес. Бір 51-ші модель Bugatti Type 51 Dubos Coupe деп аталатын спорттық автомобильге түрлендірілді.
The first Type 51 went into production in 1931 with Ettore Bugatti's son Jean Bugatti taking more responsibility. Its engine was a 160 hp (119 kW) twin overhead cam evolution of the supercharged 2.3 L (2262 cc/138 in³, 60 x 100 mm) single overhead cam straight 8 found in the Type 35B. Inspiration for this new design thinking came from two Miller racing cars that Jean Bugatti was testing for power output. The Bugatti Type 51 is sometimes referred to as "the Millerhead". A victory in the 1931 French Grand Prix was a good start for the type, and it notably won the 1933 Monaco Grand Prix with Achille Varzi beating Tazio Nuvolari in a Homeric struggle against the new challenge of the Alfa Romeo 8C. About 40 examples of the Type 51 and 51A were produced. The Type 51 is visually very similar to the Type 35. The obvious external differences of a Type 51 are: the supercharger blow off outlet is lower the bonnet in the louvered section; one piece cast wheels instead of bolted on rims; twin fuel caps behind the driver and finally the magneto being off set to the left on the dash. However many Type 35 cars have been fitted with later wheels, so that is not a reliable signal. One Type 51 would be modified to be a sports car known as the Bugatti Type 51 Dubos Coupe.
59-тип
1930 жылдардың соңғы Bugatti жарыс машинасы 1934 жылғы Type 59 болды. Ол өңделген Type 54 шассиде орналасқан, 57-ші типтің тік сегіз цилиндрлі қозғалтқышының 3,3 литрлік (3257 куб.см/198 куб. дюйм, 72 x 100 мм) үлкейтілген нұсқасын пайдаланды. Қозғалтқыштың салмақ орталығын жақсарту үшін қозғалтқыш төмендетілді, ал шассиде көптеген тесіктер жасау арқылы рама жеңілдетілді. Фирменді пианино сым доңғалақтары тежегіш барабаны мен дискісі арасында тікұшақтарды қолданды және бұрылыстағы жүктемені көтеру үшін радиалды спицаларға сүйенді. 250 а.к. (186 кВт) қуаты болды және одан сегіз дана жасалды. 2020 жылдың 5 қыркүйегінде Gooding & Company компаниясы 1934 жылы жасалған Bugatti T59 көлігін 8,5 миллион фунт стерлингке сатты. Бұл машина 1934 және 1935 жылдары Bugatti жарыс командасы тарапынан пайдаланылды, ал Рене Дрейфус басқарғанда 1934 жылы Бельгия Гран-приін жеңіп алды. Кейіннен Bugatti компаниясы оны спорттық автомобиль ретінде қайта жаңартып, Бельгия королі Леопольд III-ке сатты.
The final Bugatti race car of the 1930s was the Type 59 of 1934. It used an enlarged 3.3 L (3257 cc/198 in³, 72 x 100 mm) version of the straight eight Type 57's engine sitting in a modified Type 54 chassis. The engine was lowered for a better center of gravity, and the frame was lightened with a number of holes drilled in the chassis. The signature piano wire wheels used splines between the brake drum and rim, and relied on the radial spokes to handle cornering loads. 250 hp (186 kW) was on tap, and eight were made. On 5 September 2020 a Bugatti T59, built in 1934, was auctioned for 8,5 million pound by Gooding & Company. The car had been used by the Bugatti racing team in 1934 1935 and being driven by René Dreyfus it won the Belgian Grand Prix in 1934. It was later rebuilt as a sportscar by Bugatti and sold to King Leopold III of Belgium