Поп Бенедикт XVI: Өмірбаян, балалық шағы, білім алу жолы және 1951 ж. диплом алуы. Ратцингер отбасы, полиция қызметі, нацизмге қарсылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Папа Бенедикт XVI-ның ерте өмірі 1927 жылы туғаннан бастап, 1951 жылы білімін аяқтап, дін қызметкері болып тағайындалғанға дейінгі кезеңді қамтиды.
none
The early life of Pope Benedict XVI concerns the period from his birth in 1927 through the completion of his education and ordination in 1951.
Өскен жері мен балалық шағы (19271943)
Жозеф Алоис Ратцингер 1927 жылғы 16 сәуірде (Қасиетті Сенбі күні) Бавариядағы Марктл-ам-Инн қаласындағы ата-анасының үйінде, Шулштрассе 11 мекенжайында дүниеге келді және сол күні крещение рәсімінен өтті. Ол полиция қызметкері Жозеф Ратцингердің (1877–1959) үшінші және кіші ұлы, сондай-ақ оның әйелі Марияның (қыздығы Пейнтнер) (1884–1963) баласы болды. Оның отбасы Оңтүстік Тирольден шыққан. Әкесі 1937 жылы Траунштейн қаласына зейнеткерлікке шыққанға дейін Бавария мемлекеттік полициясында (Landespolizei) және Германия ұлттық қалыпты полициясында (Ordnungspolizei) қызмет етті. "Санди Таймс" газеті егде Ратцингерді "Гитлердің қоңыр көйлекшелілерін тежеуге тырысқан, нацизмге қарсы тұрған адам" деп сипаттады. "Интернешнл Геральд Трибюн" газетінің хабарлауынша, осы көші-қондар Джозеф Ратцингер ағаның нацизмге қарсы үздіксіз қарсылығымен тікелей байланысты болды, нәтижесінде төмендетулер мен ауыстырулар орын алды. Папаның ағасы Георг былай деді: "Әкеміз нацизмге қатты қарсы болды, себебі ол оның біздің сенімімізге қайшы келеді деп сенді". Отбасы нацистік режимнің мүгедектерге қатысты эвтаназия бағдарламасына тап болды. Ратцингердің өмірбаяуын жазған Джон Л. Аллен кіші, 1996 жылғы 28 қарашада Ватикандағы конференцияда кардинал Ратцингердің айтқан сөзін баяндады: "Ратцингердің 1941 жылы 14 жаста Даун синдромымен туған туысы болды. Бұл туысы Ратцингерден бірнеше ай ғана кіші болған және нацистік билік оны "емдеуге" алып кетті. Біраз уақыттан кейін отбасы оның қайтыс болғанын естіді, ол сол кезде жойылған 'жағымсыз' адамдардың бірі болуы мүмкін". Оның ағасы Георг (15 қаңтар 1924 – 1 шілде 2020) де дін қызметкері болды. Олардың 1921 жылы туған әпкесі Мария 1991 жылы қайтыс болғанға дейін Джозефтің үй шаруасын басқарып, ата-аналарына ағаларына қамқорлық жасаймын деген уәдесін орындады. Ол ешқашан үйленбеген. Олардың үлкен әкесінің ағасы Георг Ратцингер дін қызметкері және сол кездегі Германия Парламенті Рейхстагтың мүшесі болды. Оның туысы Эрика Коппердің айтуынша, Ратцингер бала кезінен дін қызметкерінен басқа ештеңе болғысы келмеген. Оның айтуынша, 15 жасында ол епископ болатынын жариялады, сонда ол әдемі түрде: "Неге папа болмасын?" деді. Тағы да ертерек оқиға 1932 жылы болды, Мюнхен архиепискобы Михаэль фон Фальхабер Ратцингерлер тұратын шағын қалашыққа қара лимузинде келді. Болашақ Папа, ол кезде бес жаста, кардиналға гүл сыйлаған балалар тобының бір бөлігі болды, ал сол күні кейіннен Ратцингер өзінің де кардинал болғысы келетінін мәлімдеді. "Біздің машинаға деген қызығушылығымыз болған жоқ, себебі біз техникалық жағынан білмейтінбіз", - деді Георг Ратцингер "The New York Times" газетінің тілшісіне. "Кардиналдың сыртқы келбеті, мінез-құлқы және киген шалбары оған үлкен әсер етті". 1939 жылы 12 жасында ол Траунштейндегі кіші семинарияға оқуға түсті. Бұл кезең 1942 жылы семинария әскери мақсаттар үшін жабылғанға дейін созылды, ал студенттердің барлығы үйлеріне жіберілді. Ратцингер Траунштейндегі гимназияға оралды. Семинариядағы осы кезеңде, 1941 жылы 14 жасқа толғаннан кейін, Ратцингер Гитлер жастарының қатарына қабылданды, себебі 1939 жылғы 25 наурыздан бастап мүшелік заң бойынша талап етілді. Семинария жабылғаннан кейін ол Гитлер жастарымен бірге гимназияның оқу ақысына қатысты қаржылық айыппұлдан аулақ болу үшін сабаққа қатысуды жалғастырды. Қаржылық айыппұл (теориялық тұрғыдан Гитлер жастарының іс-шараларына қатысу туралы құжаттама талап етілді) оған жанашыр математика профессоры ешқандай кездесулерге қатыспауға рұқсат берген кезде назардан тыс қалды. Ратцингердің "Жердің тұзы" атты кітабында ол былай деді: "Көптен бері математика мұғалімі өте түсінікті болды. Ол өзі нацист еді, бірақ адал адам еді, ол маған: 'Бір рет барып, құжатты алып кел, сонда ол бізге келеді' деді. Ол менің жай ғана қаламайтынымды көргенде, ол: 'Мен түсінемін, мен оны қадағалаймын', - деді, сондықтан мен одан құтылып қалдым". Джозеф Ратцингер 2005 жылы папа Иоанн Павел II қайтыс болғаннан кейін папа болып сайланғаннан кейін, Траунштейннен келген көрші Элизабет Лонердің 84 жасында, 17 сәуірдегі 2005 жылғы "Таймс" басылымында ("Папалық үміткер - бұрынғы Гитлер жастары") былай деп келтірілген: "[Қ]арсылық көрсетуге болатын, және бұл адамдар басқаларға үлгі болды. Ратцингерлер жас болғандықтан, басқаша шешім қабылдады". Лохнердің қайын інісі өз сенімдері үшін екі жыл Дахау түрмесінде болған.
