Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Матагорда округінің ядролық электр станциясы, Техас штаты
Nuclear power plant in Matagorda County, Texas
Оңтүстік Техас жобасының электр өндіру станциясы (СТП, STPEGS, Оңтүстік Техас жобасы деп те аталады) – Бей-Сити қаласының оңтүстік-батысында, Техас штаты, АҚШ орналасқан ядролық электр станциясы. STP Хьюстон қаласының оңтүстік-батысына қарай 90 миль (145 км) жерде, Колорадо өзенінен батысқа қарай орналасқан. Ол екі Westinghouse қысымды су реакторынан тұрады және салқындату мұнараларының қажеттілігін жоятын резервуармен салқындатылады.
The South Texas Project Electric Generating Station (also known as STP, STPEGS, South Texas Project), is a nuclear power station southwest of Bay City, Texas, United States. STP occupies a site west of the Colorado River about 90 mile (145 km) southwest of Houston. It consists of two Westinghouse Pressurized Water Reactors and is cooled by a reservoir, which eliminates the need for cooling towers.
1971-1994 жылдар
1971 жылғы 6 желтоқсанда «Хьюстон Лайтинг энд Пауэр Ко.» (HL&P), Остин қаласы, Сан-Антонио қаласы және «Сентрал Пауэр энд Лайт Ко.» (CPL) бірлесіп меншіктегі ядролық электр стансасын салудың мүмкіндігін зерттеуді бастады. Стансаның бастапқы құны 974 миллион доллар (2015 жылғы шамамен доллармен эквивалентті) бағаланды. 1973 жылдың ортасына қарай HL&P және CPL жоба орны ретінде Бей-Ситиді таңдады, ал Сан-Антонио жобаға серіктес ретінде қосылды. «Браун энд Рут» компаниясы сәулетші және құрылыс компаниясы ретінде таңдалды. 1973 жылғы 17 қарашада Остин тұрғындары қаланың қатысуын тар мәжіліспен мақұлдады және 1 желтоқсанда қала жобаға қол қойды. Остин жылдар бойы жобада қалу-қалмау мәселесі бойынша бірнеше референдум өткізді. 1974 жылғы мамыр айында Атом энергиясы жөніндегі комиссияға (қазіргі Ядролық реттеу комиссиясы – NRC) станса құрылысына рұқсат алу үшін өтініш берілді, ал NRC 1975 жылғы 22 желтоқсанда рұқсат берді. Құрылыс 1975 жылғы 22 желтоқсанда басталды. 1978 жылға қарай «Оңтүстік Техас жобасы» жоспардан екі жыл қалып қойды және айтарлықтай шығынға ұшырады. 1978 жылдың соңында HL&P шығындардың артуымен, кестедегі кешігулермен және басқа да қиындықтармен күресу үшін жаңа басқару тобын құрды. Алайда, 1979 жылғы наурызда «Три Майл Айленд» оқиғасы STNP-ді қоса алғанда, ядролық өнеркәсіпке елеулі әсер етті. Жаңа команда жаңа бюджет пен кесте әзірлеуді қайта бастады. «Браун энд Рут» компаниясы аяқталу кестесін 1989 жылғы маусымға түзетті және құны 4,4–4,8 миллиард долларға бағаланды. HL&P басшылары жобаның жетекшісімен кеңесіп, «Браун энд Рут» қанағаттанарлық прогресс көрсетпейтініне келіп, олардың сәулетші-инженерлік рөлін тоқтатуға, бірақ құрылысшы ретінде қалдыруға шешім қабылдады. 1981 жылғы қыркүйекте «Браун энд Рут» сәулетші-инженер лауазымынан босатылды және оларды алмастыру үшін «Бехтел Корпорейшн» компаниясымен келісім жасалды. Екі айдан кейін «Браун энд Рут» құрылыс мердігері ретінде бас тартты, ал 1982 жылғы ақпанда оларды құрылысшы ретінде алмастыру үшін «Ebasco Constructors» компаниясы жалданды. Остин тұрғындары 1981 жылғы 3 қарашада қалалық кеңеске СТП-дағы қаланың 16 пайызын сатуға уәкілеттік берді. Бірақ сатып алушы табылмады. 1-ші блок 1988 жылғы 8 наурызда алғашқы сынаптық деңгейге жетіп, 25 тамызда коммерциялық режимде жұмыс істеуге кірісті. 2-ші блок 1989 жылғы 12 наурызда алғашқы сынаптық деңгейге жетіп, 19 маусымда коммерциялық режимде жұмыс істеуге кірісті. 1993 жылғы ақпанда екі блок та бумен жұмыс істейтін қосалқы су сорғыларындағы мәселелерді жою үшін желіден шығарылды. Олар 1994 жылғы наурызда (1-ші блок) және мамырда (2-ші блок) қайтадан пайдалануға берілді. STNP тарихы ерекше, себебі «Три Майл Айленд» оқиғасы кезінде инженерлік құрылыстың алғашқы кезеңдерінде болған көптеген ядролық электр стансалары аяқталған жоқ.
