Аутизм: "Мұздақ ана" теориясының тарихы және толық жоққа шығарылуы
Refrigerator mother theory
Автоизмнің себебі туралы қате теория: «Тоңазытқыш ана» мифы. Зерттеулер генетикалық және қоршаған орта факторларын көрсетеді. Қазіргі ғылым бұл теорияны жоққа шығарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аутизм спектрінің бұзылуларының себебі туралы сенімсіздік тудырған тарихи теория
документалды фильм
Discredited historical theory about the cause of autism spectrum disorders
the documentary film
«Мұздатқыш ана» теориясы, сондай-ақ Бетельгеймнің аутизм теориясы деп те аталады, аутизмнің себебі ата-ананың, әсіресе ананың эмоционалдық жылылығының жетіспеушілігі деген қазіргі кезде қолданылмайтын, маргиналды психологиялық теория. «Мұздатқыш ана» теориясына қарсы дәлелдер 1970-ші жылдардың соңында пайда болды, егіздерді зерттеулер генетикалық себептерді, сондай-ақ түрлі экологиялық факторларды көрсетті. Қазіргі зерттеулер аутизм спектрінің бұзылуларының негізінен эпигенетикалық себептерге байланысты екендігімен келіседі. «Мұздатқыш ана» және «Мұздатқыш ата-ана» терминдері 1950 жылдар шамасында аутизм немесе шизофрения диагнозы қойылған балалары бар аналар мен әкелерді белгілеу үшін пайда болды. Екі термин де қазіргі кезде жамандаушы және қолданылмайды.
The refrigerator mother theory, also known as Bettelheim's theory of autism, is a largely abandoned psychological fringe theory that the cause of autism is a lack of parental, and in particular, maternal emotional warmth. Evidence against the refrigerator mother theory began in the late 1970s, with twin studies suggesting a genetic etiology, as well as various environmental factors. Modern research generally agrees that there is a largely epigenetic etiology of autism spectrum disorders. The terms refrigerator mother and refrigerator parents were coined around 1950 as a label for mothers or fathers of children diagnosed with autism or schizophrenia. Both terms are now regarded as stigmatizing, and no longer used.
Лео Каннердің көзқарасының өзгеруі
"In a Different Key: The Story of Autism" (2016) кітабында Лео Каннердің 1943 жылғы алғашқы мақаласында "баланың өзіне-өзінің уысы" "өмірдің басынан бері" байқалатыны айтылған. Бұдан әрі, ол аутизм мен шизофренияны салыстырып, аутизм баланың бойында туа біткен қасиет екенін, ал шизофрения кейінірек дамитынын көрсеткен. Бұл алғашқы мақала медициналық әдебиеттерде санаулы ғана сілтеме алған. Ол сипаттаған жағдай туралы ең бір газетте немесе журналда жазылмаған. Сонымен қатар, әлемнің басқа бөліктеріндегі дәрігерлер Каннер көргенді растамағандықтан, 1950 жылға дейін аутизмнің барлық жағдайларын Каннердің өзі анықтаған. 1949 жылы Каннер аутизм туралы үшінші маңызды мақаласын жариялаған. "Бір түрлі күйде" кітабында ол салқын мінезді аналарды кінәлауға көшкен. Бұрын Дональд Триплеттің анасы Мэри туралы жақсы пікір білдірген ол, енді Мэриді "суық" бейнелеген. Ол ата-аналарды жалпы алғанда, балаларының аутизм белгілеріне кем дегенде жартылай кінәлі деп көрсеткен. 1969 жылы аутизм спектріндегі балалары бар ата-аналардың АҚШ-тағы конвенциясында сөйлеген сөзінде Каннер: "Осы арқылы, сіздерді ата-ана ретінде толық ақтадым" деген. Дегенмен, 1979 жылғы "Бала психиатриясы" оқулығында ол балалық шизофренияның (1970 жылға дейін аутизмді белгілеу үшін жиі қолданылатын термин) адамның генетикалық емес, ата-аналық көзқарастарымен байланысты екенін мәлімдеген.
