Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Форт-Виктория Гудзон шығанағы компаниясының тері саудасы бекеті ретінде басталып, Колумбия округіндегі HBC операцияларының бас кеңсесі болды – қазіргі Британдық Колумбия (Канада) және АҚШ-тың Вашингтон штаты кіретін кең тері саудасы аймағы. 1843 жылы Форт-Викторияның құрылысы қазір Британдық Колумбияның астанасы Виктория деп аталатын тұрақты британдық елді мекеннің басталуын білдірді. Қала жергілікті аймаққа қызмет көрсететін және Калифорния, Вашингтон аймағы, Ұлыбритания және басқа да елдермен сауда жасайтын коммерциялық орталық ретінде өсіп келе жатқандықтан, форт 1864 жылдың қараша айында бұзылды. Форт-Виктория орналасқан жері 1924 жылы Канаданың ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды.
Fort Victoria began as a fur trading post of the Hudson's Bay Company and was the headquarters of HBC operations in the Columbia District, a large fur trading area now part of the province of British Columbia, Canada and the U. S. state of Washington. Construction of Fort Victoria in 1843 highlighted the beginning of a permanent British settlement now known as Victoria, the capital city of British Columbia. The fort itself was demolished in November 1864 as the town continued to grow as a commercial centre serving the local area as well as trading with California, Washington Territory, the United Kingdom, and others. The location of Fort Victoria was designated a National Historic Site of Canada in 1924.
Тарих
Солтүстік Американың Тынық мұхиты жағалауындағы HBC операцияларының бастапқы штабы, Виктория қаласының негізі қаланған кезде, Колумбия өзенінің төменгі ағысындағы Форт-Ванкувер (қазіргі Ванкувер, Вашингтон) болды. Бірақ оның орналасқан жерін қорғау қиын болды, кемелер Колумбияның аузына кіруде жиі қиындыққа тап болды, сондай-ақ ол солтүстіктегі Жаңа Каледониядағы құнды терілерден шалқары қашықтықта жатты. Аймаққа американдық қоныс аударушылардың келуімен, 1843 жылы компания бас директор Джеймс Дугласты Ванкувер аралының солтүстігінде қамал салуға жіберді және оны қамалдың басқарушысы етіп тағайындады. 1846 жылы Орегон шартына қол қойылғаннан кейін Форт-Ванкувердің одан әрі қолданылу мәселесі шешілді, себебі Ұлыбритания АҚШ-қа бұл аймақтағы өзінің талаптарынан бас тарды, ал АҚШ 49-шы параллельдің солтүстігіндегі талаптарынан бас тартып, Ванкувер аралын өзінде қалдырды. 1843 жылы бастапқыда Камосун деп аталған жерде (леквунген тіліндегі «Камосунг» сөзінің өзгеруі, рухани күш – Хейлс, Трансформатор, қазіргі Горж су жолындағы ресурстарды күзету үшін тасқа айналдырған қыздың аты) салынған. Оның аты Камас гүлдерінен шыққан. Қамал қысқа мерзімге «Форт Альберт» деп аталды, бірақ 1843 жылғы 10 маусымда HBC Солтүстік департаментінің кеңесінің шешімімен жас королеваның құрметіне ресми түрде Виктория деп аталды. Қамалдың құрылысына жергілікті бірінші ұлт өкілдерінің еңбегі жұмсалды, оларға кесілген әр 40 тіреу үшін бір Гадсон шығанағының көрпесі төленді. Сунги халқы форттың арғы жағында ауыл құрды. Кейіннен Сунги халқының ауылы Эскимальт портының солтүстік жағалауына көшірілді. 1844 жылы туындаған дау-жанжал квамичан басшысы Тзухалем бастаған жауынгерлердің жиналуына әкелді. Олар екі күн бойы фортты қорқытулармен және мылтық оқтарымен шашыратып, форттың бас директоры Родерик Финлейсон форттың тоғыз фунттық зеңбірегінің күшін көрсеткенше, фортты шабуылдады. 1849 жылы Ванкувер аралының колониясы құрылды және HBC Ванкувер аралына эксклюзивті меншік құқығын алды. Колониялық кеңсе компанияға бес жыл ішінде қоныс салуды немесе грантты жоюды талап етті. Сондай-ақ компания жер сатудан түскен табысының 90 пайызын жолдар мен мектептер сияқты инфрақұрылымға жұмсауға міндеттелді. Осы жерде қала салынды және колонияның астанасы болды. Лондон Ричард Бланшарды губернатор ретінде жіберді. Қоныс аударушылар саны өсе бастағанмен, компанияның бизнесінің сипаты өзгерді. Аң аулаудың шектен тыс болуынан жануарлар популяциясы азайды, бұл тері саудасын баяулатты, бірақ Калифорниядағы алтын асығысы бейбіт батыс жағалауда сатып алуға аз орын болған ресурстарға зор сұраныс тудырды. 