Кіріспе
сарбаз және бірінші сыныпты крикетші
Сэр Чарльз Джеймс Лайл (9 наурыз 1845 – 1 қыркүйек 1920) – британдық араб тілінің ғалымы және Британдық Радж кезеңінде Үндістанда қызмет атқарған мемлекеттік қызметкер.
Өмір
Чарльз Джеймс Лайл 1845 жылдың 9 наурызында Лондонда дүниеге келді. Ол, сондай-ақ Чарльз аталған банкирдің және оның әйелі Харриеттің (қыз есімі Мэтисон) үлкен ұлы болды. Алғашында Корольдік колледж мектебінде, содан кейін Лондон Корольдік колледжінде білім алған Лайл 1863 жылы Оксфордтың Баллиол колледжінде «Ұлылар» мамандығын оқыды және 1867 жылы бакалавр дәрежесін алды. Ол 1865 жылы Үндістан мемлекеттік қызметіне орналасу бойынша конкурстық емтиханды бірінші орынмен аяқтаған болатын. Бітірген соң Англиядан Үндістанға кетті. Ол 1867 жылдың 4 желтоқсанында Үндістанға келді және Солтүстік-Батыс провинцияларында көмекші судья және жинаушы болып тағайындалды. Лайл 1872 жылдың сәуір және маусым айлары аралығында қысқа мерзімге Үндістанның британ үкіметінің Сыртқы істер департаментінде хатшының көмекшісі қызметін атқарды. 1873 жылдың қыркүйегінен бастап ол Кірістер, Ауыл шаруашылығы және Сауда департаментінде хатшы болып жұмыс істеді. 1880 жылдың қаңтарында Индия империясы орденінің серігі (CIE) атағымен марапатталды, ал өткен жылы хатшы қызметінен босатылған еді. 1880 жылдан бастап ол негізінен Ассамның Бас комиссарының хатшысы болып жұмыс істеді, сонымен қатар Ассам алқабындағы аудандар үшін судья және комиссар ретінде екі рет қызмет етті және бірнеше ай Кірістер, Ауыл шаруашылығы және Сауда департаментінде хатшы болып жұмыс істеді. 1890 жылдың қарашасында ол ресми түрде Ішкі істер министрі болып тағайындалды және 1894 жылдың шілдесінен қазанына дейін Ассамның Бас комиссары міндетін атқарды. Оның Үндістандағы зейнеткерлікке шығар алдындағы соңғы тағайындалуы 1895 жылдың желтоқсаны мен 1898 жылдың шілдесі аралығында болды, осы кезеңде ол Орталық провинциялар мен Берардың Бас комиссары болды. 1893 жылдың маусымында «Үндістан жұлдызы» орденінің серігі болып тағайындалды, ал 1897 жылдың маусымында «Алмас мерейтойы» құрметіне сол орденнің кавалер-командоры болып жарияланды. Англияға оралғаннан кейін Лайл Лондондағы Үндістан кеңсесіне Сот және қоғамдық бөлімнің хатшысы болып ауыстырылды. Ол 1910 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымда қызмет етті. Лайл 1920 жылдың 1 қыркүйегінде Лондондағы Корнуолл Гарденс үйінде қайтыс болды және Путни Вейл зиратына жерленді. Ол 1870 жылы Калькуттадағы капитан Генри Фрейзердің қызы Флоренсқа үйленді және олардың екі ұлы мен бес қызы болды.
Шәкіртақы
Бос уақытында Ляль түрлі шығыс тілдерін зерттеген ғалым ретінде танымал болды. Ол университетте оқып жүргенде еврей тіліне бейімділігін көрсетіп, араб, хиндустани және парсы тілдерін, сондай-ақ Эдвард Стэк жинаған халық аңыздарын аударуға жеткілікті микир тілін үйренді. Оксфорд ұлттық өмірбаян сөздігінде ол "Британияның шығыс тілдерінің көрнекті ғалымдарының бірі" деп көрсетілген. Ол "Ежелгі араб поэзиясының аудармалары" (1885, 1894) атты екі томдық еңбегін, сондай-ақ "Абид ибн әл-Абрастың Диуаны" (1913), "Амр Қамия ұлының өлеңдері" (1919) және "Муфаддалият" (1921) аудармаларын, әрі хиндустани және араб әдебиеті туралы мақалалар жариялады. Осы мақалалардың бір бөлігі "Британ энциклопедиясының" тоғызыншы және он бірінші басылымдарында жарық көрді. Ляль Британ академиясының, Калькутта университетінің және Лондон Король колледжінің мүшесі болып сайланды, сондай-ақ Корольдік Азия қоғамының вице-президенті және 1899-1908 жылдар аралығында өткен түрлі халықаралық шығыстану конгрестерінде Үндістан үкіметінің ресми өкілі болды. 1894 жылы Бенгалия Азия қоғамының президенті, сонымен қатар оның және Deutsche Morgenländische Gesellschaft-тің құрметті мүшесі атанды. Ол Эдинбург, Оксфорд және Страсбург университеттерінен құрметті дипломдар алды. Ляль Лондон шығыстану мектебінің құрылуына көмектесті.
He published the two volume Translations of Ancient Arabian Poetry (1885, 1894), and translations of The Diwan of Abid ibn al Abras (1913), The Poems of Amr Son of Qamiah (1919), and The Mufaddaliyat (1921), as well as articles on Hindustani and Arabic literature. Some of the latter were published in the ninth and eleventh editions of the Encyclopædia Britannica. Lyall was elected a Fellow of the British Academy, of the University of Calcutta and of King's College, London, as well as being a vice president of the Royal Asiatic Society and an official representative of the government of India at various international oriental congresses between 1899 and 1908. He was President of the Asiatic Society of Bengal in 1894 and an honorary member both of that and of the Deutsche Morgenländische Gesellschaft. He also received honorary degrees from the universities of Edinburgh, Oxford and Strasbourg. He assisted in the foundation of the London School of Oriental Studies.