According to the book In a Different Key: The Story of Autism (2016), Leo Kanner's original 1943 paper stated that "the child's aloneness" was evident "from the very beginning of life." Furthermore, he drew a contrast between autism and schizophrenia, in that autism was part of a child's constitution whereas schizophrenia developed later in life. This first paper drew only a handful of citations in the medical literature. The condition he described was not talked about by a single newspaper or magazine article. In addition, clinicians in other parts of the world were not confirming what Kanner had seen, so through approximately 1950, virtually all cases of autism were diagnosed by Kanner himself. In 1949 Kanner published his third major paper on autism. According to In a Different Key, he began to blame cold mothering. Whereas previously he had positive things to say about Donald Triplett's mother Mary, now he painted a picture in which Mary appeared "cold". And he portrayed parents in general as being at least partially to blame for the autistic characteristics of their children. In a 1969 speech at a U. S. convention for parents with children on the autism spectrum, Kanner said, "Herewith, I officially acquit you people as parents." However, in the 1979 edition of his textbook Child Psychiatry, he states that childhood schizophrenia (a phrase often used for autism until the 1970s) was more closely correlated with parental attitudes than with a person's genetic background.
Басқа да танымал психиатрлар
1950-1970 жылдар аралығында негізгі еңбектерін жазған Сильвано Ариети үшін аутистік ойлау және оның атаған палеологиялық ойлау терминдері бірдей құбылыс болып табылады. Палеологиялық ойлау – қазіргі шизофрениямен ауыратын адамдарда да, алғашқы адамдарда да кездесетін ерекшелік, бұл ойлаудың негізі Аристотельдік емес логикаға құрылған. Аутистік бала өзі туралы «сен» деп, ал анасы туралы «мен» деп жиі айтады. «Сен» деген сөз «сен» болып қалады да, «мен» болып өзгере қоймайды. Маргарет Малер және оның әріптестері үшін аутизм – ананы тірі, бастауыш объект ретінде қабылдай алмайтын балалардың қорғаныс механизмі. Олардың пікірінше, аутизм – бұл өзгешелену мен жансыздыруға жасалған әрекет. Симбиотикалық аутистік синдромын алғаш сипаттаған Малер болғандықтан бұрын «Малер синдромы» деп атаған: бала анасынан өзгешелене алмайды. Ариети аутистік бейімділіктің әлеуметтену процесіндегі бір түрлі бұзылыстың белгісі екенін ескертті, және аутистік көріністер пайда болғанда бала мен ата-анасы, әсіресе шизогендік анасы арасында белгілі бір қиындықтар бар деп есептеу керек. Ариетидің айтуынша, аутистік көріністерді қолданатын балалар – әлеуметтік байланыс орната алмайтын балалар. «Шизофренияны түсіндіру» (1955) еңбегінде Ариети нормативті әлеуметтену процесі үшін ата-ана мен бала арасындағы қарым-қатынастың қалыпты болуы қажет екенін айтты. Ата-ананың махаббат пен қамқорлықпен қарауы әлеуметтенуге көмектеседі. Ариети ата-ана мен бала арасындағы қарым-қатынастың алғашқы әлеуметтік акт және әлеуметтенудің басты қозғаушы күші, сондай-ақ қоғамды қабылдау немесе қабылдамау үшін ынталандыратын фактор екенін мәлімдеді. Осы тұрғыдан алғанда, баланың өзі ата-ананың балаға деген сезімдерінің, ойларының және көзқарастарының көрінісі болып табылады. Аутистік балалар өте күшті әлеуметтік бұзылыстарды көрсетеді және адамдармен ешқандай қарым-қатынас жасағысы келмейді. Олар адамдарды санасынан «жояды». Ариети үшін ата-аналардан сескену сезімі басқа ересектерге де таралады: адамдармен байланысты үзуге бейімділік.
For Silvano Arieti, who wrote his major works from the 1950s through the 1970s, the terms autistic thought and what he called paleologic thought are apparently the same phenomenon. Paleologic thought is a characteristic in both present day people with schizophrenia and primitive men, a type of thinking that has its foundations in non Aristotelian logic. An autistic child speaks of himself as "you" and not infrequently of the mother as "I". The "you" remains a "you" and is not transformed into "I". For Margaret Mahler and her colleagues, autism is a defense of children who cannot experience the mother as the living primary object. According to them, autism is an attempt at dedifferentiation and deanimation. The symbiotic autistic syndrome used to be called the "Mahler syndrome" because Mahler first described it: The child is unable to differentiate from the mother. Arieti warned that an autistic tendency is a sign of a kind of disorder in the process of socialization, and that when autistic expressions appear it should be assumed that there is a sort of difficulty between the child and his parents, especially the schizogenic mother. Children who use autistic expressions, Arieti observes, are children who cannot bond socially. In Interpretation of Schizophrenia (1955) Arieti maintained that for a normal process of socialization, it is necessary for the parent child relations to be normal. Loving or non anxiety parental attitudes favor socialization. Arieti not only maintained that the parent child relations are the first social act and the major drive of socialization, but also a stimulus to either accept or reject society. The child's self in this view is a reflection of the sentiments, thoughts, and attitudes of the parents toward the child. Autistic children show an extreme socializing disorder and do not want any sort of relationship with people. They "eliminate" people from their consciousness. For Arieti the fear of the parents is extended to other adults: a tendency to cut off communication with human beings.