Joseph Alois Ratzinger was born on 16 April (Holy Saturday) 1927 at 11 Schulstrasse, his parents' home in Marktl am Inn, Bavaria and baptised on the same day. He was the third and youngest child of Joseph Ratzinger Sr. (1877–1959), a police officer, and his wife, Maria (née Peintner) (1884–1963), whose family were from South Tyrol. His father served in both the Bavarian State Police (Landespolizei) and the German national Regular Police (Ordnungspolizei) before retiring in 1937 to the town of Traunstein. The Sunday Times described the older Ratzinger as "an anti Nazi whose attempts to rein in Hitler's Brown Shirts forced the family to move several times." According to the International Herald Tribune, these relocations were directly related to Joseph Ratzinger Sr.'s continued resistance to Nazism, which resulted in demotions and transfers. The pope's brother, Georg, said: "Our father was a bitter enemy of Nazism because he believed it was in conflict with our faith". The family encountered the Nazi regime's euthanasia program for the handicapped. John L. Allen Jr., a Ratzinger biographer, reports a revelation made by Cardinal Ratzinger at a conference in the Vatican on 28 November 1996: "Ratzinger had a cousin with Down's Syndrome who in 1941 was 14 years old. This cousin was just a few months younger than Ratzinger and was taken away by the Nazi authorities for "therapy". Not long afterwards, the family received word that he was dead, presumably one of the 'undesirables' eliminated during that time." His elder brother, Georg (15 January 1924 – 1 July 2020) also became a priest. Their sister Maria, born in 1921, managed Joseph's household until her death in 1991, fulfilling a promise she made to their parents to take care of her brothers. She never married. Their great uncle, Georg Ratzinger, was a priest and member of the Reichstag, as the German Parliament was then called. According to his cousin, Erika Kopper, Ratzinger had no desire from childhood to be anything other than a priest. At the age of 15, she says, he announced that he was going to be a bishop, whereupon she playfully remarked: "And why not Pope?". An even earlier incident occurred in 1932, when Michael Cardinal von Faulhaber, Archbishop of Munich, visited the small town in which the Ratzinger family lived, arriving in a black limousine. The future pope, then five years old, was part of a group of children who presented the cardinal with flowers, and later that day Ratzinger announced he wanted to be a cardinal, too. "It wasn't so much the car, since we weren't technically minded", Georg Ratzinger told a reporter from The New York Times. "It was the way the cardinal looked, his bearing, and the knickerbockers he was wearing that made such an impression on him." In 1939, aged 12, he enrolled in a minor seminary in Traunstein. This period lasted until the seminary was closed for military use in 1942, and the students were all sent home. Ratzinger returned to the Gymnasium in Traunstein. During this period in the seminary, following his 14th birthday in 1941, Ratzinger was enrolled in the Hitler Youth, as membership was legally required as of 25 March 1939. Following the seminary closure he continued required attendance with the Hitler Youth to avoid financial penalties in the Gymnasium tuition fees. The financial penalty (which theoretically required documentation of attendance at Hitler Youth activities) was overlooked when a sympathetic mathematics professor allowed him not to attend any meetings. In Ratzinger's book Salt of the Earth, Ratzinger says the following " Thank goodness, there was a very understanding mathematics teacher. He himself was a Nazi but an honest man, who said to me, 'Just go once and get the document so that we have it' When he saw that I simply didn't want to, he said, 'I understand, I'll take care of it', and so I was able to stay free of it." After Joseph Ratzinger was elected pontiff in 2005, following the death of Pope John Paul II, a neighbor from Traunstein, Elizabeth Lohner, then 84 years old, was quoted in the 17 April 2005 edition of The Times ("Papal hopeful is a former Hitler Youth"), asserting, "[I]t was possible to resist, and those people set an example for others. The Ratzingers were young and had made a different choice." Lohner's brother in law was a conscientious objector who spent two years at Dachau for his beliefs.
