Кіріспе
Британ армиясының генерал-лейтенанты, сэр Брайан Гвинн Хоррокс (7 қыркүйек 1895 – 4 қаңтар 1985) – британ армиясының офицері, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Market Garden» операциясы мен басқа да операцияларда XXX корпусының командирі ретінде есімдері танымал. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста және Ресей азамат соғысында да қызмет етті, екі рет тұтқынға алынды және 1924 жылғы Париж Олимпиадасында заманауи пентатлонмен айналысты. Кейіннен телеарнада жүргізуші болды, әскери тарих туралы кітаптар жазды және 14 жыл бойы Лордтар палатасында Black Rod қызметін атқарды. 1940 жылы Хоррокс Франция шайқасында батальонға қолбасшылық етті, бұл соғыстың ең көрнекті британдық қолбасшысы Бернард Монтгомеридің басшылығымен қызмет еткен алғашқы кез болды. Монтгомери кейіннен Хорроксты ең қабілетті офицерлерінің бірі деп танып, оны Солтүстік Африка мен Еуропадағы корпус командаларына тағайындады. 1943 жылы Хоррокс ауыр жарақат алды және Еуропадағы корпусты басқаруға қайта оралғанға дейін бір жылдан астам уақыт емделді. Бұл уақыттың өтуі оның жоғарылау мүмкіндігінен айырылуына себеп болды; солтүстік Африкадағы оның замандас корпус командирлері Оливер Лиз және Майлз Демпси армия деңгейінде және одан жоғары лауазымдарға көтерілді. Хоррокстың жарақаты оның денсаулығын нашарлатып, соғыстан кейін әскерден ерте зейнеткерлікке шығуына әкелді. 1945 жылдан бері Хоррокс кейбір адамдар тарапынан соғыстың ең табысты британдық генералдарының бірі деп есептеледі, «шынымен басшылық ете білген, қарапайым сарбазға дейін барлығымен сөйлейтін генерал» және «корпус командирінің үлгісі» ретінде танылды. Батыс Еуропадағы одақтас әскерлердің жоғарғы қолбасшысы генерал Дуайт Эйзенхауэр оны «Монтгомеридің басшылығымен жұмыс істеген ең үздік британдық генерал» деп атады.
Lieutenant General Sir Brian Gwynne Horrocks, (7 September 1895 – 4 January 1985) was a British Army officer, chiefly remembered as the commander of XXX Corps in Operation Market Garden and other operations during the Second World War. He also served in the First World War and the Russian Civil War, was taken prisoner twice, and competed in the modern pentathlon at the 1924 Paris Olympics. Later he was a television presenter, wrote books on military history, and was Black Rod in the House of Lords for 14 years. In 1940 Horrocks commanded a battalion during the Battle of France, the first time he served under Bernard Montgomery, the most prominent British commander of the war. Montgomery later identified Horrocks as one of his most able officers, appointing him to corps commands in both North Africa and Europe. In 1943, Horrocks was seriously wounded and took more than a year to recover before returning to command a corps in Europe. It is likely that this period out of action meant he missed out on promotion; his contemporary corps commanders in North Africa, Oliver Leese and Miles Dempsey, went on to command at army level and above. Horrocks' wound continued to impair his health and led to his early retirement from the army after the war. Since 1945, Horrocks has been regarded by some as one of the most successful British generals of the war, "a man who really led, a general who talked to everyone, down to the simplest private soldier" and the "beau ideal of a corps commander". General Dwight D. Eisenhower, the Supreme Allied Commander in Western Europe, called him "the outstanding British general under Montgomery".
Ерте өмір
Брайан Гвинн Хоррокс Корольдік армия медициналық корпусының (RAMC) Ланкаширде туған дәрігері, полковник сэр Уильям Хоррокс пен оның әйелі Минна Хоррокстың жалғыз ұлы болды. 1895 жылдың 7 қыркүйегінде Британдық Үндістандағы Ранихетте дүниеге келген жас Брайан, "әкем Мальта қызуының себептерін зерттеген кезде Гибралтарда өткізген төрт жылға қатысты ерекше қуанышты естеліктермен" Ұлыбританияға оралды. Онда ол Бау мектебінде, содан кейін Дурхамдағы Уппингэм мектебінде, Ратлендтегі ағылшын мемлекеттік мектебінде білім алды. "Мен автоматты түрде әскер класына тартылдым. Әскерден басқа мамандыққа түсуім туралы ешқашан сөз болған емес". Балалық шағы туралы ол "өте бақытты балалық шағым болды" деді. Кейінірек Хоррокс өмірін көбінесе спортқа арнағанын, сондықтан ауыр жұмысқа бейім еместігін жазды. 1912 жылдың қазан айында ол Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжге "соңғыдан екінші" болып түсті. Хоррокс Сандхерсте өткізген уақыты, оның өзі мойындағандай, ерекше көзге түспеді. "Шындығын айтсам, мен бекер жүрдім, киімге немқұрайлы қарадым – әскер тілімен айтқанда, шалақы болдым, және жүргенде дөңгелейтінімнен кейін парадта өте ұқыпсыз болып көрінетінмін". Оның көрсеткіші курсанттыққа үміткер 167 талапкердің арасында ең төменгі алтыншы орынды иеленді, тіпті басқа үміткерлердің барлығында болмаған Офицерлік оқу корпусының (OTC) сертификаты үшін 200 бонус ұпай қосылғаннан кейін де. Ол перспективасыз студент болғандықтан, 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталмаса, ол қызметке тағайындалмауы мүмкін еді.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Хоррокс 1914 жылғы 8 тамызда британ армиясының жеңіл пехота полкі – Миддлсекс полкіне екінші лейтенант болып тағайындалды. Хоррокс, тоқсан бес адамнан тұратын қосымша сарбаздар тобын басқарып, Монс шайқасында алғашқы отқа түскеннен кейін британдық экспедициялық күштердің (BEF) шегінуімен бірге өз полкінің 1-ші батальонына қосылды. Ол және оның адамдары Саутгемптонға жеткен кезде, оның тоқсан бес адамдық тобы тоқсан сегізге дейін көбейді, өйткені үш адам соғысқа қатысуға құштарлық танытып, жасырын түрде қосылған болатын. Ол сол кездегі сезімін былай сипаттады: Францияға келген соң, Хоррокс Миддлсекс полкінің 1-ші батальонының №16 взводына тағайындалды, ал оның взвод командирі капитан Эдвард Стивен Гиббонс (1918 жылы қаза тапқан) болды. Батальон дивизияға бекітілмеген 19-тәуелсіз бригаданың құрамына кірді. Хоррокс өзінің «сол күндердің ең басты естелігі, және барлық взвод командирлерінің естелігі – аяқталмайтын және шаршатарлық марштар еді. Бұрын мен аяқтарым автоматты түрде жұмыс істеп тұрып ұйықтау мүмкін екенін білмеппін» деді. Ол «кокнейлердің құнды юморын» сезінді. Алдымдағы қатардағы қарапайым