On December 6, 1971, Houston Lighting & Power Co. (HL&P), the City of Austin, the City of San Antonio, and the Central Power and Light Co. (CPL) initiated a feasibility study of constructing a jointly owned nuclear plant. The initial cost estimate for the plant was $974 million (equivalent to approximately $ in 2015 dollars). By mid 1973, HL&P and CPL had chosen Bay City as the site for the project and San Antonio had signed on as a partner in the project. Brown and Root was selected as the architect and construction company. On November 17, 1973 voters in Austin narrowly approved their city's participation and the city signed onto the project on December 1. Austin held several more referendums through the years on whether to stay in the project or not. An application for plant construction permits was submitted to the Atomic Energy Commission, now the Nuclear Regulatory Commission (NRC), in May 1974 and the NRC issued the permits on December 22, 1975. Construction started on December 22, 1975. By 1978, the South Texas Project was two years behind schedule and had substantial cost overruns. A new management team had been put in place by HL&P in late 1978 to deal with the cost overruns, schedule delays and other challenges. However, events at Three Mile Island in March 1979 had a substantial impact on the nuclear industry including STNP. The new team again moved forward with developing a new budget and schedule. Brown and Root revised their completion schedule to June 1989 and the cost estimate to $4.4–$4.8 billion. HL&P executives consulted with its own project manager and concluded that Brown and Root was not making satisfactory progress and a decision was reached to terminate their role as architect/engineer but retain them as constructor. Brown and Root was relieved as architect/engineer in September 1981 and Bechtel Corporation contracted to replace them. Less than two months later, Brown and Root withdrew as the construction contractor and Ebasco Constructors was hired to replace them in February 1982 as constructor. Austin voters authorized the city council on November 3, 1981 to sell the city's 16 percent interest in the STP. No buyers were found. Unit 1 reached initial criticality on March 8, 1988 and went into commercial operation on August 25. Unit 2 reached initial criticality on March 12, 1989 and went into commercial operation on June 19. In February 1993, both units had to be taken offline to resolve issues with the steam driven auxiliary feedwater pumps. They were not back in service until March (Unit 1) and May (Unit 2) of 1994. The history of STNP is somewhat unusual since most nuclear plants that were in the early stages of engineering construction at the time of the Three Mile Island event were never completed.