Теорияның берік болуы
Питер Бреггиннің 1991 жылғы «Уытты психиатрия» кітабында айтылғандай, аутизмнің психогендік теориясы ғылыми негіздерге емес, ата-аналар ұйымдарының саяси ықпалына байланысты тоқтатылды. Мысалы, кейбір жағдайлар бойынша есептерде, ауыр институционалдық жетіспеушілік аутистік сияқты белгілерге әкелуі мүмкін екені көрсетілген. Клиник Фрэнсис Тустин өмірін осы теорияны зерттеуге арнады. Ол былай деп жазды:
According to Peter Breggin's 1991 book Toxic Psychiatry, the psychogenic theory of autism was abandoned because of political pressure from parents' organizations, not for scientific reasons. For example, some case reports have shown that profound institutional privation can result in quasi autistic symptoms. Clinician Frances Tustin devoted her life to the theory. She wrote:
Аутизм – психогендік сипаттағы балалардың неврологиялық ауруларының бірі, яғни нәрестелерге жасалған зорлық-зомбылық пен жарақаттану салдарынан туындайтын ауру. Америкалық қоғам миллиондаған балалардың зардап шегу себептерін мойындамайды, олардың миы зақымданып, ата-аналарының оларға күтім жасауға және сүйгісі келмейтін қатыгездігінен зардап тартады. Балаларды зорлаудың салдары туралы жазған белгілі авторлардың бірі Элис Миллер аутизмнің психогендік екенін және балаларды зорлау туралы шындықтың қорқынышы оған таныс аутизмдік терапияның барлық түрлерінің негізгі ойы екенін айтты. Миллер АҚШ-тағы бірнеше аутизмдік терапия орталықтарына барғанда, балалардың тарихы дәрігерлер мен аналардың бәріне де қорқыныш сезімін ұқтырғанын байқады:
One must note that autism is one of a number of children's neurological disorders of psychogenic nature, i. e., caused by abusive and traumatic treatment of infants. There is persistent denial by American society of the causes of damage to millions of children who are thus traumatized and brain damaged as a consequence of cruel treatment by parents who are otherwise too busy to love and care for their babies. Alice Miller, one of the best known authors of the consequences of child abuse, has maintained that autism is psychogenic, and that fear of the truth about child abuse is the leitmotif of nearly all forms of autistic therapy known to her. When Miller visited several autism therapy centers in the United States, it became apparent to her that the stories of children "inspired fear in both doctors and mothers alike":
Мен бір күн бойы топта не болып жатқанын бақыладым. Сондай-ақ, балаларды видеода жақыннан зерттедім. Күн сайын бұл балалардың барлығының артында ауыр күйзеліс тарихы бар екені анық көрінетін болды. Алайда, бұл туралы ешқашан айтылмады. Мен терапевтер мен аналармен сөйлескенде, әр баланың өмір тарихы туралы сұрадым. Фактілер менің болжамымды растады. Бірақ ешкім бұл фактілерге мән беруге дайын болған жоқ. Ариети мен Тустин сияқты Миллер де баланың жекелігінің толыққанды дамуына тек ата-ананың мейірімді қарым-қатынасы ғана себеп болатынына сенеді.
I spent a day observing what happened to the group. I also studied close ups of children on video. What became clearer and clearer as the day went on was that all these children had a serious history of suffering behind them. This, however, was never referred to In my conversations with the therapists and mothers, I inquired about the life stories of individual children. The facts confirmed my hunch. No one, however, was willing to take these facts seriously. Like Arieti and Tustin, Miller believes that only empathetic parental attitudes lead to the complete blossoming of the child's personality.