сарбаз көршісіне қарап, ұзын, мұңды беті бар адамға: «Эй, неге бетіңе демалыс бермейсің? Күлімдеп көр!» деді. Ол сондай-ақ капитан Гиббонсқа және взвод сержанты сержант Уинниге зор құрмет көрсетті. Бір күні, қатты жаңбыр жауып тұрғанда, батальон офицерлеріне ыңғайлы шаруа үйінде пәтерлер ұсынылды, ал қатардағы сарбаздар жақында сиырлар шығып кеткен тыңайған далада ұйықтады. Капитан Гиббонс ашуланып, офицерлердің өздерінің бағыныштыларының қиындықтарын бөлісуі керек деп талап етті. «Жүрегім ауырды, бірақ оның дұрыс айтқанын сезіндім», - деп жазды кейін Хоррокс. Дуглас Делани «әскерлердің іздеуге дайындығы осындай әрекеттерге негізделгенін» жазады. «Кейбір оқиғалар, көрінеу маңызды болмаса да, есте қалады және өмір бойы естелік болып сақталады». Хоррокс шайқаста көп уақытқа созылмады, өйткені 21 қазанда Арментьер шайқасында оның взводы қоршауға алынды. Ол Майсниль қаласын неміс шабуылынан қорғағанда, төменгі құрсағы мен жоғарғы жамбасына оқ тиіп жараланды және тұтқынға алынды. «Мен үшін соғыс аяқталды және менің әскери мансабым төрт жылға тоқтады». Әскери госпитальде тұтқындалған ол британдықтар 1899 жылғы Гаага конвенциясын бұзып, кеңейтілген оқтарды қолданып отыр деп сенген неміс тұтқындаушыларынан көп рет сұраққа тартылды. Хоррокстың тұтқындаушылары оның киімін немесе жастығын ауыстырудан бас тартты және оған және оның әріптесіне қарапайым жағдайлар жасамады. Екеуі де уақытша аяқтарын жоғалтқандықтан, дәретханаға сүрініп баруға мәжбүр болды, бұл Хоррокстың жараларын жұқтырды. Оның әскери қызметтен босатылып, әскери тұтқын лагеріне ауыстырылғаннан кейін жағдай жақсарды. Лагерьге бара жатқанда Хоррокс өзінің неміс күзетшісімен достық қарым-қатынас орнатты – ол олардың қарым-қатынасын майдан желісіндегі әскерлердің өзара құрметіне байланысты деп түсіндірді. 1914 жылғы 18 желтоқсанда лейтенант болып тағайындалды, бірақ жау қолында болғанмен, ол голланд шекарасына жақын жерге дейін қашуға тырысты, бірақ қайта ұсталды. Ақырында ол орыс офицерлері үшін арналған лагерьге орналастырылды, тіл кедергісі оның қашу әрекеттерін қиындатады деген үмітте; Хоррокс осы уақытты орыс тілін үйренуге пайдаланды. Көп жылдар өткен соң, ол Парламентте Никита Хрущев пен Николай Булганинге туған тілінде сәлем бергенде оларды таң қалдырды. Соғыстың соңғы кезеңінде ол Хользминдендегі тұтқын лагерінде болды. Тұтқында болған кездегі қарсылығы оған 1920 жылы берілген және 1919 жылғы 5 мамырға дейін кері күшпен қолданылған Әскери крест (MC) сыйлығын әкелді. Соғыс аяқталғаннан кейін елге оралған Хоррокс бейбіт уақыттағы күнделікті өмірге бейімделуде қиындықтарға тап болды. Ол Лондон қаласында төрт жылдық жинақталған жалақысын алты апта ішінде жұмсады.
Arriving in France, Horrocks was assigned to No. 16 Platoon of the 1st Battalion of the Middlesex Regiment, with Captain Edward Stephen Gibbons (who was killed in 1918) as his company commander. The battalion was part of the 19th Independent Brigade, which was not assigned to a division. Horrocks wrote that his "chief memory of those days, and the memory retained by all platoon commanders, was of marching—endless and exhausting marches. I had never realised before that it was possible to go to sleep while the legs continued automatically to function." He found comfort in "that priceless Cockney sense of humour. A small private soldier in the rank in front of me looked up at his neighbour, who was blessed with a long lugubrious face, and said, Why don't you give your face a holiday, chum? Try a smile." He also came to greatly admire Captain Gibbons, along with his platoon sergeant, Sergeant Whinney. Once, while it was pouring with rain, the officers of the battalion were offered billets in a comfortable farmhouse, while the other ranks slept in a field covered with manure which had recently been departed by some cows; Captain Gibbons was furious, insisting that the officers should share in the misery of their subordinates. "My heart sank but I knew instinctively that he was right", Horrocks later wrote. Douglas Delaney writes that the "willingness of soldiers to follow was constructed on gestures like this. It is interesting how some events, though seemingly insignificant in the bigger scheme of things, become embedded in memory, making lifelong memories of themselves." Horrocks was not to last much longer in battle, as on 21 October, at the Battle of Armentières, his platoon was surrounded, and Horrocks, while defending the town of Maisnil against a German attack, received a bullet wound through the lower abdomen and upper thigh, and was taken prisoner. "The war for me was over and my active military career had stopped for four years." Incarcerated in a military hospital, he was repeatedly interrogated by his German captors, who believed that the British were using expanding bullets in contravention of the 1899 Hague Convention. Horrocks' captors refused to change his clothes or sheets, and denied him and a fellow officer basic amenities. Both had temporarily lost the use of their legs, and were forced to crawl to the toilet, which caused Horrocks' wounds to become infected. Conditions improved after his discharge and transfer to a prisoner of war camp. On his way to the camp, Horrocks befriended his German escort—he attributed their rapport to the mutual respect that front line troops share. He was promoted to lieutenant on 18 December 1914, despite being in enemy hands, and often tried to escape, once coming within of the Dutch border before being recaptured. He was eventually placed in a compound for Russian officers, in the hope that the language barrier would hinder his escape attempts; Horrocks used the time to learn the Russian language. Years later, working in the House of Commons, he startled Nikita Khrushchev and Nikolai Bulganin by greeting them in their native tongue. In the latter part of the war he was held in Holzminden prisoner of war camp. His resistance in captivity would earn him the Military Cross (MC), awarded in 1920 and backdated to 5 May 1919. Repatriated at the end of the war, Horrocks had difficulty adapting to a peacetime routine. He went on sprees in London, spending four years of accumulated back pay in six weeks.