Әскери қызмет (19431945)
1943 жылы, 16 жасында Джозеф Ратцингер көптеген сыныптастарымен бірге «Люфтваффенхельфер» бағдарламасына алынды. Олар алдымен Мюнхеннің солтүстігіндегі Людвигсфельдке, BMW авиациялық қозғалтқыштар зауытын күзетуге жауапты бөлімшеге жіберілді. Содан кейін Мюнхеннің солтүстік-батысындағы Унтерфёрингке, ал кейін қысқа мерзімге Инсбрукке жіберілді. Инсбруктан олардың бөлімшесі Гилчингке, реактивті истребительдер базасын қорғауға және Мюнхенге қарай ұшуға дайындалып жатқан одақтас бомбалаушыларына шабуыл жасауға барды. Гилчингте Ратцингер телефон байланысы бөлімінде қызмет етті. 1944 жылдың 10 қыркүйегінде оның тобы корпустан босатылды. Үйге оралған Ратцингер «Рейхсарбиттсдиенстке» жаңа шақыру қағазын алды. Ол Германияның 1938 жылы Аншлюс арқылы қосып алған Австрияның Венгрия шекарасына жіберілді. Венгрияны Қызыл Армия басып алғаннан кейін Ратцингер күтілетін Қызыл Армияның шабуылына дайындық ретінде танкіге қарсы қорғаныс құрылысына жұмылды. 1944 жылдың 20 қарашасында оның бөлімшесі қызметтен босатылды. Джозеф Ратцингер қайтадан үйіне оралды. Үш апта өткен соң, ол Мюнхендегі неміс армиясына шақырылып, отбасысы тұратын қаланың жанындағы Траунштейндегі жаяу әскер казармасына тағайындалды. Жаяу әскердің негізгі дайындығынан кейін, ол бөлімшесімен қала маңындағы әртүрлі бекеттерде қызмет етті. Олар майданға жіберілген жоқ. Германияның капитуляциясына аз уақыт қалғанда, сәуірдің соңында немесе мамырдың басында ол қашып кетті. Соғыстың соңғы апталарында дезертирлік кең таралған, бірақ ұсталған жағдайда дезертирлер өлім жазасына кесілді. Дегенмен, төмендеген мораль және неміс әскерінің алаңдауы мен ұйымдаспауы салдарынан өзін-өзі сақтауға тырысатын сарбаздардың саны арта түсті. Ол Траунштейн қаласынан шығып, жақын ауылына бет алды. «Мен көпшілікке көрінбей, біреу білмейтін арнайы жолмен жүрдім. Бірақ теміржолдың астыңғы жолынан шығып келе жатқанда, екі сарбаз өз бекеттерінде тұрды, мен үшін жағдай бір сәтте қатты шиеленісті болды. Құдайға шүкір, олар да соғыстан шаршап, кісі өлтіруге құмар емес еді». Олар оның қолына сынық салынғанын айтып, үйіне жіберді. Біраз уақыттан кейін екі СС офицері Ратцингерлер үйіне баспана сұрап келді және әскери жастағы жігіт бар екенін анықтауға тырысты. Ауылға американдық әскер келгенде, «Мен солдат ретінде танылдым, бұрын тастап кеткен киімдерімді қайта киюге, қолымды көтеруге және олардың даламызда тізіліп тұрған әскери тұтқындардың қатарына қосылуға мәжбүр болдым. Менің жақсы анамның жүрегі ауырды, өйткені ол ұлын және жеңілген армияның қалған бөлігін белгісіз тағдыр күтіп тұрғанда осылай тұрғанын көрді». Отбасы ағасы Георг Италиядағы тұтқын лагерінен босатылып оралғаннан кейін қайта қосылды.
