19 ғасырдағы ағылшын театр сыншысы және жазушысы Клемент Уильям Скотт
Clement Scott
Клемент Уильям Скотт (1841-1904) – ағылшын театр сыншысы, драматург және аудармашы. Оның сындық стилі, театр әлеміне әсері, өмірі мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клемент Уильям Скотт (6 қазан 1841 – 25 маусым 1904) – ағылшын театр сыншысы және жазушысы. Ол «The Daily Telegraph» және басқа журналдардағы ықпалды ағылшын театр сыншысы, сондай-ақ драматург, өлең жазушы, аудармашы және саяхат жазушысы болған. Оның сын стилі – өткір, көркем және (ең бастысы) қойылымдардың премьерасы күні жазылатын болғандықтан, театр сыншылары үшін бүгінгі күнге дейін сақталған стандартты белгіледі. Скотт жылдар бойы театр менеджерлері, актерлер мен драматургтер арасында көптеген жауларын жинады, Уильям Арчер, Ибсен, Джордж Бернард Шоу және басқалармен жанжалдар тудырды. 1898 жылы ол театр өнерінің қайыршыларының, әсіресе актрисалардың әдеп-алғысын сынаған бір сұхбат бергеннен кейін, театр сыншысы қызметінен кетуге мәжбүр болды. Оның беделі мен болашағына зиян келді, тіпті өмірінің соңына қарай кедейлікке ұшырады.
English theatre critic and writer
Clement William Scott (6 October 1841 – 25 June 1904) was an influential English theatre critic for The Daily Telegraph and other journals, and a playwright, lyricist, translator and travel writer, in the final decades of the 19th century. His style of criticism, acerbic, flowery and (perhaps most importantly) carried out on the first night of productions, set the standard for theatre reviewers through to today. Scott accumulated enemies among theatre managers, actors and playwrights over the years, picking quarrels with William Archer, Ibsen, George Bernard Shaw and others. After he gave a particularly ill considered 1898 interview, in which he attacked the morals of theatre people, especially actresses, he was forced to retire as a theatre critic, and his reputation and prospects suffered badly until, by the end of his life, he was impoverished.
Өмір және мансап
Солтүстік Лондондағы Хокстонның мәңгілік пасторы Уильям Скотттың ұлы болып туған Скотт 21 жасқа толғанға дейін Рим католиктігіне ауысты. Марлборо колледжінде оқыған ол 1860 жылдан бастап Соғыс министрлігінде жұмыс істеп, мемлекеттік қызметкер болды.
Born the son of William Scott, the perpetual curate of Hoxton in north London, Scott converted to Roman Catholicism before his 21st birthday. Educated at Marlborough College, he became a civil servant, working in the War Office beginning in 1860.
Ерте мансап
Том Худ-младшийдің әзілшілігімен жазуға шақырылған, ол сонымен қатар Соғыс кеңсесінің кеңсе қызметкері болған Скотт, The Era, Weekly Dispatch және Худтың Fun газетіне материалдар жазды, онда Скотт пен В. С. Гилберт әріптестер болды. Скотттың жазу және театрға деген қызығушылығы оны сәтсіз аяқталған Виктория Ревьюмен қысқа уақыттық байланысқа түсірді. Ол сондай-ақ Нью-Йорктегі Уоллак театрында сәтті өнер көрсетті. Скотт пен Стивенсон Лекоктың "Le Petit Duc" (1878) опереттасы үшін Халеви мен Мейлхак либреттосының ағылшын тіліндегі нұсқасын жазды. Олардың бейімделуі композиторға настолько ұнады, ол ағылшын тіліндегі қойылым үшін жаңа музыка жазуға келісім берді. Бұлардың барлығы үшін Скотт Стивенсонның "Болтон Роу" псевдониміне сәйкес, Савилл Роудан (Savile Row) алынған "Савилл Роу" (Saville Rowe) атты қаламды қабылдады. Стивенсонның пьесаларын Т. В. Робертсонның продюсерлері Бэнкрофттар қойды, ал Скотт оларға зор құрмет көрсетті. Ол сондай-ақ Британ аралдары мен шетелдегі демалыс сапарлары туралы есептер жазды, өзінің көркем стильімен танылды. Скотттың саяхаттары оның шығармашылық жазуына да шабыт берді. Кейбір деректерге сәйкес, Жаңа Зеландиядағы турнеден кейін ол "Швейцариялық бесік әнінің" мелодиясын жазды, кейіннен ол "Қазір уақыт" және "Хаере Ра" болып өзгертілді, бұл маоридің қоштасу әні, ал Жаңа Зеландиядағы ақ адамдар оны "ескі маори халық әні" деп жаңылысты. Ол сондай-ақ Дж. Эдвин Оррдың сөздерімен жазылған "О, Құдай, мені ізде" гимні үшін де қолданылады. Алайда, Австралиялық бір отбасы ұзақ жылдар бойы әнді жазған "Клемент Скотт" отбасының мүшесінің псевдонимі екенін мәлімдеді.