Ресей
1919 жылы Хоррокс Ресейге, Ресей азамат соғысына одақтас елдердің араласуының аясында жіберілді. 19 сәуірде Владивостокқа қонғаннан кейін ол британдық штабта брифинг алды. Адмирал Колчак басқаратын Ақ әскер, босатылған чехословакиялық легион тұтқындарының көмегімен Қызыл әскерді Сібірден ығыстырды. Колчак әскерінің чех сарбаздары үйлеріне қайтып бара жатқанда, британдық әскери контингент оларды ресейліктермен ауыстыруға асығысқан. Бұл үшін британдықтарда екі жаяу әскер батальоны және екі шағын әкімшілік миссиясы болды: біреуі британдық артық жабдықтарымен ресейліктерді қаруландыру және оқытумен, екіншісі Ақ әскердің байланысын жақсартумен айналысты. Хоррокстың алғашқы міндеті, 13 британдық офицер мен 30 қатарлы сарбазбен бірге, Транссибір темір жолымен 3000 миль (4828 км) қашықтықтағы Омскіге Ақ әскерге 27 вагон снаряд жеткізетін пойызды күзету болды. Сапар бір айдан астам уақыт алды, және орыс тілін білетін жалғыз адам болғандықтан, Хоррокс көптеген қиындықтарды шешуге мәжбүр болды. Ол әр стансада вагондарды иеленуге ниеттенген станса бастықтарынан қорғануға тиіс болды. Манжулиде тоқтағанда британдық офицерлердің болуы екі казак офицері арасында дуэльге себеп болды. Хоррокс екінші болып қатысуға шақырылды, бірақ дуэль басталмас бұрын олар тұтқындалды. Ол сотқа дейін жағдайды ширалуға тырысты, өйткені оның орыс тіліндегі қателігі түсініспеушілікке әкелді. Оның келесі тапсырмасы Оралдағы Екатеринбургке жіберілді, онда ол ағылшын-ресейлік бригадаға қарасты офицерлерді даярлайтын мектептің орынбасары болып тағайындалды. Ол бұл қызметті көңілсіздікпен қабылдады, өйткені бастапқы құрамының үштен бірін медициналық себептермен жұмыстан босатуға мәжбүр болды және Ақ әскер басшыларынан жабдықтар мен қолдау алу үшін күресті. Осыған қарамастан, ол өзінің әскерилерімен жақсы қарым-қатынас орнатып, орыс сарбазына деген құрметін арттырды. Британдық әскерлерге көп ұзамай елге қайтуға бұйрық берілсе де, Хоррокс пен тағы бір офицер, Джордж Хейс, Бірінші Сібір армиясына кеңес беру үшін қалды. Ақ әскер шегініп жатқанда, Хоррокс олармен бірге Владивостокқа қарай 3000 миль (4828 км) кері шегінді. 1920 жылдың 7 қаңтарында Красноярскіде Қызыл әскер оны тұтқынға алды және 10 ай түрмеде отырды, қауісті тифтен мүжілмей аман қалды. Британ үкіметі тұтқындарды босату туралы келісімге келді, және Хоррокс 29 қазанда Ресейден шығып, Корольдік теңіз күштерінің HMS Delhi крейсерінде елге оралды.
Үйге оралу
Хоррокс Германиядағы Рейн армиясының 1-ші батальонына қайта қосылды. Ол үшін өткен уақыт ләззатты болды, кейін ол былай деп жазды: Содан кейін ол 1921 жылғы көмір жұмысшыларының ереуілі кезінде батальонмен бірге Ұлыбританияға, содан кейін Англо-Ирландия соғысының ошағы болған Ирландияға барды. Оның міндеттеріне қару-жарақ іздеу, шабуылдар мен кедергілерді жою кірді, ол мұны «өте жағымсыз соғыс формасы» деп атады. Бұдан кейін Польша және Германия халқы арасындағы шиеленісті азайту үшін Силезияда қысқа мерзім өткізді. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Хоррокс қазіргі заманғы бесқырлыға қатысты. Ол әскери турнирлерде сәтті өнер көрсетті және 1924 жылғы Париж Олимпиадасына Ұлыбритания құрамасына ілікті, онда 38 қатысушының ішінде 19-шы орынды иеленді. Хоррокс соғыс аралық жылдардың қалған бөлігін Аумақтық армияның Миддлсекс полкінің 9-шы батальонының адъютанты (1926–1930); Камберли штаб колледжінің студенті (1931–1932); Соғыс министрлігінің штаб капитаны (1934–1936); 5-ші жаяу әскер бригадасының бригад майоры (1936–1938); және штаб колледжінің оқытушысы лауазымдарында өткізді. Хоррокс ең бақытты кезеңдерінің бірі деп есептейтін Аумақтық армиядағы қызметі, азамат сарбаздарымен – «шынымен тамаша адамдар, британдық территориялықтармен» жұмыс істеу тәжірибесін берді, бұл Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өте құнды болып шықты. 1935 жылы ол көпшілікке арналған патент алды, 1936 жылы майор, ал 1937 жылы подполковник шеніне көтерілді. 1928 жылы Хоррокс жергілікті басқару кеңесінің сәулетшісі Нэнси Китчиннің қызына үйленді. Олардың Гиллиан есімді бір қызы болды, ол 1979 жылы Темза өзенінде жүзу кезінде суға батып қайтыс болды, ал «соққы мен қайғы» «көтеруге келмейтін» ауырлық болды.