2006 жылдан қазіргі уақытқа дейін
2006 жылдың 19 маусымында NRG Energy компаниясы Оңтүстік Техас ядролық жобасының алаңында екі 1,358 МВт жоғары технологиялық қайнаған су реакторын (ABWR) салу туралы NRC-ға ниет хат берді. Оңтүстік Техас ядролық жобасының серіктестері CPS Energy және Austin Energy бастапқы ниет хатқа және даму жоспарларына қатыспады. 2007 жылдың 24 қыркүйегінде NRG Energy компаниясы Оңтүстік Техас ядролық жобасының алаңында екі Toshiba ABWR салуға NRC-ге өтініш берді. CPS Energy компаниясының уақытша бас директоры Стив Бартлидің айтуынша, екі реактордың құрылысының жалпы құны 10 миллиард долларды құрайды, немесе қаржыландырумен бірге 13 миллиард долларды құрайды. 2009 жылдың қазан айында бас мердігер Toshiba CPS Energy компаниясына шығынның «елеулі түрде жоғары» болатынын, мүмкін 4 миллиард долларға дейін артатынын хабарлады. 3-ші және 4-ші блоктардағы шығындар бағасының көтерілуіне байланысты 2010 жылы CPS Energy компаниясы NRG Energy компаниясымен келісімге келіп, жаңа блоктардағы CPS үлесін 50%-дан 7,625%-ға дейін қысқартты. Осы уақытқа дейін CPS Energy кеңейтілген зауытқа 370 миллион доллар инвестициялаған болатын. CPS Energy компаниясының жобадан шығуы кеңейтуді қауіпке ұшыратты. 2010 жылдың қазан айында Оңтүстік Техас жобасы Токио электр энергетикасы компаниясы (TEPCO) Nuclear Innovation North America (реактор өндірушісі, Toshiba және зауыт серіктесі NRG Energy арасындағы бірлескен кәсіпорын)мен келісімге келді деп жариялады. Бұл келісімге сәйкес, ұсынылып отырған реакторлардың ең ірі екі мүдделі тұлғасы, кеңейтудегі бастапқы 9.2375% үлесін 125 миллион долларға сатып алды, ал қосымша үлес сатып алу опциясы үшін тағы 30 миллион доллар төледі (соның нәтижесінде TEPCO-ның жалпы үлесі шамамен 18%-ға жетеді, немесе 500 МВт электр энергиясын өндіруге мүмкіндік береді). Келісім STNP-нің АҚШ Энергетика министрлігінен құрылысқа қарыз алу кепілдіктерін алуына байланысты жасалды. 2011 жылдың 19 сәуірінде NRG акционерлермен телефон арқылы өткен конференцияда екі жаңа блокқа рұқсат беру процесінен бас тарту туралы шешім қабылдағанын мәлімдеді, себебі жоспарлаудың жоғары шығындары мен рұқсат беру процесінің баяулауы. Ядролық энергияға қарсы белсенділер жаңа серіктес TEPCO компаниясының қаржылық жағдайы мен Фукусимадағы ядролық апаттың да шешім қабылдауға әсер еткенін айтады. NRG жобаға салынған 331 миллион доллар инвестициясын есептен шығарды. 2011 жылдың сәуірінде NRG реактордың тоқтатылуы туралы хабарлағанмен, NRC жаңа реакторлар үшін біріктірілген лицензия беру процесін 2011 жылдың қазан айында жалғастырды. Ол кезде реактор лицензиясының өтінішін неге алға тартқаны белгісіз еді. 2015 жылдың басында құрылыс алдындағы кейбір жұмыстар жүргізілді және NRC-нің бастапқы құжаттарында 3-ші блок үшін 2015 жылдың наурызында және бір жылдан кейін екінші блок үшін бастапқы мақсатты коммерциялық пайдалану күндері көрсетілген. 2016 жылдың 9 ақпанында NRC біріктірілген лицензияны мақұлдады. Нарықтық жағдайларға байланысты, ол кезде құрылыс жұмыстары жүргізілген жоқ. Қазіргі уақытта екі жоспарланған блок үшін құрылыс күні белгіленбеген. 2021 жылдың 15 ақпанында Техас штатының көп бөлігін зақымдаған электр энергиясының өшірілуі кезінде автоматты реактор тоқтатуы Оңтүстік Техас ядролық генерациялау станциясының 1-ші блогын тоқтатты. Ядролық реттеу комиссиясының есебіне сәйкес, бу генераторларының төмен деңгейі 11 және 13-ші су сорғыларының жұмысын тоқтатуына байланысты болды. Алайда, 2-ші блок пен Команчи Пик АЭС-тің екі блогы да электр энергиясының өшірілуі кезінде желіде болды.