Encouraged to write by the humourist Tom Hood the younger, who also was a clerk in the War Office, Scott contributed to The Era, Weekly Dispatch, and to Hood's own paper, Fun, where Scott and W. S. Gilbert were colleagues. Scott's interest in writing and the theatre led him to brief dalliance with the failed Victoria Review. It also played with success at Wallack's Theatre in New York. Scott and Stephenson also wrote an English version of Halévy and Meilhac's libretto for Lecocq's operetta Le Petit Duc (1878). Their adaptation so pleased the composer that he volunteered to write some new music for the English production. For all these, Scott adopted the pen name "Saville Rowe" (after Savile Row) to match Stephenson's pseudonym, "Bolton Rowe", another Mayfair street. The pieces with Stephenson were produced by the Bancrofts, the producers of T. W. Robertson's plays, which Scott admired. He also wrote accounts of holiday tours around the British Isles and abroad, becoming known for his florid style. Scott's travels also inspired his creative writing. Some sources say that after a tour of New Zealand, he wrote the tune to the "Swiss Cradle Song", later adapted as "Now Is the Hour" and as "Haere Ra", the Māori farewell song, which white New Zealanders "mistakenly thought [to be] an old Maori folksong". It is also used for the hymn "Search Me, O God", with lyrics by J. Edwin Orr. However, an Australian family has long claimed that the "Clement Scott" who wrote the tune is a pseudonym for a family member.
Макалар мен кейінгі жылдар
1883 жылы "The Daily Telegraph" газеті Скотттың Норфолк жағалауының солтүстігіне сапар жасауы туралы жазған мақаласын жариялады. Ол бұл аймаққа ғашық болып, оған Поппиленд деген ат қойды. Оның жазғандарының арқасында Лондон театр өкілдері аймақта үй сатып алып, инвестиция жасады. Қызығы, ол бұл бұрын таза аймақтың танымал болуының нәтижесіне риза болмады. Скотт Джордж дю Мориердің қарындасы Изабел Буссон дю Мориерге үйленді, олардың төрт баласы болды. Ол 1890 жылы қайтыс болды, ал Скотт Сан-Францискода ағылшын журналисі және актрисасы Констанс Маргарет Брэндонға қайта үйленді. Скотттың танымал әдеби ерлер клубы – Гаррик клубының (оған Генри Ирвинг, Гилберт және Артур Салливан сияқты көптеген белгілі адамдар кірген) мүшесі болу арманы 1892 жылы орындалды. 1898 жылы "Ұлы ойлар" журналындағы ойсыз сұхбатынан кейін Скотт театр сыншысы қызметінен зейнетке шығуға мәжбүр болды және Биаррицке "Кешегі мен бүгінгі драма" еңбегін жазуға көшті. Содан кейін ғасыр соңында ол бірнеше жыл "Нью-Йорк геральд" газетінде жұмыс істеді, кейін Лондонға оралды. 1900 жылы ол тапсырыс бойынша жұмыс істейтін жазушылар үшін "Азат Lance" атты танымал қоғамдық және сындық журналын құрды және оны өзі басқарды.