He then followed the battalion back to the United Kingdom during the 1921 coal strike, then to Ireland, which was then embroiled in the Anglo Irish War. His duties included searching for arms and dealing with ambushes and roadblocks, which he called "a most unpleasant form of warfare". This was followed by a short period in Silesia to deal with tensions between the Polish and German populations. On his return to Britain, Horrocks took up the modern pentathlon. He competed successfully in army tournaments, and was picked for the British Olympic team for the 1924 Paris Olympics, where he finished 19th out of 38. Horrocks spent the remainder of the inter war years in postings that included adjutant for the 9th Battalion, Middlesex Regiment of the Territorial Army (1926–1930); student at the Staff College, Camberley (1931–32); Staff Captain at the War Office (1934–36); brigade major with the 5th Infantry Brigade (1936–38); and instructor at the Staff College. The Territorial Army posting, which Horrocks considered to be among his happiest periods, provided experience in dealing with citizen soldiers, "those truly remarkable people, the British territorials", which would prove highly valuable during the Second World War. He received a brevet majority in 1935, and was promoted to substantive major in 1936, and brevet lieutenant colonel in 1937. In 1928, Horrocks married Nancy Kitchin, daughter of an architect for the Local Government Board. They had one child, a daughter named Gillian, who drowned in 1979 while swimming in the River Thames, with "the shock and loss" being "almost insupportable".
Бельгия мен Франция
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Хоррокс Камберлидегі штаб колледжінде нұсқаушы болып жұмыс істеді, онда ол 1938 жылдан бері сабақ беріп келді. Жаңа, қысқа офицерлік оқу курсын ұйымдастыруға көмектескеннен кейін, 1939 жылдың желтоқсанында ол подполковник шеніне көтерілді. Келесі мамыр айында ол Францияға генерал-майор Бернард Монтгомеридің 3-ші дивизиясының штабына тікелей бағынышты, 2-ші Миддлсекс полкінің митрагендік батальонына басшылық ету үшін жіберілді. Сол кездегі британдық әскери доктринасы ауыр пулеметтерді бағынышты бөлімдердің құрамында емес, корпус немесе дивизияның тікелей басқаруында ұстады. Ол батальонға Дюнкеркке шегіну кезінде қосылды, және бар болғаны 17 күн ішінде жоғары бағыныштыларына бригада генералы шені мен 11-ші бригаданың басшылығын беруге лайық екенін көрсетті. Бригаданың бұрынғы қолбасшысы Кеннет Андерсон эвакуация кезінде 3-ші дивизияның бас офицері (GOC) болып тағайындалды, ал II корпустың қолбасшысы генерал-лейтенант Алан Брук Ұлыбританияға қайтарылып алынды, ал Монтгомери корпус басшылығын өз мойнына алды.
Үйге қызмет көрсету
Хоррокс Британияға оралғаннан кейін, оған 9-бригаданың басшылығы берілді және ол неміс басқындығына қарсы қорғануға тағайындалды. 1941 жылғы 28 мамырда ол подполковник атағын алды (дәрежесі 1940 жылғы 1 шілдеден есептелді). 44-дивизия 131 (Суррей), 132 (Кент) және 133 (Суссекс) жаяу әскер бригадаларынан, сондай-ақ қолдау бөлімшелерінен құралды. Олар Кентте Германияның Ұлыбританияға басып кіруіне дайындалып жатты. Дивизия Кенттің оңтүстік жағалауының Folkestone-нан шығысқа қарайғы бөлігіне жауапты болды және Монтгомери басқаратын XII корпустың құрамында қызмет етті, ол Хоррокс үшін жаңа басшылықты қамтамасыз етті. 1942 жылғы наурыз айында Хоррокс жаңа құрылған 9-шы бронетанкті дивизияның басшылығын алды және 27 маусымда генерал-майордың уақытша шеніне ие болды. Бронетанкті дивизияның командирі ретінде Хоррокс атты әскермен жұмыс істеу тәжірибесі жоқ жаяу әскері болды. Ол дивизияны қатаң түрде жаттықтырды, әскерлерінің тиімділігін арттыру және бронетанкті соғыс тактикасын меңгеру үшін жаттығулар ұйымдастырды. Ол ешқашан шайқаста дивизияға басшылық етпесе де, генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, Монтгомеридің басшылығымен Египетке Сегізінші армияның XIII корпусына басшылық ету үшін жіберілді. Генерал сэр Харольд Александр және генерал-лейтенант Монтгомери жұмыстан босатылған генерал сэр Клод Очинлекті Орто Шығыстағы Бас қолбасшы және Сегізінші армияның қолбасшысы ретінде алмастырғанда "таза тазарту" жүргізуге шешім қабылдады. Ескі режимде сәтсіздікке ұшыраған офицерлер қызметтен алынды, ал Монтгомеридің жақын қолбасшылары тағайындалды. Олардың қатарында Хоррокс та болды, кейін Монтгомери түсіндіргендей:
Солтүстік Африка
Солтүстік Африкаға келгеннен кейін Хоррокс корпусына Мысырдың солтүстік-батысындағы Алам-эль-Хальфа қыратын Африка корпусының күтілетін шабуылынан қорғау тапсырылды. Монтгомери ауыр қазалар жоспарланған Эль-Аламейн шабуылына қауіп төндіретініне алаңдап, Хорроксқа Эрвин Роммельдің күштерін "бұл процесте тым көп зардап шекпей" кері қайтаруға бұйрық берді. Хоррокс таза қорғаныс шайқасына дайындалды, оның бронетехникасы қыраттың маңына орналастырылды. 