Кіріспе

Робин Хамфри Милфорд (1903-1959) – ағылшын композиторы және музыка оқытушысы.

Өмірбаян

Милфорд Оксфордта дүниеге келді, ол сэр Хамфри Милфордтың ұлы, Оксфорд университетінің баспасында баспагер. 1916 жылдан бастап ол Рэгби мектебінде оқыды, онда оның фортепиано, флейта және теория бойынша музыкалық талантын алғаш рет музыка директоры Артур Пеппин байқады. 1921 жылдан 1926 жылға дейін ол Корольдік музыка колледжінде оқыды, онда оның композиция мұғалімдері Густав Холст пен Ральф Вон Уильямс болды, ал ол Р. О. Морриспен гармония мен контрапунктты оқыды. Ол сондай-ақ органда да оқыды. 1927 жылы ол үйленді. Композитор ретінде өмір сүруге болатынын түсінбеген ол 1930 жылға дейін Эолиан компаниясында Дуо Арт пианола орамаларын түзетумен айналысты. Ол сонымен қатар Лудгроув мектебінде (оның оқушыларының арасында музыкаға құмар Джордж Ласселлз, кейінірек 7-ші Харвуд графы) және Даун Хаус мектебінде жартылай ставка бойынша сабақ берді. 1929 жылы ол композитор Джеральд Финцимен танысты, онымен жеке және музыкалық жағынан ортақ нәрселер көп екенін анықтады, екеуі өмір бойына достық қарым-қатынас орнатты. Оның алғашқы шығармалары сәттілікке ие болды, оның Double Fugue Op. 10 Карнеги Траст сыйлығын жеңіп алды, Карнеги Британдық музыка жинағы сериясында жарияланды және Ральф Вон Уильямс басқаратын Лондон симфониялық оркестрі орындады. 1931 жылдың қыркүйегінде оның ораториясы "Елдегі Пайғамбар" Op. 21 Глостердегі үш хор фестивалінің бөлігі ретінде Глостер соборында орындалды, бірақ бұл туынды сол жылы Уильям Уолтонның "Белшазардың тойы" атты туындысының қозғаған шуынан көлеңкеде қалды. 1937 жылы оның Concerto Grosso Op. 46-сын Малкольм Сарджент дирижерлік етті, ал оның скрипкалық концерті Op. 47 1938 жылдың басында BBC арнасында көрсетілді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Милфорд өз еркімен әскерге жазылып, Пионерлік корпусына жіберілді. Бір аптадан кейін ол психикалық күйінің нашарлауын бастан өткерді, емделгеннен кейін отбасымен Гвернсиге көшті. 1940 жылы анасының қайтысы оның депрессиясын одан бетер күшейтті. Ол Англияға оралып, сабақ беріп, шығармалар жазды, бірақ көп ұзамай оның бес жасар ұлы Барнаби жол апатында қаза тапты. Осы қайғылы оқиғадан кейін ол өзін-өзі өлтіруге тырысты, осыдан кейін ауруханаға қайтарылып, сол жерде тағы да өмірге қол салуға тырысты. 1946 жылы ол сабақ беруді (Бадминтон мектебінде) және музыкалық қызметін қайта бастауға жеткілікті күш жинады. Ол осы кезеңде шығармашылықпен айналысуын жалғастырды. 1952 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, оған эпизодтық электр шок терапиясы тағайындалды. Ол табыстарға жете берді: оның "Мерекеге арналған увертюрасы" Op. 103 1955 жылы Челтенхам музыка фестивалінде Джон Барбиролли басқаруымен орындалды. Ол сондай-ақ достары Финциден (1956 жылы "Ай жарығымен балық аулау" Op 96-ны орындауға жетекшілік етті) және Вон Уильямстан (1958 жылы Concertino Op 106-ның орындалуын ұйымдастырды және қаржылық көмек берді) моральдық және материалдық қолдау ала берді.

Музыка

Милфордтың жазуы, күткендей, Воган Уильямстың ықпалын анық көрсетеді. Оның диатоникалық әуендерді қолдануы, көбінесе жұмсақ диссонанстармен үйлесімді, ал кейде жалған қатынастар кездеседі, Эрик Бломды (1942) осы музыкалық ерекшеліктерді (осы кезеңдегі басқа ағылшын композиторларында да байқалған) «музыкалық ағылшындық» деп атауға итермеледі. Воган Уильямс бірде Адриан Болтқа былай деп жазды: «Егер мен білімді шетелдікке Англияда ғана туындауы мүмкін, жасауға тұрарлық бір нәрсені көрсеткім келсе, оған Милфордтың туындыларынан бір үлгіні көрсер едім». Атап айтқанда, Милфордтың скрипка мен оркестр үшін тоғыз минуттық лирикалық тоналы поэмасы «The Darkling Thrush» (1928), Томас Хардидің өлеңіне негізделген, алғаш рет 2011 жылы жазылды және Воган Уильямстың «Қарқынды көтерілу» поэмасымен салыстырылды. Оның 1937 жылы жазылған G минорындағы скрипкалық концерті, Op. 47, ұқсас ағылшын пасторальдық стильде жазылған және алғаш рет 2014 жылы жазылған. Милфордтың өміріндегі трагикалық оқиғаларға және оның салдарынан туған депрессияға қарамастан, ол кездейсоқ қуаныш сезіну қабілетіне ие болған сияқты, сондықтан оның музыкасы мүлдем қараңғы емес. Дегенмен, Милфордтың депрессиясына себеп болған фактор – Воган Уильямс пен Холсттан мирас қалған оның ағылшын музыкасының стилі модадан шығып бара жатқандықтан, ал оның музыкасы Милфордтың өзінің музыкасы консервативтенген кезде де, көбінесе модернистік болып жатқан музыкалық ортада бағаланбады. Оның гобой және струнный оркестрге арналған сюитасын британдық гобойші Джон Макдоно мен Мальта филармониялық оркестрі 2011 жылы жазды. Сондай-ақ, камералық музыкадан тұратын CD-де кларнет және скрипкалық квартет үшін «Phantasy Quintet» (1933), D мажордағы скрипкалық соната (1945) және F мажордағы трио (1948) кіреді. Оның музыкасының басқа жазбаларына фортепиано туындылары мен әндері, Op. 84-тегі бес дауысқа арналған мессасы және «Мырза Джон Пил өтеді» (алғашқыда шамамен 1930 жылғы екі оркестрлік интерлюдияның бірі) кіреді.