Аутизм туралы қазіргі түсінік
Қазіргі заманғы консенсус аутизмнің берік генетикалық негізі бар екенін көрсетеді, бірақ аутизмнің генетикасы күрделі және толыққанды түсініксіз. Сонымен қатар, ұрық және нәресте кезеңінде пестицидтерге, вирустарға және тұрмыстық химиялық заттарға ұшырау синдромды тудыруы мүмкін. Жақындағы зерттеулер ата-ананың жылылығы, мақтауы және қарым-қатынастың сапасы аутистік жасөспірімдер мен ересектерде мінез-құлық проблемаларын азайтумен байланысты екенін, ал ата-ананың сынауы бейімделу мінез-құлықтары мен симптомдарға әкелуі мүмкін екенін көрсеткенімен, бұл идеялар «тоңазытқыш ана» гипотезасынан мүлдем өзгеше. Аутизм спектріндегі балалар, әдетте, сәбилік және кішкентай кезеңінде басқа балалардан тіркелу мінез-құлқы жағынан ерекшеленбейді. Аутистік нәрестелердің «дезорганизацияланған тіркелу» белгілерін көрсетуіне қатысты, бұл ата-ананың мінез-құлқынан гөрі зиякерлік қабілетінің жетіспеушілігімен байланысты болуы мүмкін. Аутизмнің негізінен генетикалық ауру екендігі Бетельгеймнің байқауларының дұрыс болғанын, бірақ оның себеп-салдарлық байланысын дұрыс анықтамағанын көрсетеді. Аутистік балалардың бірі немесе екеуі де ата-анасының аутистік болу ықтималдығы, әдеттегі балалардың ата-аналарына қарағанда жоғары. Аутистік адамдарда кездесетін кейбір ерекшеліктер, олардың кейбіреулері диагноз қою үшін қажет, баланың қажеттіліктерін болжайтын жылы ата-ана болумен үйлеспейді. Дегенмен, баланың аутизмі аутистік ата-ананың тәрбиесінен гөрі генетикалық бейімділіктен туындауы ықтимал. Осылайша, Беттельгейм жартылай дұрыс болған болуы мүмкін. Аутистік балалардың ата-анасы салқын немесе алыс көрінуі мүмкін, бірақ бұл баланың аутизмінің себебі емес.
The modern consensus is that autism has a strong genetic basis, although the genetics of autism are complex and are not well understood. Moreover, fetal and infant exposure to pesticides, viruses, and household chemicals have also been implicated as triggering the syndrome. Although recent studies have indicated that parental warmth, praise, and quality of relationship are associated with reductions of behavior problems in autistic adolescents and adults, and that parental criticisms are associated with maladaptive behaviors and symptoms, these ideas are distinct from the refrigerator mother hypothesis. When they are infants and toddlers, children on the autism spectrum do not on average differ in attachment behavior from other infants and toddlers. For the subset of autistic infants who display "disorganized attachment", this may be more readily explained by intellectual disability than by the behavior of the parents. The fact that autism is primarily a genetic disorder suggests Bettelheim's observations may have been accurate while his attribution were not. One or both parents of autistic children are more likely to be autistic than the parents of typical children. Some characteristics common in autistic people, some of which are necessary for the diagnosis, are inconsistent with being a warm parent who anticipates the needs of their infant. Yet autism in the child is likely due to the genetic predisposition rather than the impact of being raised by autistic parents. Thus Bettelheim may have been half correct. Autistic children are more likely to have a parent who seems cold or distant but that is not the cause of the child's autism.
Құжаттық фильм
2002 жылы Kartemquin Films компаниясы "Тоңазытқыш аналар" атты деректі фильмін шығарды. Бұл фильм 1950-1960 жылдардағы американдық аналар мен медициналық мекемелердің балаларының аутизміне аналардың кінәлі екені туралы таққан айыптауларын қарастырады. Премьера 2002 жылдың жазында АҚШ-тың PBS телеарнасында көрсетілді, ал PBS веб-сайты бұл туралы былай деп сипаттады: "Бүгінде толыққанды жоққа шығарылса да, "тоңазытқыш ана" деген диагноз мыңдаған аутистік балаларды сұмдық емдеулерге, ал аналарын ұзақ жылдар бойы өзін-өзі күмәндеу мен кінә сезіміне ұшыратты. Дэвид Э. Симпсон, Дж. Дж. Хенли және Гордон Куинннің жаңа фильмі, сондай-ақ Kartemquin Educational Films өндірісіндегі "Тоңазытқыш аналар" фильмінде бұл аналар өздерінің оқиғаларын алғаш рет айтады."
In 2002, Kartemquin Films released Refrigerator Mothers, a documentary that takes a look at American mothers of the 1950s and 1960s and the blame leveled by the medical establishment for the mothers causing their children's autism. The premiere was broadcast in the summer of 2002 by United States' PBS, which the PBS website has described as "Though wholly discredited today, the 'refrigerator mother' diagnosis condemned thousands of autistic children to questionable therapies, and their mothers to a long nightmare of self doubt and guilt. In Refrigerator Mothers, the new film by David E. Simpson, J. J. Hanley and Gordon Quinn, and a Kartemquin Educational Films production, these mothers tell their story for the first time."