30 тамызда немістер шабуыл жасағанда, олар британдық танктерді 88 мм-лік зеңбіректерге тартып алуға қол жеткізе алмады – бұл тактика бұрын үлкен жетістікке ие болған еді – және артиллерия мен Desert Air Force (DAF) тарапынан күшті соққыға ұшырады. Шайқас немістердің Химейхат төбесін бақылауымен аяқталды, бірақ жоғары құнмен, ал одақтас күштер 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясының сәтсіз шабуылынан кейін оны қайта басып алуға тырыспады. Армияның қорғанысқа қатысты жетістігі көтеріңкі көңіл-күйге ие болды, ал Хоррокс өзінің бағыныштысы, Бригадир Филип Робертс оның "қайда барса да сенім мен ынтаны шақыратын керемет қабілетіне" ризашылық білдірді. Монтгомери де қуанды, "ол сол күні жасаған ісі үшін үлкен мақтауға лайық" деді. Хорроксқа жоспарланған Аламейн шайқасында X корпусының, бронетанкті корпустың басшылығы ұсынылды. Ол бұл рөлге кавалерия офицері, генерал-майор Герберт Ламсден жақсырақ сай келеді деп сеніп, одан бас тартты. Оның орнына ол XIII корпусының басшылығын сақтап, XXX корпусы мен X корпусының негізгі шабуылы кезінде оське қарсы күштерді жаңылыстыру үшін оңтүстікке қарай жасалма шабуыл жасау міндеті берілді. Монтгомери Хорроксқа танктерге залал тигізбеуді бұйырды, сондықтан XIII корпусының шабуылдық операциялары рейдтермен шектелді. Британдықтардың маңызды жеңісінен кейін Хоррокс корпусы резервке жіберілді және мөлшері азайтылды, ал Сегізінші армияның қалған бөлігі шегініп бара жатқан оське қарсы күштерді қуды, "ал кедей 13-ші корпус 8-ші армияның Мопп әйеліне айналды, ол Аламейн шайқасының алаңынан тазалаудың жағымсыз міндетімен қалды". Бір кезде оның басқаруындағы жалғыз құрылым – шайқас алаңының қираған қалдықтарын тазалап жүрген құтқару бөлімшесі болды, ол оны күнделікті бақылап тұрды. Желтоқсан айында ол XIII корпусының басшылығын генерал-лейтенант Майлз Демпсиге тапсырды және Лумсденнің қуғын кезінде нашар жұмыс істегені үшін қызметтен босатылғаннан кейін Сегізінші армияның алға жылжуындағы жетекші корпус X корпусының басшылығын қабылдады. Хоррокс 1942 жылдың 31 желтоқсанында "Орта Шығыстағы ерлік және ерекше қызметтерін мойындау үшін" "Құрметті қызмет орденінің" серігі болып тағайындалды. 1943 жылдың қаңтарында Триполинің құлауынан кейін, қалған оське қарсы күштер Франция соғыстан бұрын салған Марет желісінің алдындағы Оңтүстік Туниске қорғаныс позицияларына шегінді. Осы жерде наурыз айында Хоррокс өзінің ең сәтті әрекеттерінің бірін жасады. Оның корпусы 1-ші бронетанкті дивизиядан, еркін француз бригадасынан және қосылған Жаңа Зеландия корпусынан (оның ішінде 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы мен британдық 8-ші бронетанкті бригадасы) құралды, XXX корпусы желіні бұза алмағаннан кейін Supercharge II операциясының бөлігі ретінде шабуыл жасауға бұйрық берілді. Ол немістердің өтпеуге болатын деп санайтын өткел арқылы қанаттық маневр жасады, бұл Марет позициясын ұстап тұру мүмкін емес етіп, оське тағы бір шегінуге мәжбүр етті. Үш итальяндық дивизия жойылды, ал неміс 15-ші және 21-ші танк дивизиялары мен 164-ші дивизиясы ауыр зардап шекті. Хоррокс келесі апталарда X корпусына басшылық етуді жалғастырды, содан кейін бірінші армияға IX корпусын басқаруға ауысты, оның бұрынғы қолбасшысы генерал-лейтенант Джон Крокер оқу апатынан жарақат алғаннан кейін. Сонымен қатар, 8-ші армиядан 1-ші армияға 7-ші бронетанктік және 4-ші үнді дивизиялары мен 201-ші гвардиялық бригадасы көшірілді, олардың барлығы шөлдегі тәжірибелі ардагерлер болды. Ол осы корпусты 1943 жылдың сәуір және мамыр айларында Тунистегі одақтастардың соңғы шабуылында басқарды, Тунисті басып алды және Роммельдің Африка армия тобының қалдықтарының берілуін қабылдады. 24 маусымдағы жеделхаттарда аталып өтті. Оған уақытша генерал-лейтенант және майор-генерал шені берілді. 1943 жылдың маусым айында X корпусының басшылығына оралғаннан кейін, Хоррокс Бизертедегі әуе шабуылы кезінде ауыр жарақат алды, Салерноға түсіру операциясы үшін 46-шы жаяу әскер дивизиясының амфибиялық репетициясын қарап отырғанда. Неміс жойғышынан шыққан оқтар оның көкірек жағын тесіп өтіп, өкпесін, асқазанын және ішегін жарақаттады. Ол бес операциядан өтті және он төрт ай бойы емделді.
Солтүстік-Батыс Еуропа
Ол императорлық бас штабтың (CIGS) бастығы фельдмаршал сэр Алан Брукке "тағы бір корпус беруге қатты ниетті" екенін айтуға бір жыл бұрын күшіне келді. 1944 жылдың тамызында генерал-лейтенант шеніне қайта оралды және Фалез қапшығында қоршауға түскен неміс 7-ші армиясы мен 5-ші танктік армиясын жалмаған қиын жағдайда XXX корпусының басшылығын жүзеге асыру үшін Францияға жіберілді. Монтгомери Нормандияға қонғаннан екі ай бұрын корпустың және оның бас қолбасшысы Герард Бакналлдың, Миддлсекс полкінің офицерінің өнімділігіне қанағаттанбаған еді. Хоррокс Бельгия арқылы шабуыл кезінде XXX корпусын бақылауда ұстады, Брюссельді басып алды және бір күні ішінде 402 км (250 миль) жол жүрді. Жабдықтау үнемі алаңдау тудырды; Франциядағы ірі терең су порттары әлі немістердің бақылауында болды, ал одақтастардың жабдықтау желілері Нормандия жағалауларына дейін созылды. Монтгомеридің 21-ші армия тобы өз порттарынан 483 км (300 миль) қашықтықта әрекет етті – бұл логистикалық жоспарлаушылар есептегеннен екі есе көп еді – сондықтан XXX корпусы порттарды және портын қамтамасыз ету үшін Антверпенге қайырылды. Қала мен порт қыркүйек айының басында 11-ші бронетанктік дивизияның иелігіне көшті, бірақ Монтгомери XXX корпусын қаланың солтүстігіндегі кең Альберт каналына жетпей, қайта жабдықтау үшін тоқтатты, нәтижесінде ол жаудың қолында қалды. Хоррокс соғыстан кейін бұған өкінді, өйткені оның корпусы қолда бар отынмен тағы 161 км (100 миль) жол жүруі мүмкін деп ойлады. Кейбір адамдар бұл кешіктірілмей орындалуы мүмкін емес деп санайды. Алайда, бұл үзіліс немістерге Схельда өзенінің маңында қайта топтасуға мүмкіндік берді, ал одақтастар шабуылды жаңартқан кезде, Бірінші парашют армиясы (генерал Курт Студент) келді және каналдың қарсы бетінде мықты қорғаныс позицияларын құрды. Антверпеннен Солтүстік теңізге дейін Схельда өзені бойымен созылған нығайтылған неміс шебін бұзу міндеті бір ай бойы, қанды Шелда шайқасында Бірінші канад армиясына жүктеледі. Қыркүйектің ортасына қарай XXX корпусы тағы да, бұл жолы шығысқа қарай бағытталды.
