Кіріспе

Путна монастыры (Mănăstirea Putna) – румындық православиелік монастырь, ортағасырлық Молдавиядағы ең маңызды мәдени, діни және өнер орталықтарының бірі; оны, көптеген басқа монастырьлар сияқты, Ұлы Стефан салған және қадірлеген. Путна, Путна өзенінің (бұлағы Буковинадағы Обчина-Маре тауларында) ағыс бойындағы жерлерде салынған. Ұлы Стефан Молдавияның түкпір-түкпірінде ондаған шіркеулер мен монастырьлар салумен және олардың құрылысына әсер етуімен әйгілі (әскери жеңістерден кейін ол діни нысан салып, құрмет көрсеткен деген әңгіме бар). Путна монастырында Ұлы Стефанның және оның отбасының бірнеше мүшелерінің қабірлері сақталған – қазіргі таңда зыраратқа айналған. Икона жамылғылары мен қабір тастары Ұлы Стефан дәуіріндегі молдаван өнерінің көркем үлгілері саналады. Путна монастыры – Трансильвания жолының ұзақ қашықтықтық бағытының бастапқы нүктесі де болып табылады.

Тарих

Ұлы Стефан Килиа қамалын бағындырған шайқаста жеңіске жеткеннен кейін, 1466 жылдың 10 шілдесінде Құдайға алғыс айту мақсатында монастырь құрылысын бастады – шіркеу Әзіре Мәрияға арналуы тиіс болды. Монастырь салынған жерде бұрынғы жалғыз өмір сүргендердің болғанын, Стефан І Ұлы заманындағы ең көне ғимараттардың іргесінің астында терең жерленген адамдардың табылуы дәлелдейді. Сол кездегі жылнамада Стефан Викову де Сус ауылын 200 злотыйға сатып алып, жерін және кірісін монастырь қазынасына бергені айтылады. Путна монастыры үш жылда аяқталды, бірақ молдавандықтар басқа шайқастарға қатысқандықтан, бір жыл өткен соң ғана киеленді. 1470 жылдың 3 қыркүйегінде Стефан мен оның отбасының қатысуымен митрополит Теоктист монастырьды киеледі, содан кейін ол аймақтағы ең маңызды діни орынға айналды. Қазіргі шіркеу 1653 және 1662 жылдар аралығында Василе Лупу мен оның ізбасарлары тарапынан жаңартылды. Ғимарат 15-16 ғасырлардағы молдавандық шіркеулерге тән жоспарға сәйкес болғанымен, 17 ғасыр сәулетіне тән көптеген архитектуралық және декоративтік ерекшеліктерге ие. Ұзақ уақыт бойы бұл жерді грек сәулетшісі Теодор жобалаған деп есептелген, бірақ Килия жылнамаларындағы бұл түсіндірме кейіннен қате екені дәлелденді. Монастырьдың ең көне тігісі, 14 ғасырдың соңында жасалған, жібек және алтын жіппен тігілген эпитафион, серб монахы Евфима, Войхнаның қызы, және оның қызы Евпрасиканың туындысы болып табылады.