Transarctica (1993) ойыны – Amiga, PC және басқа платформалар үшін жасалған пост-апокалиптикалық стратегия. Жаңа мұз дәуірі мен адамзаттың күресінен хабар береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Transarctica (немесе Арктикалық Барон) — 1993 жылы француз компаниясы Silmarils Amiga платформасы үшін жасаған, кейін IBM PC үйлесімді, Atari ST, Macintosh және Atari Falcon компьютерлеріне көшірілген видео ойын.
Transarctica (or Arctic Baron) is a 1993 video game made by the French company Silmarils for the Amiga and ported to IBM PC compatibles, Atari ST, Macintosh and Atari Falcon.
Сюжет
Бұл оқиға француз жазушысы Жорж Жан Арноның "Мұз компаниясы" атты пост-апокалиптикалық ғылыми-фантастикалық роман сериясына негізделген. XXI ғасырда адамзат парниктік эффектінің салдарынан қиын жағдайға түседі. Оны тоқтату үшін соңғы әрекет жасалады, және ол күтілгеннен де жақсы нәтиже береді. Ғасырлар, тіпті мыңжылдықтар өткен соң, планета қалың, өткір емес бұлт қабатымен толығымен жабылады. Мұзды далаларда алып қасқырлар тобы кездеседі, ал мамонттар филдердің қатарынан қайта пайда болады. Адамзат бірнеше шағын елді мекендерде тіршілік етеді, олар алып бронепоездар желісі арқылы байланысқан. Бұл желі өз кезегінде, өз билігіне қауіп төндіретіндерге аяусыздықпен қараушы алып "Викингтер одағының" қолында. Дегенмен, кейбір радикалдар өзгеріс жасауға бел буады, Одақтың "Трансарктика" пойзын басып алып, "күнді" іздеуге аттанады.
The story is based on the post apocalyptic science fiction novel series La Compagnie des glaces by the French writer Georges Jean Arnaud. In the 21st century, mankind is being ravaged by the greenhouse effect. A last ditch effort to counteract it is designed and executed. It works far too well. Centuries if not millennia later, the planet is entirely covered in a thick, opaque cloud layer. Giant wolf packs roam the frozen wastes, and the mammoth has re emerged from the elephant stock. Mankind ekes out a living in a few handfuls of settlements, connected by a network of massive armored trains. The network in turn is in the hands of the gargantuan Viking Union, which is merciless towards threats to its power. A few radicals, though, are willing to attempt a change, and managing to hijack a train of the Union, the Transarctica, they set out in search of the "sun".
Ойын процесі
Ойын екі режимге бөлінген: зерттеу және шайқас.
The game is divided into two modes; exploration and combat.
Барлау
Пойыз Еуразияны шарлап, түрлі мүмкіндіктері мен құралдарын қолданады, валюта және отын үшін көмір жинайды, сауда жасау және пойызды жетілдіру үшін қалаларды аралайды, сондай-ақ өзінің мақсатына қатысты іздер іздейді. Антиутопиялық орта жақсы бейімделген, мысалы, ойынды аяқтау үшін құл еңбегін пайдалану қажет. Интерфейс өте ерекше, бірақ қолдануы қиын. Бұл бөлігі сауданың кен өндірумен салыстырғанда тиімсіздігі үшін сынға ұшырады.
The train roams Eurasia using its various facilities and tools, gathering coal for currency and fuel, visiting towns to trade and to enhance the train, and searching for clues for its quest. The dystopic setting is rather well integrated, and for instance the use of slave labor is necessary to complete the game. The interface is quite original but rather cumbersome. This part has been criticized for the under efficiency of trading in comparison to mining.
Жауынгерлік
Викингтер одағы қанға кенелген, ал басқа пойызбен кездесу оңай шайқас режимін қосады. Шайқас нақты уақыт режимінде, бірақ баяу жүреді және бастапқыда көңілсіз болуы мүмкін, бірақ уақыт өте келе басқаруға тиіс нәрселердің саны артады, алайда бұл соңындағы тазалау кезеңін жеңілдетпейді. Екі жақ бір-бірінен алшақ орналасқан параллель жолдарда орналасқан. Маневрлеу тек көлденең қозғалыспен ғана шектеледі. Соғыс құралдарына зеңбіректер (жау вагондарына шабуыл үшін), пулеметтер (уақытты дұрыс пайдаланбаса, екі жақтағы жер әскерін жою үшін), жаяу әскер (поездарда және арасында жұмыс істеуге қабілетті, жер әскеріне шабуыл жасау, жау вагондарына жарық қою және достық вагондардан тазалау) және мамонттық атты әскер (жер әскеріне шабуыл жасау, жаяу әскерді қорғау және тасымалдау) кіреді. Локомотивтерден басқа барлық вагондар пайдасыз. Шайқаста жеңіске жауды қарусыздандырғанда қол жеткізіледі, содан кейін пойыз тоналды, сақталынған вагондар мен материалдар алынады, ал жойылған вагондардың ішіндегісі жойылды. Егер Трансарктика маңызды вагонын жоғалтса, ойын тамытылады. Барлық шайқастар бірнеше минутқа созылуы мүмкін.
The Viking Union is out for blood, and meeting with another train triggers a simple battle mode. Battles are real time plus slow paced and may be dull at first, but the amount of things to handle will multiply with time though this hardly helps the common mop up period at the end. The two sides are positioned on parallel tracks some distance away from each other. Maneuvering is limited to horizontal movement. Combat assets include cannons (to attack enemy wagons), machine guns (to mow down ground troops, on both sides if timed poorly), infantry (jacks of all trades to operate on and in between trains, attack ground troops, set charges on hostile wagons and clear them from friendly ones) and mammoth cavalry (to attack ground troops and to shield and transport infantry). All other wagons, save the locomotives, are dead weight. Combat is won when the enemy is disarmed, the train is then looted for intact wagons and materials and the contents of destroyed wagons are written off. The game is lost if the Transarctica loses a vital wagon. All engagements can be expected to take several minutes.
Қабылдау
1994 жылдың мамыр айында Computer Gaming World журналы пойызды басқаруды тым әдемі және "қасақана ашуландыратын" деп сынады, ал пойыз шайқасын "өте баяу" деп сипаттап, басқа да "ашуды тудыратын, кедір-бүдір кемшіліктер" бар екенін атап өтті. Журнал ойынның "кемшіліктері әсерлі және жаңа идеяны тоқтатады" деген қорытындыға келді.
Computer Gaming World in May 1994 criticized the train controls as both too simple and "intentionally annoying" and train combat as "painfully slow", and mentioned other "annoying, rough edges". The magazine concluded that the game's "blemishes derail an otherwise original and delightful premise".