"Маркет-Гарден" операциясы
Қыркүйек айында, енді фельдмаршал болған Монтгомери Рейн өзенінен өтіп, Германияның өнеркәсіптік орталығына бағытталған амбициялы шабуыл жасады. "Маркет-Гарден" операциясы 21-ші армия тобы үшін басымдыққа ие болды. Хоррокс басқаратын XXX корпус жердегі шабуылға жетекшілік етіп, әуе десант бөлімдері ұстап тұрған дәліз арқылы өтіп, төрт күн ішінде Арнемдегі британдық 1-ші әуе десант дивизиясымен қосылуға тиіс болды. Бірақ XXX корпус мақсатына жетпеді. 1-ші әуе десант дивизиясы тағы бес күн бойы бекінген позициясын ұстап тұрса да, 21 қыркүйекке қарай дивизияның үштен екі бөлігі жойылды немесе тұтқынға алынды. Соғыстан кейінгі талдаулар екіге бөлінді: бірі Хоррокстың әскерлерінің жеткілікті шапшаңдық танытпағанын айтты, ал екіншілері аймақтағы неміс қорғанысын Бірінші одақтас әуе десант армиясының дұрыс бағаламағанын атап өтті. Ерекше маңыздысы, Нормандиядан кейін Арнем аймағына демалуға және қайта жарақтандыруға жіберілген екі СС танк дивизиясының қалдықтарын анықтамау болды. Барлау мәліметтері Нидерландыда "бірнеше жаяу әскер бөлімдері мен 50-ден 100 танк аралығында" бар екенін көрсетті. Алайда, "Ultra" баяндамалары 9-шы және 10-шы СС танк дивизияларының Ниммеген мен Арнемге қозғалысын көрсетті, бұл Эйзенхауэрді 10 қыркүйекте штаб бастығы генерал-лейтенант Уолтер Беделл Смитті Монтгомеримен бұл мәселені көтеру үшін жіберуге мәжбүр етті. Монтгомери Смиттен келген алаңдаушылықты қабылдамады және 1-ші әуе десант дивизиясының Арнемге қону жоспарын өзгертуден бас тартты. Генерал-фельдмаршал Уолтер Модельдің басқаруымен B армия тобының қарсы шабуылдары Хоррокстың бөлімдерін қорғануға мәжбүр етті және британдықтардың ілгерілеуін кешіктірді, оларды тоқтатып, қанаттарын қорғауға мәжбүр етті. Хоррокстың әскерлері өтуге тиіс болған жер де қолайсыз болды, авангард (генерал-майор Аллан Адейрдің гвардиялық бронетанкалық дивизиясы) жалпақ немесе су басқан дала арқылы өтетін бір ғана тар көтерілген тас жолмен шектелді. Ниммегендегі көпір, Арнемнен 13 км қашықтықта, 508-ші парашютші жаяу әскер полкі жоспарланғандай бірінші күні басып алмады. XXX корпус екі күннен кейін Ниммегенге келгеннен кейін оны басып алуға көмектесуге мәжбүр болды, бұл тағы 36 сағатқа созылды. Хоррокс операцияның сәтсіздігі үшін жеке кінәлі деп табылған жоқ, бірақ ол өзінің автобиографиясында "Егер біз баяу болсақ, кінә менікі болды, өйткені мен командир едім" деп жазды. Одан әрі, "әрекет етудің шұғыл қажеттілігі сезілді. Біз уақыт жетпегендіктен тырыспадық деп айтуға болмайды. Менің ойымша, әлемдегі ешбір әскер Ниммегендегі көпірлерді басып алған кезде гвардиялық [бронетанкалық дивизия] мен 82-ші АҚШ әуе десант дивизиясынан жақсырақ соғыса алмады. Бірақ біз үш рет бөлініп қалдық, бір қолыңыз байланған күйде күресу қиын". "Оқиғадан кейін ақылға қонымды болу оңай, бірақ қазіргі біліміммен, 43-ші дивизияны басқа бағытта жөнелткенім дұрыс болар еді деп ойлаймын. 22-сі күні оларды гвардиялықтардың арасынан өткізудің орнына, 43-ші дивизия командирі генерал Томасқа төменгі Рейн арқылы сол жақтан батысқа қарай бұрылып, 1-ші әуе десант дивизиясымен шайқасқан немістерге арт жағынан шабуыл жасауға бұйрық бергенім жөн еді. Бұл сәтті болуы мүмкін еді, бірақ сонда да төменгі Рейннің солтүстік жағалауында ғана көпірдің орнын құруға мүмкіндік болар еді. Біз бастапқы жоспарда көзделгеннен артық алға жылжи алмадық. Арнемдегі сәтсіздіктің басты себебі - Нормандиядағы жеңілістен кейін неміс күштерінің таңғажайып қалпына келуі болды". "Егер Германияның 2-ші СС танк корпусы осылай тез араласуға мүмкіндігі болмағанда және егер біз Zuider Zee-ге жетуге қол жеткізсек, ұзақ коммуникация желілерімізді ашық ұстай алар ма едік? Мен күмәнданамын. Бұл жағдайда 30-шы корпус 1-ші британдық әуе десант дивизиясын босату үшін күресудің орнына, 2-ші армияның қалған бөлігі Арнемнің солтүстігінде немістермен бөлінген 30-шы корпусты босату үшін жан сала күресер еді. Мүмкін, біз сәттілікке жеттік". Операция кезінде және бірнеше аптадан кейін, бригадалық генерал Джеймс М. Гавин басқарған АҚШ 82-ші әуе десант дивизиясы Хоррокстың қолбасшылығына кірді, ал Гавинге әсер еткен Хоррокс кейіннен ол туралы былай деп жазды: сәтсіз операциядан кейін, бірінші шайқаста АҚШ-тың 84-ші жаяу әскер дивизиясы қолбасшылық еткен XXX корпус өзінің алғашқы неміс қаласын, Гейленкирхенді, Клипер операциясының аясында басып алды. Корпусқа уақытша 43-ші дивизияның генерал-майоры Ивор Томас басшылық етті. 1945 жылдың басында, Демпсидің британдық Екінші армиясынан Гарри Крэрардың Канадтық Бірінші армиясына ауысқан XXX корпус "Veritable" операциясына қатысты, оның барысында неміс армиясы Рейн өзенінен кері шегінді. Корпус үлкен ауқымда өрт күшін қолданды, және "өткен екі жарым жылда барлық тәжірибе жинақталды және бірнеше жаңа тәсілдер қосылды". Бір қысқа мерзімде XXX корпусының қолбасшылығында тоғыз дивизия болды. Операциядан бұрын Хоррокс Клевс қаласына бомбалау шабуылы жасау үшін Бомбалау командованиесінен ұсыныс қабылдады, бұл 15-ші (шотландтық) жаяу әскер дивизиясының ілгерілеуіне көмектесті. Бомбалаушылар қаланың қирауына әкелген көптеген жарылғыш заттарды тастады. Хоррокс кейіннен бұл "өмірінде ең ауыр шешім болды" деді және бомбалаушылардың үстінен өтіп бара жатқанда "физикалық ауру сезіміне" тап болды. "Veritable" операциясы сәтті аяқталды; 9 ақпанның кешіне (D+1) XXX корпусы Сигфрид желісін бұзып, Германияға жеңіл шығындармен енді. XII корпус басшысы генерал-лейтенант Нил Ричидің оң жағынан қолдауымен, XXX корпусы 23 наурызда Рейн өзенінен өтуге кірісті, және бір ұстаным орнатылса да, жау күшті қарсылық көрсетті, әсіресе Дортмунд-Эмс каналындағы Линген қаласында. Ол Бельгия (1940 жылғы Croix de Guerre және Palm және Palmмен Crown орденінің үлкен офицері), Франция (Croix de Guerre және Légion d'honneur-дің командирі), Нидерланды (Orange Nassau орденінің үлкен офицері), Грекия (Король Георгий I орденінің командирі) және АҚШ (Мерит ордені) үкіметтерімен марапатталды. 1945 жылдың 12 сәуірінде Хоррокс Уинсен қаласының сыртындағы тыйым салынған аймақта екі неміс офицерімен кездесті. Берген-Бельсен концлагерінің айналасындағы атыс тоқтату аймағының шарттарын баяндайтын құжат екі тараптан да теріліп, қол қойылды. Британ армиясы лагерьті азат еткен күні (1945 жылдың 15 сәуірінде) Хоррокс барлық азық-түлік қоймаларын, су тасымалдау машиналарын және мүмкіндігінше тез жинаған армиялық медициналық қызметтерді жинап, мыңдаған тұтқындарды құтқаруды ұйымдастырды.