In 1883, The Daily Telegraph printed an article which Scott had written about a visit to the north Norfolk coast. He became enamoured of the district and gave it the name Poppyland. His writing was responsible for members of the London theatre set visiting and investing in homes in the area. Ironically, he was unhappy at the result of his popularisation of this previously pristine area. Scott married Isabel Busson du Maurier, the sister of George du Maurier, and the couple had four children. She died in 1890, and he remarried Constance Margaret Brandon, an English journalist and actress, in San Francisco. Scott's long time wish to be elected a member of the famous literary gentlemen's club, the Garrick Club (to which Henry Irving, Gilbert and Arthur Sullivan, among many other notable men belonged), was finally realised in 1892. After an ill considered 1898 interview in Great Thoughts, Scott was forced to retire as a theatre critic and moved to Biarritz to write The Drama of Yesterday and Today. He then worked for a couple of years at the end of the century for the New York Herald, later returning to London. In 1900, he founded The Free Lance, a Popular Society and Critical Journal, for writers who worked by the job, which he edited.
Стиль, даулар және ықпал
Скотттың The Daily Telegraph газетіндегі орны және оның иесі Дж. М. Левидің қолдауы, оған драма туралы эссе стиліндегі рецензиялар жасауға мүмкіндік берді, бұл бұрынғы қысқа хабарламалардың орнын басты. Оның жазбалары мен сын-пікірлері бүкіл Ұлыбританияда кең танымал болды, ал кейіннен оның жеке «Театр» журналы кең таралымға ие болды. Ол пьесаның премьерасын көргеннен кейін дереу театр туралы сын-пікірлерін жазатын, сондай-ақ оның шаршаңқы мінезі мен Ибсеннің басқатыр ағылшын жақтасы, сыншы Уильям Арчерді ұнатпауы оны жиі дау-жанжалға тартатын. Екінші жағынан, Скотт өзінің замандас актер-режиссерлерді танымал француз пьесаларының аудармаларымен және өзінің пьесаларымен қолдады. Мансабының басында ол Т. В. Робертсон бастаған «кесе мен тарелка» реализмі қозғалысын жақсы көріп жазды, оның пьесалары қазіргі британдық тақырыптарды реалистік ортада бейнелегенімен ерекшеленді. Кейіннен ол жаңа типтегі театр ғимараттары, электр жарығы және технологиялардың арқасында көбірек эксперименттік қойылымдарға мүмкіндік берген лондондық театр өндірісінің әсем әрі көркең түрін ұнатты. Уақыт өте келе ол өте консервативті болып, Ибсен мен Шоудың жаңа драмасына қарсы шықты, отандық интригалар, сексуалдық жағдайлар және сөздік ой-толғаныстар театр кешінде орынсыз және тіпті қоғамға, әсіресе жас әйелдерге зиянды деп сақты. Скотттың әртүрлі актерлер мен актрисаларды ашық сынауы заңдық талаптарға себеп болды. Оның Ибсен мен Шоуға жасаған шабуылдары журналистік бейтараптығының болмауынан көрінді.
Scott's position on The Daily Telegraph and the support of its proprietor, J. M. Levy, allowed him to pioneer the essay style review of drama, which came to replace the earlier bare notices. His column of notes and reviews became very popular throughout Britain, and later his own magazine, The Theatre, achieved wide circulation. He wrote his theatre reviews immediately after he saw the opening night of a piece which, together with his short temper and his dislike of critic William Archer, the chief English supporter of Ibsen, tended to involve him often in controversies. On the other hand, Scott supported actor managers of his time by providing them with translations of popular French plays and with his own plays. Early in his career, he wrote approvingly of the "cup and saucer" realism movement, led by T. W. Robertson, whose plays were notable for treating contemporary British subjects in realistic settings. Later, he favoured the grand and spectacular type of London theatrical production which had developed with new types of theatre building, electric lighting and technologies allowed more and more adventurous staging. As time went on, he became strongly conservative and opposed to the new drama of Ibsen and Shaw, arguing that domestic intrigue, sexual situations and wordy philosophising were inappropriate for an evening at the theatre, and even harmful to society, especially young women. Scott especially became embroiled in legal claims through his outspoken criticism of various actors and actresses. His scathing attacks on Ibsen and Shaw became evident in their lack of journalistic neutrality.