On June 19, 2006, NRG Energy filed a letter of intent with the NRC to build two 1,358 MWe advanced boiling water reactors (ABWRs) at the South Texas Nuclear Project site. South Texas Nuclear Project Partners CPS Energy and Austin Energy were not involved in the initial letter of intent and development plans. On September 24, 2007, NRG Energy filed an application with the NRC to build two Toshiba ABWRs at the South Texas Nuclear Project site. The total estimated cost of constructing the two reactors is $10 billion, or $13 billion with financing, according to Steve Bartley, interim general manager at CPS Energy. In October 2009, main contractor Toshiba had informed CPS Energy that the cost would be "substantially greater," possibly up to $4 billion more. As a result of the escalating cost estimates for units 3 and 4, in 2010 CPS Energy reached an agreement with NRG Energy to reduce CPS's stake in the new units from 50% to 7.625%. To that point, CPS Energy had invested $370 million in the expanded plant. CPS Energy's withdrawal from the project put the expansion into jeopardy. In October 2010, the South Texas Project announced that the Tokyo Electric Power Company (TEPCO) had entered into an agreement with Nuclear Innovation North America (a joint venture between the reactor manufacturer, Toshiba, and plant partner NRG Energy) which was the largest of the two stakeholders in the proposed reactors, to purchase an initial 9.2375% stake in the expansion for $125 million, and $30 million for an option to purchase an additional stake in the new units for $125 million more (resulting in approximately 18% ownership by TEPCO, or 500 MW of generation capacity). The agreement was made conditional upon STNP securing construction loan guarantees from the United States Department of Energy. On 19 April 2011, NRG announced in a conference call with shareholders, that they had decided to abandon the permitting process on the two new units due to the ongoing expense of planning and slow permitting process. Anti nuclear campaigners alleged that the financial situation of new partner TEPCO, combined with the ongoing Fukushima nuclear accident were also key factors in the decision. NRG has written off its investment of $331 million in the project. Despite the April 2011 NRG announcement of the reactor's cancellation, the NRC continued the combined licensing process for the new reactors in October 2011. It was unclear at the time why the reactor license application was proceeding. During early 2015 some pre construction activities were performed on site and initial NRC documents listed the original targeted commercial operational dates as March 2015 for unit 3 and a year later for the other unit. On February 9, 2016 the NRC approved the combined license. Due to market conditions, no construction events occurred at that time. The two planned units do not currently have a planned construction date. On February 15, 2021 during a major power outage that impacted much of the state of Texas, an automatic reactor trip shut South Texas Nuclear Generation Station Unit 1 due to low steam generator levels. According to a Nuclear Regulatory Commission report, the low steam generator levels were due to loss of feedwater pumps 11 and 13. However, Unit 2 and both units at the Comanche Peak Nuclear Power Plant remained online during the power outage.
1985 жылғы шабуылдау туралы іс
Ядролық хабар беруші Рональд Дж. Голдштейн Оңтүстік Техас станцияларының құрылысы бойынша негізгі мердігер болған EBASCO компаниясындағы қадағалаушы болды. 1985 жылдың жазында Голдштейн EBASCO және Houston Lighting компаниялары құрған ішкі бағыныштылық бағдарламасы – SAFETEAM-ге қауіпсіздік мәселелерін хабарлады, олар қауіпсіздік процедураларын бұзу, қауіпсіздікке сәйкестік туралы есептерді ұсылмауы және станцияның қауіпсіздігіне әсер ететін сапаны бақылаудың бұзылуларын қамтыды. SAFETEAM қызметкерлердің қауіпсіздік алаңдауларын білдіруі үшін тәуелсіз, қауіпсіз орта ретінде насихатталды. Екі компания өз қызметкерлеріне SAFETEAM-ге хабарланған шағымдар заңмен қорғалмайды деп есептейтінін хабарламады. Голдштейн SAFETEAM-ге есеп бергеннен кейін жұмыстан босатылды. Кейін Голдштейн федералдық ядролық хабар берушілер туралы заңға сәйкес сотқа шағым түсірді. АҚШ Еңбек департаменті оның SAFETEAM-ге ұсынған материалдары қорғалған және оның жұмыстан босатылуы заңсыз деп шешті, бұл шешімді Еңбек министрі Линн Мартин бекітті. Бұл шешім Бесінші апелляциялық сотта жойылды, ол жеке бағдарламалар хабар берушілерге қорғау ұсынбайды деп шешті. Голдштейн ісін жоғалтқаннан кейін Конгресс федералдық ядролық хабар берушілер туралы заңға түзетулер енгізіп, ішкі жүйелерге хабарлауды қорғау және хабар берушілерге қарсы кек алудың алдын алу мақсатында өзгерістер жасады.