Allan Adair's Guards Armoured Division) to a single narrow raised highway through flat or flooded countryside. The bridge at Nijmegen, just 8 mile (13 km) from Arnhem, was not captured by the 508th Parachute Infantry Regiment on the first day as planned, and XXX Corps had to assist in its capture on their arrival in Nijmegen two days later, causing a further delay of 36 hours. Horrocks was not personally blamed for the operation's failure although he himself writes in his autobiography that "If we were slow then the fault was mine because I was the commander", further stating that "the sense of desperate urgency was there all right. There could be no doubt about that, and it was not for want of trying that we failed to arrive in time. I don't believe that any troops in the world could possibly have fought better than the Guards [Armoured Division] and the 82nd U. S. Airborne Division when they captured the bridges at Nijmegen. But, after all we were cut off three times, and it is difficult to fight with one hand tied behind you." "It is always easy to be wise after the event but, knowing what I do now, I think it would have been better to have committed the 43rd Division on a different axis. Instead of passing them through the Guards on the 22nd, I should have ordered General Thomas [GOC 43rd Division] to carry out a left hook across the lower Rhine much farther to the west and so attack the Germans, who were engaged with the 1st Airborne Division, from behind. This might well have been successful but even then I must emphasise that we should only have been able to establish a bridgehead position on the north bank of the lower Rhine. We could not have advanced any farther as envisaged in our original orders. The failure at Arnhem was primarily due to the astonishing recovery made by the German forces after their crippling defeat in Normandy." "Even if the 2nd German S. S. Panzer Corps had not been in a position to intervene so rapidly, and if we had succeeded in getting right through to the Zuider Zee, could we have kept our long lines of communication open? I very much doubt it. In which case instead of 30 Corps fighting to relieve the 1st British Airborne Division, it would have been a case of the remainder of the 2nd Army struggling desperately to relieve 30 Corps cut off by the Germans north of Arnhem. Maybe in the long run we were lucky." During the operation and for several weeks after the U. S. 82nd Airborne Division, commanded by Brigadier General James M. Gavin, came under Horrocks' command, and Gavin, impressed by Horrocks, later wrote of him:
In the aftermath of the failed operation, XXX Corps, which also had the U. S. 84th Infantry Division under command in its first battle, took its first German town, Geilenkirchen, as part of Operation Clipper. The corps was temporarily commanded by Major General Ivor Thomas of the 43rd Division. In early 1945, XXX Corps, now transferred from Dempsey's British Second Army to Harry Crerar's First Canadian Army, took part in Operation Veritable, during which the German Army was forced back over the Rhine. The corps employed firepower on a massive scale, and "every trick that had been learnt during the past two and a half years was brought into play, and several new ones added". For a short period XXX Corps had nine divisions under its command. Before the operation, Horrocks accepted an offer to use Bomber Command to attack the town of Cleves, assisting the advance of the 15th (Scottish) Infantry Division. The bombers released of high explosive that devastated the town. Horrocks later said that this had been "the most terrible decision I had ever taken in my life" and that he felt "physically sick" when he saw the bombers overhead. Operation Veritable was successful; by the evening of 9 February (D+1) XXX Corps had broken through the Siegfried Line and into Germany with only light casualties.]] Aided by Lieutenant General Neil Ritchie's XII Corps to its right, XXX Corps began crossing the Rhine on 23 March, and, although there was a foothold which had been established, the enemy put up strong resistance, notably at the town of Lingen on the Dortmund–Ems Canal. He was honoured by the governments of Belgium (the Croix de Guerre 1940 with Palm and Grand Officer of the Order of the Crown with Palm), France (Croix de Guerre and Commandeur of the Légion d'honneur), the Netherlands (Knight Grand Officer of the Order of Orange Nassau), Greece (Commander of the Order of King George I), and the United States (Legion of Merit). On 12 April 1945, Horrocks met with two German officers just outside the town of Winsen during a ceasefire. A document setting out the terms of a no fire zone around the Bergen Belsen concentration camp was typed out and signed by both parties. On the day the camp was liberated by the British Army (15 April 1945), Horrocks organised the rescue of the thousands of inmates by rounding up all the food stores, water trucks and army medical services he could get hold of quickly.