In 1943, when he was 16, Joseph Ratzinger was drafted with many of his classmates into the Luftwaffenhelfer program. They were posted first to Ludwigsfeld, north of Munich, as part of a detachment responsible for guarding a BMW aircraft engine plant. Next they were sent to Unterföhring, northwest of Munich, and briefly to Innsbruck. From Innsbruck their unit went to Gilching to protect the jet fighter base and to attack Allied bombers as they massed to begin their runs towards Munich. At Gilching, Ratzinger served in a telephone communications post. On 10 September 1944, his class was released from the Corps. Returning home, Ratzinger had already received a new draft notice for the Reichsarbeitsdienst. He was posted to the Hungarian border area of Austria; Austria having been annexed by Germany in the Anschluss of 1938. When Hungary was occupied by the Red Army Ratzinger was put to work setting up anti tank defences in preparation for the expected Red Army offensive. On 20 November 1944, his unit was released from service. Joseph Ratzinger again returned home. After three weeks passed, he was drafted into the German army at Munich and assigned to the infantry barracks in the center of Traunstein, the city near which his family lived. After basic infantry training, he served at various posts around the city with his unit. They were never sent to the front. In late April or early May, shortly before Germany's surrender, he deserted. Desertions were widespread during the last weeks of the war, although deserters were subject to death if caught. However, diminished morale and equally diminished risk of prosecution from a preoccupied and disorganized German military contributed to the growing wave of soldiers looking toward self preservation. He left the city of Traunstein and headed for his nearby village. "I used a little known back road hoping to get through unmolested. But, as I walked out of a railroad underpass, two soldiers were standing at their posts, and for a moment the situation was extremely exciting for me. Thank God that they, too, had had their fill of war and did not want to become murderers." They used the excuse of his arm being in a sling to let him go home. Soon after, two SS members were given shelter at the Ratzinger family house, and they began to make enquiries about the presence there of a young man of military age. When the Americans arrived in the village, "I was identified as a soldier, had to put back on the uniform I had already abandoned, had to raise my hands and join the steadily growing throng of war prisoners whom they were lining up on our meadow. It especially cut my good mother's heart to see her boy and the rest of the defeated army standing there, exposed to an uncertain fate " The family was reunited when his brother, Georg, returned after being released from a POW camp in Italy.
Діни қызметкерлердің қалыптасуы (19461951)
1945 жылы отанына қайтқаннан кейін екі Ратцингер бауыры Фрайзингтегі католик семинариясына түсіп, кейін Мюнхендегі Людвиг Максимилиан университетінің Герцогтық Георгианумында оқыды. Питер Сивальдпен болған сұхбатында айтылғандай, Ратцингер мен оның студенттеріне Гертруд фон Ле Форт, Эрнст Вихерт, Федор Достоевский, Элизабет Лангассер, Теодор Штайнбюхель, Мартин Хайдеггер және Карл Ясперстің еңбектері ерекше әсер етті. Жас Ратцингер соңғы үшеуін неокантизмнің басымдығымен үзіліс деп қарады, ал Штайнбюхельдің «Ойдың өзгеруі» (Die Wende des Denkens) ең маңызды жұмысы болды. Оқуын аяқтаған кезде ол Тома Аквинскийге қарағанда белсенді Әулие Августинге көбірек қызығушылық танытты, ал схоластиктердің ішінде Әулие Бонавентураға көбірек мән берді. 1951 жылғы 29 маусымда бауырлар, Траунштейн семинариясының басқа семинаристтерімен бірге, Мюнхеннің кардиналы Фальхабердің қолынан Фрайзингте дін қызметкері болып тағайындалды. Оның диссертациясы (1953) Августинге арналған, «Августин іліміндегі халық және Құдайдың үйі» деп аталады, ал оның Habilitationsschrift (профессорлық лауазымға үміткерлікке қажет диссертациясы) Бонавентураға арналған. Ол 1957 жылы аяқталды және 1958 жылы Фрайзинг колледжінің профессоры болды.
Following repatriation in 1945, both Ratzinger brothers entered a Catholic seminary in Freising, and later studied at the Herzogliches Georgianum of the Ludwig Maximilian University in Munich. According to an interview with Peter Seewald, Ratzinger and his fellow students were particularly influenced by the works of Gertrud von Le Fort, Ernst Wiechert, Fyodor Dostoyevsky, Elisabeth Langgässer, Theodor Steinbüchel, Martin Heidegger and Karl Jaspers. The young Ratzinger saw the last three in particular as a break with the dominance of neo Kantianism, with the key work being Steinbüchel's Die Wende des Denkens (The Change in Thinking). By the end of his studies, he was drawn more to the active Saint Augustine than to Thomas Aquinas, and among the scholastics he was more interested in Saint Bonaventure. On 29 June 1951, the brothers, along with other seminarians from Traunstein seminary, were ordained in Freising by Cardinal Faulhaber of Munich. His dissertation (1953) was on Augustine, entitled "The People and the House of God in Augustine's Doctrine of the Church", and his Habilitationsschrift (a dissertation which serves as qualification for a professorship) was on Bonaventure. It was completed in 1957 and he became a professor of Freising college in 1958.