1850 жылға қарай Викторияда Калифорнияның ашыққан нарығын қамтамасыз ету үшін бірнеше арақ-шаруа фабрикалары жұмыс істеді. Компания тез арада Гавайимен тұздалған лосось саудасына кірісіп, Крым соғысына қажетті жабдықтармен Корольдік теңіз күштерінің кемелерін жабдықтады. Колония алтын асығысымен өркендеп өсті және 1860 жылға қарай кішкентай заң шығару органы құрылды. Алайда губернатор Джеймс Дуглас жауапты үкімет туралы ұсынысты қабылдамады. Форттың басқарушысы болып қалған бас директор Джеймс Дуглас 1851 жылы Ванкувер аралы колониясының екінші губернаторы болды және 1864 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін қаланың ерте дамуында және 1858 жылдан 1862 жылға дейін материктік колониядағы жетекші тұлға болды, ол сол колонияның губернаторы ретінде Фредерик Сеймурмен ауыстырылды. Форт 1864 жылдың қараша айында бұзылды. 1924 жылдың маусым айында форттың орны Канаданың ұлттық тарихи орны деп жарияланды.
The original headquarters of HBC operations on the Pacific Coast of North America at the time of Victoria's founding was Fort Vancouver (now Vancouver, Washington) on the lower Columbia River, but its location was difficult to defend, ships often had difficulty entering the mouth of the Columbia, and it was far from the lucrative furs in New Caledonia farther north. With American settlers beginning to come into the region, in 1843, the company sent Chief Factor James Douglas to build a fort some distance north on Vancouver Island and made him its superintendent. The signing of the Oregon Treaty in 1846 settled the matter of Fort Vancouver's further suitability as the United Kingdom gave up its claims in the area to the United States and in return kept Vancouver Island while the Americans dropped their claims north of the 49th parallel. Erected in 1843 on a site originally called Camosun (a variant of the Lekwungen word "Camossung", the name of a girl turned into stone by the spiritual being Hayls, the Transformer to watch over the resources in what is now known as the Gorge waterway); her name derives from the Camas. The fort was known briefly as "Fort Albert", but on June 10, 1843, by resolution of HBC's Council of the Northern Department, it was officially named Victoria in honour of the young Queen. The fort was built using labour from local First Nations people, who were paid one Hudson's Bay blanket for every 40 pickets they cut. The Songhees people soon established a village across the harbour from the fort. The Songhees' village was later moved to the north shore of Esquimalt Harbour. In 1844, a dispute led to a gathering of warriors led by Tzouhalem, a Quamichan chief, who peppered the fort with threats and musket balls for two days until the fort's Chief Factor Roderick Finlayson demonstrated the power of the fort's nine pounder cannon. In 1849, the Colony of Vancouver Island was established and the HBC was granted exclusive proprietary rights over Vancouver Island. The condition imposed by the Colonial Office was that the company would establish a settlement within five years or see their grant revoked. It was also to spend ninety percent of what it made on land sales on infrastructure such as roads and schools. A town was laid out on the site and made the capital of the colony. London sent Richard Blanshard to be its governor. Even as the settlement began to grow, the nature of the company's business was changing. Animal populations were beginning to dwindle from overtrapping, slowing the fur trade, but the California gold rush created a huge demand for resources with few places to buy them on the unsettled west coast. By 1850 there were several sawmills operating at Victoria to feed the hungry California market. The company was soon trading salted salmon with Hawaii and outfitting Royal Navy ships with supplies for the Crimean War. The Colony prospered and grew with the gold rush and by 1860, a small legislature was formed. However, Governor James Douglas turned down any suggestion of a responsible government. Chief Factor James Douglas, who remained superintendent of the fort, was made the second governor of the Vancouver Island colony in 1851, and would be the leading figure in the early development of the city until his retirement in 1864, and of the Mainland Colony from 1858 to 1862 when he was replaced as governor of that colony by Frederick Seymour. The fort was demolished in November 1864. In June 1924, the site of the fort was designated a National Historic Site of Canada.