Соғыстан кейінгі мансап
Хоррокс соғыстан кейін қарулы күштерде қызметін жалғастырды, бастапқыда Батыс командасының Бас қолбасшысы болып, 1946 жылы генерал-лейтенант шеніне көтерілді, оның ескі мерзімі 1944 жылғы 29 желтоқсанға дейін саналды. Ол қысқа мерзімге Рейн армиясының британдық бөлімшесіне қолбасшылық етті, бірақ 1948 жылдың тамызында ауырып қалды; 1949 жылдың басында Солтүстік Африкада алған жараларының салдарынан әскерден шығарылды. Сол жылы Корольдің туған күні құрметіне Бат орденінің Командирі атағына ие болды және Корольдік артиллерияның аумақтық бөлімшесінің құрметті полковнигі қызметін атқарды. 1949 жылы ол Black Rod-тың джентльмен-ушері болып тағайындалды, бұл лауазымды зейнеткер офицерлер дәстүрлі түрде иеленеді; бұл тағайындама 1952 жылы Елизавета II таққа отырғанда расталды. Black Rod Лордтар палатасының басқаруын қадағалауға, оған кіруді бақылауға және рәсімдерге қатысуға жауапты. 1957 жылы Хоррокс Вивьен Ли Сент-Джеймс театрын бұзудан сақтап қалу үшін өтініш жасап, мәжіліске бөгет қойғанда, оны палатадан шығарып жіберуге бұйрық берді. Басқа жағдайларда, Black Rod ұзақ пікірталас кезінде өз орнында болуға тиіс болғандықтан, Хоррокс футбол лотереясының купондарын толтыру арқылы көңілін көтеріп, осыны лордтарға жазбалар жасап отырғандай көрінетін етті. Хоррокс 1963 жылға дейін Black Rod лауазымын атқарды. Хоррокс жазуға қызығушылық танытып, әскери тақырыптарға арналған мақалаларын газеттер мен журналдарға, соның ішінде Picture Post және The Sunday Times-қа жіберді. Бұл оның теледидардағы бағдарламалар жетекшісі ретінде сәтті мансабына жол ашты: "Британдық қамалдар" (1962), "Майдан даласындағы адамдар" және Хью Уэлдонның өндірген "Эпикалық шайқас". Онда Хоррокс тарихи шайқастар туралы лекция оқыды, "көрермендерге қызығушылық пен көңіл көтеруді" ұсынып, бағдарламалардың ең көп көрерменге ие болуына мүмкіндік берді. Ол "The World at War" телесериалы үшін кеңінен сұхбат берді және BBC-дің "Radio Times" журналының мұқабасында пайда болды. Телевизиялық мансабы аяқталғаннан кейін Хоррокс Bovis үй салу компаниясының директоры болып жұмыс істеді, сонымен қатар жазуын жалғастырып, The Sunday Times газетіне мақалалар жазып, Британ армиясының полк тарихын редакциялады. 1968 жылы Хоррокс J & L Randall компаниясымен Merit компаниясы жасаған "Combat" үстел ойынының редакторы болды. Ойынның кіріспесінде: "Соғыста екі шайқас ешқашан бірдей болмайды, себебі жер әрқашан өзгеше, және осы фактор, ең бастысы, әртүрлі армиялардың құрамын және қарсыластар қолбасшыларының тактикасын анықтайды" делінген. Оның "Толық өмір" атты автобиографиясы 1960 жылы, ал 1977 жылы жарық көрген "Корпус командирі" атты Солтүстік-Батыс Еуропадағы шайқастары туралы еңбегі жарық көрді. Хоррокс 1977 жылы түсірілген "А Bridge Too Far" фильміне "Market Garden" операциясы негізінде әскери кеңесші ретінде тартылды. Ол фильмде Эдвард Фокс ойнаған кейіпкердің прототипі болды. Фокс кейінірек былай деді: Хоррокс 1985 жылғы 4 қаңтарда "89 жасқа толып, өте толыққанды өмір сүргеннен кейін" қайтыс болды. 26 ақпанда Вестминстер аббаттығында өткен қоштасу рәсіміне Королеваны және Премьер-министрді білдірген генерал-майор Питер Гиллетт және Қорғаныс министрі Майкл Хеселтин қатысты. Рәсімге отыз полк және көптеген басқа да әскерлік бірлестіктер мен ұйымдар өкілдері қатысты. Ол ән шырқамайтын, гүл қоймайтын, тек қарапайым табытпен қарапайым рәсім өткізуді өтінді. Оның денесі кремацияланды, бірақ күлі 2022 жылға дейін Чичестер маңындағы крематорийде сақталды, содан кейін Уэльс ханшайымының Корольдік полкі, оның Миддлсекс полкінің мұрагері, күлін Милл-Хиллдегі Сент-Пол шіркеуіне жеке жерлеуге ұйымдастырды.
Horrocks died on 4 January 1985, "at the age of 89 – after having lived a very full life indeed". The memorial service, held at Westminster Abbey on 26 February, was attended by Major General Peter Gillett and Secretary of State for Defence Michael Heseltine, who represented the Queen and Prime Minister respectively. Thirty regiments and many other formations and associations were represented at the service. He specifically requested a simple ceremony involving no hymns or flowers and just a plain coffin. His body was cremated but his cremated remains were left at the crematorium, near Chichester, until 2022 when the Princess of Wales’s Royal Regiment, a successor to his own Middlesex Regiment, arranged for their private burial at St Paul’s Church in Mill Hill.