Nuclear whistleblower Ronald J. Goldstein was a supervisor employed by EBASCO, which was a major contractor for the construction of the South Texas plants. In the summer of 1985, Goldstein identified safety problems to SAFETEAM, an internal compliance program established by EBASCO and Houston Lighting, including noncompliance with safety procedures, the failure to issue safety compliance reports, and quality control violations affecting the safety of the plant. SAFETEAM was promoted as an independent safe haven for employees to voice their safety concerns. The two companies did not inform their employees that they did not believe complaints reported to SAFETEAM had any legal protection. After he filed his report to SAFETEAM, Goldstein was fired. Subsequently, Goldstein filed suit under federal nuclear whistleblower statutes. The U. S. Department of Labor ruled that his submissions to SAFETEAM were protected and his dismissal was invalid, a finding upheld by Labor Secretary Lynn Martin. The ruling was appealed and overturned by the Fifth Circuit Court of Appeals, which ruled that private programs offered no protection to whistleblowers. After Goldstein lost his case, Congress amended the federal nuclear whistleblower law to provide protection for reports made to internal systems and prevent retaliation against whistleblowers.
Меншік
STPEGS реакторларын STP Nuclear Operating Company (STPNOC) компаниясы пайдаланады. Меншік үлесі Constellation Energy компаниясына 44 процент, San Antonio қалалық коммуналдық мекемесі CPS Energy-ге 40 процент және Austin Energy-ге 16 процент бөлінген.
The STPEGS reactors are operated by the STP Nuclear Operating Company (STPNOC). Ownership is divided among Constellation Energy at 44 percent, San Antonio municipal utility CPS Energy at 40 percent and Austin Energy at 16 percent.
Айналадағы халық
Ядролық реттеу комиссиясы ядролық электр станцияларының айналасында екі төтенше жағдай жоспарлау аймағын белгілейді: 10 миль (16 км) радиусы бар, ауадағы радиоактивті ластануға және оның тыныспен ішке жұтылуына қатысты аймақ, және шамамен 50 миль (80 км) радиусы бар жұтылу жолы аймағы, негізінен радиоактивті ластанған тамақ пен суды жұтумен байланысты. 2010 жылы станциядан 50 миль (80 км) шеңберінде 254 049 адам тұрды, бұл 2000 жылдан бері 10,2 пайызға артты; ал 10 миль (16 км) шеңберінде 5 651 адам тұрды, бұл 2,4 пайызға азайды. 50 миль қашықтықтағы қалалардың ішінде Джексон көлі (қала орталығына дейін 40 миль) және Бей-Сити бар.
The Nuclear Regulatory Commission defines two emergency planning zones around nuclear power plants: a plume exposure pathway zone with a radius of 10 mile (16 km), concerned primarily with exposure to, and inhalation of, airborne radioactive contamination, and an ingestion pathway zone of about 50 mile (80 km), concerned primarily with ingestion of food and liquid contaminated by radioactivity. In 2010, the population within 50 mile (80 km) of the station was 254,049, an increase of 10.2 percent since 2000; the population within 10 mile (16 km) was 5,651, a 2.4 percent decrease. Cities within 50 miles include Lake Jackson (40 miles to the city center) and Bay City.
Сейсмикалық қауіп
2010 жылы тамызда жарияланған Ядролық реттеу комиссиясының зерттеуіне сәйкес, Оңтүстік Техас ядролық станциясының реакторының активтік аймағына зақым келтіруге жеткілікті күшті жер сілкінісінің жылдық ықтималдығы 1:158 730-ды құрады.
The Nuclear Regulatory Commission's estimate of the risk each year of an earthquake intense enough to cause core damage to the reactor at South Texas was 1 in 158,730, according to an NRC study published in August 2010.